Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူရဲကောင်းကို ကယ်တင်သော အလှပဂေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏နောက်ကွယ်၌ နှုတ်ဆိတ်လျက် ငွေရှင်းပေးနေသော လူသားကို ကြည့်ကာ မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က ကြည့်ရတာ လာဘ်လာဘတွေ သယ်ဆောင်လာတဲ့ ငွေနတ်မင်းကြီးကျနေတာပဲဒါပေမဲ့ မျက်နှာကတော့ အမြဲတမ်း တည်ပုပုနဲ့... တကယ်လို့ ရှင့်အကြောင်းကို သေချာမသိတဲ့သူဆိုရင် ကံဆိုးမှုတွေပေးတဲ့ နတ်မင်းကြီးလို့တောင် ထင်သွားကြဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်က မင်ယွဲ့တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ သီးသန့်ရှိနေတဲ့ ငွေရှင်ကြေးရှင်ပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုစကားကို ဗြုန်းစားကြီး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ချိုသာသော စကားလုံးများဖြင့် မြှူဆွယ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရိုးသားဖြူစင်သော ခံစားချက်တို့က သူ၏ အသံထက်၌ စီးမျောနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မေတ္တာရိပ်တို့က မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝါး... အခုဆိုရင် စကားအချိုတွေတောင် ပြောတတ်နေပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော မျက်ဝန်းအစုံကို အလျင်အမြန် ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဟာသနှောကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကမူ ဘာမှ ထပ်မံရှင်းလင်းမနေတော့ဘဲ သူမ၏နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ စီးပွားရေးလောကတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လမ်းဘေးဈေးဆိုင်လေးများတွင်မူ ဈေးဆစ်ရန် ဝန်လေးနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် မင်ယွဲ့ သဘောကျသည့် အရာမှန်သမျှကို မိုဟန်ကျီက လက်မနှေးဘဲ ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း ဈေးသည်များမှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ငွေရလွယ်သော သူဌေးသားများဟု ထင်မှတ်နေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲလို... ဒီရုပ်ထုလေးက ဘယ်လောက်လဲဟင်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ခန့်ညားထည်ဝါသော မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေရုပ်ထုလေးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုရုပ်ထုလေးမှာ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော မိုဟန်ကျီ၏ ပုံစံနှင့် အနည်းငယ် တူနေသည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ပညာရှင်ကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ထုလုပ်ထားတဲ့ အကန့်အသတ်နဲ့ ထုတ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းလေးဗျဈေးနှုန်းကတော့ နှစ်သောင်းပါ အကယ်လို့ ကံကောင်းချင်လို့ ဝယ်မယ်ဆိုရင် တစ်သောင်းရှစ်ထောင်နဲ့ ပေးပါ့မယ် တကယ်ဝယ်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါအပြတ်ဈေးပဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဈေးသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများက </p> <p> </p> <p>“ရှင် ကျွန်မကို အရူးများ မှတ်နေသလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မေးခွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူမနှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် ငွေကြေးချမ်းသာသူများ ဖြစ်သကဲ့သို့ ခရီးစဉ်၏ ကြည်နူးမှုကို မဖျက်ဆီးချင်သဖြင့် ဈေးမဆစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ယခင်ဝယ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများမှာလည်း ဈေးနှုန်းအနည်းငယ် တင်ထားသော်လည်း လက်ခံနိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်း ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုဈေးသည်မှာမူ ၎င်းတို့ကို အလွန်နုံအသော သူဌေးများဟု ထင်ကာ မတန်တဆဈေးဖြင့် လိမ်လည်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး... ကျွန်မတို့ပုံစံက အဲဒီလောက်တောင် အလိမ်ခံရမယ့် ရုပ်မျိုး ပေါက်နေလို့လား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဆိုင်ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီကမူ သူမ၏နောက်တွင် သက်တော်စောင့်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရပ်နေရင်း စိတ်ထဲတွင်မူ 'ဒီထက်ပိုကောင်းတဲ့ ဝံပုလွေရုပ်ထုကို ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်နဲ့ ထုခိုင်းရမယ်' ဟု တွေးတောနေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး အလိမ်မခံရမှန်း သိသွားသောအခါ ဆိုင်ရှင်မှာ ချက်ချင်း လေသံပြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... သမီးတို့ တကယ်ကြိုက်လို့ ဝယ်မယ်ဆိုရင်လည်း တစ်သောင်းနဲ့ပဲ ယူသွားတော့ဗျာ ဒါဆိုရင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အဆင်ပြေတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် ထိုဆိုင်ရှင်မှာ ရိုးသားသော အပြုံးရှိသော်လည်း ပါးစပ်မှ ထွက်သမျှ စကားများမှာမူ မမှန်ကန်ပေ။</p> <p> </p> <p>"မယူတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဖျတ်လတ်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမနောက်က လူသားကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီ... သွားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကလည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူမနောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မသွားပါနဲ့ဦးဗျာ ရှစ်ထောင်... မဟုတ်ဘူး ခြောက်ထောင်... ကဲ သုံးထောင်ပဲ ပေးတော့... ဒါအနိမ့်ဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင်၏ တားမြစ်နေမှုများကို မင်ယွဲ့က ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ကျွန်မတို့ အတော်လေး အနှိမ်ခံလိုက်ရတာပဲနော်”</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုပဲ ထင်ရတာပဲ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ရယ်မောသံကို နားထောင်ရင်း သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ပြုံးလိုက်တိုင်း ကောင်းကင်ယံက လမင်းပင် အလင်းမှိန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ </p> <p>ကောင်းကင်က လမင်းထက် သူ့ရင်ထဲက လမင်းလေးက ပို၍ ပုံရိပ်ထင်ဟပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းတလျှောက် အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်လာရင်း ရှေးဟောင်းစတိုင် ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ငွေကြေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ဦးစားပေးကာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် နာမည်ကြီး ဟင်းလျာများကို မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ ညနေစောင်းသောအခါမှ ဟိုတယ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နံနက်စာစားပြီးနောက် ခရီးစဉ်အသစ်အတွက် ထွက်ခွာလာစဉ် နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခြင်း ခံနေရသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်မှာ လူတွေ လိုက်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"လူစည်ကားတဲ့ လမ်းမကြီးဘက်ကို အရင်သွားရအောင်... ပြီးမှ ရဲတိုင်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ရဲတိုင်ခြင်းက တစ်ခါတစ်ရံ အလုပ်မဖြစ်သော်လည်း မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို ဘေးဒုက္ခထဲသို့ မတွန်းပို့လိုပေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့ကမူ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကိုယ်ခံပညာ တတ်မြောက်ထားသူများ ဖြစ်သဖြင့် နောက်ယောင်ခံလိုက်သူများကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လူသုံးဦးက သူတို့ရှေ့မှ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့ရောက်နေသည်မှာ လူသူအနည်းငယ် ကျဲပါးသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲတွင် ဖြစ်သည်။ ခြေသံများက ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး သူတို့မှာ ပိတ်မိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မကြောက်နဲ့ ယွဲ့ယွဲ့... ကိုယ် မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် လက်ဆွဲသေတ္တာကို ချလိုက်ပြီး မင်ယွဲ့၏ ရှေ့သို့ မားမားမတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် လူတစ်ဦးက မိုဟန်ကျီ၏ အိတ်ကို ချက်ချင်း လုယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူဌေးမှန်း သိသာတယ် အိတ်ထဲမှာ တန်ဖိုးကြီးတာတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိတ်ကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော် မိုဟန်ကျီ... အခုပဲ စီလာမွန်းကို ခေါ်ဖို့ လိုမလား သူရဲကောင်းကို အလှပဂေးက ကယ်တင်တဲ့ အခွင့်အရေးကို အလကား ပေးလိုက်မယ်လေ”</p> <p> </p> <p>ဟဲမြောင်ရွာ အဖြစ်အပျက်ပြီးကတည်းက မင်ယွဲ့သည် ဂိမ်းစက်များတွင် သုံးသော အကြွေစေ့များကို အမြဲဆောင်ထားတတ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအကြွေစေ့များသည် လူကို ပစ်ပေါက် တိုက်ခိုက်ရန် အလွန်သင့်တော်သည်။ အရေးပါသော အချက်အချာနေရာများကို ထိမှန်ပါက နာကျင်ရုံသာမက မှတ်လောက်သားလောက် ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် ဟဲမြောင်ရွာတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း လူအများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် စွမ်းရည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် စီလာမွန်းနဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ လျှောက်ထားလို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုလူမိုက်များကမူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို စိတ်မနှံ့သူများဟု ထင်မှတ်ကာ အလေးမထားဘဲ အနားသို့ တိုးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က အတော်လေး မောက်မာနေတာပဲလား”</p> <p> </p> <p>လူတစ်စုမှာ အိတ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကိုပင် မကြည့်တော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဂိမ်းအကြွေစေ့များကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အကြွေစေ့များမှာ ထိုလူများ၏ ဒူးခေါင်းများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိမှန်သွားသဖြင့် သူတို့မှာ အလေးအပင်တစ်ခုနှင့် အထုခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ပြားပေါ်သို့ အကြွေစေ့များ ကျသွားသည့် အသံကို ကြားရမှသာ သူတို့ကို ထိမှန်ခဲ့သည်မှာ အကြွေစေ့များ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မင်ယွဲ့ကို ဂြိုဟ်</p> <p>သားတစ်ဦးကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်</p> <p>လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာမကြီးရယ်... ကျွန်တော်တို့ကို အသက်</p> <p>ချမ်းသာပေးပါ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက လူအချို့ကို ကန်ချလိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုလူများမှာမူ မင်ယွဲ့ကို ဝတ္ထုထဲမှ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နေသော သိုင်းဆရာကြီး သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးဟု ထင်မှတ်ကာ ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူများမှာ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ ခိုးဆိုးလုယက် စားသောက်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယနေ့ မင်ယွဲ့တို့တွင် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ပါလာသည်ကို မြင်သဖြင့် နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် အားသည့်အခါ ဝတ္ထုများ ဖတ်လေ့ရှိသဖြင့် ယခုအခါ မင်ယွဲ့ကို သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဟု အထင်မှားသွားကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်ပင် အကြွေစေ့ အနည်းငယ်က ဤမျှအစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမတွင် အတွင်းအားများ မရှိသော်လည်း အခြားသူများထက် ခွန်အားသာသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ဤလူများက ဒူးထောက်တောင်းပန်သည်အထိ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မခန့်မှန်းမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ သွားလို့ ရပြီလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီ၏ လက်ဆွဲအိတ်ကို အသာအယာ ကောက်ယူလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ တည်ငြိမ်လှသော အမူအရာက ထိုလူများကို ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... ရပါတယ်ခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ယခုအခါ မည်သည့် မကောင်းသော အကြံအစည်မှ မရှိတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တောင်တစ်လုံးကိုပင် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချနိုင်သူဟု သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်နေကြသည်။ မင်ယွဲ့ကမူ ဤလူများသည် ဦးနှောက်မရှိဘဲ မည်သို့ အသက်ရှင်နေကြသနည်းဟု နားမလည်</p> <p>နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းကြားအပြင်ဘက်တွင် ရဲဥဩသံများ ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုဟန်ကျီ၏ အကန်ခံထားရသော လူများမှာ နာကျင်မှုကို အောင့်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။ မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့မှာလည်း လေယာဉ်မီရန် အလျင်လိုနေသဖြင့် သူတို့ကို လိုက်မဖမ်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဒူးထောက်နေသော လူများမှာမူ မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရဲများ ရောက်လာသောအခါ ထိုသူများကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့အုပ်စု နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ပြန်ပြီပဲ</p> <p>ကဲ... စခန်းကို လိုက်ခဲ့ကြဦး”</p> <p> </p> <p>ရဲများက ထိုလူများကို ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အမြဲတစေ ပြစ်မှုကျူးလွန်နေသော လူဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေရဲ့လား... ဘာတွေဖြစ်သွားလဲ”</p> <p> </p> <p>ရဲများက ခရီးသွားများဖြစ်ဟန်တူသော မင်ယွဲ့တို့ နှစ်ဦးကို မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပါတယ်... သူတို့ကိုပဲ ခေါ်သွားလိုက်ပါ အို... ကျွန်မတို့ လေယာဉ်မီဖို့ ရှိလို့ သွားခွင့်ပြုပါဦး”</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ထပ် ခရီးစဉ်တစ်ခုသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ရဲစခန်းရောက်သောအခါ ထိုလူများမှာ ဘာမှ မမေးမြန်းရသေးခင်မှာပင် အားလုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်ကြတော့သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်သာမက ထွက်ပြေးသွားသော သူငယ်ချင်းများကိုပါ ဖော်ကောင်လုပ်လိုက်သဖြင့် အားလုံးအတူတူ အဖမ်းခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save