Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း(၄၁)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ကောင်းနေသောကြောင့် တီဆာသည် စစ်သုံးကားတစ်စီးကို ကိုယ်တိုင်မောင်းနှင်ကာ ရှူရှုနှင့် စစ်သည်အင်အား ၂၀ ကျော်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ထိုနေရာသို့ အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>နံနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်သည် လမ်းမတစ်ခုလုံးကို ထိန်လင်းနေစေသည်။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် မီးခိုးလုံးများနှင့် လူရိပ်လူယောင်များကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ လမ်းဘေးရှိ အိမ်ဝရန်တာများနှင့် ပြတင်းပေါက်များတွင်လည်း ဒေသခံများမှာ စိုးရိမ်တကြီး ချောင်းကြည့်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့ စူပါမားကတ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မီးမှာ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က ဖြူဖွေးသန့်ရှင်းခဲ့သော ဆိုင်ကြီးမှာ ယခုမူ မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းကာ မည်းမှောင်ပျက်စီးနေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း မှန်ကွဲစများနှင့် ပြန့်ကျဲနေသော ကုန်ပစ္စည်းများဖြင့် ရှုပ်ပွနေလေသည်။</p> <p>ဖုန်းလိုင်းများမှာ ယခုထိတိုင် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခင်က အဝေးထိန်းစနစ်ဖြင့် ဗုံးခွဲမှုများ ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွားချိန်တွင် တပ်ဖွဲ့က နောက်ထပ် မဖြစ်ပွားစေရန် ဆက်သွယ်ရေး ကွန်ရက်များကို ဖြတ်တောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အချိန်တွင် လိုင်းပြန်ရမည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။</p> <p>အခြားသော ရဲအရာရှိများလည်း ရောက်ရှိမလာကြသေးပေ။ သူတို့အားလုံးတွင် ယနေ့အတွက် စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးရေး တာဝန်များ အသီးသီးရှိနေကြရာ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာလာရန် မလွယ်ကူကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဆက်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းများ ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် သူတို့နှင့် အဆက်အသွယ်ရရန် အချိန်အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရှူရှူနှင့် တီဆာတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်သာမိမိတို့ အားကိုးကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>တီဆာသည် စစ်သည်တစ်စုကို ရွေးထုတ်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ညွှန်ကြားချက် ပေးပြီးနောက် သူတို့၏ ပခုံးများကို တစ်ယောက်ချင်း ပုတ်၍ အားပေးလိုက်သည်။ စစ်သည်များက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ စူပါမားကတ်အတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေကြသော လူအုပ်ကြီးမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ပိုမို ဆူညံသွားကြသည်။</p> <p>ရှူရှူသည် လမ်းမလယ်တွင် တစ်ဦးတည်း ရပ်ကျန် နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ပျက်စီးနေသော စူပါမားကတ်၊ နောက်တွင် ဆူညံနေသော လူအုပ်နှင့် ဘေးဘက်ရှိ လမ်းဆုံတွင် သွားလာနေသော ကားများ ... ဤရှုပ်ထွေးလှသော မြင်ကွင်းနှင့် အသံစုံတို့သည် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>ပထမဆုံး သူမ သတိထားမိသည်မှာ စူပါမားကတ် လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရပ်ထားသော ဂျိပိုင်၏ ကားပင် ဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဆက်လက် ရှာဖွေသည်။</p> <p>စူပါမားကတ် အနီးအနားတွင် သွေးကွက်များ သို့မဟုတ် သင်္ကာမကင်းဖွယ်ရာ ခြေရာလက်ရာများ မတွေ့ရပေ။ ထို့နောက် သူမသည် နောက်ဖေးလမ်းကြားသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရာ တုန်လှုပ်သွားမိသည်။ စူပါမားကတ်၏ နောက်ဖေးတံခါးမှာ ဟစိဟစိ ဖြစ်နေပြီး နံရံနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးစက်များ စွန်းထင်နေသည်။ ဤနေရာတွင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>ရှူရှူ လမ်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် စစ်သည်များက စူပါမားကတ်တစ်ခုလုံးကို နှံ့နှံ့စပ်စပ် ရှာဖွေပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာရသူ သို့မဟုတ် အလောင်းများ မတွေ့ရှိရသဖြင့် ရှူရှူနှင့် တီဆာတို့ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်ကမူ ပျောက်မသွားသေးပေသည်။</p> <p>စစ်သည်များက မျက်မြင်သက်သေရှိမရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများကို မေးမြန်းကြသည်။ စူပါမားကတ်မှာ လူစည်ကားရာ အရပ်တွင် ရှိသဖြင့် သဲလွန်စအချို့ကို လျင်မြန်စွာ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ချိန်တွင် နောက်ဖေးလမ်းကြားအနီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသော အလုပ်သမားတစ်ဦးက "ကျွန်တော် လမ်းကြားထဲမှာ လူတွေ သတ်ပုဒ်နေတာ မြင်လိုက်တယ် သံတုတ်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်လောက်က လူနှစ်ယောက်ကို ဝိုင်းရိုက်နေကြတာ" ဟု ပြောပြသည်။</p> <p>ဤအချက်သည် ရှူရှူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ဂျိပိုင်၏ ဓာတ်ပုံနှင့် စာရွက်စာတမ်းအိတ်ထဲမှ ကျိုးချန်းပေါ်၏ ဓာတ်ပုံကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလူတွေပဲ အရိုက်ခံရတာ သူတို့မှာ ဒဏ်ရာတွေ အများကြီးပဲ.. ကျွန်တော်ကတော့ ပြဿနာမတက်ချင်လို့ လမ်းတစ်ဖက်ကို ရှောင်ပြီး တံမြက်စည်းလှည်းနေလိုက်တယ်..ခဏနေတော့ ပေါက်ကွဲသံကြီး ကြားလိုက်ရတာပဲ ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဟိုသံတုတ်ကိုင်ထားတဲ့ လူတွေက သွေးအိုင်ထဲက လူနှစ်ယောက်ကို ဗန်ကားတစ်စီးပေါ် ဆွဲတင်သွားကြတယ်" ဟု အလုပ်သမားက ဆက်ပြောသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အလုပ်သမားသည် ကားနံပါတ်ကို မှတ်မိနေသည်။ မကြာမီတွင် စစ်သည်များက ထိုဗန်ကားကို လမ်းနှစ်လမ်းအကွာရှိ ကာစီနိုရုံတစ်ခု၏ နောက်ဖေးလမ်းကြားတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။</p> <p>တီဆာနှင့် ရှုရှုတို့သည် လမ်းအဆုံးရှိ ကားလေးတစ်စီးအတွင်းမှနေ၍ အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် အကဲခတ်နေကြသည်။ ကာစီနိုနောက်ဖေးတံခါးတွင် လူသန်ကြီးနှစ်ဦး စောင့်ကြပ်နေပြီး ဗန်ကားတံခါးနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစက်များ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကာစီနိုရုံသည် "အစ်ကိုကြီးလု" ၏ အဓိက အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>တီဆာက ရှုရှူကို ကြည့်ကာ "ကျွန်တော့်လူတွေ အထဲဝင်လို့ မရဘူး မင်းတို့လူတွေ ရောက်လာတာကိုပဲ စောင့်ရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။</p> <p>နယ်စပ်မြို့တွင် လောင်းကစားခြင်းမှာ တရားဝင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများ စိတ်ချစေရန်အတွက် ခေါင်းဆောင်က ကုန်သည်ကြီးများအသင်းကို ကတိပေးခဲ့သည်မှာ—အမိန့်အရ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေးဆောင်ရွက်ရန်မှအပ စစ်သည်များသည် ကာစီနိုရုံအတွင်းသို့ မည်သည့်အခါမျှ ခြေမချပါဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် တရားဝင် ဖမ်းဝရမ်း ထွက်မလာသေးသဖြင့် တီဆာ၏ စစ်သည်များ ဝင်ရောက်၍ မရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နေရောင်မှာ ပြင်းထန်လာပြီး ကွန်ကရစ် ကြမ်းပြင်မှာ အငွေ့ပြန်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ရှူးရှူးသည် ကာစီနိုအဝင်ဝကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူများစွာ ဝင်ထွက်နေကြပြီး ဆူညံသော တေးဂီတသံ၊ လက်ခနဲ ဖြစ်နေသော နီယွန်မီးရောင်များဖြင့် ပူအိုက်စိုပြည်သော နေ့ခင်းဘက်တွင် ပျားပန်းခတ် လှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p>"ကျွန်မတို့ စောင့်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး ကျွန်မ အထဲဝင်ပြီး သူ့ကို သွားရှာမယ်"</p> <p>သူမ တကယ်ပင် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>သန့်ရှင်းရေး အလုပ်သမားသည် အဆွဲခံလိုက်ရသော လူနှစ်ဦး၏ မျက်နှာကို သေချာမမြင်လိုက်ရပေ။ ထိုသူမှာ ဂျိပိုင် မဟုတ်နိုင်သော်လည်း ဂျိပိုင်လည်း ဖြစ်နေနိုင်သည်။</p> <p>ဂျိပိုင်သည် ဗုံးဒဏ်ကို ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့မည်ဟု ရှုရှူအသေအချာ ယုံကြည်သည်။ ထိုလူမိုက် ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်သည်လည်း ဂျိပိုင်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် သူသည် ကျိုးချန်းပေါ်ကို ကာကွယ်ပေးနေရသည့်အပြင် သူ့လက်ထဲတွင် သေနတ်လည်း မရှိပေ။ ဤနေရာသည် ပြည်မကြီး မဟုတ်ဘဲ ဂိုဏ်းဝင်တိုင်းနီးပါး လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ အစ်ကိုကြီးလုကိုယ်တိုင် ရှိနေပါက ရှူရှူဝင်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ လူကြီးပိုင်းများသည် ရဲအရာရှိတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ လက်ဖျားနှင့်ပင် ထိမည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုရှိနေသည်မှာ အောက်ခြေလူမိုက်များ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိုက်ရူးရဲဆန်ပြီး အသိဉာဏ် မရင့်ကျက်ကြသဖြင့် ရက်စက်သော ရာဇဝတ်မှုများကို ပိုမို လွယ်ကူစွာ ကျူးလွန်တတ်ကြသည်။</p> <p>စစ်ကူစောင့်ရန် ဆယ်မိနစ်သာ လိုနိုင်သော်လည်း ထိုအချိန်အတွင်း ဂျိပိုင် နှိပ်စက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ဆုံးရှုံးခြင်းများ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ သူမ ထိုသို့ အဖြစ်မခံနိုင်ပေသည်။</p> <p>တီဆာနှင့် စစ်သည်များ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကြားမှ ရှူရှူသည် အိတ်ထဲမှ ဦးထုပ်နှင့် နေကာမျက်မှန်ကို ထုတ်၍ တပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေအနည်းငယ် သောက်ကာ ကားတံခါးကို ဖွင့်၍ လူမိုက်များ စောင့်နေသော ကာစီနိုအဝင်ဝသို့ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။</p> <p>ရှူရှူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်သည်။ ဂျိပိုင်သည် ဗုံးဒဏ်မှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစဉ်က ကျိုးချန်းပေါ်သည် အထုပ်ကို ဖွင့်ရန် ပြင်သော်လည်း ဂျိပိုင်က "မထိနဲ့" ဟု တားမြစ်ခဲ့သည်။ ဂျိပိုင်၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်းပေါ်လည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီး ချွေးစေးများ ပြန်လာသည်။ "မဖြစ်နိုင်တာ ... ဒါဆို ဘာလုပ်မလဲ၊ အပြင်ကို လွှင့်ပစ်မလား" ဟု သူက မေးသည်။</p> <p>ဂျိပိုင်က ခေါင်းခါပြကာ "မင်း ဒါကို လုံးဝ မထိနဲ့" ဟု ပြောပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်သွားသော စာပို့သမားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "နောက်ဖေးတံခါးကနေ ထွက်မယ်" ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>မီးခိုးရောင် သံတံခါးချပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ဂျိပိုင်သည် ကျိုးချန်းပေါ်ကို သူ့နောက်တွင် ရပ်ခိုင်းထားသည်။ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် သံတုတ်တစ်ချောင်း ဝှေ့ယမ်း ကျလာသည်။ ဂျိပိုင်မှာ လျင်မြန်လှသဖြင့် ထိုသူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းချုပ်ကာ ချိုးပစ်လိုက်သည်။ ထိုသူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ချိန်တွင် ဂျိပိုင်က သူ၏ ခေါင်းကို နံရံနှင့် ဆောင့်ပစ်လိုက်ရာ သွေးများ ထွက်လာပြီး သတိလစ်သွားသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ အသက်လုရသည့် အချိန်တွင် ဂျိပိုင်သည် အလွန် ရက်စက်သည်။ နောက်ထပ် လူတစ်ဦးက ဓားဖြင့် ခုတ်ရန် ပြင်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် အလဲထိုးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ကျိုးချန်းပေါ်က "ငါ့ကားဆီ သွားရအောင်" ဟု အော်ပြောသည်။</p> <p>"မသွားနဲ့" ဂျိပိုင်က တားမြစ်လိုက်သည်။ ထိုအထုပ်မှာ လှည့်ကွက်ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ဗုံးမှာ သူတို့ကားတွင် ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဂျိပိုင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း "ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့၊ ပြေး" ဟု အော်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်းမျှ ပြေးပြီးချိန်တွင် သံတုတ်နှင့် ဓားရှည်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူမိုက်တစ်စုကို လမ်းကြားအဝတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ ရန်သူများမှာ သူတို့ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် ကြောင်အသွားကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ခါးကြားမှ သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်စဉ် ဂျိပိုင်က "ရဲပါ" ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ဟိန်းထွက်နေသဖြင့် လူမိုက်များ၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။</p> <p>ထိုလူမှာ တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် လက်ကလေး ခဏ ရပ်သွားသည်။ ထိုခဏအတွင်းမှာပင် ဂျိပိုင်သည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းချုပ်ပြီး သေနတ်ကို လုယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒူးခေါင်းကို ကန်လိုက်ရာ ထိုသူ လဲကျသွားသည်။</p> <p>အခြားသူများက ကျိပိုင်ကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြသဖြင့် ကျိပိုင်တွင် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိသွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ကျိုးချန်းပေါ့်လည်း ဒေါသထွက်လာကာ လူမိုက်တစ်ဦးကို ဖမ်းဆွဲ၍ ဝိုင်းဝန်း ထိုးနှက်လေတော့သည်။</p> <p>ရှူရှု မထင်မှတ်ထားသည်မှာ—သန့်ရှင်းရေး အလုပ်သမား မြင်လိုက်ရသော သွေးအိုင်ထဲက လူနှစ်ယောက်မှာ ဂျိပိုင်တို့ မဟုတ်ဘဲ ဂျိပိုင်က အလဲထိုးခဲ့သော လူမိုက်နှစ်ဦးသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်သည်။ ဂျိပိုင်နှင့် ကျိုးချန်းပေါ်မှာ ထိုလူအုပ်ကို အနိုင်တိုက်ကာ လမ်းကြားထဲမှ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသည်။ဂျိပိုင်သည် တက္ကစီတစ်စီး ငှားကာ သူတို့အဖွဲ့ တည်းခိုရာ ဟိုတယ်သို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်မှသာ ရှူရှူနှင့် တီဆာတို့က သူ့ကို လိုက်ရှာနေမှန်း သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂျိပိုင် ကာစီနိုရှိရာ လမ်းသို့ ရောက်လာချိန်တွင် အခြားရဲအရာရှိနှစ်ဦးလည်း ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တီဆာက မျက်နှာမကောင်းစွာဖြင့် "ဂျိ ... ရှုရှုက မင်းကို ရှာဖို့ဆိုပြီး အထဲဝင်သွားတာ ဆယ်မိနစ်လောက် ရှိပြီ" ဟု ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>ရှုရှုသည် ကာစီနိုအတွင်း ဝင်သွားကာ ချစ်ပ်ပြားများ လဲလှယ်လိုက်သည်။ ကောင်တာမန်နေဂျာသည် သူမကို ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးဟု မြင်သဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်နေသည်။ ရှုရှုက ပြုံးပြကာ သူမ၏ ဖုန်းကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး "ဖုန်းလိုင်းက မမိဘူးဖြစ်နေလို့ ခဏနေရင် ကျွန်မ အမေ ရောက်လာလိမ့်မယ်... အင်္ကျီအဖြူ၊ စကတ်အနီနဲ့ LV အိတ် ကိုင်ထားတဲ့ တစ်ယောက်လေ..သူ့ကို တွေ့ရင် ကျွန်မဆီ ခေါ်ပေးလို့ ရမလားဟင်" ဟု ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မန်နေဂျာကလည်း ပြုံးလျက် "ရတာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>ရှုရှုသည် အန်စာတုံးဝိုင်းတွင် ခေတ္တ ကစားဟန်ဆောင်ပြီးနောက် ကောင်တာအနီးရှိ လုံခြုံရေး အစောင့်တစ်ဦးကို အကဲခတ်သည်။ အခြားအစောင့်များမှာ ကြောက်စရာကောင်းပြီး ပျင်းရိငြီးငွေ့ဟန် ပေါက်နေသော်လည်း ထိုလူငယ်လေးမှာမူ တက်ကြွနေပြီး ယူနီဖောင်းမှာလည်း အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"အကို၊ ကျွန်မကို လက်ဖက်ရည်ကြမ်း တစ်ပုလင်းလောက် ဝယ်ပေးလို့ ရမလား" ဟု ဆိုကာ ရှုရှုက ချစ်ပ်ပြားတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုအပြားမှာ ငွေတစ်ရာတန်သဖြင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ သဘောကျသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ဝယ်ပေးသည်။</p> <p>ရေဝယ်ပြီးနောက် ရှုရှုက ကစားခြင်းကို ရပ်ကာ ဘေးတွင် ထိုင်နားရင်း "အစ်ကိုက ရှန်တုန်းက မဟုတ်လား ကျွန်မတို့က နယ်တူတွေပဲပေါ့" ဟု စကားစသည်။ ထိုလူသည် သူမ၏ လေယူလေသိမ်းကို ကြားသောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ရှုရှုက "အစ်ကို အာကျိ၊ အိမ်သာက ဘယ်နားမှာလဲဟင်" ဟု မေးသည်။</p> <p>အာကျိက "ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးမယ်" ဟု ဆိုသော်လည်း ရှုရှုက "မလိုပါဘူး၊ အမေ ရောက်လာရင် ဒီမှာ ခဏ စောင့်ခိုင်းထားလိုက်ပါ မန်နေဂျာလည်း သိပါတယ်" ဟု ပြောကာ ကောင်တာနောက်က မန်နေဂျာကို လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။ မန်နေဂျာကလည်း ပြန်လည် ပြုံးပြသည်ကို မြင်သောအခါ အာကျိသည် ရှုရှုကို မန်နေဂျာ၏ မိတ်ဆွေဟု ထင်မှတ်သွားသည်။</p> <p>ရှုရှုသည် အိမ်သာထဲတွင် ခေတ္တအကြာ နေပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ထွက်လာသည်။ သူမသည် ကစားကွင်းဘက်သို့ မသွားဘဲ နောက်ဖက်ရှိ ရုံးခန်းဧရိယာဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ တစ်ဦးတည်း ဝင်လာဝံ့ခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေသည်။ ပထမအချက်မှာ သူမ၏ ငယ်ရွယ်သော ရုပ်သွင်ကြောင့် လူအများက သတိမထားမိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သူမသည် ပြီးခဲ့သော ရက်ပိုင်းက ကာစီနိုရုံများ၏ မြေပုံများကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကာစီနိုရုံများ၏ နောက်ဖက်တွင် ကြွေးမြီကိစ္စများ ဖြေရှင်းရန် "ဧည့်ခန်း" ဆိုသည်မှာ အမြဲရှိတတ်ရာ ဂျိပိုင်ကို ဖမ်းမိထားပါက ထိုနေရာတွင်သာ ရှိနေမည်ဟု သူမ ယူဆသည်။</p> <p>ထိုနေရာသို့ သွားရာ လမ်းတွင် အစောင့်တစ်ဦးက သူမကို တားဆီးသည်။ ရှုရှုက ကြောက်လန့်ဟန်ဆောင်ကာ "ကျွန်မ လောင်းကစားကြွေး လာဆပ်တာပါ အရှေ့က အစ်ကို အာကျိကို မေးတော့ သူက မသိဘူးဆိုပြီး သူဌေးဆီ သွားခိုင်းလိုက်လို့ပါ" ဟု ပြောသည်။</p> <p>အစောင့်မှာ ကြောင်သွားပြီး "ဘယ်သူ့အကြွေးလဲ" ဟု မေးသည်။</p> <p>ရှူးရှူးက "ကျွန်မမောင်လေး ချန်ရန်ရဲ့ အကြွေးပါ သူ 'ဒါ့ဖုဟွာ' မှာ ငွေနှစ်သိန်း အကြွေးတင်နေတယ်လို့ ဖုန်းဆက်လာလို့ ပိုက်ဆံလာပေးတာပါ" ဟု ဆိုကာ ဘဏ်ကတ်တစ်ခု ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>အစောင့်မှာ ပို၍ ကြောင်သွားသည်။ 'ဒါ့ဖုဟွာ' ဆိုသည်မှာ အခြားလမ်းက ကာစီနိုရုံဖြစ်ပြီး ဤရုံ၏ အမည်မှာလည်း ဆင်တူယိုးမှား ဖြစ်နေသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ နာမည်မှားပြီး ရောက်လာခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူက ထင်သွားသည်။</p> <p>အစောင့်က သူမကို ရုံးခန်းလေးတစ်ခုထဲတွင် ခဏစောင့်ခိုင်းကာ သူဌေးကို သွားသတင်းပို့သည်။ သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ရှူးရှူးသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်လာကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ လမ်းကြားမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး နံရံပေါ်တွင် သွေးစက်နှစ်စက်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် "ဧည့်ခန်း" တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ တံခါးမှာ အနည်းငယ် ဟနေပြီး အထဲမှ အမျိုးသားများ၏ ဆဲဆိုသံနှင့် ညည်းတွားသံများကို ကြားနေရသည်။ ရှုရှုအသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>အထဲရှိ လူမိုက်များနှင့် ရှုရှုတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ သွေးအိုင်ထဲက လူနှစ်ယောက်ကို အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အို ... ဦးလေး၊ အိမ်သာက ဘယ်မှာလဲဟင် အာကျိက ဒီနားမှာ ဆိုလို့"</p> <p>လူမိုက်များက သူမကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး တစ်ဦးက လမ်းအဆုံးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုကာ ရှုရှုသည် တံခါးကို အမြန်ပြန်ပိတ်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>'တော်သေးတာပေါ့၊ ဂျိပိုင် မဟုတ်ဘူး ဂျိပိုင် မဟုတ်ဘူး..'