Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထူးဆန်းသော ဧည့်သည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ အတည်ပြောနေတာလား"</p> <p> </p> <p>မုန်လီက မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း"</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် တိုတိုတုတ်တုတ်ကြီး မလုပ်စမ်းပါနဲ့ဦး မင်းရဲ့ စိတ်ကူးလေးတွေကိုလည်း ပြောပြပါဦး ငါကတော့ မင်းလိုလူစားမျိုးရဲ့ အချစ်ရေးရာဇဝင်ကို တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားမိတယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု မုန်လီက ပြုံးစစဖြင့် တိုက်တွန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နည်းတူပင် ကျန်ကျွင်းနှင့် ကျန်းရှုယွဲ့တို့ကလည်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် နားစွင့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ ယွဲ့ယွဲ့ကို သဘောကျတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့ဘက်ကစပြီး လိုက်ခဲ့တယ်၊ သူကလည်း သဘောတူလိုက်တယ်၊ ဒါပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ သုံးဦးသားလုံး ဆွံ့အသွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p> ဤမျှ ချောက်ကပ်လှသော အဖြေကြောင့် သူတို့မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကြရ၏။</p> <p> </p> <p>"လှပဆန်းပြားတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ် ဖြစ်သင့်တာကို မင်းပြောလိုက်တဲ့ပုံစံက အနုပညာရသ အကုန်ပျက်သွားတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းရှုယွဲ့က ညည်းတွားသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကဲ့သို့သော လူမျိုးထံမှ ရင်ခုန်စရာ စကားလုံးများ ကြားရရန်မှာ တကယ့်ကို ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း မင်ယွဲ့ကိုလည်း ဒီလိုပဲ စကားပြောတာလား ဒီလို အေးစက်စက် အမူအရာမျိုးနဲ့ မိန်းကလေး</p> <p>တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်</p> <p>တယ်ဆိုတာ ငါတော့ မယုံနိုင်ဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု မုန်လီက သံသယပွားနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေရော၊ အပြန်အလှန် ဆွဲဆောင်မှုတွေရော ဘယ်မှာလဲ အချစ်ဒရာမာ ဇာတ်လမ်းတွဲပေါင်း ဒါဇင်ချီရှိမယ့် အကြောင်းအရာကို မင်းက ခြောက်ကပ်ကပ် စာတစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်တာလား" </p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းမှာ တကယ်ပင် စကားအိုင်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါထက် ပိုပြီး ဘာပြောစရာ ရှိသေးလို့လဲ မင်းတို့ ဒီလောက် သိချင်နေရင်လည်း ကိုယ်တိုင်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပြီး တွဲကြည့်ကြပါလား" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက အေးအေးလူလူပင် ရေတစ်</p> <p>ဖန်ခွက်ကို ငှဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်စမ်း... တွဲတာမှ မကြာသေးဘူး၊ တို့တွေကိုတောင် အဖက်မလုပ်တော့ဘူးပေါ့လေ" </p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းက မကျေမနပ် ပြောဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက မင်းတို့ သုံးယောက်ကို အဖက်မလုပ်ဘူးလို့ မင်းတို့ဘက်က ခံစားနေရရင်လည်း ငါ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ပြောလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>သူငယ်ချင်း သုံးဦးက သူ့ကို ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ သိထားသော သူငယ်ချင်းကောင်းမှာ ယခုတော့ လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒီလောက် စောင်းမြောင်းပြောတတ်တာကို မင်ယွဲ့ သိရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>"ဒါက စောင်းမြောင်းပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တရားကိုပဲ ပြောတာ"</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီက စကားလုံး အသုံးအနှုန်း တိကျရန် လိုအပ်ကြောင်း အလေးအနက် ပြန်လည်</p> <p>ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ဒါဆို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ မင်း မင်ယွဲ့ကိုလည်း ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံတာလား" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သာ ဤသို့ ဆက်ဆံခံရပါက မိုဟန်ကျီကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းမည်လားဟု မုန်လီက သိချင်</p> <p>နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေးတွေဆိုတာ ယုယခံရဖို့ မွေးဖွားလာကြတာလေ ချစ်သူဆိုတာ တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးရမယ့်သူပါ ပြီးတော့ ငါက ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ အရာအားလုံးကို ချစ်တာ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန်လီတို့ သုံးဦးမှာ အချစ်နွံထဲ နစ်မွန်းနေသော လူမိုက်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>တော်သေးသည်မှာ မင်ယွဲ့က အားကိုးထိုက်သော မိန်းကလေးဖြစ်နေ၍သာ၊ သို့မဟုတ်ပါက မိုဟန်ကျီ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးမှာ အလိမ်ခံရနိုင်ချေ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ တစ်သက်တာ လူပျိုကြီး ဘဝမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားလှသည်။ သူနှင့် စကားမပြောကြည့်သရွေ့ သူ၏ ပြောင်းလဲမှုကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်လှသော ဤအမျိုးသားမှာ မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ချိုသာသော