မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဘဝကို မနားမပန်း ထုဆစ်ပုံဖော်ခဲ့သည်။ ကြိုးစားမှုတို့၏ ရလဒ်အဖြစ် ပန်းထိုးလွန်းသဖြင့် နာကျင်နေသော လက်ချောင်းများနှင့် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းကိုက်ခဲနေသည့် ဝေဒနာတို့ကသာ သူမအတွက် အစစ်အမှန် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
ဤသည်မှာ ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်တတ်သည့် လွင့်ပါးတိမ်တိုက်သဖွယ် ပျော်ရွှင်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လောကအလယ်တွင် မိမိ၏ လုပ်အားဖြင့် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေရသည့် လက်တွေ့ဘဝ၏ အရသာပင် ဖြစ်သည်။
【ဒင် - အိမ်ရှင်၏ အခြေအနေကို အဆင့်
မြှင့်တင်ပြီးပါပြီ -】
* ဆွဲဆောင်မှု: ၉၀ (၁၀၀) 【ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရား】
* လုပ်ငန်းခွင်: ၇၀ (၁၀၀) 【အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်】
* ပိုင်ဆိုင်မှု: ၄၈၀,၆၈၇,၀၀၀,၀၀၀ (ယွမ် လေးရာရှစ်ဆယ် ဘီလီယံ ကျော်)
* (ယုဖူး အိမ်ရာ၊ ဟိုက်ဖူး အဆောက်အအုံ၊ ဥယျာဉ်ခြံဗီလာ၊ အာဖရိက သတ္တုတွင်း၊ မြို့လယ်ဆိုင်ခန်း နှစ်ခန်း၊ မြို့အရှေ့ပိုင်း စီးပွားရေးလမ်းမ၊ ချွန်ဟယ် လူနေအိမ်ရာ၊ မြို့တော်အဆောက်အအုံ၊ လီယာ လယ်ယာခြံ၊ ဟွမ်ရှင်း အပန်းဖြေဥယျာဉ်၊ အာမန် စပျစ်ရည်စက်ရုံနှင့် ရှီးလင်း ပင်လယ်ပြင်။)
* ရှယ်ယာများ: ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာ (၇၅%)၊ ဆောင်းမိုမီဒီယာ (၃၀%)၊ ဝေကွမ် အုပ်စု (၅၀%)။
* အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ: ရိုးစ်ရွိုက်စ်၊ ပီတက်ဖိလစ်၊ ရှန်းနှင့် ကျိုးခေတ် ကြေးထည်သုံးချောင်းထောက် အိုးကြီးများ၊ သမုဒ္ဒရာကူး သင်္ဘောကြီး... 【အလွန်အမင်း ကြွယ်ဝချမ်းသာသူ】
* ဂုဏ်သတင်း အမှတ်: ၄၇၀,၀၀၀
* ကျွမ်းကျင်မှု: အတတ်ပညာမျိုးစုံ ပိုင်ဆိုင်သူ။
* အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှု: လူကြီးလူကောင်းတို့ တတ်အပ်သော အတတ် ၆ ပါး (မြင်းစီး၊ မြှားပစ် စသည်)။
* အလယ်အလတ် ကျွမ်းကျင်မှု: မိတ်ကပ်၊ ဘဏ္ဍာရေး၊ ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်မှု၊ ဟက်ကာပညာ၊ စီးပွားရေး စီမံခန့်ခွဲမှု၊ အဝတ်အထည် ဒီဇိုင်း၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု စီမံခန့်ခွဲမှု။
* အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်မှု: ဟင်းချက်၊ ပန်းချီ၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ ဂီတ၊ နိုင်ငံခြားဘာသာစကား၊ စူးကျိုးပန်းထိုး။
* အထူးပစ္စည်းများ: ၁၀*၁၀ မီတာ ကိုယ်ပိုင်ဟင်းလင်းပြင်၊ ပညာသင်ကြားရေး အခန်း၊ အလိုအလျောက် ပုံဖော်ကင်မရာ။
* စနစ်အဆင့်: အဆင့် ၅။
မင်ယွဲ့သည် တစ်စတစ်စ ပြည့်စုံလာသော သူမ၏ အခြေအနေပြဇယားကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တင်းတိမ်မှု အပြည့်ဖြင့် နွေရာသီ အားလပ်
ရက်ကို စောင့်ကြိုနေတော့သည်။
ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သူမ၏ မိသားစုကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပန်းဖြေ ခရီးထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
အထူးသဖြင့် ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိထားသော လီယာ လယ်ယာခြံ သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် သူမ စိတ်အားထက်သန်နေ၏။
မင်ယွဲ့စားသောက်ဆိုင်မှာမူ ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြဿနာများကြောင့် နာမည်ပျက်သွားခြင်း မရှိဘဲ၊ အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် ပိုမိုကျော်ကြားလာကာ တာဝန်သိသော တိရစ္ဆာန်ချစ်သူများဖြင့် စည်ကားလျက်ရှိသည်။
လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဆိုင်မှာမူ မန်နေဂျာ၏ စိတ်ဓာတ်ပျက်ပြားမှုနှင့် ဝန်ဆောင်မှု ညံ့ဖျင်းမှုတို့ကြောင့် ဆိုင်ခန်းငှားခပင် မပေးနိုင်တော့ဘဲ "ဆိုင်ရောင်းရန်ရှိသည်" ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်ရလေပြီ။
ယန့်ကျင်း တက္ကသိုလ်၏ အားလပ်ရက်မှာ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ အပြင်ဘက်တွင်မူ နေရောင်ခြည်က ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ ပေါင်းအိုးကြီးတစ်ခုအလား ပူလောင်နေတော့သည်။
မင်ယွဲ့သည် ကောင်တာရှေ့တွင် အစားအစာ လာပို့သူကို စောင့်နေသော ယွမ်ပေါ့ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးမိသည်။ ယခင်နှစ်က သူမ၏ ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုအခါ သူမသည် အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။
