Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရထားကြီးသည် ရှေ့သို့ တိုးနေပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ မြင်ကွင်းများမှာ တရိပ်ရိပ် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်သည် တိတ်ဆိတ်နေသော ရထားတွဲအတွင်းသို့ ဖြာကျနေလေသည်။</p> <p>ရှုရှုသည် ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “ဗိုလ်ချုပ် ... ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက် အရေးတကြီး ခေါ်ရတာလဲ”</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးသည် သူ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ထားပြီး ဆိုဖာကြီးပေါ်တွင် မှီထားသည်။ သူ၏ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနားယူနေသည့် ကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p>“မင်းက စိတ်ပညာမှာ အရမ်းတော်တယ်လို့ ငါကြားတယ်...ရာဇဝတ်သားတွေရဲ့ နောက်ကြောင်းကိုတောင် ကြိုဟောနိုင်တယ်ဆို”</p> <p>ရှုရှုသည် ထုံးစံအတိုင်း ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တင်လျက် သူ့ကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲ။</p> <p>သူက ဘာလို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာ သူမကို သံသယဝင်သွားရတာလဲ။ သူမက သူ့ရဲ့ အထောက်အထားအမှန်ကို သိသွားပြီလို့များ ရိပ်မိသွားတာလား။</p> <p>ရှုရှုသည် အသေးစိတ်ကို မသိနိုင်သော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး သူမကို ဘာကြောင့် ခေါ်သည်ကိုမူ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။</p> <p>သူ သူမကို စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တကယ်လို့သာ သူ အတည်ပြုပြီးသားဆိုလျှင် သူမကို သတ်ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူကဲ့သို့ အလွန်အမင်း မောက်မာသူတစ်ဦးအဖို့ သူ အသေအချာ ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ရိပ်မိသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမဘက်မှ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြမိစေရန် အရေးကြီးသည်။</p> <p>ရှုရှုသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး “ကျွန်မ စိတ်ပညာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာတာ တော်တယ်လို့ ရှင့်ကို ဘယ်သူပြောတာလဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူမက အေးဆေးစွာပင် “တီဆာလား ... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ ညွှန်ကြားရေးမှူးလား” ဟု ထပ်မေးသည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး၏ နှုတ်ခမ်းထူထူများမှာ ကွေးညွတ်သွားပြီး သူမကို စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်ကာ “အဲဒါ မင်းပူစရာ မလိုပါဘူး.. ငါက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို တကယ် စိတ်ဝင်စားလို့ပါ... ကဲ ... ငါ့အကြောင်းကို မင်း ဘယ်လို ကောက်ချက်ချထားသလဲ ပြောပါဦး”</p> <p>ရှုရှုသည် သူ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သူမ မြင်ဖူးသမျှ လူများနှင့် မတူဘဲ ထူးထူးခြားခြား နက်မှောင်ပြီး စူးရှနေသည်။ သူသည် လူများစွာကို သတ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်လွန်းလှသည်။</p> <p>ရှုရှု၏ ရင်ခုန်သံများ အနည်းငယ် မြန်လာသည်။</p> <p>ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက မလျှော့သော လေသံဖြင့် “ရှင်က ဒါကို စိတ်ဝင်စားစရာလို့ ထင်နေတာလား... စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ပညာရပ်က အပျော်သဘော မဟုတ်ဘူး၊ အမှုမှန် ဖော်ထုတ်ဖို့အတွက်ပဲ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး၏ အပြုံးမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာပြီး စားပွဲကို လက်ဖြင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခက်ထန်သော မျက်နှာမှာ သူမ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာရာ မျက်နှာပေါ်မှ အမာရွတ်နီကြီးမှာ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်လာသည်။ ရှုရှုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး “ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ” ဟု မေးသည်။</p> <p>“တရုတ်တွေက အမြဲတမ်း ကြွားလုံးထုတ်ရတာကို ဝါသနာပါကြတာပဲ၊ မင်းကလည်း ထူးမခြားနားပါပဲလား” ဟု သူက ပေါ်တင်ရန်စလိုက်သည်။ “တရုတ်ရဲတွေ အားလုံးက မင်းလိုပဲ အသုံးမကျတာလား”</p> <p>ရှုရှုသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ညာဘက်လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ကုလားထိုင်နောက်မှီကို ဖွဖွလေး ခေါက်နေသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးကလည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမက “ကျွန်မကို ရန်စနေဖို့ မလိုပါဘူး..ရှင့်အကြောင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာဖို့က ကျွန်မအတွက် မခက်ခဲပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက ကုလားထိုင်တွင် ပြန်မှီလိုက်ပြီး တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် အံဆွဲထဲမှ အနက်ရောင် ပစ္စတိုသေနတ်ကလေး တစ်လက်ကို ထုတ်ကာ သူမကို ကမ်းပေးရင်း “မင်းရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုသာ မှန်မယ်ဆိုရင် ဒီသေနတ်ကို မင်းကို လက်ဆောင်ပေးမယ်..အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငါ ‘ရွှေစပါးကြီးမြွေ’ ဟာ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံမှာ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်စေရမယ်”</p> <p>သေနတ်ပေးမည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ စမ်းသပ်ခြင်းလား။</p> <p>ရှုရှုသည် ခေါင်းမော့ကာ စားပွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ “တရုတ်ပြည်မှာ သေနတ်ကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားတော့ ရှင့်ဆီက ရလည်း ကျွန်မအတွက် အသုံးမဝင်ဘူး..ကျွန်မပြောတာ မှန်ရင် အဲဒီအစား ဒါလေးပဲ ပေးပါ”</p> <p>၎င်းမှာ စားပွဲထောင့်တွင် တင်ထားသော သစ်သားဖြင့် ထွင်းထားသည့် ပန်းပွင့်ကလေး ဖြစ်သည်။ ပန်းပွင့်ချပ်လေးများမှာ လှပစွာ ပွင့်ကားနေပြီး ထွင်းထုထားပုံမှာ စေ့စပ်သေချာလှသည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက ထိုပန်းပွင့်ကို ကြည့်ကာ “ဒါကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ..သိပ်တန်ဖိုးရှိတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။</p> <p>“အကြောင်းရင်းကတော့ ရှိတာပေါ့ ဒီပန်းကို ရှင်ကိုယ်တိုင် ထွင်းထားတာ မဟုတ်လား.. အေးချမ်းတဲ့ မျက်နှာစာအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပြင်းထန်ပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ ခံစားချက်တွေက ရှင့်ရဲ့ ရင်ထဲက အခြေအနေနဲ့ အတူတူပဲ”</p> <p>ရှုရှုက ဆက်လက်၍ “တရုတ်ပြည်မှာ ‘မြင်မြင်ချင်း သံယောဇဉ်’ ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်..ဒီပန်းလေးက ရှင့်အတွက် ရိုးရိုး အလှဆင်ပစ္စည်း ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့ စရိုက်ရှိတယ်လို့ မြင်လို့ပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးမှာ ပို၍ ခန့်မှန်းရ ခက်လာသည်။ သူက ထိုပန်းပွင့်ကို ကောက်ယူကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ပေးလိုက်ရင်း “ကဲ ... စတော့” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>ရှုရှုနှင့် ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ဂျိပိုင်သည် လက်နက်ကိုင် ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီးပေါ်တွင် ရောက်နေသည်။ သူသည် ကျယ်ပြောလှသော သစ်တောနှင့် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရထားရှိရာလမ်းကြောင်းသို့ အပြင်းနှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သက်သေ အထောက်အထား မခိုင်လုံသေးသော်လည်း ရဲအဖွဲ့၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် နှစ်နိုင်ငံစလုံးက အထူးရဲတပ်ဖွဲ့နှင့် တပ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်ကာ ရထားကို ကြားဖြတ်တားဆီးရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဂျိပိုင်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ တိမ်တိုက်များကို ကြည့်နေရင်း ဖုန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ရထားသည် တောင်ကြားလမ်းမှ ထွက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ဖုန်းလိုင်း ပြန်ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရထားပေါ်ရှိ အခြားရဲအရာရှိများနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် ရထားသော်လည်း ရှုရှု၏ ဖုန်းမှာမူ ပိတ်ထားလေသည်။</p> <p>ရှုရှုကို ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက “စကားပြောဖို့” ခေါ်သွားကြောင်း သိရသဖြင့် ဂျိပိုင်၏ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်နေသည်။ ရန်သူ ရိပ်မိသွားမည် စိုးသဖြင့် သူတို့ လောလောဆယ် ဘာမှ လုပ်၍ မရသေးပေသည်။ သူမ ပို့လိုက်သော နောက်ဆုံး မက်ဆေ့ခ်ျကို ကြည့်ရင်း ဂျိပိုင်၏ နှလုံးသားမှာ ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားသည်။</p> <p>ရှုရှု ... ရှုရှုရယ်။</p> <p>ရှုရှု၏ ဖုန်းပိတ်ထားရခြင်းမှာ သူမ ဂျိပိုင်၏ မက်ဆေ့ခ်ျကို ဖတ်ပြီးသည်နှင့် အထောက်အထား မကျန်စေရန် ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပြီး ပိတ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက် စာရွက်ကိုမူ ဖျက်ဆီးရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များရှေ့တွင် ရှုရှုက ချက်ချင်း စကားမပြောဘဲ ရထားတွဲအတွင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက “ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ ရှင်က အရမ်း ပြတ်သားတဲ့ စရိုက်ရှိတယ်...ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာပဲ အခြေခံပြီး လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်တယ်.. ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့ စစ်သည်တွေက ရှင့်ကို ကြောက်သလို ရိုသေကြတာ...သူတို့အတွက် ရှင်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးပဲ” ဟု စပြောသည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရှုရှုက ဆက်လက်၍ “ဒုတိယအချက်က၊ ရှင်က အာဏာကို မက်မောပြီး ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ရှိတယ်...ဒါကြောင့်လည်း အသက် ၃၀ ကျော်လေးနဲ့ တပ်ဖွဲ့မှာ ဒီလို ရာထူးကို ရထားတာပေါ့ တတိယအချက်ကတော့၊ ရှင်က လူတွေကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းလိုတဲ့ စိတ် အနည်းငယ် ရှိတယ်...ဒါကို ဟိုနေ့က ရာဇဝတ်သားကို ပစ်သတ်ပုံမှာ မြင်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလို နှိပ်စက်ရတာက ရှင့်ကို အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်စေတာ မဟုတ်ဘူး..တစ်ခါတလေ ရှင်ကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီ ရက်စက်မှုကို ပြန်တွန်းလှန်နေတာ မဟုတ်လား”</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။</p> <p>“ရှင်က အခု တပ်မဟာတစ်ခုလုံးကို ကွပ်ကဲနေတဲ့သူပဲ... တကယ်လို့ ရှင်သာ အဲဒီ စိတ်နောက်ကို လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီထက်ပိုပြီး ရက်ရက်စက်စက် လုပ်နိုင်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံမှာ ရှင့်ကို အဲဒီလို နာမည်ဆိုးနဲ့ မသိကြဘူး...ဒါကြောင့် ရှင်ဟာ ရှင့်ရဲ့ ရက်စက်လိုတဲ့ စိတ်ကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်နေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်...ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး ... ဒါကိုတော့ ကျွန်မ လေးစားမိပါတယ်”</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက ဘာမှ မပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှုရှုက ဆက်ပြောသည်မှာ “စတုတ္ထအချက်၊ ရှင့်ဘေးမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး...ဒါကြောင့် ရှင့်မှာ အမြဲတမ်း လက်တွဲဖော် တစ်ယောက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ခန့်မှန်းတယ်.. ရှင်က အာဏာကို မက်မောသူဆိုတော့ ဒီလက်တွဲဖော်ဟာ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံက ချမ်းသာပြီး ဩဇာရှိတဲ့ မိသားစုက သမီးဖြစ်လိမ့်မယ်... အဲဒါမှ ရှင့်ရဲ့ ရာထူးတက်ဖို့ လွယ်မှာကိုး.. ပဉ္စမအချက်ကတော့၊ ရှင့်ရဲ့ ရုံးခန်း၊ အဝတ်အစားနဲ့ ကားတွေက တီဆာထက်တောင် သိပ်မသာဘူး ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့ ငွေကြေးအခြေအနေက သိပ်မဟန်ဘူးလို့ ထင်တယ်...အဲဒါကြောင့်လည်း ခေါင်းဆောင်အပေါ် ရှင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ...”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူ၏ ရှေ့၌ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး “ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး ... ကျွန်မရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက် မှန်ရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက မပြုံးတပြုံးဖြင့် သူမကို သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး ဘာမှ မပြောပေသည်။</p> <p>ရှုရှုကလည်း သူ့ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေသည်။ အမှန်နှင့် အမှားကို ရောနှောထားသော လိမ်လည်မှုကြီး။ ရွှေစပါးကြီးမြွေ ... ရှင် ကျွန်မကို ယုံမလား မယုံဘူးလား။</p> <p>အဖြေကတော့ သူ ယုံကြည်သွားသော်လည်း အကုန်လုံး မဟုတ်ပေသည်။ သူ သူမကို ဘာမှ မလုပ်သော်လည်း လွှတ်လည်း မလွှတ်ပေးခဲ့ပေသည်။ သူမကို ဘေးရှိ ရထားတွဲအသေးလေးတစ်ခုအတွင်း ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက ဤမျှအထိ သတိကြီးသူ မဟုတ်ပေ။ အခုတော့ ရှုရှု သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီးလုသည်လည်း ဤရထားပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ဤသည်မှာ သူမ၏ အစီအစဉ် ဖြစ်လိမ့်မည်သည်။</p> <p>ရထားတွဲ၏ ပြတင်းပေါက်မှာ သံတိုင်များ ခတ်ထားပြီး တံခါးမှာလည်း တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် လက်နက်ကိုင် စစ်သည်နှစ်ဦး စောင့်ကြပ်နေသည်။ ရှုရှုသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိပိုင်ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ရာ သူက အလျင်စလိုပင် “ရှုရှု” ဟု ထူးသည်။</p> <p>“ကျွန်မပါ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ဟု သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဂျိပိုင်၏ စိုးရိမ်နေသော စိတ်မှာ သူမ၏ အသံကို ကြားမှပင် သက်သာသွားသည်။ သူက “နောက် ၁၀ မိနစ်နေရင် ငါတို့ ရောက်လာတော့မယ်။ စောင့်နေပါ” ဟု ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှုရှုသည် ပြတင်းပေါက်မှ တောင်တန်းမြင်ကွင်းများကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ ၁၀ မိနစ်အတွင်း ရောက်လာမည်တဲ့။ တကယ်လို့ တပ်ဖွဲ့က ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ဝိုင်းလိုက်လျှင် ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးနှင့် အစ်ကိုကြီးလုတို့မှာ အသေခံ တိုက်ခိုက်ကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သူမကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချကြမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>“ဂျိပိုင် ... ကျွန်မကို စတုတ္ထတွဲမှာ ပိတ်ထားတယ်...