Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်တစ်ခေါက်လည်း လာခဲ့ပါဦး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေသည်ကို မင်ယွဲ့ သိရှိသော်လည်း မသိကျိုးကျွံပြုထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဤအတုမဲ့ စနစ်သတ္တဝါလေးသည် အစားကြူးသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုပင် စားသည် ဖြစ်စေ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရမည်မဟုတ်</p> <p>ကြောင်း သူမ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့အပြင် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာပါကလည်း သူမကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် စနစ်ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပြန်ဝင်သွားနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို လွတ်လပ်ခွင့် အပြည့်အဝ ပေးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်၏ ကောင်တာရှေ့တွင် လူအများအပြား၊ အထူးသဖြင့် ကလေးသူငယ်လေးများ ဝိုင်းအုံနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ပြောသားပဲ... ဒီမှာ ပန်ဒါရှိပါတယ်ဆိုတာကိုငါ့ရဲ့ တရုတ်စာဆရာမက ငါ့ကို လူလိမ်ဆိုပြီး ပြောတယ်"</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ ရှောင်ကျွန်း ပြောတာကို ငါ ယုံသွားပြီဒီမှာ တကယ်ပဲ ပန်ဒါရှိတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... မင်းတို့က ငါ့ကို စောစောကတည်းက ယုံသင့်တာ အရင်တစ်ခေါက် အဖေနဲ့ ဒီမှာ လာစားတုန်းက ငါ မြင်ဖူးပြီးသား"</p> <p> </p> <p>ကလေးသုံးဦး၏ အပြစ်ကင်းစင်လှသော စကားသံများကို နားထောင်ရင်း မင်ယွဲ့မှာ ပြုံးမိသလို သူတို့၏ ရိုးသားမှုကိုလည်း အားကျမိသည်။</p> <p> </p> <p> တစ်ချိန်က သူမသည် အရွယ်ရောက်လိုလှသော်လည်း တကယ်တမ်း ကြီးပြင်းလာသောအခါ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများမှာ အပြစ်ကင်းစင်မှု လျော့နည်းလာခဲ့ရသည်။ ပိုင်ဆိုင်မှုများ ပိုမိုများပြားလာသော်လည်း ရိုးရှင်းသော ပျော်ရွှင်မှု အာရုံခံစားချက်များမှာမူ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကောင်တာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အမွှေးပွနားရွက်ကလေးများကို လှုပ်ခါနေသော ယွမ်ပေါ့ကို ကြည့်ရင်း အကြည့်များ နူးညံ့သွားရသည်။ ယွမ်ပေါ့ ရောက်ရှိလာခြင်းက သူမ၏ လောကကို ပိုမိုတောက်ပ စိုပြည်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တုန်းက သူမသည် ငွေသိန်းသန်းချီ ပိုင်ဆိုင်ပါက ကျောင်းထွက်ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လှည့်လည်သွားလာမည်ဟု အမြဲအိပ်မက်ယမန် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ကြီးပြင်းလာမှသာ ထိုစဉ်က အိပ်မက်များမှာ မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းခဲ့သည်ကို နားလည်လာရသည်။ </p> <p> </p> <p>ပညာသင်ကြားခြင်းသည် လူတစ်ဦး၏ စရိုက်ကို ပျိုးထောင်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး ခရီးဝေးများ မသွားနိုင်လျှင်ပင် စာအုပ်စာပေများက လူ၏ အမြင်ကို ကျယ်ပြန့်စေနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် သာမန်မိသားစုများအတွက် ပညာရေးသည် ဘဝအောင်မြင်မှုအတွက် အကောင်းဆုံး လမ်းစတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘဝတစ်သက်တာ သင်ယူလေ့လာခြင်းသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်ပြီး ယွမ်ပေါ့ကလည်း သူမ စိတ်ဝင်စားသော အတတ်ပညာများကို သင်ယူရန် အခွင့်အလမ်းများစွာ ဖန်တီးပေးထားသည်။ </p> <p> </p> <p>မိတ်ကပ်ပညာ၊ ပန်းချီ၊ ဂီတ၊ ကွန်ပျူတာနှင့် စူးကျိုးပန်းထိုးပညာ... ဤအရာများက သူမ၏ ဘဝကို ပိုမိုပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ သို့သော် ရင့်ကျက်လာသည်နှင့်အမျှ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးမှာလည်း မြင့်မားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကလေးများ စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ မသိမသာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ကလေးများ၏ ဆူညံသံကို စိတ်ပျက်သွားဟန်ရှိသော ယွမ်ပေါ့သည် ကောင်တာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်သောအခါ ယွမ်ပေါ့သည် အတော်လေး လေးလံလာပြီး ကိုယ်ထည်လည်း အနည်းငယ် ကြီးထွားလာကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမ... ဒါက မမရဲ့ ပန်ဒါလေးလားဟင်"</p> <p> </p> <p>ကလေးငယ်က အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေးဖြင့် အနားသို့ ပြေးလာကာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကလေးကို လိမ်ညာမိသကဲ့သို့ ခံစားရကာ အားနာသွားရသည်။ ယွမ်ပေါ့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ပန်ဒါနှင့် တူနေသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာ စနစ်သတ္တဝါလေးသာ </p> <p>ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး ကလေးရဲ့... သူက ပန်ဒါနဲ့တူတဲ့ ခွေးကလေးတစ်ကောင်ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ချိုသာစွာ ရှင်းပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ညင်သာမှုမှာ အရာမထင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဝါး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>သူငယ်ချင်းများကို ကြွားဝါရန် ခေါ်လာခဲ့သော ကောင်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ငိုယိုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကလေးလေး... မငိုနဲ့လေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ မမကို ပြောပါဦး" </p> <p> </p> <p>ကောင်လေး ဘာကြောင့် ဤမျှ ဝမ်းနည်းပန်းနည်း ငိုနေရသည်ကို မင်ယွဲ့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"မမရေ... အရင်တစ်ခေါက်က တရုတ်စာဆရာမက ရှောင်ကျွန်းကို အကြိုက်ဆုံး တိရစ္ဆာန်</p> <p>အကြောင်း မေးတော့ သူက ပန်ဒါလို့ ဖြေခဲ့တာ</p> <p> </p> <p>မမတို့ဆိုင်မှာ ပန်ဒါတွေ့ခဲ့တယ်၊ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းပြီး အသားစားရတာ ကြိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တရုတ်စာဆရာမ၏ အံ့ဩမှင်သက်သွားမည့် မျက်နှာကို မင်ယွဲ့ ပုံဖော်ကြည့်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ပို၍ပင် အားနာသွားရသည်။ ယွမ်ပေါ့ကြောင့် ဤပထမတန်း ကျောင်းသားလေး သုံးဦး၏ စိတ်ထဲတွင် ပန်ဒါ၏ ပုံရိပ်မှာ လွဲမှားကုန်ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ကလေးလေး မငိုနဲ့တော့နော်၊ မမက ယွမ်ပေါ့ကို ပေးဖက်မယ်လေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ကလေးကို ချော့မြူရန် ယွမ်ပေါ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က ငိုနေသော ကောင်လေးကို အနည်းငယ် အထင်သေးသကဲ့သို့ ကြည့်သော်လည်း ကောင်လေး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်ပေးလိုက်ရှာသည်။ ကောင်လေးမှာ ငိုနေရာမှ ရယ်မောသွားကာ ယွမ်ပေါ့ကို အသည်းယားစွာ ပွတ်သပ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သမီးလည်း ကိုင်ချင်တယ်... သမီးလည်း ကိုင်</p> <p>ချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က အလိုက်သင့် နေပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်သည့် မိန်းကလေးငယ်ကလည်း ပူဆာလေတော့သည်။ ကလေးသုံးဦးမှာ ယွမ်ပေါ့ကို ဝိုင်းအုံ၍ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကလေးများ ပြန်လည်ရယ်မောလာသည်ကို မြင်မှ မင်ယွဲ့ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာက ဇွန်လက ရာသီဥတုလိုပဲ၊ တကယ်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလွယ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ကလေးတို့... လူကြီးမပါဘဲ လာကြတာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ တိတ်တိတ်လေး ထွက်လာကြတာ" </p> <p> </p> <p>ဟု ရှောင်ကျွန်းက ဖြေသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့ကို ပေးဖက်ထားသဖြင့် ကလေးများက သူမကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကလေးများ၏ သတ္တိကို မင်ယွဲ့ အံ့ဩမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ကျွန်းက ပန်ဒါပြမယ်ဆိုလို့ လိုက်လာတာ" </p> <p> </p> <p>ဟု မိန်းကလေးငယ်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"သားတို့ မိဘတွေရဲ့ ဖုန်းနံပါတ် မှတ်မိလား မမက ဖုန်းဆက်ပြီး လာကြိုခိုင်းပေးမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ကလေးများက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ယွမ်ပေါ့ကိုသာ အားရပါးရ ပွတ်သပ်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ခါ လာချင်ရင် မိဘတွေကို သေချာပြောပြီးမှ လာရမယ်နော်" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ထပ်လောင်းပြောမှ ရှောင်ကျွန်းက ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ဖုန်းဆက်လိုက်သောအခါ ရှောင်ကျွန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ ဆက်သွယ်မိသည်။ သူမသည်လည်း မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်၏ ပုံမှန်</p> <p>ဖောက်သည်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားနာလိုက်တာ ညီမလေးရယ် ဒီကလေးက စမတ်နာရီတောင် မဝတ်ဘဲ ဒီထိရောက်လာလိမ့်</p> <p>မယ်လို့ မထင်ထားဘူး အန်တီဖြင့် တစ်မြို့လုံး အနှံ့ လိုက်ရှာနေတာ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ကျွန်း၏ မိခင်သည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရှောင်ကျွန်း၏ တင်ပါးကို ရိုက်နှက်ဆုံးမလေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ရှောင်ကျွန်းမှာ သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင် အရိုက်ခံရသဖြင့် အလွန်အရှက်ရသွားသော်လည်း အံကြိတ်ကာ မငိုဘဲ နေရှာသည်။ ယောကျ်ားကောင်းဆိုသည်မှာ အရိုက်ခံရရုံဖြင့် မငိုသင့်ဟု သူ တွေးနေဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p> စောစောကမှ ပန်ဒါမဟုတ်၍ ငိုယိုခဲ့သည်ကို သူ မေ့သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ရှောင်ကျွန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာရာ မင်ယွဲ့က ပွေ့ချီ၍ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သားက တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာတာတင် မကဘူး၊ ရှောင်သော်တို့ အဖွဲ့ကိုပါ ခေါ်လာတာလား နေဦး... သားရဲ့ အန်တီတို့၊ ဦးလေးတို့နဲ့ တွေ့ရင်တော့ အသေပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ရှောင်ကျွန်းမှာ ကြောက်စိတ်ဝင်လာပြီး သူ့ကို စောင့်ကြိုနေမည့် ပြစ်ဒဏ်များကို တွေးကာ စိုးရိမ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ကျွန်း... မကြောက်နဲ့၊ ငါ နင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ရှောင်သော်လေးက ရင်ဘတ်လေးကို မကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း ကာကွယ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ကလေးများ၏ အပြန်အလှန် ရိုင်းပင်းမှုကို ကြည့်ကာ မင်ယွဲ့မှာ ရယ်မောမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ကလေးဘဝ၏ သံယောဇဉ်မှာ တကယ့်ကို ဖြူစင်လှသည်။ အတူတူ အရိုက်ခံဝံ့သည့် သူငယ်ချင်းမျိုးမှာ ရှားပါးလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို အန်တီတို့ သွားလိုက်ဦးမယ်နော် ဒီမျောက်လေးတွေကို အိမ်အမြန်ပြန်ခေါ်သွားမှ ဖြစ်မယ် ဒီနေ့အတွက် တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေး"</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ် အန်တီ၊ ကလေးတွေက ချစ်ဖို့ကောင်းပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မမလှလှ……နောက်တစ်ခါလည်း လာလည်ဦးမယ်နော်" </p> <p> </p> <p>ရှောင်သော်က မင်ယွဲ့၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... နောက်တစ်ခါလာရင် မိဘတွေကို ပြောလာနော်၊ ခိုးမထွက်လာနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကလေးမလေး၏ ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးလေးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ရှောင်ကျွန်း၏ မိခင်မှာ ကလေးနှစ်ဦးကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ဆွဲကာ ရှေ့မှသွားပြီး ရှောင်ကျွန်းမှာမူ အားငယ်စွာဖြင့် နောက်မှ လိုက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အပေါ်ထပ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ဆင်းလာသည်။ မင်ယွဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဆိုင်မန်နေဂျာ ကျန်ကျွင်း ဖြစ်</p> <p>နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငွေရှင်းမယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့ကို သွားကြိတ်ကာ ကြည့်နေပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် ကိုက်သတ်ချင်နေသည့်</p> <p>အလား။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကတော့ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အေးအေးလူလူ လှုပ်ခါရင်း တစ်ငုံ သောက်</p> <p>လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားရသည်။ သူသည် ငွေရှင်းရန် အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားသည်ကို သတိရမှသာ စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေသောင်းချီ ကုန်ကျသွားသည့်အတွက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဆိုင်ပြင်သို့ အမြန်ခြေလှမ်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မန်နေဂျာကျန်... နောက်တစ်ခါလည်း ထပ်လာပါဦးနော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ နောက်ဆုံးစကားကြောင့် ထိုအမျိုးသားသည် နောက်မှ ခွေးဆိုးလိုက်လာသည့်အလား အတင်းပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save