Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆုလာဘ်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အွန်လိုင်းလောကရှိ လူအများစုမှာ အချက်အလက် အစအနလေးများကို မြင်ရုံမျှဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ လမ်းမှားသို့ ရောက်ရှိသွားတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> မိမိတို့ ပြောဆိုနေသည့် အကြောင်းအရာသည် အမှန်လော၊ အမှားလောဟူသည်ကိုပင် သေချာစွာ မသိနားမလည်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်နေသလော သို့မဟုတ် မတရားမှုကို အားပေးကူညီနေသလော ဆိုသည်ကို ဇာတ်သိမ်းပိုင်း ရောက်မှသာ သိရှိကြရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားနိုင်သည့် စူးရှသော မျက်လုံးပိုင်ရှင်အချို့လည်း ရှိနေပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါထက်... မင်းရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတွေကို အဲဒီဆိုင်ထဲ ခေါ်သွားပြီး ငါတို့အတွက် ဓာတ်ပုံလေးတွေ ရိုက်ပြလို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>"အခြေအနေအမှန်ကို မသိသေးဘဲနဲ့တော့ ဝေဖန်တာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"တိရစ္ဆာန်တွေ လာလို့ရတယ်ဆိုတာက တိရစ္ဆာန်တိုင်းကို လက်ခံရမယ်လို့ ဆိုလိုတာမှ မဟုတ်တာ မင်းက မိကျောင်းတစ်ကောင် မွေးထားရင်ရော ဆိုင်ထဲ ခေါ်သွားမှာလား"</p> <p> </p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသူများက မေးခွန်းများ စတင်ထုတ်ဖော်လာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာကျန်သည် လက်ထဲမှ ဖရဲသီးကို ချလိုက်ပြီး မှတ်ချက်ကဏ္ဍတွင် အမှန်တရားဘက်တော်သား လုပ်နေသူများကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း စိတ်တိုလာရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း စာရိုက်ထားတဲ့ ပုံက ကြည့်ရရင် မင်းက လမ်းတစ်ဖက်က ဆိုင်ရဲ့ ဝန်ထမ်းပဲ ဖြစ်ရမယ်ဒါက တကယ့်ကို ယုတ်မာတဲ့ စီးပွားရေးစစ်ပွဲပဲ"</p> <p> </p> <p>"ထပ်ပြီး အလေးအနက် ပြောပါရစေ မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်က တိရစ္ဆာန်တွေ လာလို့ရရုံနဲ့တင် နာမည်ကြီးတာ မဟုတ်ဘူး သူတို့ရဲ့ ဟင်းလက်ရာ၊ ဆိုင်အပြင်အဆင်နဲ့ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းမို့လို့ နာမည်ကြီးတာ"</p> <p> </p> <p>အခြေအနေကို သဘောပေါက်လာသူများ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ မန်နေဂျာကျန်သည် တံခါးဝ၌ ရပ်ကာ ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်နေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>အွန်လိုင်းမှ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပေါ်ပေါက်လာရုံရှိသေး၊ ပါးနပ်သော အင်တာနက် အသုံးပြုသူများကြောင့် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ထိုခွေးနှင့် လူ၏ ဓာတ်ပုံများကို ရိုက်၍ အွန်လိုင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် လူတစ်ယောက်ကို အသွင်အပြင်နဲ့ မဆုံးဖြတ်သင့်ပေမဲ့ ဒီလူ့ပုံစံက မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်မှာ လာစားမယ့်သူနဲ့တော့ မတူဘူး သူ့လက်သည်းခွံတွေထဲမှာတောင် ဖုန်တွေ၊ မြေကြီးတွေ ရှိနေတာ"</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုပြောရတာ မကောင်းပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ဒီခွေးက လုံးဝကို လမ်းဘေးခွေးပဲဂရုစိုက်ခံရတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်က ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်မနေဘူး"</p> <p> </p> <p>"စားသုံးသူတွေရဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုနဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ဦးစားပေးတဲ့ မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံပါတယ်"</p> <p> </p> <p>စားသုံးသူများမှာလည်း မိမိတို့၏ ဘေးကင်းမှုကို ငဲ့ကွက်ကြသူများဖြစ်ရာ ဆိုင်ဘက်မှ ရပ်တည်လာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာကျန်မှာမူ မည်သူ့ကို အတုခိုး၍ အကွက်ဆင်နေမှန်း မသိသော်လည်း သူ ကြံစည်သမျှမှာ အရာမထင်ဘဲ လူထု၏ အမြင်မှာ သူ့ဘက်သို့ ပြန်လည်လှည့်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ချက်ချင်း ရဲတိုင်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းရှိ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ ရောက်နေစဉ် ဖုန်းလက်ခံရရှိပြီးနောက် ယွမ်ပေါ့ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>【ယွဲ့ယွဲ့... အဲဒီလူက တခြားပြည်နယ်ကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက်ပဲ။】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့၏ စကားကြောင့် မင်ယွဲ့သည် ဘာလုပ်ရမည်ကို ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းများသည် ထိုလူကို မောင်းထုတ်ရုံမျှဖြင့် ပြီးပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ရဲတိုင်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့အား လစာပေးထားသော အရှင်သခင်၏ အမိန့်အတိုင်း ရဲစခန်းသို့ အကြောင်းကြားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာကျန်သည် ရဲကားရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားကာ ဆိုင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်၍ ပုန်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ထိုလူကို အမှတ်မထင် ငှားရမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ရဲများရောက်လာသောအခါ မိမိ၏ အကြံအစည်များ ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုလူသည် ရဲစခန်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ယခင်က ပြစ်မှုမှတ်တမ်းရှိသော ဝရမ်းပြေးတစ်ဦးအဖြစ် ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် မန်နေဂျာကျန်အတွက်မူ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အခြေအနေကို သိရှိသွားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာပင် ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့... လာဦး မင်းရဲ့ စမ်းသပ်ချက် အဆင့်ဆင့်နဲ့ အချက်အလက်တွေကို သရုပ်ပြပေးပါဦး" </p> <p> </p> <p>ဟု ပရော်ဖက်ဆာယန်က ခေါ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>စီနီယာကျောက်နှင့် စီနီယာလျိုဝေတို့သည် မင်ယွဲ့၏ ရှင်းပြချက်များကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် နားထောင်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မိမိတို့၏ ပညာရေးအရည်အချင်းအတွက် ရှက်ရွံ့မိသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ အရည်အချင်းကိုမူ သူတို့ မငြင်းပယ်နိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ခွဲခန်းမှ အထွက်တွင် မင်ယွဲ့က လက်ဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ဒါက ဆရာ့ကတော်အတွက် လက်ဆောင်လေးပါ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲမှ သားရေစက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ရှေးဟောင်းပုံစံ သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပိုက်ဆံတွေ အကုန်မခံပါနဲ့ ညီမလေးရယ်" </p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ တားမြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကျွန်မကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာပါ ဆရာ၊ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မကုန်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤလက်ဆောင်အတွက် အချိန်နှင့် စိတ်ရှည်မှုများစွာ ရင်းနှီးထားရသည်။ </p> <p> </p> <p>စူးကျိုးပန်းထိုးပညာကို လေ့ကျင့်ရင်း သူမသည် မိသားစုဝင် လူကြီးသူမများအတွက် ချောင်ဆန်း ဝတ်စုံများကို ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ် ပန်းထိုးပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ စူးကျိုးပန်းထိုးပညာမှာ ကျွမ်းကျင်မှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိမှသာ ပရော်ဖက်ဆာယန်က လက်ခံလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တွင် ငွေကြေးချမ်းသာသည်ကို သိသော်လည်း လူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးကို အမြဲတမ်း ငွေကုန်ကြေးကျ မခံစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာယန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ထိုသေတ္တာလေးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ </p> <p>သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက မြင်သည်နှင့် ပြုံးရွှင်စွာ အနားသို့ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘာတွေ ဝယ်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါ ဝယ်တာမဟုတ်ဘူး၊ မင်ယွဲ့က မင်းအတွက် ပေးလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p> ပရော်ဖက်ဆာယန်က မျက်လုံးညောင်းညာမှုကို ဖြေဖျောက်ရန် နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ညှစ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေးက ဘာလို့ ထပ်ပြီး ပိုက်ဆံအကုန်ခံနေတာလဲ ရှင်ကလည်း သူ့ကို ထမင်းစားဖို့ ခေါ်မလာခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာယန်၏ သားသမီးများမှာ ပြည်ပတွင် ပညာသင်ကြားနေကြသဖြင့် သူတို့ဇနီးမောင်နှံမှာ မင်ယွဲ့ကို မိမိတို့ သမီးအရင်းကဲ့သို့ ချစ်ခင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့က သူကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာတဲ့၊ ဝယ်တာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ဆရာကတော်မှာ ပို၍ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> "ဒီကလေးက တကယ့်ကို စိတ်ထားကောင်းတာပဲ ကျောင်းစာတွေနဲ့ ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ကြားက ငါ့အတွက် အချိန်ပေးပြီး လုပ်ပေးထားသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ဆရာကတော်က သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းရှိ ချောင်ဆန်းဝတ်စုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းစာကတော့ သူ့အတွက် မခက်ခဲပါဘူး အခု သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ပါရဂူဘွဲ့ကိုတောင် တိုက်ရိုက် တက်လို့ရနေပြီ" </p> <p> </p> <p>ဟု ပရော်ဖက်ဆာယန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက စူးကျိုးပန်းထိုးပညာပဲ အရမ်းလှတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဆရာကတော်မှာ မင်ယွဲ့ လက်ရာဖြင့် ချုပ်</p> <p>လုပ်ထားသော ဝတ်စုံကို ကြည့်ကာ အံ့ဩမှင် သက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦး လုပ်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။ မင်ယွဲ့၏ လက်ရာမှာ ပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သူမ သိရှိလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့က တကယ်ပဲ သာမန်ကျောင်းသူတစ်</p> <p>ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား" </p> <p> </p> <p>သူမ တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> ပရော်ဖက်ဆာယန်သည် ဝတ်စုံများအကြောင်း နားမလည်သော်လည်း လှပတင့်တယ်နေသည်ကိုမူ ခံစားမိသည်။ ဆရာကတော် ဝတ်ဆင်ထားသော အသွင်မှာ အသိပညာ ကြွယ်ဝသူတစ်ဦး၏ အတွင်းစိတ်အလှကို အထင်းသား ပေါ်လွင်စေကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>【ဒင် - အိမ်ရှင်မင်း၏ မနားမပန်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု စီမံခန့်ခွဲမှုပညာသည် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တိုးတက်သွားပါပြီ။ စနစ်မှ ကျပန်းဆုလာဘ်</p> <p>တစ်ခု ချီးမြှင့်ပါမည်။】</p> <p> </p> <p>【ဒင် - ဆုလာဘ် ပေးအပ်ခြင်း- ဂျီ (G) နိုင်ငံရှိ မန်းစပျစ်ရည်လုပ်ငန်း၏ ဆုတစ်ခု။ မန်းစပျစ်ရည်လုပ်ငန်းသည် ကမ္ဘာ့ဒုတိယအဆင့်ရှိ စပျစ်ရည်စက်ရုံဖြစ်ပြီး ထုတ်လုပ်မှုပမာဏ နည်းပါးခြင်းကြောင့်သာ ပထမနေရာနှင့် လွဲချော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကို ကြည့်နေရင်းမှ စိတ်ကူးများမှာ အဝေးသို့ လွင့်ပျံသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများအတွက် စနစ်ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း လက်ဖက်ရည်ပညာနှင့် ဝိုင်အရသာ မြည်းစမ်းခြင်းပညာများကို သီးသန့် လေ့လာခဲ့ဖူးရာ ယခုကဲ့သို့ စပျစ်ရည်စက်ရုံကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခြင်းမှာ သူမ လိုချင်နေသည့် အရာကို ရရှိလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>【ဒင် - အိမ်ရှင်မင်း၏ မနားမပန်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် စူးကျိုးပန်းထိုးပညာသည် အဆင့်မြင့်အဆင့်သို့ တိုးတက်သွားပါပြီ။ စနစ်မှ ကျပန်းဆုလာဘ်တစ်ခု ချီးမြှင့်ပါမည်။】</p> <p> </p> <p>စိတ်ကူးထဲတွင် နစ်မြောနေသော မင်ယွဲ့သည် စက်ရုပ်ဆန်သော အသံကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ နောက်ထပ် ဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိဦးမည်</p> <p>ဖြစ်သဖြင့် သူမ အလွန်ဝမ်းသာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>【ဒင် - ဆုလာဘ် ပေးအပ်ခြင်း- ရှီးလင်း ပင်လယ်ပြင်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်။ ရှီးလင်း ပင်လယ်ပြင်သည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ အတွင်းပိုင်း ရေပြင်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ သင်္ဘောလမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် အိမ်ရှင်မင်းအတွက် နှစ်စဉ် အမြောက်အမြားသော ဝင်ငွေများ ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။】</p> <p> </p> <p>ဝင်ငွေပမာဏကို အတိအကျ မဖော်ပြထားသော်လည်း ပင်လယ်ရေကြောင်း လမ်းကြောင်းများမှ ရရှိသော အမြတ်အစွန်းမှာ အစဉ်အမြဲ ကြီးမားကြောင်း မင်ယွဲ့ သိထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆုလာဘ်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာသဖြင့် အံ့အားသင့်စရာများပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့ကို ဆွဲယူကာ အားရပါးရ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ယွမ်ပေါ့၏ အမွှေးများပင် ကျွတ်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေရသည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့ကမူ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး 'ဒီလို မင်ယွဲ့မျိုးကို အိမ်ရှင်အဖြစ် ရထားတာ တကယ့်ကို စိတ်မအေးရပါလား' ဟု တွေးနေဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာမူ ယွမ်ပေါ့ ဘာတွေးနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ တစ်ညတည်းနှင့် ချမ်းသာသွားသည့် အိပ်မက်ကို ယွမ်ပေါ့က ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပြီဟုသာ ခံစားနေရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဆုလာဘ်တစ်ခု ရတိုင်း အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ငွေကြေး သို့မဟုတ် အတတ်ပညာ ဆုလာဘ်ရရုံတင်မကဘဲ သူမကိုယ်တိုင် တစ်ဆင့်ထက်တစ်ဆင့် တိုးတက်လာကြောင်း သက်သေပြချက်လည်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်နေ့တွင် ယွမ်ပေါ့သည် သူမကို ထားသွားခဲ့ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လျှင်ပင် သူမ၏ လက်ရှိ တတ်မြောက်ထားသော ပညာရပ်များဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ရှင်သန်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ ဘဝခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် နိုးထချင်စိတ်မရှိသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေရသလားဟုပင် မင်ယွဲ့ သံသယဝင်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save