Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">နှစ်သက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အကြောင်းရင်းကို အတိအကျ မသိသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ အကြည့်တို့သည် ကားလက်ကိုင်ဘီးပေါ်၌ တည်ရှိနေသော ခိုင်မာကျစ်လျစ်သည့် လက်ဆစ်များထံသို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် လက်ကိုင်ဘီးကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှည့်ပတ်ကာ မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ထိန်းကျောင်းနေပုံမှာ စစ်မြေပြင်၌ ဗျူဟာခင်းကျင်းနေသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်၍ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ငြိမ်သက်နေသဖြင့် သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ မိုဟန်ကျီက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်တို့သည် မိမိ၏ လက်များထံတွင် စွဲထင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"သဘောကျလို့လား" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သာယာနာပျော်ဖွယ် ရယ်မောသံလေးဖြင့် နှုတ်ခမ်းစွန်းကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သဘောကျတယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကလည်း ဝှက်ဖုံးခြင်းမရှိဘဲ ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။ မိမိချစ်သူ၏ လက်ကို သဘောကျခြင်းမှာ ရှက်စရာကိစ္စမှ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ကိုင်ကြည့်ချင်လား"</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီ၏ အသံမှာ တိုးညင်းဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး နားသောတဆင်သူကို ရင်ခုန်စေနိုင်သော စွမ်းအားတစ်မျိုး ကိန်းအောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မကို လာပြီး မြူဆွယ်မနေနဲ့၊ ကားကိုပဲ အာရုံစိုက်မောင်းပါဦး" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် သူ၏ မျက်နှာကို ရှေ့သို့ အသာအယာ ပြန်လှည့်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအခါ မိုဟန်ကျီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြည်နူးမှု အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကားလေးသည် မိုမိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအိမ်တော်သို့ ဆိုက်ရောက်သွားချိန်တွင် မိသားစုဝင်များမှာ တံခါးဝ၌ အသင့်စောင့်ကြိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ ရောက်လာပြီပဲ အဘွားက မြေးလေးကို ထပ်တွေ့ချင်နေတာ ကြာပြီ၊ အခုမှပဲ အခွင့်သာတော့တယ် လာ... လာ..." </p> <p> </p> <p>အဘွားမိုက မင်ယွဲ့၏ လက်ကို နွေးထွေးစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် နှုတ်ဆက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှသော အမူအရာဖြင့် မိုမိသားစုဝင်များကို ဂါရဝပြုနှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"နွေရာသီ အားလပ်ရက် အားတာနဲ့ အဘွားဆီကို ချက်ချင်း လာခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်သည် မင်ယွဲ့ ဘာကြိုက်တတ်မှန်း မသိသဖြင့် ဈေးကြီးသော သစ်သီးဝလံမျိုးစုံကို စားပွဲပေါ်တွင် အပြည့်ခင်းကျင်းပေးထားသည်။ မိုဟန်ကျီကမူ လိုက်ချီးသီးကို အခွံနွှာ၍ မင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ အသာအယာ တေ့ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အဘွားမိုနှင့် စကားပြောနေရင်းမှ လိုက်ချီးသီး၏ ဖြူဖွေးအိစက်သော အသားကို မြင်သောအခါ ငုံ့၍ စားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အသီးမှာ အရည်ရွှမ်း၍ အစေ့မှာလည်း အလွန်သေးငယ်လှသဖြင့် အရသာမှာ အထူးကောင်းမွန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ကြိုက်ရင် အများကြီးစားနော် ဒါတွေက ကိုယ်ပိုင်ခြံကနေ ခုမှ အသစ်ခူးလာတာမို့လို့ အရသာရှိတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုမိခင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့နှင့် မိသားစုဝင်များ၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း မင်ယွဲ့၏ စကားကို ထောက်ခံပေးလိုက်၊ သူမကို အသီးအနှံများ ကျွေးလိုက်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ပဲ စားတော့" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဗိုက်ပြည့်လာသဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ ခါးကို အသာအယာ တို့၍ တားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီလည်း သူမကျွေးသည့် အသီးကို မိမိပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ရှူးဖြင့် လက်ကို သန့်စင်ကာ စားပွဲပေါ်မှ အသီးများကို ဆက်မကိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ညစာစားချိန် ရောက်သောအခါ အားလုံးက ထမင်းစားခန်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ ဘေးတွင် သဘာဝကျစွာပင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မိုမိသားစုဝင်များမှာ လိုက်ဖက်လွန်းလှသော ဤစုံတွဲကို ကြည့်ရင်း ကြည်နူးနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အစဉ်အမြဲ တည်ကြည်လွန်းသော မိုဖခင်ပင်လျှင် သူ၏ သားကြီး အနိုင်နိုင်ရရှိထားသော ချစ်သူလေး လန့်မသွားစေရန် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပင် နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ကုမ္ပဏီအတွက် အကူအညီလိုရင် ဟန်ကျီကိုပဲ ပြောနော်၊ ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲ" </p> <p> </p> <p>မိုဖခင်က သားဖြစ်သူအတွက် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးလိုသဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်ကယ်၊ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ ယွဲ့ယွဲ့က တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပါ၊ ကုမ္ပဏီကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကြီးထွားလာတာပဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု မိုမိခင်ကလည်း