Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">လင်ချင်းကျူနှင့်အတူ ခရီးသွားခြင်း၊ ခံစားချက်များကို</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖွင့်ဟ၀န်ခံလာသော ဝူယွမ်(၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြန့်လှသော လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်တွင် ဝူယွမ်နှင့် လင်ချင်းကျူ နှစ်ဦးသာ အသက်ရှင်လျက် ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သေတစ်ဝက် ရှင်တစ်ဝက် ဖြစ်နေသော အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းလည်း ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် ဝူယွမ်နှင့် လင်ချင်းကျူတို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပွေ့ဖက်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်း၏ ပိန်ချုံးနေသော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက် ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့တွင် မျက်နှာ မရှိလျှင်တောင်မှ သူ၏ နှလုံးသားမှာ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရမှုကြောင့်၊ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု အချို့ကို ခံစားနေရဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည်အထိ သူ၏ ဘဝတွင် အဖော်မရှိခဲ့ပေ... သူ့ကို နှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိသော လူပျိုကြီး တစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို အဖော်ပြုပေးနေသူများမှာ ထူးဆန်းပြီး ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော မိစ္ဆာစစ်သူကြီးသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် အလှပဂေးလေး တစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ...</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ... ‘ဒီခေတ် လူငယ်တွေက တကယ်ကို ဘယ်လို ပျော်ရွှင်ရမလဲဆိုတာ သိကြတာပဲ...’</p> <p> </p> <p>ဘန်း၊ ဘန်း၊ ဘန်း...</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူသည် နူးညံ့သော လက်သီးလေးဖြင့် ဝူယွမ်၏ ရင်ဘတ်ကို ထုနှက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ... ဟိုမှာ ကြည့်နေတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>သူမက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာဖုံးလေးကို လျင်မြန်စွာ ပြန်တပ်ဆင်လိုက်လေသည်။ </p> <p>ယခုလေးတင် ဝူယွမ်က တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်အလား သူမ၏ မျက်နှာဖုံးလေးကို ပါးစပ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ကိုက်ဆွဲ ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လင်ချင်းကျူ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီမြန်းနေပြီး မူလက ပယင်းရောင် တောက်ပနေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါ ရှက်ရွံ့မှု၊ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှားပါးလှသော ထိုမြင်ကွင်းလေးမှာ အလွန် စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ နှလုံးသားမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု နှစ်မျိုးစလုံးကို ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤကဲ့သို့သော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် ရှက်ရွံ့ဖွယ် လုပ်ရပ်မျိုးမှာ ကောင်းကင်ပြာကြာပန်းနှင့် သန့်ရှင်းသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးဟူသော ပုံရိပ်ကို အချိန်အတော်ကြာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည့် လင်ချင်းကျူအတွက်တော့ ကြီးမားလှသော စိန်ခေါ်မှု တစ်ခုဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ရှက်စရာကောင်းသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသည်မှာလည်း အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်း... မင်းလို အဘိုးကြီးက အခုအချိန်အထိ တောင့်ခံထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့မိဘူး...”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်၏ အရှေ့တွင် အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး အဘိုးအိုဟွမ်က  ဝိညာဉ် ပုံစံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကာ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို ပြုံးရင်း ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်...”</p> <p> </p> <p>အနီရင့်ရောင် အိုးအသေးစားလေး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော ကြေးဝါးအိုးကို အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းက လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ကာ ပျံသန်းလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုဟွမ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အလွန်အမင်း ပိန်ချုံးနေသော မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှု လှိုင်းဂယက်များ ပေါ်လွင်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ရေခဲသခင်မ၊ အဆောင်ဘိုးဘေးကျောက်တုံး၊ ဝါးမျိုခြင်း ဘိုးဘေးအဆောင်၊ မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်နဲ့ မင်း... မင်းတို့ အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေကြတုန်းပဲ... ဒါက ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းက မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်မြင်နေရသည့်အလား စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး အတွင်း၌ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ခံနေရသော အဆောင်ဘိုးဘေးကျောက်တုံးနှင့် ဝါးမျိုခြင်း ဘိုးဘေးအဆောင် တို့၏ တည်ရှိမှုကို သူ အာရုံခံမိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ရမှာပဲ အဘိုးကြီး... ဒီမိစ္ဆာစစ်သူကြီးကို ဖိနှိပ်ဖို့အတွက် ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုဟွမ်က လက်ယှက်ရင်း အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းကို ရှုပ်ထွေးပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆောင်ဘိုးဘေးနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ စတေးမှုတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ငါ့ရဲ့ စတေးမှုက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဒီမိစ္ဆာစစ်သူကြီးကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား မလုံလောက်ခဲ့တာကိုပဲ ငါနောင်တရမိတယ်...