Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂုဏ်ယူပါတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ညီမလေး၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျင်းနှင့် အဖွဲ့သားများ ဆိုင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ မင်းရဲ့ ဒုတိယနဲ့ တတိယ စီနီယာအစ်ကိုတွေဆီက ပေးလိုက်တဲ့ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်တွေပါ သူတို့ကိုယ်တိုင် မလာနိုင်ပေမဲ့ လက်ဆောင်ကိုတော့ အရောက်ပို့ပေးရမယ်ဆိုပြီး မှာလိုက်လို့လေ"</p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ဆောင်များကို ကမ်းပေးသည်။ </p> <p> </p> <p>“ညီမလေးရေ... ဒါကတော့ တို့တွေရဲ့ လက်ဆောင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အရေးကြီးသော ဧည့်သည်တော်များကို ကြိုဆိုနေရခြင်းဖြစ်ရာ ပထမထပ်တွင် သီးသန့်အခန်းများ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ပထမထပ်တွင် ရိုးရာဒေသစာများကို အဓိကထားရောင်းချသဖြင့် အထက်တန်းလွှာ ဧည့်သည်များအတွက် သီးသန့်နေရာမှာ အဆင်ပြေလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဟယ်ဝမ်နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။ ခဏတာမျှ ဘာပြောရမည်မှန်း မသိဘဲ နှစ်ဦးသား အေးစက်တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် မင်ယွဲ့နှင့် မည်သို့ပတ်သက်သည်ကို အပြန်အလှန် သိရှိထားကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လူချင်းတိုးမိကြသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က ကျွန်မရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတွေပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ကြားထဲမှ ဝင်ရောက်ရှင်းပြလိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဒါကတော့ ကျွန်မရဲ့ချစ်သူ... မိုဟန်ကျီ ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ထိုစကားက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမလေး... မင်းတို့က ဘယ်တုန်းကတည်းက တွဲနေကြတာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဝူရှောင်က မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီကို အလှည့်ကျ ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>အချစ်ရေးအကြောင်း ပြောကြဆိုကြသည်မှာ ထုံးစံဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လူအများရှေ့ တရားဝင် မိတ်ဆက်ပေးလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျင်းကိုယ်တိုင်လည်း မင်ယွဲ့က ယခုကဲ့သို့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ဖြင့် အေးစက်စက်နိုင်လှသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လက်တွဲသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကိုတော့ ကျွန်မ ထပ်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးဖို့ မလိုတော့ဘူးမလား"</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်၏ မျက်နှာတွင်မူ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ အရိပ်ထင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"အင်း... အခုတော့ မင်းကို ငါက ယောက်ဖလို့ ခေါ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုလို့ပဲ ဆက်ခေါ်ရမလား"</p> <p> </p> <p>"မင်း အဆင်ပြေသလိုသာ ခေါ်ပါ" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့အတွက်မူ မင်ယွဲ့၏ ချစ်သူဟူသော ဂုဏ်ပုဒ် ခိုင်မြဲနေဖို့သာ အဓိကဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူတို့ကို သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် အားလုံး နေရာတကျ ထိုင်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ရဲ့ အထူးဟင်းလျာတွေကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ချက်ပေးရမလား" </p> <p> </p> <p>အားလုံးမှာ ရင်းနှီးပြီးသားသူများ ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့က ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးရန် ကမ်းလှမ်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး ညီမလေးရယ်၊ ဒီနေ့တော့ တို့တွေနဲ့အတူပဲ ထိုင်စားပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု စီနီယာများက တားမြစ်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ လက်ရာကောင်းမွန်ကြောင်း သိသော်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် စားဖိုမှူး၏ အထူးလက်ရာ ဟင်းလျာများ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ရောက်ရှိလာသည်။ </p> <p> </p> <p>မွှေးပျံ့လှသော ဟင်းရနံ့များက အခန်းတွင်းဝယ် ပျံ့လွင့်နေပြီး လူတိုင်းကို ဗိုက်ဆာလာစေသည်။ စကားဝိုင်းကလည်း တဖြည်းဖြည်း မြိုင်ဆိုင်လာရာ မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်သူငယ်ချင်းတွေလည်း ရောက်နေကြပြီမလား... သွားကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ကျွန်မက ဒီမှာပဲ နေခဲ့မယ်လေ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ချက်ချင်း ထမသွားဘဲ မင်ယွဲ့၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်</p> <p>ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ထိုကဲ့သို့ ခွဲမရနိုင်လောက်အောင် တွယ်ကပ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဟယ်ဝမ်</p> <p>တစ်ယောက် အံ့ဩနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် သိလာခဲ့သော အေးစက်စက်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ အတုအယောင်များလော၊ ယခုကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသောသူမှာ အစစ်အမှန်လောဟုပင် သံသယဝင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ၏လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာတို့... ကျွန်မ တခြားသူငယ်ချင်းတွေကို သွားနှုတ်ဆက်လိုက်ဦးမယ်နော်၊ လိုတာရှိရင်လည်း ပြောပါ၊ အားမနာဘဲ စားကြသောက်ကြပါ"</p> <p> </p> <p>"သိပါပြီ ညီမလေးရယ်... တို့တွေက ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားတာမို့ စိတ်မပူပါနဲ့"</p> <p> </p> <p> ဝူရှောင်က တူကိုကိုင်ကာ ဟင်းများကို မြိန် ယှက်စွာ စားသောက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ </p> <p> </p> <p>တရုတ်အစားအစာ စစ်စစ်ကို မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူမအတွက်တော့ နိဗ္ဗာန်ဘုံ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"သွားလေ... သွား" </p> <p> </p> <p>ဟု ပိုင်ကျင်းကလည်း ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီ ထွက်သွားသည်နှင့် ပိုင်ကျင်းနှင့် ဝူရှောင်တို့သည် ဟယ်ဝမ်ဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟယ်ဝမ်... မိုဟန်ကျီက တကယ်ပဲ အတည်တွဲနေတာလား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ စီးပွားရေးလောကတွင် ဟိုးဟိုးကျော်လှသည်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဈေးကွက်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်နိုင်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အချစ်ရေးရာဇဝင်မှာမူ ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အချို့က သူ့ကို မိန်းကလေး စိတ်မဝင်စားသူဟုပင် ထင်ကြေးပေးခဲ့ကြဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာတော့ အတည်ပဲ ထင်တယ်" </p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်ကိုယ်တိုင်လည်း ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်နေရသည်။ </p> <p> </p> <p>အရင်ကတည်းက တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သူ သတိထားမိခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ယခုကဲ့သို့ လျှင်မြန်စွာ အရယူသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါက... ငါတို့ ညီမလေးအတွက် မထိခိုက်နိုင်ဘူးလား" </p> <p> </p> <p>ဝူရှောင်က မင်ယွဲ့၏ နောက်ခံမိသားစုနှင့် မိုဟန်ကျီတို့၏ အခြေအနေ ကွာဟချက်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါအတွက်တော့ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊ ငါ့အဒေါ်က လူမှုအတန်းအစားကို ဂရုစိုက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ မိုဟန်ကျီက ချစ်သူထားတယ်ဆိုရင်တင် သူတို့က ဝမ်းသာလွန်းလို့ ကခုန်ကြမှာ၊ မိုမိသားစုဝင်တွေကလည်း အဆင့်အတန်း ခွဲခြားတဲ့သူတွေ မဟုတ်ကြဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်၏ စကားကြောင့် ဝူရှောင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ ညီမလေးက အရမ်းတော်တာပဲ၊ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကုမ္ပဏီရော ဆိုင်ရော ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်၊ သီချင်းလည်း ရေးနိုင်တယ်၊ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့သူကို မိုမိသားစုက အထင်မကြီးဘဲ နေပါ့မလား" </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျင်းက မင်ယွဲ့ကို နိမ့်ကျသူအဖြစ် ရှုမြင်ခံရသည်ကို မနှစ်မြို့ပေ။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဂီတလောကတွင်လည်း အနာဂတ်၌ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည့် ပါရမီရှင်</p> <p>တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တာပေါ့... ညီမလေးက ဟင်းချက်တာလည်း နတ်သုဒ္ဓါကျနေတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဝူရှောင်က ဟင်းများကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ရင်း ပိုင်ကျင်း၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် အခြားသီးသန့်အခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိုလေး ရောက်လာပြီဟေ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းက လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအခန်းထဲတွင်လည်း မုန်လီနှင့် ကျန်းရှုယွဲ့တို့ကဲ့သို့ မိုဟန်ကျီ၏ သူငယ်ချင်းများဖြင့် စည်ကားနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကျန်ကျွင်း... မင်း သိပြီးသားပါ"</p> <p> </p> <p> ဟု မိုဟန်ကျီက မိတ်ဆက်ပေးရင်း </p> <p> </p> <p>“ဟိုကတော့ မုန်လီနဲ့ ကျန်းရှုယွဲ့... ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ၏လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက သူမကို သူငယ်ချင်းများနှင့် ရင်းနှီးစေချင်မှန်း သိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ... မင်ယွဲ့လို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ချက်ချင်းပင် </p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ချစ်သူပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ကာ သူတို့၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အချစ်တွေကို လာကြွားနေတာလား... တို့လို လူပျိုကြီးတွေကတော့ မပါချင်ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p> ကျန်ကျွင်းက အရင်ဆုံး ကန့်ကွက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ်" </p> <p> </p> <p>မုန်လီကတော့ အဘွားမို၏ မွေးနေ့ပွဲကတည်းက သူတို့နှစ်ဦး၏ ပတ်သက်မှုကို ရိပ်မိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုယွဲ့ကလည်း သူမ၏ သူငယ်ချင်းကောင်းအတွက် ဝမ်းသာပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ ဆိုင်ကို လာရောက်အားပေးကြတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စားချင်တာရှိရင် စိတ်ကြိုက်မှာနိုင်ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားနာမနေပါနဲ့... သူတို့က အစားအသောက်မှာ သိပ်ဂျီကျတဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက ဝင်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ် မစ္စမင်ယွဲ့... အားနာစရာမလိုပါဘူး၊ မိုလေးရဲ့ ချစ်သူဆိုတော့ တို့တွေကလည်း သူငယ်ချင်းတွေပါပဲ" </p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းကလည်း ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့်ပင် ဆိုင်၏ အတွင်းပိုင်းအပြင်အဆင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ဒီအပြင်အဆင်က တကယ် လှတာပဲ၊ ငါ ဘာလို့ အရင်က ဒီလိုမျိုး မစဉ်းစားမိပါလိမ့်"</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုနဲ့ သမိုင်းဝင် အမှတ်အသားတွေကို ထည့်သွင်းထားတာပါ၊ ရှင်တို့ သဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"အရမ်းသဘောကျတာပေါ့၊ ဒါနဲ့ မင်ယွဲ့... ဒီနံရံက ကြာပန်းပန်းချီကားကို ဘယ်သူဆွဲတာလဲ၊ တကယ့်ကို တရုတ်ရိုးရာ အငွေ့အသက် အပြည့်ပဲ" </p> <p> </p> <p>မုန်လီက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ကျွန်မ လက်ရာပါ၊ စွမ်းဆောင်ရည်လေးကို ထုတ်ကြွားလိုက်တာပေါ့" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အတုမဲ့လေ့လာရေးခန်းတွင် ပန်းချီပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးရာ ဆိုင်အတွက် အလှဆင်ရန် သူမ၏ လက်ရာများကိုပင် ဘောင်သွင်း၍ ချိတ်ဆွဲထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မုန်လီမှာ မင်ယွဲ့တွင် ယခုကဲ့သို့သော အရည်အချင်းမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် အမြဲတမ်း လူအများကို အံ့အားသင့်အောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက တကယ့်ကို လက်ရာမွန်ပဲ" </p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းက ပန်းချီပညာကို နားမလည်သော်လည်း အမြင်အာရုံတွင် ထူးခြားကောင်းမွန်နေသည်ကိုမူ သိရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းတွင်းရှိ အခြားပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို မုန်လီက ထပ်မံကြည့်ရှုပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ဒါက ပန်ဒါလေးလား"</p> <p> </p> <p>ခန့်ညားထည်ဝါသော အခန်း၏ ပုံစံနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသော်လည်း ထိုပန်ဒါပုံလေးက အခန်းကို ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ယွမ်ပေါ့ကို အခြေခံပြီး ဆွဲထားတာပါ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ရှေ့တန်းကောင်တာတွင် ဧည့်သည်များကို ဆွဲဆောင်နေသည့် သူမ၏ ပန်ဒါလေးအကြောင်း ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်က အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေ ခေါ်လာလို့ရတဲ့ ဆိုင်မျိုးဖြစ်အောင် ရည်ရွယ်ထားလို့ သီးသန့်အခန်းတွေမှာ တိရစ္ဆာန်ပုံလေးတွေ ချိတ်ထားတာပါ"</p> <p> </p> <p>"မီးဖိုချောင်ဘက်ကို တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်နော်" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ခဏအကြာတွင် နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"တို့တွေကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့၊ တို့က မိသားစုဝင်တွေလို ဖြစ်နေပြီပဲ၊ လိုတာရှိရင် ပြောပါ့မယ်" </p> <p> </p> <p>မုန်လီက ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် အခန်းတွင်း၌ မိုဟန်ကျီနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save