ကျွန်မ ဓားစာခံ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်” ဟု ရှုရှုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမ စကားအဆုံးတွင် ရထားကြီးမှာ လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဝင်သွားသဖြင့် ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားလေသည်။</p> <p>ဂျိပိုင်သည် ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်တွင် ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ ထိုစဉ် ရဟတ်ယာဉ်မှူးက “ပစ်မှတ်ကို တွေ့ပြီ.. ဆင်းသက်ဖို့ ပြင်ကြ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ပထမဆုံး ကြားလိုက်ရသည်မှာ နားကွဲလုမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး ဖြစ်သည်။ ရထားကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသဖြင့် ရှုရှုသည် နံရံကို မှီထားသော်လည်း အရှိန်ကြောင့် ကျောပြင်မှာ အတော်လေး နာသွားသည်။ ဤသည်မှာ ရထားလမ်းကို မိုင်းခွဲ၍ ရထားကို ရပ်တန့်စေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာမီ ကောင်းကင်မှ ရဟတ်ယာဉ် ပန်ကာသံများနှင့် ကားအင်ဂျင်သံများ၊ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အခန်းတံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးနှင့် အစ်ကိုကြီးလုတို့မှာ မျက်နှာပျက်လျက် ဝင်လာကြသည်။</p> <p>အစ်ကိုကြီးလုက ရှုရှု၏ ခေါင်းကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ကာ လက်ကို ဆွဲလိုက်ရင်း “ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့” ဟု အမိန့်ပေးသည်။ ရှုရှုသည် ဘာမှ မပြောဘဲ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်တွင် စစ်သည်များမှာ ဟိုပြေးဒီပြေးဖြင့် ဆူညံနေကြသည်။</p> <p>လမ်းတွင် အစ်ကိုကြီးလုက “မင်းဖုန်း ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးရာ ရှုရှုက ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးလုသည် ထိုဖုန်းကို ရထားတွဲနံရံနှင့် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိပိုင်နှင့် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် စတုတ္ထတွဲကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။ ခေါင်းဆောင်၏ အမိန့်ကြောင့် ရထားပေါ်ရှိ စစ်သည်များမှာ ခုခံခြင်း မပြုကြတော့ပေသည်။ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိုက်သော်လည်း ရှုရှုမှာမူ မရှိတော့ပေသည်။</p> <p>ဂျိပိုင်သည် လွတ်နေသော အခန်းကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ပူလောင်နေသည်။ အခန်းထဲမှ ရိုက်ခွဲထားသော ဖုန်းအပျက်ကို ကောက်ယူကာ သူ၏ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>“လိုက်ကြ”</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများပေါ်တွင် ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေမှုများ စတင်တော့သည်။ နေဝင်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရှာဖွေရသည်မှာ ပို၍ ခက်ခဲလာသည်။ ဂျိပိုင်သည် ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ မျက်စိတစ်ဆုံး ရှာဖွေနေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ချုံပုတ်တစ်ခုကြားရှိ အဖြူရောင် အစအနလေးတစ်ခုကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။ ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ စက္ကူစလေး တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“ဒီနားတစ်ဝိုက်ကို အသေအချာ ရှာကြ။ ဒီလို စက္ကူစမျိုးတွေ ရှိသေးလား ကြည့်ကြ” ဟု ဂျိပိုင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီ ဒုတိယ စက္ကူစကို ထပ်တွေ့သည်။ ထိုစက္ကူပေါ်တွင် “အသက် ၃၀ ကျော် ၄၀” ဟူသော စာလုံးများကို တွေ့ရသည်။ တတိယ စက္ကူစတွင်မူ “ရက်စက်တဲ့ စရိုက်” ဟု ရေးထားသည်။</p> <p>အစောင့်ရဲတစ်ဦးက “ဆရာဂျိ ... ဒါတွေက တကယ်ပဲ ရှုရှု ချန်ထားခဲ့တာလား စာသားတွေက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု မေးသည်။</p> <p>ဂျိပိုင်သည် မြက်ခင်းပေါ်တွင် ဝပ်လျက် စက္ကူစလေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း နာကျင်နေမိသည်။</p> <p>“ဒါ သူမ ချန်ခဲ့တာ သေချာတယ်”</p> <p>ထိုစက္ကူစလေးပေါ်တွင် သူ ရင်းနှီးနေသော လက်ရေးလှလှလေးဖြင့် “ဂျိပိုင်၊ တတိယအစ်ကို၊ တတိယအစ်ကို ...” ဟု ရေးသားထားလေတော့သည်။</p> <p>ရှုရှုသည် အန္တရာယ်ကြားမှနေ၍ ဂျိပိုင်အတွက် သဲလွန်စများကို ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save