စကားလုံးများကို ဖန်းတီးပြောဆိုနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်မှာ တဖြည်းဖြည်း စည်ကားလာသည်နှင့်အမျှ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ စားသောက်ဆိုင်မှ လူများမှာမူ ပို၍ပင် စိတ်တိုလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုဘက်ဆိုင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ဒီလောက်များတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို သူတို့ ဘယ်လိုများ ဧည့်ခံနေတာပါလိမ့်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဟင်းချက်စရာ ကုန်ကြမ်းတွေကော လောက်ငရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းများမှာ ပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ အလုပ်မရှိ အပျင်းတစ်ရင်း တစ်ဖက်ဆိုင်ကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆိုင်မန်နေဂျာက သူတို့၏ အပျင်းထူနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားနေရင်လည်း ဟိုဘက်ဆိုင်ကို အလုပ်ပြောင်းသွားကြပါလား"</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းများမှာ ငှက်ကလေးများကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် လူစုကွဲသွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“မန်နေဂျာ ဖြစ်ရုံနဲ့ပဲ နေ့တိုင်း ငါတို့ကို ဒေါသပုံချနေတာ" </p> <p> </p> <p>ဟု မန်နေဂျာ ထွက်သွားသည်နှင့် ဝန်ထမ်းများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် အုပ်စုဖွဲ့ကာ အတင်းပြောကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"မန်နေဂျာဖြစ်တာကတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ တို့တွေမှာမှ ချမ်းသာတဲ့ အဖေ မရှိတာ... ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဆိုင်မန်နေဂျာသည် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ ငွေကြေးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရယူထားသည်ကို အားလုံးက သိထားကြသဖြင့် အဆူခံရတိုင်း ထိုအချက်ကိုပင် မကျေနပ်ချက်အဖြစ် ပြောဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူကတော့ ဧည့်သည်မရှိတော့ အလုပ်မရှိတာနဲ့ ငါတို့ကိုပဲ ရန်လုပ်နေတာ"</p> <p> </p> <p>"ကဲ... တော်ကြပါတော့ တကယ်ပဲ ဟိုဘက်</p> <p>ဆိုင်ကို ပြောင်းချင်နေတာလား" </p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းများမှာ ထပ်မံအဆူခံရမည် စိုးသဖြင့် စားပွဲများကို အဝတ်ဖြင့် သုတ်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စားသောက်ဆိုင်တွင် ခွေးနှင့် ကြောင် အစရှိသည့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များစွာ ရှိနေသော်လည်း ဧည့်သည်များမှာ တာဝန်သိသော တိရစ္ဆာန်ပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် အားလုံးက နားလည်လက်ခံနိုင်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ယဉ်ကျေးမှုမရှိသော တိရစ္ဆာန်ပိုင်ရှင်များကိုမူ မင်ယွဲ့က ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားရန် ပြတ်သားစွာ ညွှန်ကြားလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ခြင်းဖြင့် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်ထက် တိရစ္ဆာန်ချစ်သူများအတွက် အဆင်ပြေစေမည့် နေရာတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုသည့် ရည်မှန်းချက်ကိုသာ ဦးစားပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် တာဝန်သိသော တိရစ္ဆာန်ပိုင်ရှင်များအတွက် သင့်လျော်သော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်ဆိုင်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ဧည့်သည်အရေအတွက်မှာမူ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဟင်းလျာအမယ်များပြားမှုနှင့် ထူးကဲသော လက်ရာကြောင့် လူအများက ဤဆိုင်ကိုသာ ရွေးချယ်လာကြသည်။ တိရစ္ဆာန် မကြိုက်သူများပင်လျှင် သီးသန့်အခန်းများကို ရွေးချယ်၍ စားသောက်နိုင်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်ဆိုင်မှ မန်နေဂျာမှာမူ မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်၏ ဆွဲဆောင်မှုလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိရန်အတွက် ကိုယ်တိုင် သွားရောက်စုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုနေ့မှာ လသာသော ညတစ်ည မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဦးထုပ်တစ်လုံးကို ငိုက်အောင်ဆောင်း၊ နှာခေါင်းစည်းကို တပ်ဆင်ကာ မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်း... ဘာများ အကူအညီပေးရမလဲခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုးက နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခေါ်လိုက်မှ သူ သတိဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"သီးသန့်အခန်း တစ်ခန်းလိုချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>သီးသန့်အခန်းခမှာ ဈေးကြီးသော်လည်း ဧည့်သည်များ အဘယ်ကြောင့် ဤဆိုင်တွင် ပျော်မွေ့နေကြသည်ကို သိရှိရန်အတွက် သူက ငွေကုန်ကြေးကျခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်းခင်ဗျာ... ပထမထပ်က သီးသန့်အခန်းတွေ အကုန်ပြည့်နေလို့ ဒုတိယထပ်ဆိုရင် အဆင်ပြေပါ့မလားခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုး၏ စကားကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုစိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> မိမိဆိုင်မှာ ဧည့်သည်ပါးနေချိန်တွင် ဤဆိုင်၌မူ စည်ကားလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ရတယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် စားပွဲထိုးနောက်မှ လိုက်၍ ဒုတိယထပ်ရှိ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အခန်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် လတ်ဆတ်သန့်ရှင်းသော ရနံ့တစ်ခုက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး ခန့်ညားလှသော အပြင်အဆင်၊ တောက်ပသော အရောင်အသွေးများနှင့် နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော စိတ်ကူးယဉ် ပန်းချီကားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ နိုင်ငံခြားစတိုင် အပြင်အဆင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သီးသန့်အခန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြိုတင်လေ့လာထားခြင်း မရှိသဖြင့် ရရာအခန်းတစ်ခုသို့ ဝင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လက်ထဲသို့ ရောက်လာသော ဟင်းမီနူးက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။</p> <p> </p> <p> ဒုတိယထပ်ရှိ သီးသန့်အခန်းတိုင်းတွင် မတူညီသော အထူးဟင်းလျာများ ရှိနေခြင်းမှာ မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်၏ ထူးခြားချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်းစာရင်းထဲမှာ ပါတာတွေ အကုန်လုံး တစ်ပွဲစီပေး" </p> <p> </p> <p>ဟု သူက ဦးထုပ်အနားသတ်ကို ငုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်း... သေချာလို့လားခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုးမှာ နားကြားမှားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ရသည်။ ဤမျှများပြားလှသော ဟင်းလျာများကို တစ်ဦးတည်း မှာယူသူမျိုး ယခင်က မကြုံဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"သေချာပါတယ်ဆိုမှ... ဘာတွေ ကြန့်ကြာနေတာလဲ၊ မြန်မြန်ပြင်ပေးစမ်းပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု သူက မကျေမနပ် ပြောဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုးလည်း ဟင်းစာရင်းကို ယူကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ အမြန်သွားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... ဒုတိယထပ်က အခန်းထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်နေတယ်၊ ဟင်းစာရင်းတစ်ခုလုံးကို မှာနေတာအပြင်အဆင်ကလည်း နှာခေါင်းစည်းနဲ့ ဦးထုပ်နဲ့ဆိုတော့ ဘယ်သူမှန်း မသိရဘူး"</p> <p> </p> <p> စားပွဲထိုးက မီးဖိုချောင်တွင် တိုင်တောလေသည်။</p> <p> </p> <p>စားဖိုမှူးကြီးမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ပုံဖော်နေရင်းမှ လက်အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားကာ </p> <p> </p> <p>"မင်း ပြောတာ... ထူးဆန်းတဲ့ ဧည့်သည်က ဟင်းစာရင်းတစ်ခုလုံးကို မှာလိုက်တယ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်ဆရာကြီး၊ အဲဒီလူက တကယ့်ကို ထူးထူးဆန်းဆန်းပါပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် မန်နေဂျာကို သွားပြောလိုက် ဒါက ရိုးရိုးကိစ္စ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ဖက်ဆိုင်က ငါတို့ရဲ့ ဟင်းချက်နည်းတွေကို လာခိုးတာလည်း ဖြစ်</p> <p>နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုးသည် ချက်ချင်းပင် မန်နေဂျာထံသို့ သတင်းပို့ရန် ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းမှ အထွက်တွင် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>လမ်းတစ်ဖက်က စားသောက်ဆိုင်မှ လူဖြစ်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။ သူတို့ ဘာတွေ ကြံစည်နေကြသနည်း။ ဟင်းချက်နည်း ခိုး</p> <p>ယူခြင်းမှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူလှပေ။ </p> <p> </p> <p>မြည်းကြည့်ရုံဖြင့် ဟင်းချက်နည်းကို သိနိုင်</p> <p>မည်ဟု သူတို့ တကယ်ပဲ ထင်နေကြသလော။</p> <p> </p> <p>"သူမှာတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပေးလိုက်ပါ၊ ကျွန်မ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ညွှန်ကြားချက် ရောက်လာသည်နှင့် မီးဖိုချောင်ရှိ ဝန်ထမ်းများမှာ ဟင်းလျာများကို အပြိုင်အဆိုင် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ ဟင်းစာရင်းတစ်ခုလုံး ဖြစ်သဖြင့် မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံး အလုပ်များသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရနိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံကို မယူဘဲနေတာက လူအပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> တစ်ဖက်လူက မည်သူပင်ဖြစ်ပါစေ၊ သူမကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် ကားကို မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ရင်း ထိုလူ ဘာကြံစည်နေသလဲဆိုသည်ကို သိချင်</p> <p>နေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူက စားသောက်ရန်သက်သက် လာခြင်းဆိုလျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း မကောင်းသော အကြံတစ်ခုခု ပါလာပါက သူမအနေဖြင့် ငြိမ်ခံနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မီးဖိုချောင်မှ ဝန်ထမ်းများက ဟင်းလျာများကို တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ လာရောက်ချပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>"အခန်းထဲကို မဝင်ခင် တံခါးခေါက်ပါ၊ ငါ ခွင့်မပြုဘဲနဲ့ ဘယ်သူမှ ဝင်မလာနဲ့"</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော ဧည့်သည်က ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် မှာကြားလိုက်ရာ စားပွဲထိုးမှာလည်း သူ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို တိကျစွာ လိုက်နာရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save