Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောအုပ်ကြီးမှာ အဆုံးမရှိသယောင် မှောင်မိုက်နေသည်။ ရှုရှုသည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို မှီရင်း မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူနေပြီး ရှေ့မှ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို မျက်လုံးထောင့်မှ အကဲခတ်နေသည်။</p> <p>အစ်ကိုကြီးလု၏ ခြေထောက်တွင် ဒဏ်ရာရထားသည်။ ဤနယ်မြေတွင် တောကောင်ဖမ်းသည့် ထောင်ချောက်များ ပေါများလှသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် ရှုရှုကို စောင့်ကြည့်နေရသဖြင့် အာရုံများကာ ထောင်ချောက်တစ်ခုကို နင်းမိပြီး ခြေထောက်မှာ အတော်လေး ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ထဲမှ တစ်ဦး ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် ထွက်ပြေးသည့်နှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားသော်လည်း ရှုရှုမှာမူ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး မရသေးပေသည်။</p> <p>အစ်ကိုကြီးလုသည် သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ မှောင်မိုက်သော ညယံတွင် နာကျင်မှုကြောင့် တင်းမာနေသော သူမ၏ မျက်နှာကို ဝေဝါးစွာ မြင်နေရသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက သူမ၏ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ခြေထောက်ကို မြှောက်၍ ပါလာသော ပတ်တီးဖြင့် စေ့စေ့စပ်စပ် စည်းပေးနေသည်။</p> <p>“ဖိုး ... သူတို့ကို အရင်ခေါ်သွားလိုက်၊ ငါ နောက်ကနေ ခုခံပေးမယ်” ဟု အစ်ကိုကြီးလုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ ရှုရှု အံ့သြသွားသော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးကမူ “မလိုဘူး” ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“စောစော ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျရင် ရဲတွေ ရောက်လာတော့မှာ” ဟု အစ်ကိုကြီးလုက ဆိုသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ သူမ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်၍ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် “အတူတူ သွားကြမယ်” ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ညလုံး မနားတမ်း ပြေးလွှားခဲ့ကြပြီးနောက် လာအိုနိုင်ငံ နယ်စပ်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မိုးသောက်ချိန် ရောက်သဖြင့် တောအုပ်အတွင်း မြူနှင်းများ ဝေနေသည်။ ရှေ့တွင် လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးရှိပြီး ထိုလွင်ပြင်အဆုံးတွင် အရှိန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်း ရှိသည်။ ထိုမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်လျှင် လာအိုနိုင်ငံသို့ ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက ရှုရှုကို လှည့်ကြည့်ကာ “နယ်စပ်ရောက်ရင် မင်းကို ငါ လွှတ်ပေးမယ်” ဟု ဆိုသည်။ ရှုရှု ကြောင်သွားသော်လည်း အစ်ကိုကြီးလုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမလို့လား” ဟု ကန့်ကွက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူက ရဲတွေကို သတင်းပေးမှာပေါ့ သူ့ကို ခေါ်ထားရင် ငါတို့ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ပြေးနိုင်မှာလဲ”</p> <p>“သူ့ကို သတိလစ်အောင်လုပ်ပြီး မြစ်ကမ်းဘေးမှာ ထားခဲ့မယ်” ဟု ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက ဆုံးဖြတ်သည်။ သူက ရှုရှုကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ “သူက ဒီလောကမှာ တခြားလူတွေထက် ပိုပြီး အသက်ရှင်သန်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်ရာ ရှုရှုနှင့် အစ်ကိုကြီးလုတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ငြိမ်ကျသွားကြသည်။</p> <p>မြစ်ရေမှာ တဝေါဝေါ စီးဆင်းနေသည်။ ဝေးကွာသော တောင်တန်းများနောက်မှ နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မြစ်ရေပြင်မှာ လင်းလက်တောက်ပနေသည်။ ရှုရှုသည် လက်ပြန်ကြိုးတုပ်ခံထားရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ဂျိပိုင် အနီးအနားတွင် ရှိနေမည်ကို ယုံကြည်ကာ စိတ်ကို တင်းထားသည်။</p> <p>သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ စက္ကူစကို ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အစ်ကိုကြီးလုက သူမကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးမှာမူ မြစ်ကို ကြည့်နေသဖြင့် သတိမထားမိပေ။</p> <p>ရှုရှု၏ စိတ်ထဲတွင် “ဂျိပိုင် ... ကျွန်မ စောင့်လို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်” ဟု တွေးမိကာ မျက်စိမှိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိပိုင်သည် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ မြစ်ဝှမ်းတစ်လျှောက် ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေနေသည်။ နယ်စပ်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ ရှုရှုအတွက် အန္တရာယ် ပိုများလေလေ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် တလှပ်လှပ် တုန်နေသည်။</p> <p>တောအုပ်ကလေးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်စဉ် အဝေးရှိ မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသော လူပုံရိပ်များကို ဂျိပိုင် မြင်လိုက်ရသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးက မြစ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားပြီး နောက်ထပ်တစ်ဦးကမူ သူ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသော ရှုရှုကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားလေသည်။</p> <p>ဂျိပိုင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ သူသည် လျှပ်တပြက်အတွင်း သေနတ်ကို ထုတ်၍ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဒိုင်း!</p> <p>ကျည်ဆန်သည် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အစ်ကိုကြီးလု၏ ပုခုံးကို ထိမှန်သွားသည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ သေနတ်မှာ မြစ်ထဲသို့ “ဗလုံ” ခနဲ ကျသွားသည်။ ရှုရှုက ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက သူမကို ဆွဲဖမ်းကာ သေနတ်ဖြင့် သူမ၏ နားထင်ကို ချိန်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျိပိုင်သည် သေနတ်ကို ကိုင်ထားရင်း အနားသို့ တိုးလာသည်။ ရှုရှု၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ကြံ့ကြံ့ခံလိုစိတ်များဖြင့် တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>“သေနတ်ကို ချလိုက်၊ မဟုတ်ရင် သူ့ကို သတ်လိုက်မယ်” ဟု ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက ကြိမ်းဝါးသည်။ သူသည် ရှုရှုကို ဒိုင်းသဖွယ် အသုံးပြုကာ သူ၏ အရေးကြီးသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို ကာကွယ်ထားသည်။</p> <p>အစ်ကိုကြီးလုကလည်း “ဂျိပိုင် ... မင်းက လက်ဖြောင့်တပ်သားဆိုတာ သိပါတယ်.. ဒါပေမဲ့ ဖိုးရဲ့ သေနတ်ကလည်း မင်းထက် မနှေးဘူးနော်” ဟု ရန်စသည်။</p> <p>ဂျိပိုင်က ဘာမှမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရှုရှုသည် အခြေအနေကို သုံးသပ်လိုက်သည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ မကြာမီ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်ရာ ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သူမကို ပစ်သတ်သွားနိုင်သည်။ သူမသည် စိတ်အေးအေးထားကာ စကားစလိုက်သည်။</p> <p>“ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး ... ရှင် ကျွန်မကို သတ်ရင် ဂျိပိုင်က အစ်ကိုကြီးလုကို သတ်လိမ့်မယ်.. အစ်ကိုကြီးလုက ရှင့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ချစ်သူ မဟုတ်လား.. ရှင်ကော အသေခံနိုင်ရဲ့လား” ဟု ရှုရှုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။</p> <p>ဂျိပိုင်ကလည်း ချက်ချင်းပင် အစ်ကိုကြီးလုကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်လိုက်သည်။ ရှုရှုက ဆက်လက်၍ “ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ အများကြီး ရောက်လာရင် အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်..အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မလို ရဲကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး...ရှင့်ကို သေစေချင်တဲ့သူတွေလည်း အခွင့်အရေး ယူကြလိမ့်မယ် ဒါကြောင့် ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပြီး အစ်ကိုကြီးလုကို ခေါ်ပြီး အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်ပါ” ဟု အကြံပေးသည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး စဉ်းစားနေစဉ် အစ်ကိုကြီးလုက “မယုံနဲ့” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ကို မလွှတ်နဲ့၊ လာအိုအထိ ဓားစာခံအဖြစ် ခေါ်သွား... ငါက ဒဏ်ရာရထားလို့ မင်းအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်.. မင်း အမြန်သွားတော့၊ ငါ ဒီမှာ ခုခံပေးခဲ့မယ်” ဟု ဆိုကာ ဓားကို ထုတ်၍ ဂျိပိုင်ကို တားရန် ပြင်သည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးသည် ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှုရှုကို ဆွဲကာ မြစ်ထဲသို့ တရွေ့ရွေ့ ဆင်းသွားသည်။ “လု ... အသက်ရှင်အောင် နေနော်” ဟု သူက လှမ်းအော်သည်။</p> <p>ဂျိပိုင်သည် ရှုရှုကို မကြည့်ဘဲ ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သေနတ်ခလုတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲလိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးလုက ဂျိပိုင်ကို ဓားဖြင့် ထိုးရန် ပြေးဝင်လာစဉ်မှာပင် ချုံပုတ်ထဲမှ ပုန်းနေသော လက်ဖြောင့်စနိုက်ပါသမား၏ ကျည်ဆန်က သူမ၏ နှလုံးတည့်တည့်ကို ဖောက်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>“မလုပ်နဲ့ ...” ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး၏ အော်သံမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသော ခဏတာအတွင်းမှာပင် ဂျိပိုင်၏ ကျည်ဆန်က ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး၏ ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားသည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ဖိုး၏ လက်ထဲမှ သေနတ် လွတ်ကျသွားပြီး ဂျိပိုင်က ရှုရှုကို ရေထဲမှ ဆွဲတင်ကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ပိုက်လိုက်သည်။ အခြားရဲအရာရှိများလည်း ရောက်လာပြီး ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးကို ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လျက် သေအံ့ဆဲဆဲ အစ်ကိုကြီးလုကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ ကျနေလေတော့သည်။</p> <p>“တတိယအစ်ကို ...” ရှုရှုက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ရာ ဂျိပိုင်က သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်‌ေလသည်။</p> <p>လင်းမြို့သို့ ပြန်သည့် လေယာဉ်ပေါ်တွင်</p> <p>အစ်ကိုကြီးလုနှင့် ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးတို့ကို သက်ဆိုင်ရာ ထောင်များသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် အားလုံးမှာ ပင်ပန်းသော်လည်း အမှုပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ရှုရှုနှင့် ဂျိပိုင်တို့သည် နောက်ဆုံးတန်းတွင် ယှဉ်တွဲထိုင်နေကြသည်။</p> <p>လူအများရှေ့တွင် စကားကောင်းကောင်း မပြောဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့သည် ခုံအောက်တွင် လက်ချင်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။</p> <p>“မင်းက တကယ် သတ္တိရှိတာပဲ ကိုယ့်အသက်က စိုးရိမ်နေရတာကို အစ်ကိုကြီးလုရဲ့ အသက်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးကို ပြန်ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့” ဟု ဂျိပိုင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p>ရှုရှုက ပြုံးလျက် “သူက အစ်ကိုကြီးလုကို တကယ်ချစ်တာကိုး” ဟု ဖြေသည်။ ထို့နောက် သူမက “အဲဒီအချိန်တုန်းက ရှင်ကော ဘာလုပ်မလို့လဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။</p> <p>ဂျိပိုင်က သူမကို ကြည့်ကာ “မင်းက ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးကိုတော့ ကောင်းကောင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ပါရဲ့၊ ငါ့ကိုကျတော့ မေ့နေတယ်နော်” ဟု ဆိုသည်။ “ဗိုလ်ချုပ်ဖိုးက သူ့ချစ်သူကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သလို ငါကကော မင်းကို စွန့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးက မင်းရဲ့ အစား ငါ့ကိုယ်ငါ ဓားစာခံအဖြစ် လဲဖို့ပဲ”</p> <p>ရှုရှု ကြောင်သွားသည်။ သူမသည် သူ့ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် မေ့နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ဂျိပိုင်က ပြုံးလျက် မျက်စိမှိတ်ကာ အနားယူနေသည်။</p> <p>ရှုရှုသည် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တိုးကပ်ကာ သူ၏ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။ ဂျိပိုင်က မျက်လုံးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ လူအများရှေ့မှာပင် အနက်ရှိုင်းဆုံး နမ်းရှိုက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် တိမ်တိုက်ဖြူဖြူလေးများမှာ နေရောင်အောက်တွင် လင်းလက်နေပြီး ရှေ့တွင်မူ လင်းမြို့ကလေးရှိရာသို့ ဦးတည် ပျံသန်းနေလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save