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... အခု စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး... ငါတို့ဆီမှာ ဒီကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးရဲ့ လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တွေကို ဖြေရှင်းပြီး သူတို့ကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ပစ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိနေပြီလေ...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုဟွမ်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “ကောင်းပြီ... မင်းကို ဒီတက်သစ်စ ကြယ်ပွင့်လေးနဲ့ အရင် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေဦး...”</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝူယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝူယွမ်၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော လင်ချင်းကျူကို သတိပြုမိသွားကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ပြောတော့မည့် စကားများမှာ ဝူယွမ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်ပြီး လင်ချင်းကျူ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းက မသင့်တော်ဟု ထင်မှတ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူမှာ အလွန်အမင်း ထက်မြက်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့၏။ “ကျွန်မ ဟိုဘက်ကို သွားပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်...”</p> <p> </p> <p>သူမက ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း ဝူယွမ်က သူမ၏ ကျောက်စိမ်းရောင် လက်လေးကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချင်းကျူက အပြင်လူ မှမဟုတ်တာ... ကျွန်တော့်ကိစ္စတွေကို သူမဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုပါဘူး...” ဝူယွမ်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ကျွန်မ သိဖို့ မသင့်တော်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့...” လင်ချင်းကျူက ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အတင်းအဖျင်း ပြောတတ်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမ သိချင်သော်ငြား အတင်းအကျပ်တော့ မလုပ်လိုပေ။</p> <p> </p> <p>“သင့်တော်ပါတယ်၊ ဘာလို့ မသင့်တော်ရမှာလဲ... မင်းက ငါ့မိန်းမပဲ၊ အပြင်လူမှ မဟုတ်တာ...” ဝူယွမ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ယောကျ်ားရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းကို ပြသပြီး မင်းကို ယုံကြည်မှု နည်းနည်းလောက် ပေးချင်ရုံပါ...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ... ရှင်...”</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူမှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း သူမ၏ လက်လေးကို ဝူယွမ်က တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုဟွမ် နှင့် အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းတို့မှာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ခဏတာမျှ စကားပြောရန် မတတ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုဟွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဝူယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူ့နာမည်က ဝူယွမ်တဲ့၊ တက်သစ်စ ဂိုဏ်းတစ်ခုက တပည့်လေးပေါ့... မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ အဆောင်ဘိုးဘေးကျောက်တုံး၊ ဝါးမျိုခြင်း ဘိုးဘေးအဆောင်၊ မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်နဲ့ ငါ…</p> <p> </p> <p>ငါတို့အားလုံးက သူ့ဆီမှာ ရှိနေကြတယ်... အဘိုးကြီး၊ သူ့ဆီမှာ မင်းကို ရှင်သန်ထမြောက်စေနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟေ…. ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးတွေကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်မယ် ဟုတ်လား... ငါ့ကို ရှင်သန်ထမြောက်စေမယ်လား...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်း၏ သေဆုံးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤစကားများကို အဘိုးအိုဟွမ်ထံမှ ကြားရခြင်းသာ မဟုတ်ပါက သူ မည်သို့မျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူ့ကို လက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီမိစ္ဆာစစ်သူကြီး က အခု ကျွန်တော့်အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘူး... အဘိုးဟွမ် ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးဘုရင်အပြင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှေးဟောင်း ကျောက်တိုင်ထဲမှာ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး ဘုရင် နှစ်ပါးတောင် ရှိနေပြီလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်မို့လို့ စီနီယာ့ရဲ့ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး ကို ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်ရင်တောင်မှ ပြဿနာကြီး တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ “စီနီယာ့ကို ရှင်သန်ထမြောက်စေဖို့ ဆိုတာကတော့ ပိုပြီးတောင် လွယ်သေးတယ်... ဒီမိစ္ဆာစစ်သူကြီးဆီက စွမ်းအင်တွေက စီနီယာ့ကို ရှင်သန်ထမြောက်စေဖို့ လုံလောက်လောက်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာ့သစ်ပင်က ဤမိစ္ဆာစစ်သူကြီး ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီးနောက် အဘိုးအိုတစ္ဆေ ဖန်ထျန်း ကို ပြန်လည် အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးလိုက်ပါက သူ့အား ရှင်သန်ထမြောက်စေရန်မှာ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းမှာ ၀ူယွမ်‌ပြောနေသည်များကို စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုအလား နားထောင်နေခဲ့ရ၏။ ‘ဒါတွေ အားလုံးက ဘာတွေလဲ...’</p> <p> </p> <p>“လာ... လက်တွေ့ပြရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ရှင်းပြနေခြင်းကို ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကန္တာရတိမ်တိုက်အား မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ထဲမှ ကမ္ဘာ့သစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ဆန့်ထုတ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှစ်...”</p> <p> </p> <p>စိမ်းလန်းစိုပြည်သော သစ်ကိုင်းတစ်ခုက ကျောက်တိုင်ထဲမှ ဆန့်ထွက်လာပြီးနောက် လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်၏ လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ကိုင်းက သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ တောင်တန်းများထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားပြီး မိစ္ဆာစစ်သူကြီးကို ချိတ်ပိတ်ထားသော မီးတောင် အစီအရင် အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်လာပြီး အသက်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးကြီး... ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ပြီး ကျောက်တိုင်ထဲ ဝင်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုဟွမ်က အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းကို ကမ္ဘာ့သစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းအတိုင်း ကမ္ဘာ့သစ်ပင် အတွင်းသို့ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းမှာ ယခုအခါ ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသော်လည်း အနည်းငယ် ကျန်ရစ်နေသေးသော စွဲလမ်းမှုများနှင့် အသက်စွမ်းအင်များကြောင့် သူသည် ပျက်သုဉ်းမသွားဘဲ ကျန်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤစွဲလမ်းမှုများနှင့် အသက်စွမ်းအင်များကြောင့်ပင် သူရှင်သန်ထမြောက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာ့သစ်ပင်၏ မူလ စွမ်းအားမှာ ဖန်တီးခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်အစအနလေး တစ်ခု ကျန်ရှိနေသရွေ့ ၎င်းကို အသက်ပြန်ရှင်လာအောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝူယွမ်... ဒါက ဘယ်လိုသစ်ပင်မျိုးလဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ကမ္ဘာသစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းများကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော သိချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ငွေပင် အပင်ပေါက်လေးလေ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာ့သစ်ပင်သည် ယခုအခါ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ရတနာကြီး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအံ့ဩစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွက် လင်ချင်းကျူသည် ဝူယွမ်၏ ကျီစယ်သော စကားများကို နားထောင်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကြွယ်ဝလွန်းသော အသက်စွမ်းအင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဤသစ်ပင်က မည်သို့သော သစ်ပင်မျိုး ဖြစ်သနည်း ဆိုသည်ကိုသာ သူမ သိချင်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီသစ်ပင်ကို ရှင် ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ...” သူမက မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီအကြောင်းကို နောက်မှ ငါ မင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြပြမယ်... ဒီသစ်ပင်က ငါ့ရဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ..."</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဆီမှာ ဒီလို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီးရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ပြီး မဝင်ရသေးဘူးဆိုတော့ အခုလောလောဆယ် မင်းကို ငါ မပြောပြနိုင်သေးဘူး... မင်း လက်ထပ်ပြီး ဝင်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် ဒီအရာတွေ အားလုံးကို မင်းနဲ့အတူ မျှဝေခံစားမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က လင်ချင်းကျူကို ပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ သူမကို အချို့သော အရာများ ပြောပြနိုင်သော်လည်း ဝူယွမ်အတွက် သူမအား အကုန်အစုံ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်မှ ဖြစ်ပြီး ဝူယွမ်သည် ယခုအချိန်တွင် ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>‘လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အငွေ့အသက်လေး တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်လေ...’</p> <p> </p> <p>ဤနည်းအားဖြင့် သူမသည် သူ့အပေါ် ပိုမို စိတ်ဝင်စားလာမည်ဖြစ်ပြီး ပိုသိချင်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမနှင့် ဝူယွမ်တို့သည် တကယ်တော့ ခဏတာသာ တွေ့ဆုံဖူးခဲ့ကြသော စုံတွဲတစ်တွဲမျှသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူမကို အများကြီး မပြောပြခြင်းမှာ နားလည်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ ရင်တွင်းရှိ စူးစမ်းလေ့လာလိုသော ဆန္ဒကိုတော့ သူမ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save