Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၁၇)</h2> <h2 style="text-align:center">သပိတ်မှောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p>ထိုအမျိုးသားသည် ငွေရှင်းပြီးနောက် ဗိုက်ကားအောင် စားထားရသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ ဒေါသမာန်ဟုန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုလူ ဆိုင်ပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားပြီး လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဆိုင်ထဲသို့ ကသုတ်ကရက် ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သဘောတကျ ရယ်မောမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့ကမူ မောက်မာလှသော ထိုသူကို တစ်ချက်မျှ ခိုးကြည့်ပြီးနောက် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ဝှက်ကာ ပြန်လည်အိပ်စက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ခါ သူလာရင် သတိထားကြည့်ကြနော်၊ မကောင်းတာ တစ်ခုခု လုပ်မသွားအောင်လို့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဝန်ထမ်းများကို ကြိုတင်မှာကြားထားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူခိုးဖမ်းသကဲ့သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာသည်ထက်စာလျှင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လာခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။ </p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရိပ်အောက်မှနေ၍ မသမာသော နည်းလမ်းများ သုံးလာပါက ကာကွယ်ရန် ပိုမိုခက်ခဲမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဆိုင်သို့ ရောက်နေသည်ဖြစ်ရာ ကျောင်းတက်ရန် အချိန်လည်း မရှိတော့သဖြင့် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မန်နေဂျာ ရောက်လာပြီလား"</p> <p> </p> <p> စားဖိုမှူးချုပ်က ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူမ၏ ထူးကဲလှသော ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကြောင့် ဝန်ထမ်းအားလုံး၏ လေးစားမှုကို အပြည့်အဝ ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>စားဖိုမှူးကြီး ရွှီခယ်သည်လည်း ယခုအခါ မီးဖိုချောင်တွင် အားတက်သရော အလုပ်လုပ်</p> <p>နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ပျောက်ဆုံးနေသော သားဖြစ်သူကို ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ဘဝမှာ အဓိပ္ပာယ်သစ်များ ပြည့်နှက်လာကာ ဇနီးနှင့် သားသမီးများအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ပတ်ဝန်းကျင် ဖန်တီးပေးနိုင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် စားစရာ ပြင်ဆင်နေစဉ် သီးသန့်အခန်းတစ်ခုမှ မှာယူထားသော ဟင်းလျာကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှဉ့်ပုံသဏ္ဌာန် ကတ်စပယ်ငါးကို ဆရာကြီး မချက်ပါနဲ့တော့၊ ကျွန်မပဲ ချက်ပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လျင်မြန်သော လက်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ငါးကို သန့်စင်ကာ အရိုးထုတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဓားအသုံးအနှုန်းမှာ တကယ့်ကို အနုပညာဆန်လှသည်။ ငါးအသားကို ပြောင်းဖူးမှုန့် လူးပေးပြီးနောက် ဆီပူပူတွင် ပုံသွင်းကာ ရွှေအိုရောင်သန်းသည်အထိ ကြော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငါးခေါင်းက ထောင်ထောင်လေးနှင့်၊ အသားလွှာများက ကြည်လင်တောက်ပစွာဖြင့် ပန်းကန်ပေါ်တွင် လှပစွာ နေရာယူထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအပေါ်သို့ ပစ်ပျစ်မွှေးကြိုင်လှသော ဆော့စ်</p> <p>ရည်များကို လောင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်းပွဲ ထွက်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမအတွက် ဟင်းအချို့ကို ထပ်မံပြင်ဆင်ကာ ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့ချီ၍ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ငါးကြော်က ထူးထူးခြားခြားကို အရသာရှိတာပဲ၊ စားဖိုမှူးရွှီရဲ့ လက်ရာက သိသိသာသာကို တိုးတက်လာတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု သီးသန့်အခန်းထဲမှ ပုံမှန်ဖောက်သည်များက မြိန်ယှက်စွာ စားရင်း ချီးမွမ်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာလျို... ဒီနေ့ ငါးကြော်ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မန်နေဂျာကိုယ်တိုင် ချက်ပေးထားတာပါခင်ဗျာ" </p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုးက ပြုံးလျက် ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>မစ္စတာလျိုသည် မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်၏ ပုံမှန်ဖောက်သည်ဖြစ်ပြီး ငါးဟင်းကို အထူးနှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ဪ... မင်းတို့ မန်နေဂျာက ဒီလောက်တောင် လက်ရာကောင်းတာလား"</p> <p> </p> <p>များသောအားဖြင့် စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်များသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူသာ ဖြစ်ကြပြီး ဟင်းချက်တတ်သူ ရှားပါးလှသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် မင်ယွဲ့၏ လက်ရာမှာ မစ္စတာလျိုကို အံ့အားသင့်စေကာ သူ၏ တူကိုင်နှုန်းမှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အခန်းထဲတွင် တံခါးပိတ်၍ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဟင်းလင်းပြင်နေရာ ထဲမှ ယွမ်ပေါ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ပန်းကန်များကို ထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဟင်းလျာတစ်ဝက်ကို ယွမ်ပေါ့ရှေ့သို့ ချပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စားတော့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စကားသံအဆုံးတွင် ယွမ်ပေါ့သည် အသင့်အနေအထား ဖြစ်သွားကာ တံတွေးသုတ်</p> <p>ပဝါကို ပတ်ပြီး အားရပါးရ စားသောက်</p> <p>တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာမူ ယွမ်ပေါ့၏ အစားကြီးပုံကို နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ စနစ်သတ္တဝါလေး၏ အစာအိမ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အတိုင်းအဆမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုသဖွယ်ပင်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် မစ္စတာလျိုက မန်နေဂျာနှင့် တွေ့ဆုံလိုကြောင်း ပြောသဖြင့် မင်ယွဲ့လည်း သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူရဲကောင်းဆိုတာ အသက်အရွယ်နဲ့ မဆိုင်ဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ မန်နေဂျာက ဒီလောက်တောင် ငယ်ရွယ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု မစ္စတာလျိုက လေးစားစွာ ပြောဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာလျို သဘောကျတယ်ဆိုရင်ပဲ ကျွန်မ ဝမ်းသာပါတယ် နောက်လည်း လာခဲ့ပါဦး" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ဖက်ရည်ကို ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာကျန်မှာမူ မိမိဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်</p> <p>သောအခါ ဒေါသများက ပို၍ပင် တောက်</p> <p>လောင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းများမှာလည်း ပေါက်ကွဲခါနီး ယမ်းအိုးကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေသော သူ့အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။ </p> <p> </p> <p>မိမိဆိုင်တွင် ဧည့်သည်အချို့ ရှိနေသော်လည်း လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဆိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ ကွာခြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်ဆိုင်တွင် လူအုပ်ကြီးက စည်ကားနေချိန်၌ မိမိဆိုင်တွင်မူ ခြောက်ကပ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ မန်နေဂျာကျန်သည် မင်ယွဲ့ကို တားဆီးခဲ့ဖူးသော ဝန်ထမ်းကို ဆွဲထုတ်ကာ အကြောင်းမဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ အဲဒီနေ့က သူမကို ဆိုင်ထဲဝင်ခွင့်မပေးခဲ့လို့ အခုလို ဖြစ်ကုန်တာ"</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းမှာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မသိဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရသည်။ </p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာကျန်သည် ထိုဝန်ထမ်းကို အပြစ်တင်ရုံတင်မကဘဲ အသားလွတ် အလုပ်မှ ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဝန်ထမ်းမလေးမှာလည်း ဘာကြောင့် အထုတ်ခံရမှန်း မသိဘဲ မျက်ရည်လည်ရွှဲဖြင့် ထွက်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာကျန်၏ ဒေါသမှာ မပြေသေးဘဲ ယုတ်မာသော အကြံတစ်ခုကို ထပ်မံရရှိလိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က တိရစ္ဆာန်တွေကို ချစ်တာလား... ဒါဆိုရင် ရူးနေတဲ့ ခွေးတွေနဲ့ တွေ့ရင်ရော ချစ်နိုင်ဦးမလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူသည် မသမာသော အပြုံးဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းကာ နှာခေါင်းစွပ်မပါဘဲ ပေစုတ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ကို မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်သို့ လွှတ်လိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်လည်း ဆိုင်ရှေ့တွင် ထိုင်ခုံချကာ အေးအေးလူလူ စောင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့၏ ဝန်ထမ်းများက ခွေးခေါ်လာသော ထိုလူကို တံခါးဝတွင်ပင် တားဆီးလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်းခင်ဗျာ... ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ကို တိရစ္ဆာန်တွေ ခေါ်လာမယ်ဆိုရင် သန့်ရှင်းရေးနဲ့ ကျန်းမာရေးကို အထူးဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဤခွေး၏ အမွှေးအမျှင်များမှာ ရှုပ်ထွေးပေစုတ်နေပြီး ရောဂါရှိပုံလည်း ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> မည်မျှပင် တိရစ္ဆာန်ချစ်သူများ ဖြစ်ပါစေ၊ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏ သန့်ရှင်းရေးမှာ အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်က တိရစ္ဆာန်တွေ လာလို့ရတယ်ဆို အခု ဘာလို့ တားတာလဲ၊ ငါ ဝင်မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းများက ပြတ်သားစွာ တားဆီးထားသည်။ </p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာကျန်မှာ ထိုလူ ဆိုင်ထဲဝင်မရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်ကို မြင်ကာ သဘောကျနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ဖရဲသီးကို စားရင်း ခြေထောက်ချိတ်ကာ တစ်ဖက်ဆိုင် ပျက်စီးမည့်အရေးကို စောင့်</p> <p>ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကလည်း ပြဿနာရှာသူများကို မကြောက်ရန် ဝန်ထမ်းများကို ညွှန်ကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။ ငွေကိုင်ဝန်ထမ်းက မင်ယွဲ့ထံသို့ ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခွေးမှာ ရူးသွပ်စွာ ဟောင်နေသဖြင့် ဆိုင်တွင်းရှိ ဧည့်သည်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ပုံမှန် ဧည့်သည်များမှာ သူတို့၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာဖြင့် နှာခေါင်းစွပ်များ တပ်ဆင်၍ ခေါ်လာတတ်ကြသည်။ ယခု ခွေးမှာမူ လမ်းဘေးခွေးနှင့် တူနေပြီး ခွေးရူးပြန်ရောဂါ ရှိမရှိပင် မသေချာပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို ပေးမဝင်ရင် မပြန်ဘူး"</p> <p> </p> <p> ဟု ထိုလူက ခြိမ်းခြောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မန်နေဂျာကျန်သည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ကြပါဦး အမျိုးတို့ရေ... တိရစ္ဆာန်ချစ်သူတွေအတွက်လို့ ကြွေးကြော်ထားတဲ့ မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်ဟာ အခုတော့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သူတို့ရဲ့ မူဝါဒကို ဖျက်ဆီးပြီး တိရစ္ဆာန်တွေကို ငြင်းပယ်နေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>အခြေအနေမှန်ကို မသိသော အချို့သော အင်တာနက်အသုံးပြုသူများက မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်ကို စတင် ဝေဖန်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"စီးပွားရေးသမားဆိုတာ စီးပွားရေးသမားပါပဲတိရစ္ဆာန်ချစ်သူတွေကို အသုံးချပြီး ပိုက်ဆံရှာနေတာ"</p> <p> </p> <p>"နာမည်ကြီးလာတော့ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>"ဒါမျိုးကိုတော့ ဝိုင်းပြီး သပိတ်မှောက်ကြရမယ်"</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save