Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အချိန်အခါ မတော်ဘဲ ရောက်ရှိလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"မန်နေဂျာမင်... ဒီနေ့ ဆိုင်သစ်ဖွင့်ပွဲကို သွားမကြည့်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ကားသည် ယန်တက္ကသိုလ် အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်ထားပြီး သူသည် မင်ယွဲ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်သွယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက ပညာရေးမှာပဲ အာရုံနစ်နေတာဆိုတော့ စီးပွားရေးဘက်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်နိုင်သေးလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ပင် ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အခု အလုပ်တွေပြီးပြီလား... ငါ အမှတ်မထင် ယန်တက္ကသိုလ်ဂိတ်ဝကို ဖြတ်လာမိလို့"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အတန်းချိန်ဇယားကို ကြိုတင်စုံစမ်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ကားထဲမှနေ၍ တက္ကသိုလ်ဂိတ်ဝသို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေသော ကျောင်းသားကျောင်းသူများအကြား သူတမ်းတနေရသော ထိုပုံရိပ်လေး ပေါ်လာမည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်</p> <p>လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ယန်တက္ကသိုလ်ကို ရောက်နေတာလား... ကျွန်မ အခုချက်ချင်း လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို အကြာကြီး မစောင့်စေလိုသဖြင့် ခြေလှမ်းများကို သွက်သွက်လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ကျောင်းဂိတ်ဝအထွက်တွင်ပင် လူတစ်ယောက်က သူမ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာ မင်ယွဲ့... ခဏလောက် စကားပြောလို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မိုဟန်ကျီသည်လည်း သူမကို ချက်ချင်းမြင်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏လမ်းကို ပိတ်ထားသော အမျိုးသားကို မြင်သည်နှင့် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အခု အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ၊ နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လက်ထဲတွင် စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ပိုက်ထားရင်း ကျောင်းဂိတ်ဝရှိ ကားများကို လိုက်ရှာနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် သူမ၏ရှေ့၌ ရှိနေသော ကျောင်းသား၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ထက်သန်လှသော အကြည့်များကြောင့် စိတ်ထဲ၌ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာကို အသာလွှဲလိုက်</p> <p>မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာ... ငါ မင်းကို နှစ်သက်မိနေပြီ"</p> <p> </p> <p>ထိုကျောင်းသားသည် သတ္တိကို မနည်းမွေးမြူကာ သူ၏ရင်ထဲမှ စကားကို ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မကောင်းပါဘူး... ကျွန်မမှာ ရည်းစားရှိပြီးသားပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်း တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်ဆန်ခဲ့သော သူမ၏ ဘဝထဲသို့ ယခုနောက်ပိုင်းတွင် ပိုးပန်းသူများ တသီတတန်းကြီး ရောက်ရှိလာခြင်းက ထူးဆန်းဖွယ်ရာပင်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိသူမှာ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများနှင့် ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး မဖြစ်လိုပေ။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာ... ငါ တကယ်ပြောတာပါ မင်းမှာ ရည်းစားရှိတယ်ဆိုရင် သူက ဘာလို့ တစ်ခါမှ ပေါ်မလာရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုကျောင်းသားက မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးခွန်းထုတ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းတွင် စာကိုသာ အာရုံစိုက်လေ့ရှိပြီး စီနီယာကျောက်မှတစ်ပါး အခြားသူများနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိလှသည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့—"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် လျှောက်လာပြီး သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ဖက်လိုက်ကာ အလွန်ရင်းနှီးလှသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ပြသလိုက်ခြင်းက တစ်ဖက်မှ ကျောင်းသားကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်းမှာ တကယ်ပဲ ရည်းစားရှိတာလား၊ </p> <p>ဘာလို့ ကြိုမပြောခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် အရှက်ရသွားသည့်အပြင် မင်ယွဲ့က သူမတွင် ချစ်သူရှိကြောင်း လူသိရှင်ကြား မကြေညာခဲ့သည့်အတွက် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားရသည်ဟု အပြစ်တင်လိုနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့လူ... ကျွန်မမှာ ရည်းစားရှိမရှိဆိုတာ ရှင့်ကို ဘာလို့ လိုက်ပြောနေရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ စကားပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤကျောင်းသားမှာ အစပိုင်းတွင် အေးဆေးပုံရသော်လည်း အငြင်းခံရသည့်အခါ အရာရာကို အပြစ်တင်တတ်သည့် သူ၏ စရိုက်မှာ လုံးဝမကောင်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းသာ ကြိုပြောရင် ငါ ဒီလိုလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"သူက ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားလို့ အခုပြောပြီးပြီပဲ၊ ရှင် ဘာပြောစရာ ကျန်သေးလဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ အေးစက်လှသော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသောအခါ ထိုကျောင်းသားမှာ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားရပြီး ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ... စောင့်နေတာ ကြာပြီလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ၊ ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစုသည် ဤနေရာနှင့် အလှမ်းဝေးလှရာ "လမ်းကြုံလို့" ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်မှန်း သူမ သိသည်။</p> <p> </p> <p>"အခုလေးတင် ရောက်တာပါ၊ မင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ရင်ဖွင့်နေတာနဲ့ အမှတ်မထင် တိုးသွားတာ... ငါ အချိန်အခါ မတော်ဘဲ ရောက်လာမိတာလား"</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှေ့သို့ တည့်တည့်ကြည့်ကာ မကျေမနပ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခစ်... ခစ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာကို သူမဘက်သို့ ဆွဲလှည့်လိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>“ရှင်က တကယ်ပဲ သဝန်တိုတတ်တာပဲနော်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ ကျီစယ်မှုကို စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် မင်ယွဲ့က </p> <p> </p> <p>“ရှင်က ကျွန်မရဲ့ တရားဝင် ရည်းစားပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု အတည်ပြုပေးလိုက်သည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ကားထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး ထိုင်နေစဉ် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီးနောက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ကားကိုသာ အာရုံစိုက် မောင်းနှင်နေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာမူ သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော လူငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူပုံကို ကြည့်ကာ ပြုံးမိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ၏ နားရွက်ဖျားလေးများ နီရဲနေသည်ကို တွေ့သဖြင့် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ မိုဟန်ကျီမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဘရိတ်ကိုပင် အရှိန်ပြင်းပြင်း နင်းမိမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက်— </p> <p> </p> <p>“ကျွန်မကို နမ်းလိုက်လို့ ရှက်နေတာလား"</p> <p> </p> <p> ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာ စကားလုံးများ ပျောက်ရှနေရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ချစ်ရသူနှင့် အတူရှိချိန်တွင် စိတ်ကို မနည်းထိန်းချုပ်နေရသော်လည်း သူမကို စိတ်</p> <p>အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း ကျင့်သားရသွားအောင် နောက်ထပ် အများကြီး နမ်းလိုက်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် မင်ယွဲ့က သူ့ကို စတင်နမ်းရှိုက်လိုက်ရာ မိုဟန်ကျီမှာလည်း သူမ၏ လည်ပင်းကို ထိန်းကိုင်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တုံ့ပြန်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ မင်ယွဲ့မှာမူ လုံးဝ အားမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ အနမ်းများအောက်တွင် နစ်မျောနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒေါက် ဒေါက်—"</p> <p> </p> <p>ကားမှန်ကို လာရောက်ခေါက်သံကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး လူခွဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုမို... ရောက်နေတာကို ဘာလို့ ကားပေါ်က ဆင်းမလာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ကျန်ကျွင်း၏ အသံဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> အပြင်က လူတွေ မမြင်နိုင်မှန်း သိသော်လည်း ကားထဲတွင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေမိသည့်အတွက် မင်ယွဲ့မှာ မျက်နှာလေး နီရဲလျက် မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းဝှက်ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ အရင်ဝင်နှင့်... ငါ ခဏနေရင် လာခဲ့မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ဖွင့်ပွဲသို့ ဝမ်ကျန်း၊ ကျန်ဟင်၊ ကျိုးကျွမ်းနှင့် အခြားသူငယ်ချင်းများစွာ ရောက်ရှိနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>စီနီယာကျောက်နှင့် လျိုဝေတို့မှာမူ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ အလုပ်များပြီးမှ ရောက်လာကြမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ကာ ဝန်ထမ်းများကို စနစ်တကျ ညွှန်ကြားနေပုံမှာ လွန်စွာ ခန့်ညားလှသည်။ သူမ၏ ဘက်စုံတော်ပုံကို ကြည့်ကာ မိုဟန်ကျီမှာ ပို၍ပင် မြတ်နိုးမိပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင်ရှေ့တွင် ဇိမ်ခံကားများ တန်းစီကာ ရပ်တန့်နေသည်ကို မြင်ရသော မျက်နှာချင်းဆိုင်ဆိုင်မှ လူများမှာမူ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မန်နေဂျာ... ဟိုဘက်ဆိုင်ရှေ့မှာ ဇိမ်ခံကားတွေ အများကြီးပဲ၊ အခုဆို ငါးစီးတောင် ရှိနေပြီ"</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းများ၏ စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုသံများက ဆိုင်အတွင်း၌ ပျံ့လွင့်နေသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာမူ သူမ၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ဆီသို့ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save