Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">လင်ချင်းကျူနှင့်အတူ ခရီးသွားခြင်း၊ ခံစားချက်များကို</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖွင့်ဟ၀န်ခံလာသော ဝူယွမ်(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည့် သစ်ပင်မျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဝူယွမ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင်မြူခိုး သတ္တဝါများကို ဖြေရှင်းနိုင်ရုံသာမက အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်း ပုဂ္ဂိုလ်များကိုပါ ရှင်သန်ထမြောက်စေနိုင်သေးသည် မဟုတ်ယလော။</p> <p> </p> <p>ဤနည်းလမ်းများမှာ တကယ်ကို ကောင်းကင်ကိုပင် အန်တုနိုင်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လူငယ်ဘုရင်သုံးပါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ တကယ်ကို ဘာမှမဟုတ်သော ကိစ္စတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ် လူငယ်ဘုရင်သုံးပါးကို ယခင်က လုံးဝ အလေးမထားခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ... သူတို့၏ အဆင့်အတန်းများမှာ လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက သူမ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ </p> <p>မသိစိတ်မှပင် တစ်ချိန်က သူမကို လိုက်ဖမ်းခဲ့သော ဤအမျိုးသားနှင့် သူမကိုယ်သူမ အကွာအဝေး တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာ့သစ်ပင် ရောက်ရှိလာမှုနှင့်အတူ ၎င်း၏ သစ်ကိုင်းများက လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်၏ လေဟာနယ်ကို အဆက်မပြတ် ပြည့်နှက်နေစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ငါးရက်တာကာလ ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းရတနာတိုက် ကမ္ဘာကြီးမှာ အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး မိစ္ဆာစစ်သူကြီးအား ချိတ်ပိတ်ထားသော အစီအရင်များ အားလုံးမှာ မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် အတွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလေဟာနယ်မှာ သီးခြားလွတ်လပ်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမှုက အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မျှ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်နှင့် လင်ချင်းကျူတို့သည် အက်ကွဲနေသော ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ အားလုံး ထွက်သွားကြပြီ ထင်တယ်...”  ဝူယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း... ဒီကနေ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး နယ်မြေရဲ့ ထွက်ပေါက်ကို ရောက်ဖို့ လဝက်ကျော်လောက် ခရီးသွားရဦးမယ်... ဂိုဏ်းအသီးသီးက တပည့်တွေက သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို ပြန်စကြပြီထင်တယ်...” လင်ချင်းကျူက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်က တပည့်တွေကို ပြန်သွားရှာမလို့လား...” ဝူယွမ်က သူမကို မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များက ဝိညာဉ်အမှတ်အသား တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီး ဝူယွမ်အနေဖြင့် သူတို့ကို ရှာတွေ့ရန် အမှတ်အသာူနောက်ကို လိုက်သွားရုံသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူယွမ်သည် ယခုအချိန်တွင် သူတို့အတွက် မစိုးရိမ်တော့ပေ။ လူငယ်ဘုရင် သုံးပါးမှာ သူ၏ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့ ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် ဆုံတွေ့မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ တောင်ဂိုဏ်းက ကြောက်ရွံ့နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။ လင်းတုန်၊ ချင်းတန်၊ ချန်ကွေ့နှင့် သူ ဖန်တီးထားသော မိစ္ဆာ အလောင်း လေးလောင်းတို့ ရှိနေသဖြင့် တောင်ဂိုဏ်း၏ လုံခြုံရေးမှာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာမည် မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ လင်ချင်းကျူနှင့်အတူ အချိန်အနည်းငယ် ပို၍ နေနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက ပြောလိုက်၏။ “ဝူချွန်းက သဘာဝအတိုင်း သတိကြီးတဲ့သူမလို့ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ဖို့က ပြဿနာ မရှိဘူး... ကျွန်မ ပြန်သွားဖို့ မလောပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ရှင်ကော...” သူမက ဝူယွမ်ကို ပြန်မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း မလောပါဘူး... တောင်ဂိုဏ်းအတွက် အခု ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမှ မရှိတော့ဘူးလေ...” ဝူယွမ်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဝူယွမ်က သူမကို တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း လင်ချင်းကျူမှာ သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်မကြည့်ရဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က “မင်း ဘာလုပ်ဖို့အစီအစဉ်ရှိလဲ...” ဟု မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူ၏ အကြည့်များက ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာရှိ အခြား အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျွန်မ လုပ်စရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်... ရှင်က...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို သွားကြတာပေါ့... ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်...” သူမ စကားမဆုံးမီပင် ဝူယွမ်က လျင်မြန်စွာ ကြားဖြတ် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဝူယွမ်က လင်ချင်းကျူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် လှမ်းဆွဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားလိမ့်မယ်... လွှတ်...” လင်ချင်းကျူက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မြန်မြန် သွားကြတာပေါ့... ငါတို့ မြန်မြန်သွားရင် ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို မြင်မှာမဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူမ ငြင်းဆိုနေသည်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲကိုင်ကာ ပျံတက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ချင်းတန်၊ ယင်းဟွမ်ဟွမ်၊ လင်ချင်းကျူ... အားလုံးက ဒီလို လျှို့ဝှက်တဲ့ ပုံစံမျိုးကို သဘောကျပုံ ရတယ်...’ ဝူယွမ် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိ‌လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ပျံသန်းနေစဉ် လင်ချင်းကျူ၏ လက်က အဆက်မပြတ် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ရုတ်တရက် လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို အမြဲတမ်း မငြင်း နေပါနဲ့... ငါတို့ ကွဲကွာနေခဲ့ရတဲ့ ငါးနှစ်တာကာလအတွင်းမှာ မင်းကို ငါ ဘယ်လောက်တောင် လွမ်းနေခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား... မင်းရဲ့ လက်ကို ကိုင်ဖို့ နောက်ဆုံးတော့ ငါသတ္တိမွေးနိုင်ခဲ့ပြီ... တကယ်လို့ မင်းရင်ထဲမှာ ငါ ရှနေတယ်ဆိုရင် မရုန်းပါနဲ့တော့...”</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်ချင်းကျူ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ နှလုံးသားမှာလည်း အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ဝူယွမ်၏ နေရာတွင် ထားကြည့်လိုက်ပြီး ပြဿနာကို သူ၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ စဉ်းစားကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ စကားများအရ သူသည် သူမကို ငါးနှစ်ကြာ လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြနေပြီး သူမအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ခံစားချက်များကို ဖွင့်ဟပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် သူ၏ အားကောင်းသော စွမ်းအားကြောင့် သူမကို သိမ်းပိုက်လိုသော ဆန္ဒတစ်ခုတည်း ရှိနေပြီး ဤသည်မှာ လူဆိုးဆန်သော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု သူမ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရန်အတွက် သူ သတ္တိမွေးခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူသည် ဝူယွမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက တမင်တကာ ချဲ့ကား ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူမအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အချစ်များကို မဖော်ပြဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမကမူ သူသည် သူမကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်း မဟုတ်ဘဲ သိမ်းပိုက်လိုရုံသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သူမသည် ယောင်္ကျားများကို အမြဲတစေ ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး အခြားသူများနှင့် အကွာအဝေး တစ်ခု ဖန်တီးထားရန် မသိစိတ်မှ အလို‌အလျောက် လုပ်ဆောင်မိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတစ်ကြိမ်ကတည်းသာလျှင်… ဝူယွမ်နှင့် သူမ၏ ရင်းနှီးသော အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင် တစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များတစ်လျှောက် ဝူယွမ်၏ ပုံရိပ်သည်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် ဝူယွမ်မှာ ပို၍ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမသည် တကယ်တန်းတွင် ပိုမိုနီးကပ်လိုခဲ့သော်လည်း ထိုခြေလှမ်းကို လှမ်းရန် သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရတနာရှာဖွေရေးနယ်မြေတွင် ထိုတက်ကြွသော အပြုအမူကို ပြသနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများစွာကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်မှသာ အပြင်သို့ ထွက်လာရန် သတ္တိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဝူယွမ်က သူမ၏ လက်ကို ရဲရဲတင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းမှာလည်း ထိုအချိန်က သူမ၏ အတွေးများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နိုင်ပြီး သူ၏ ရင်တွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ဝူယွမ်၏ လက်မှာ အားစိုက်ထားခြင်း မရှိတော့ပေ... သူမ အနေဖြင့် အချိန်မရွေး ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းနိုင်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်ချင်းကျူက ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူမက လက်ချောင်းလေးများကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ဝူယွမ်၏ လက်ချောင်းများနှင့် ယှက်နွယ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်ထဲရှိ နွေးထွေးမှု ခံစားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေသည်။ ဝူယွမ်သည်လည်း သူမအတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်တို့နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းချိတ်ကာ လေထုထဲတွင် ပျံသန်းနေကြပြီး သူတို့၏ လက်ဖဝါးများမှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေကြရင်း လေထုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအရပ်မျက်နှာက ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေမှာ အားအကောင်းဆုံး မိစ္ဆာသားရဲတွေ ရှိတဲ့ နေရာလေ... မင်း ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ...” ဝူယွမ်က