</p> <p>သူမ၏ ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>လမ်းအဆုံးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် နောက်ဖက်မှ ခြေသံပြင်းပြင်းနှင့်အတူ "ဟေ့၊ မသွားနဲ့ဦး" ဟု အော်သံ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှုရှုရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်ရာ စောစောက အစောင့် ဖြစ်နေသည်။ သူက သံသယဖြင့် "ဘယ်သွားမလို့လဲ၊ သူဌေးက မင်းကို အပေါ်တက်ခဲ့ဖို့ ပြောတယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ရှုရှုက "အားနာလိုက်တာ၊ ကျွန်မ မှားသွားလို့ပါ စောစောက ရုံးခန်းထဲမှာ ကြည့်လိုက်တော့မှ ဒါက 'ဒါ့ဖုဟွာ' မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတာ ဖုန်းလိုင်းမမိလို့ ရုံးခန်းက ဖုန်းနဲ့ 'ဒါ့ဖုဟွာ' ကို ဆက်လိုက်တော့ သူတို့လူတွေ အခု လာကြိုနေပြီတဲ့။ အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အစောင့်မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဧည့်ခန်းထဲမှ လူမိုက်များ ထွက်လာကြသည်။ ရှုရှုမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်သည်။</p> <p>"နေဦး၊ မင်းက ဘာလဲ" ဟု တစ်ဦးက အော်လိုက်သည်။</p> <p>ရှုရှု၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ပြန်လာပြီး ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေသည်။ ကစားကွင်းနှင့် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုတံခါးဝသို့ ရောက်ရန်မှာ အလွန် ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမ ပြေးရမည်လော သို့မဟုတ် ဆက်လက် လိမ်ညာရမည်လော။</p> <p>ထိုစဉ် ဘေးဘက်မှ လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် ထွက်လာကာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အမှောင်ရိပ်ထဲမှ မြင့်မားသော အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂျိပိုင်၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ တည်တင်းနေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းနက်ကြီးများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p>ရှုရှု၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားပြီး သူခေါ်ဆောင်ရာသို့ လိုက်ပါသွားမိသည်။ သူမ၏ အေးစက်နေသော လက်ကလေးမှာ ဂျိပိုင်၏ နွေးထွေးပြီး အားကိုးရသော လက်ဖဝါးထဲတွင် ပူနွေးသွားသည်။ နောက်မှ လိုက်လာသော လူမိုက်များမှာလည်း သူမအတွက် ဘာမှ မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဂျိပိုင်၏ တည်ကြည်သော ဘေးတိုက်ပုံရိပ်မှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့နေသည်။ သူ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို နင်းလျှောက်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ပြောပြမတတ်သော ရင်ခုန်သံများမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။</p> <p>လမ်းကြားထဲတွင် ဂျိပိုင်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော လူမိုက်များမှာ ဂျိပိုင်ကို မြင်သည်နှင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>ဂျိပိုင်က သူတို့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ တည်ကြည်ခန့်ညားလှသော အရှိန်အဝါကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ စောစောက  အပြင်းအထန် ခံထားရသောကြောင့်သော်လည်းကောင်း လူမိုက်များမှာ ရှေ့သို့ မတိုးရဲဘဲ ကြောင်ရပ် နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဂျိပိုင်သည် ရှုရှု၏ လက်ကို ဆွဲကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ စကားတစ်လုံးမျှ မပြောကြပေ။ ကာစီနို၏ နောက်ဖေးတံခါးမှ ထွက်လာချိန်တွင်မူ သူတို့၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save