ထပ်လောင်းချီးကျူးပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုဝင်များ၏ အလွန်အမင်း ချီးကျူးမှုကြောင့် မင်ယွဲ့မှာ ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် စားပွဲအောက်မှနေ၍ မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို လှမ်းဖမ်းဆုပ်လိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအခါ မိုဟန်ကျီမှာ ရုတ်တရက် အံ့ဩသွားကာ ကိုင်ထားသော တူမှာ ပန်းကန်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး 'တောက်' ဟူသော အသံလေး ထွက်ပေါ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" </p> <p> </p> <p>မိုဖခင်က သားဖြစ်သူ၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အစဉ်အမြဲ စည်းကမ်းကြီးလှသော သူ၏သားက ယခုကဲ့သို့ အမှားလုပ်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် တူကို အေးဆေးစွာ ပြန်ကောက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က လက်ကို ပြန်လည်ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက လုံးဝ မလွှတ်ပေးတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဘာလို့ ထမင်းမစားတော့တာလဲ" </p> <p> </p> <p>အဘွားမိုက ဟင်းများ ထည့်ပေးချိန်မှသာ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ညာဘက်လက် လွတ်လပ်သွားသောအခါမှသာ မင်ယွဲ့သည် တူကို ကောက်ကိုင်၍ အလျင်အမြန်ပင် ထမင်းစားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ညစာစားပြီးနောက် အားလုံးက ဧည့်ခန်းတွင် တီဗွီကြည့်ရင်း စကားလက်ဆုံ ကျနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့... ဒီည ဒီမှာပဲ အိပ်သွားပါလား အခန်းတွေက အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးသားပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု အဘွားမိုက ဖိတ်ခေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသာ အနည်းငယ်မျှ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဟန်ပြပါက သူက အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုပေး၍ ခေါ်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘွား" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> ယခုတစ်ခါတွင်မူ မင်ယွဲ့က မငြင်းတော့ပေ။ မိုမိသားစုဝင်များက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်၍ ပြုံးလျက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကြကာ သီးသန့်အချိန် ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ ဒီမှာ အိပ်ချင်တာလား" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ့အတွက်ကြောင့် အောင့်အည်းသည်းခံနေရမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွားတို့က ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းကြတာပဲလေ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် မိုဟန်ကျီသည် ဝမ်းသာစွာဖြင့် မင်ယွဲ့ကို အခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအခန်းမှာ အိပ်နော်၊ ဘာလိုလို ကိုယ့်ကို ခေါ်</p> <p>လိုက် ကိုယ်က ဘေးခန်းမှာ ရှိနေမယ်"</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် အဝတ်အစားများနှင့် လိုအပ်သည်များကို သေချာစွာ စီစဉ်ပေးပြီးမှ မချင့်မရဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်ယွဲ့သည် ထုံးစံအတိုင်း စောစီးစွာ နိုးထလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့နှင့်အတူ ခရီးထွက်ရန်အတွက် ခွင့်ရှည်ယူထားသဖြင့် မိုဖခင်ကသာ ရုံးကိစ္စများကို တာဝန်ယူရတော့သည်။ နံနက်စာ စားပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် အိမ်သို့ ပြန်၍ ခရီးဆောင်အိတ် ပြင်ဆင်ကာ မိဘများထံ ဖုန်းဆက်၍ အသိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ ခရီးစတင်ချိန်တွင် သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်ကားအစား အများသုံးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ မိုဟန်ကျီက သူမကို တောင်တက်ခရီး ခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု မင်ယွဲ့ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ တောင်တက်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာလဲ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ထားသူများ ဖြစ်သဖြင့် တောင်ထိပ်သို့ တက်ရသည်မှာ မမောမပန်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ WeChat Moments မှာ ကားနဲ့ ခရီးသွားတဲ့ ပုံတွေ တွေ့လို့လေ။ မင်းက သဘာဝရှုခင်းတွေကို ကြိုက်တတ်မှန်း ကိုယ် သိတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဤခရီးစဉ်အတွက် အတော်လေး လေ့လာထားပုံရသည်။ သူတို့သည် တောင်ထိပ်သို့ နေမဝင်မီ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>တောင်ထိပ်၏ အေးမြလှသော လေထုထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အနွေးထည်များကို ကိုယ်စီခြုံကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီတွယ်ရင်း နေဝင်ချိန်အလှကို ခံစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်တန်းများပေါ်သို့ ဖြာကျနေသော နေဝင်ဆည်းဆာ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် သူတို့အတွက် ထူးခြားသော ရိုမန်တစ်ဆန်မှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ပါးပြင်ကို နေရောင်ခြည်က နမ်းရှုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ခုန်သံတို့ မြန်ဆန်လာရသည်။ သူသည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ နမ်းရှုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အံ့ဩသွားသော်လည်း ပြုံးလိုက်ကာ </p> <p> </p> <p>"နမ်းမယ်ဆိုရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း နမ်းပါလား ဘာလို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာထံသို့ နက်ရှိုင်းသော အနမ်းတစ်ခု ပေးအပ်</p> <p>လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပထမဆုံးသော နက်ရှိုင်းသည့် အနမ်းမှာ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save