လင်ချင်းကျူကို ကြင်နာစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှေးဟောင်းစာအုပ်တွေကနေ ကျွန်မ ရထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ဒီကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ တိုင်ချင်းမသေမျိုးရေကန် တစ်ခု ရှိတယ်... အဲ့ဒါက ရှေးခေတ်ကာလက အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက ဝူယွမ်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်ရဲ့ ကိုးကောင်းကင် မသေမျိုး သိုင်းပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာ... ဒီသိုင်းပညာရပ်က အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းက ကျွန်မ အဲ့ဒါကို ကျင့်ကြံနေတုန်း ရှင်နဲ့ အဲဒီ မတော်တဆမှုဖြစ်ခဲ့တော့ ကျွန်မရဲ့ သွေးကြောတွေနဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို ထိခိုက်သွားခဲ့တယ်..."</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့နဲ့ ကိုးကောင်းကင်မသေမျိုးသိုင်းပညာရပ်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေကို ကုသဖို့ တိုင်ချင်းမသေမျိုးရေကန် ကို ကျွန်မ လိုအပ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကြောင့်ပေါ့...” ဝူယွမ်က လင်ချင်းကျူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားပြီး နေရခက်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်က သူ၏ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှုက လင်ချင်းကျူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းကို ထိခိုက်သွားစေခဲ့ပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ထိခိုက်သွားစေတာလဲ...’</p> <p> </p> <p>‘သူ ငါ့ကို သွယ်ဝိုက်ပြီး ချီးကျူးနေတာလား...’</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းကို ရပ်တန့်လို့ မရခဲ့ဘူးလေ...” လင်ချင်းကျူက မတတ်သာဘဲ ပြောပြလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်က အခြေအနေမှာ ဝူယွမ်၏ အပြစ် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ကံကြမ္မာဟုသာ ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>“အခု မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား... ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ရှိနေသေးလဲ... မင်းကို ငါ ဘယ်လိုကူညီပေးရမလဲ...” ဝူယွမ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အခု အဆင်ပြေပါတယ်... အဆိုးထဲက အကောင်းလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်... "</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ထိခိုက်ပျက်စီးမှု အချို့ ခံစားခဲ့ရပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ အတွေးတွေက ရှင်းလင်းသွားပြီး မဟာအာရုံခံစားမှုပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံရာမှာ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတောင် ရှိခဲ့သေးတယ်...” </p> <p>လင်ချင်းကျူက ခေါင်းလှည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အို... ဒါဆိုရင် မင်းများ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ် စကားမဆုံးမီ လင်ချင်းကျူက သူမ၏ လက်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မကို အရင် မိအောင်ဖမ်းကြည့်လေ... ပြီးမှ စကားဆက်ပြောကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>... ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး နယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် အမှောင်ထုက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းလေးများ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာတတ်သော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် အမှောင်ထု၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ </p> <p>အဝေးရှိ နေရာများတွင် ကြမ်းတမ်းသော ဟိန်းဟောက်သံများ တစ်ခါတစ်ရံ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် အဆုံးအစမရှိ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှစ်၊ ရွှစ်...</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်း နှစ်ခုက တစ်ခုပြီးတစ်ခု အနိမ့်ပိုင်းမှနေ၍ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ယွမ်စွမ်းအင်များက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များတွင် ပြန့်နှံ့နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒေသခံသတ္တဝါများကို အနီးသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်အောင် တားဆီးပေးထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လင်ချင်းကျူက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝူယွမ်ထံသို့ လှည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ပြောင်မနေနဲ့တော့၊ ကျွန်မတို့ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာကို ရောက်နေပြီ... ဒီနေရာက မိစ္ဆာသားရဲတွေက အရမ်း အားကောင်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ မိစ္ဆာသားရဲတွေက အန္တရာများပေမယ့် ကျွန်မတို့က တခြားသူတွေကိုလည်း သတိထားဖို့ လိုသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ ရတနာရှာဖွေသူ အများအပြား ရှိတယ်... ဒီလောက်အထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်လာနိုင်တဲ့ သူတွေက သေချာပေါက် သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မတို့ ပေါ့ဆလို့မရဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လင်ချင်းကျူ၏ လက်ထဲမှ သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save