Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၂၁)</h2> <h2 style="text-align:center">လူကြီးလူကောင်းဆန်သော အမူအရာ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>【ဝါး... ဒီထောင့်ကနေကြည့်ရင် တကယ်ကို ရင်သပ်ရှုမောစရာပဲ အမှတ်တရဖြစ်အောင် ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးမယ်လေ】</p> <p> </p> <p>ခေါင်းထဲ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော အသံကြောင့် လေထုထဲရှိ ဝေဝါးနေသော ခံစားချက်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>【ယွမ်ပေါ့... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ】</p> <p> </p> <p>【ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးမလို့လေ ကျွန်တော်တို့ စနစ်ရဲ့ နည်းပညာကိုသာ ယုံလိုက်စမ်းပါ အလှဆုံးပုံရိပ်တွေကို ရအောင် ဖမ်းယူပေးမှာမို့လို့】</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်ယွဲ့”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ တစ်ယောက် ငြိမ်သက်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ မိုဟန်ကျီက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး လှပတဲ့ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ခဏလောက် မိန်းမောသွားလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>တောင်ထိပ်တစ်ဝိုက်တွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား အမြောက်အမြား ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးနေကြပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာလည်း ငယ်ရွယ်နုပျိုမှု၏ တက်ကြွလှုပ်ရှားသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ ဒီကိုကြည့်ကြပါဦး ကဲ... ချိစ်လို့ အော်လိုက်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>လူတစ်ဦးမှာ အနီရောင်အလံကို ကိုင်မြှောက်ကာ အားတက်သရော အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သော မိုဟန်ကျီမှာ ထိုလူအုပ်ထဲတွင် တစ်သားတည်းမကျသလို ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မင်ယွဲ့က သူ၏လက်ကို ဆွဲမြှောက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>လက်ချင်းတွဲလျက် မြှောက်ထားသော ထိုပုံရိပ်မှာ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ထင်ရှားလှပနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ထိုအခိုက်အတန့်၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောင်းပြီးသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ငယ်ရွယ်သူများနှင့် အတူရှိနေခြင်းက သူ့ကို ပိုမိုအင်အားပြည့်ဝစေသည်။</p> <p> </p> <p> စီးပွားရေးလောက၏ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သော နယ်ပယ်ထဲတွင် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရသဖြင့် သူသည် အမြဲတစေ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော ပုံစံကိုသာ ထိန်းသိမ်းခဲ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် သီချင်းဆို အော်ဟစ်နေကြသည့် ကျောင်းသားများနှင့် သူသည် မတူညီခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့အနားတွင် တောက်ပစွာ ပြုံးနေသော မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း မိုဟန်ကျီမှာ ဤခရီးစဉ်ကို လာခဲ့ရသည်မှာ တန်လိုက်လေခြင်းဟု တွေးတောမိသည်။</p> <p> </p> <p>လွှင့်ထူထားသော အနီရောင်အလံဆီသို့ မင်ယွဲ့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများ၏ အလင်းရောင်မှာ အလံထက်သို့ ကျရောက်နေပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်တို့မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ ပြင်းပြသော စိတ်ဓာတ်တို့မှာ ဆူပွက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးဖြစ်သော မိုဟန်ကျီပင်လျှင် လူငယ်တို့၏ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ယခုအချိန်တွင် စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ရန် အမိန့်ရပါက သူတို့အားလုံးသည် လက်နက်ကိုင်စွဲကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ပွဲဝင်ကြမည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>တောင်ထိပ်ထက်တွင် တော်လှန်ရေးတေးသီချင်းသံများ ပျံ့လွင့်နေသည်။ မင်ယွဲ့သည် ထိုသီချင်းများကို သီးသန့်လေ့လာဖူးခြင်း မရှိသော်လည်း သူမအတွက် အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။</p> <p> </p> <p> ဤသည်မှာ လူမျိုးတစ်မျိုး၏ သွေးသားထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော မျိုးရိုးဗီဇကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့သည် အခြားခရီးသွားများနှင့်အတူ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာသဖြင့် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖက်ထားကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် တောင်ထိပ်ရှိ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် အခန်းကြိုတင် ကြိုထားခဲ့ကြသည်။ အခန်းမှာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး အိပ်ခန်းတစ်ခန်းထက်မက ပါရှိသည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦးတည်း သီးသန့်နေရန် မိုဟန်ကျီက စိတ်မချသဖြင့် တစ်ခန်းတည်းတွင် အတူနေရင်း သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား နွေးထွေးသော ရေချိုးခြင်းကို ခံယူပြီးနောက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နေရောင်ခြည်မှာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>နွေးထွေးသော ရွှေရောင်နေခြည်အောက်တွင် မင်ယွဲ့တစ်ယောက် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ကာ အိပ်ရာနိုးလာသည်။ </p> <p> </p> <p>စိမ်းသက်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ရုတ်တရက် ထထိုင်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ ခရီးထွက်လာပြီး ဟိုတယ်တွင် ရောက်နေသည်ကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ခေါင်းကို အသာအယာပွတ်ကာ စောင်ကို ဖယ်ခွာလိုက်ပြီးနောက် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ မိုဟန်ကျီမှာ အဝတ်အစားလဲပြီးသားဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲတွင် စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ နိုးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p>"နိုးရင် ဘာလို့ ကျွန်မကို မနှိုးတာလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူရှိရာသို့ လျှောက်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်တို့က အနားယူဖို့ လာတာပဲလေ... အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လူခေါ်ဘဲလ်သံ မြည်လာသဖြင့် မိုဟန်ကျီက တံခါးဖွင့်ပေးကာ နံနက်စာကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... နံနက်စာ စားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ပေါက်စီပူပူလေးကို စားနေရင်း မင်ယွဲ့က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့ ရယ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာ အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ ရယ်သံကြောင့် လိုက်ပါပြုံးရွှင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်နဲ့ ခရီးထွက်ရတာ တကယ်ကောင်းတာပဲ ကျွန်မ ဘာမှ လုပ်စရာမလိုဘူး”</p> <p> </p> <p>အစားအသောက်၊ အဝတ်အထည်၊ နေထိုင်ရေးနှင့် သွားလာရေး အားလုံးကို မိုဟန်ကျီက စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးထားသဖြင့် သူမမှာ လိုက်ပါလာရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါလည်း အတူတူ ခရီးထွက်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုများ ပြည့်လျှံနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ချစ်သူမောင်နှံများသည် ခရီးအတူထွက်သည့်အခါ လမ်းခွဲနိုင်ခြေ အများဆုံးဖြစ်သည်ဟု သူ ကြားဖူးသော်လည်း ယခုမူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပိုမိုနားလည်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ငယ်ရွယ်ကြသေးသဖြင့် ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝခရီးလမ်းမှာ အရှည်ကြီး ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>အနားယူပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို ကိုယ်သယ်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>တောင်တက်ရသည်မှာ ပင်ပန်းသည်ဖြစ်ရာ တောင်ဆင်းသည့်အခါတွင်လည်း သူမ မနိုင်မနင်း ဖြစ်မည်ကို မိုဟန်ကျီက စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး... ကျွန်မက ကျန်းမာသန်စွမ်းပါတယ်၊ ရှင့်ရဲ့ အကူအညီ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ခန်းများသည် အချည်းနှီး မဟုတ်သည်ကို သူမ သိသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီလည်း ဆက်လက်၍ အတင်းမတိုက်တွန်းတော့ဘဲ နှစ်ဦးသား တောင်အောက်သို့ အတူတူ လျှောက်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်အောက်သို့ ရောက်သောအခါ နေမှာ မြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏ နောက်ထပ်မှတ်တိုင်မှာ ရေပူစမ်းအပန်းဖြေစခန်းဖြစ်ပြီး မိုဟန်ကျီက သီးသန့်ရေချိုးကန်ပါသော အခန်းကို ကြိုတင်မှာယူထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူနှင့် မင်ယွဲ့မှာ သီးခြားစီ အနားယူကြသည်။</p> <p>မိသားစု Group Chat ဖြစ်သော #WeAreALovingFamily# ထဲတွင်မူ မက်ဆေ့ချ်များ ဝေနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားမို - “မြေးလေး... ခရီးစဉ်က ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>မေမေမို - "သား... ယောက်ျားကောင်းဆိုတာ လူကြီးလူကောင်းဆန်ရတယ်၊ စိတ်ရှည်ရတယ်မှတ်ထား... ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ကတ်ကို ထုတ်ပြီး ငွေရှင်းပေးနေတဲ့အချိန်မှာ အချောဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖေဖေမို - "မင်းကလည်း... ယောက်ျားတွေဟာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ အချောဆုံးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား @Mother Mo"</p> <p> </p> <p>မေမေမို - "အို... ငါ မေ့သွားလို့ပါ၊ ရှင်လည်း ဒီ Group ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ ရှင်လည်း အလုပ်သွားလုပ်ပြီး တစ်မိသားစုလုံးအတွက် ပိုက်ဆံရှာချေဦး”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ရေပူစမ်းကန်ထဲတွင် မှီလျက် ဖုန်းကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မိသားစုဝင်များ၏ စကားဝိုင်းကို ကြည့်ရင်း သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ - "ကျွန်တော်တို့ အခု ရေပူစမ်းမှာ အနားယူနေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>မေမေမို - "ယွဲ့ယွဲ့လေးက သားနဲ့ အတူရှိနေတာလား”</p> <p> </p> <p>ထိုမေးခွန်းကို မြင်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် ဘေးခန်းရှိ မင်ယွဲ့ကို ပြေးမြင်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ သီးခြားစီပါ”</p> <p> </p> <p>ဖေဖေမို - "မင်းကတော့ တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ” (မျက်နှာမဲ့နေသည့် Emoji နှင့်အတူ)</p> <p> </p> <p>မေမေမို - "ရှင် ထွက်သွားစမ်းပါ သားလုပ်တာက ယွဲ့ယွဲ့ကို လေးစားလို့လေ ရှင် ဘာသိလို့လဲ @DadMo"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မိသားစုနှင့် ခေတ္တစကားပြောပြီးနောက် ရေပူစမ်းတွင် စိမ်ရင်း တောင်တက်ခဲ့ရသမျှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဖြေဖျောက်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့အတွက်မူ ရေပူစမ်းစိမ်ရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ နွေးထွေးသော ရေငွေ့များက ခန္ဓာကိုယ်၏ သွေးကြောများကို ပွင့်လင်းစေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် အလွန်ပင် နေလို့ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"သိပ်အကြာကြီး မစိမ်နဲ့နော်... ခေါင်းမူးတတ်</p> <p>တယ် စောစောနားပါ၊ ဂွတ်နိုက်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ မိုဟန်ကျီဆီမှ WeChat မက်ဆေ့ချ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မလည်း ထတော့မှာပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြန်စာပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ရေကန်ထဲမှ ထလိုက်သောအခါ ရေစက်ကလေးများမှာ သူမ၏ ချောမွတ်ဖြူစင်သော အသားအရေပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ရေချိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ဘေးတွင် ဖုန်းကိုတင်ကာ အိပ်စက်ခြင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့တော့သည်။ အပြင်ရောက်နေသဖြင့် ယွမ်ပေါ့ကိုလည်း သူမ အပြင်မထုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင် လင်းလာသောအခါ သူ ချက်ချင်းပင် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂွတ်နိုက်" </p> <p> </p> <p>ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် စကားလုံးလေးကပင် မင်ယွဲ့၏ နူးညံ့သော မျက်နှာလေးကို ပုံဖော်ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရိုက်ခဲ့သော ဓာတ်ပုံကို ဖုန်း Wallpaper အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်တိုင်း ထိုပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့နေရသဖြင့် သူ၏စိတ်မှာ အတိုင်းမသိ ပျော်</p> <p>ရွှင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ မိခင်ပေးခဲ့သော အကြံပေးချက်အတိုင်း အရာရာကို တာဝန်ယူကာ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ငွေကြေးအတွက်လည်း စိုးရိမ်စရာမရှိဘဲ နှစ်ဦးသား၏ ခရီးစဉ်မှာ ချိုမြိန်သော အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ လှပနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save