Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘိုးဘွားရိပ်သာ အဆောင်တော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသားသည် နောက်ထပ်ခရီးစဉ်တစ်ခုဖြစ်သော ပင်လယ်ပြင်သို့ ဦးတည်ရန် လေဆိပ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> နွေရာသီ၏ ပင်လယ်ပြင်သည် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိနေသည်။ လှိုင်းပုတ်သံများနှင့်အတူ လတ်ဆတ်သော ပင်လယ်လေညင်းတို့က ခရီးသွားနှစ်ဦး၏ စိတ်ကို ကြည်လင်</p> <p>လန်းဆန်းစေသည်။</p> <p> </p> <p>ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် နေရာအနှံ့ ရောက်ရှိခဲ့ကြပြီး မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့အား အစစအရာရာ အဆင်ပြေချောမွေ့အောင် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အတူရှိနေရရုံဖြင့် စိတ်အပန်းပြေစေသော အဖော်ကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့လေသည်။ ပျော်ရွှင်စရာအချိန်တို့သည် ကုန်ဆုံးလွယ်လှသည်ဖြစ်ရာ မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ပြန်ကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လေယာဉ်ပေါ်တွင် ခွဲခွာရတော့မည့် အငွေ့အသက်များက လွှမ်းမိုးနေသည်။ မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ထဲ၌ တမြည့်မြည့် ခံစားနေရသော ဝမ်းနည်းမှုတို့ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးပြီးသား ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ မင်ယွဲ့သည် လူနေရပ်ကွက်၏ အဝင်ဝတွင် မိုဟန်ကျီကို ခေတ္တမျှ ဖက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်တို့ ဘယ်တော့ ပြန်တွေ့ကြမလဲ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါတော့ ပြောရခက်တယ်လေ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် တုံ့ပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဇာတိရွာသို့ ခဏပြန်ရန် အစီအစဉ်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်လည်း ဖုန်းဆက်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမကို ထပ်မံရင်ခွင်ပိုက်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂရုစိုက်ပြီး သွားပါဦး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က နှုတ်ဆက်စကားဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် တောက်ပသော လမင်းလေး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေပြီးမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် အထုပ်အပိုးပြင်ကာ နေရပ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်သည် ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းသားများနှင့် ဆရာ၊ ဆရာမများသာ ရွာတွင် ရှိနေကြပြီး အခြားအလုပ်လုပ်ကိုင်သူများမှာမူ မြို့ပေါ်၌သာ ရှိနေကြဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မိသားစုဝင်များမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မေမေတို့ ဝီချက် (WeChat) မှာ ကြည့်လိုက်</p> <p>တယ်လေ သမီး ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာ နေရာအတော်များများ ရောက်ခဲ့တာပဲ... ပျော်ခဲ့ရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>"မဆိုးပါဘူး မေမေ နောက်ကျရင် မေမေတို့ အားလုံးကို နိုင်ငံခြားက စံအိမ်ကြီးတွေဆီ လိုက်ပို့ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြောရင်း မိသားစုဝင်အားလုံးကို နိုင်ငံကူးလက်မှတ် လုပ်ရန် စတင်တိုက်တွန်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတောအတွင်း ရွာတွင် ဘိုးဘွားရိပ်သာ အဆောင်တော်ကို အသစ်တည်ဆောက်ရန် </p> <p>စီစဉ်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် အများပိုင်ရန်ပုံငွေ မလုံလောက်သဖြင့် အိမ်ထောင်စုအလိုက် ထည့်ဝင်ကြရန် ရွာလူကြီးက လိုက်လံနှိုးဆော်နေရသည်။ ရွာ၏ ထုံးစံအရ အိမ်ထောင်ရှင် အမျိုးသမီးများမှာမူ ထည့်ဝင်ငွေ တစ်ဝက်သာ ပေးဆောင်ရန် သတ်မှတ်</p> <p>ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးသည် မင်ယွဲ့တို့အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုအကြောင်းကို ပြောပြသောအခါ မင်ယွဲ့ကပင် ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို တာဝန်ယူလိုက်တော့သည်။ မိမိ၏ ဇာတိမြေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် သူမသည် ငွေကြေးကို နှမြောတွန့်တိုခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား... အဲဒါဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ဝမ်းသာစရာပဲကွယ်”</p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးမှာ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ရွာသားများသည် မိမိတို့၏ အမြစ်တွယ်ရာ ဇာတိကို ချစ်မြတ်နိုးကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မင်ယွဲ့ကဲ့သို့သော သူဌေးများ ရှိနေခြင်းက ရွာအတွက် များစွာ အကျိုးရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>"စုစုပေါင်း ဘယ်လောက် ကုန်ကျမလဲဟင်”</p> <p> </p> <p>"ဘေးရွာက ဆောက်တာတော့ ယွမ် နှစ်သိန်းလောက် ကုန်တယ်လို့ ပြောတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးက ရိုးသားစွာ ဖြေကြားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ယွမ် သုံးသိန်းခြောက်သောင်း လှူပါ့မယ် ဆောက်မယ်ဆိုမှတော့ အကောင်းဆုံးနဲ့ အပြည့်စုံဆုံး ဖြစ်စေချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လီအောက်ရွာရှိ အဆောင်တော်ကို စံထားကာ အပြင်ပန်း အလှအပနှင့် အတွင်းပိုင်း အခမ်းအနားများအထိ စနစ်တကျ ရှိစေရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... အေးလေ... သမီးရဲ့ နာမည်ကိုလည်း အဆောင်တော်ရဲ့ ကျောက်စာတိုင်မှာ ကမ္ဗည်းတင်ပေးရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြန်သွားလေသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မိဘများကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ ကျေးလက်ဒေသတွင် မိသားစုမျိုးနွယ်စုနှင့် အဆောင်တော်ဟူသည်မှာ ရိုးရာယဉ်ကျေးမှု၏ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ယခုအခါ အမျိုးသမီးများပါ မျိုးနွယ်စုမှတ်တမ်းတွင် ပါဝင်ခွင့်ရရှိလာသဖြင့် မင်ယွဲ့၏ လုပ်ရပ်မှာ ဂုဏ်ယူစရာပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် မင်ယွဲ့၏ ဦးလေး ဖြစ်သူမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... အဆောင်တော်ဆောက်ဖို့ ငွေတွေအားလုံး သမီးပဲ လှူလိုက်တယ်ဆို”</p> <p> </p> <p>သူသည် သူမကို အပြစ်တင်ရန် လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ရက်ရောမှုအတွက် ဂုဏ်ယူနေခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ တစ်ရွာလုံးက သူမကို ချီးကျူးနေကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ တတ်နိုင်တဲ့အချိန်မှာ လုပ်ပေးလိုက်တာပါ ဦးလေး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်လည်</p> <p>ဖြေကြားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဖိုးဖိုးဖြစ်သူမှာလည်း အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်တိုင်း ရွာသားများ၏ ချီးကျူးစကားများကြောင့် မျက်နှာပွင့်လန်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ရွာလူကြီးက အဆောင်တော်၏ ပုံစံငယ်နှင့် ဒီဇိုင်းများကို ယူဆောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်မိုးကို ကြွေပြားတွေနဲ့ပဲ မိုးလိုက်မယ်... နေရောင်အောက်မှာဆိုရင် တကယ်ကို တောက်ပြောင်နေမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဒီဇိုင်းကို ကြည့်ကာ သဘောတူလိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အလုပ်သမားခန့်ထားမှုနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ကျေးရွာသားများထဲမှ ကျွမ်းကျင်သူ ဂန်းကျီကို တာဝန်ပေးရန်နှင့် လုပ်အားခများကို စနစ်တကျ ရှင်းလင်းပေးရန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အဆောင်တော်ဟောင်းကို ဖြိုဖျက်ကာ အသစ်တည်ဆောက်ခြင်း လုပ်ငန်းကို လျင်မြန်စွာ စတင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွာမှအပြန် မင်ယွဲ့သည် မြို့ပေါ်ရှိ "အန်းရှင်း မူကြိုကျောင်း" သို့ ဝင်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် မင်မင်း နှင့် ဆရာမများမှာ ကျောင်းသားသစ်များ လက်ခံရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်မင်း... နင် မကြာခင် တက္ကသိုလ်တက်ရတော့မယ်ဆိုတော့ ဘယ်လို ခံစားရလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်မင်းသည် ယခုနှစ်တွင် ပြင်ပဖြေအဖြစ် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး အတန်းထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး ကျောင်းသူ ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမသည် ယခုအခါ အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် အသက်အရွယ်ကြောင့် စိတ်အားငယ်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတယ်</p> <p>အဆောင်မှာ ငါက အကြီးဆုံး ဖြစ်နေမှာဆိုတော့ တွေးကြည့်ရင်တောင် ရယ်ချင်စရာပဲ”</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း ပညာသင်ဆုတွေ ရပါစေလို့ ကြိုပြီး ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်နော်”</p> <p> </p> <p>အန်းရှင်းမူကြိုကျောင်းသည် ခရိုင်အတွင်း အကြီးဆုံးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အကောင်းဆုံး ကျောင်းအဖြစ် မိဘများ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိထားသဖြင့် ကျောင်းသားဦးရေမှာ ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာမတို့ အားလုံး ပင်ပန်းနေကြပြီ... ဒီလအတွက် အပိုဆုကြေး ပေးမယ်နော်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် ဆရာမများမှာ ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ လူတစ်ယောက်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ငွေကြေးကသာ ကုသပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မင်ယွဲ့နှင့် မင်မင်းတို့သည် ခရိုင်အတွင်းရှိ လူသွားလမ်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ် မင်မင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... နင် ချစ်သူရနေပြီလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း အဖြေမပေးဘဲ ပြုံးလျက်သာ ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်က ဘာလို့ အဲဒီလို ထင်တာလဲ”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save