"အားလပ်ရက်မှာ ဘာတွေလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ"
မိုဟန်ကျီက ဖုန်းဆက်၍ မေးမြန်းလာသည်။
"ရှင်ကော ဘာတွေ အကြံပေးချင်လို့လဲ"
မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်မေးလိုက်သည်။
သူ ဖုန်းဆက်လာသည်မှာ တစ်ခုခု စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။
"ငါတို့ အတူတူ ခရီးထွက်ကြမလား"
ဟု မိုဟန်ကျီက အဆိုပြုသည်။
သူသည် ခရီးသွားခြင်းကို စိတ်ဝင်စားသူ မဟုတ်သော်လည်း ချစ်သူများ အတူလုပ်ဆောင်သင့်သည့် အချက် ၁၀၀ ထဲတွင် ခရီးသွားခြင်း ပါဝင်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့နှင့်အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။
မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိသူဖြစ်ရာ သူ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။
သူမသည် မိသားစုကို အပန်းဖြေခရီး လွှတ်ရန် သီးသန့်စီစဉ်ပေးပြီးနောက် မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ ခရီးထွက်ရန် သဘောတူလိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ သဘောတူညီချက်ကြောင့် အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ သူ၏ လက်ထောက် လင်းနှင့်အတူ ခရီးစဉ်ကို အသေးစိတ် စီစဉ်တော့သည်။
လက်ထောက်လင်းမှာမူ အနာဂတ် သူဌေးကတော်၏ စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိရန်အတွက် သူ၏ ချစ်သူထံမှ အကူအညီတောင်းကာ အကောင်းဆုံး ခရီးစဉ်တစ်ခုကို သုံးရက်တိုင်တိုင် အိပ်ရေးပျက်ခံ ရေးဆွဲခဲ့ရသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် လက်ထောက်လင်းသည် ယွမ်တစ်သိန်း ဆုကြေးငွေ ရရှိခဲ့သဖြင့် ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်အောင် ပြုံးပျော်နေတော့သည်။
သူသည် ငွေကို လက်ဖွာစွာ ပေးတတ်သော သူဌေးမျိုးကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး အချိန်ပိုဆင်းရသည်ကိုပင် အပင်ပန်းဟု မထင်တော့ပေ။
အားလပ်ရက် ရောက်ရှိလာသောအခါ ယန့်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ဂိတ်ဝတွင် ကျောင်းသားများနှင့် မိဘများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
မင်ယွဲ့သည် လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ မိုဟန်ကျီ၏ ကားမှာ ကျောင်းဂိတ်ဝတွင် အသင့်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"အဘွားက မင်းကို အိမ်မှာ ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်နေတယ်၊ မင်း သွားချင်ရဲ့လား"
မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့၏ ဆန္ဒကို ဦးစားပေးကာ မေးမြန်းသည်။
သူသည် မိသားစုဝင်များ၏ ဇွတ်အတင်း တွေ့ဆုံလိုမှုကို အကြိမ်ကြိမ် တားဆီးထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ချစ်သူအဖြစ် တရားဝင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ မင်ယွဲ့ကို မိတ်ဆက်ပေးရန် အချိန်တန်ပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။
"ရတာပေါ့"
မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။
"တကယ်လား"
အေးစက်တည်ငြိမ်ဟန် ဆောင်နေသော မိုဟန်ကျီသည် ခဏချင်းပင် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝမ်းသာသွားရသည်။
"ရှင့်ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မကို မသွားစေချင်ဘူးလို့တောင် ထင်မိတယ်"
မင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက မင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှာစိုးလို့ မဖိတ်ရဲသေးတာပါ"
မင်ယွဲ့က သူ့မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူခြင်းမှာ သူတို့၏ ပတ်သက်မှုက နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကားသည် မိုမိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအိမ်တော်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်နေသည်။
မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်း၍ သူကိုယ်တိုင် ကားမောင်းရသည်ကို အလွန်
နှစ်သက်သည်။
မင်ယွဲ့မှာမူ မကြာသေးမီက စနစ်အတွင်း၌ ကားမောင်းခြင်းနှင့် မြင်းစီးခြင်းတို့ကို အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့လာထားသူဖြစ်ရာ မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကိုင်ဘီး လှည့်ပုံကို ကြည့်ရင်း သူမကိုယ်တိုင် မောင်းနှင်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။
***