Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး စနစ်က ဘယ်သူလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဤခရီးစဉ်အတွက် သူမ၏ ကင်မရာကို အထူးတလည် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဓာတ်ပုံပညာကို စနစ်တကျ လေ့လာဖူးသူ ဖြစ်သည်မို့ မြင်ကွင်းတိုင်း၏ အလင်းအမှောင်နှင့် ထောင့်အဖြတ်အတောက်တို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖမ်းယူနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မိခင်ဖြစ်သူသည် ရိုက်ကူးပြီးသမျှ ပုံရိပ်များကို စိတ်ဝင်တစား လာရောက်ကြည့်ရှုရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဓာတ်ပုံတွေက တကယ်ကို လှပလွန်းတယ် သမီးရယ်”</p> <p> </p> <p>ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ အနားသို့မလာဘဲ အလှမ်းဝေးဝေးမှသာ အသာအယာ အကဲခတ်နေသော်လည်း သူ၏ ကျေနပ်အားရနေသော ခေါင်းငြိမ့်ပြမှုက </p> <p>စကားလုံးများထက် ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... လာလေ၊ မမ နင်တို့ တစ်မိသားစုလုံး စုံစုံလင်လင်ရှိနေတုန်း ပုံလေးရိုက်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>မင်မင်းက ကင်မရာကို တောင်းယူလိုက်ရင်း </p> <p> </p> <p>“ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p> ဟု ဆိုကာ နှိုးဆော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့လည်း ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ မိဘများကို နှင်းပန်းခင်းကြီးဆီသို့ ပြန်လည်ခေါ်</p> <p>ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... အားလုံးပဲ ပြုံးကြပါဦး၊ နည်းနည်းလောက် တက်တက်ကြွကြွလေး နေပေးကြပါဦး”</p> <p> </p> <p>လူကြီးများမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်လေ့မရှိသဖြင့် သူတို့၏ အပြုံးများမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တစ်ဦးသာလျှင် မည်သည့်ထောင့်မှ ရိုက်ရိုက်၊ မည်သို့သော အမူအရာမျိုး ပြုပြု သဘာဝအတိုင်း တင့်တယ်လှပနေတော့သည်။ သူမ၏ အလှမှာ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရသော ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>မင်မင်းသည် စိတ်ကြိုက်ပုံရိပ်များကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ကူးပြီးနောက်—</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ရပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားမှပင် မင်ယွဲ့၏ မိဘများမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ပြုံးလွန်းသဖြင့် တောင့်တင်းနေသော သူတို့၏ ပါးပြင်များကို ပြန်လည်ပွတ်သပ်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... မရွေ့နဲ့ဦး၊ အဲဒီအတိုင်းလေးပဲ... ဟုတ်ပြီ၊ တကယ်ကြည့်ကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိဘများနောက်မှ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မင်မင်းက လှမ်းတားလိုက်သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သော အခိုက်အတန့်လေးကို မင်မင်းက ကင်မရာထဲ၌ အမိအရ ဖမ်းယူလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးပြည့်စုံလိုက်တာ... ပန်းနတ်သမီးလေးအတိုင်းပဲ ယွဲ့ယွဲ့... လာကြည့်ဦး”</p> <p> </p> <p>မင်မင်း၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် အနီးအနားရှိ ခရီးသွားများပင် လှည့်ကြည့်ကုန်ကြသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ မချိပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"လှလိုက်တာ... ရှောင်မင်းက ယွဲ့ယွဲ့ကို </p> <p>တကယ်လှအောင် ရိုက်ပေးနိုင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>မိဘနှစ်ပါးစလုံးကလည်း တညီတညွတ်တည်း ချီးကျူးနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ချန်းနှင့် မင်ကျောက်တို့မှာမူ ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းထက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းရန်သာ ပို၍ စိတ်အားထက်သန်နေကြသဖြင့် ဓာတ်ပုံဆရာမ ခိုင်းသမျှကိုသာ စက်ရုပ်များကဲ့သို့ လိုက်လုပ်ပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် လမ်းတလျှောက်ရှိ ဆန်းပြားလှသော ပန်းမန်များကို ကြည့်ရှုရင်း ယနေ့၏ ပန်းတိုင်ဖြစ်သော မွေးမြူရေးခြံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"လီရာ လယ်တောအိမ်မှာ ဒီစားကျက်မြေက မပါမဖြစ်ပဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ကျောက်နှင့် မင်ချန်းတို့မှာ ဤနေရာသို့ ရောက်မှပင် မျက်လုံးများ တောက်ပလာကြ</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ထက်တွင် နွားမကြီးများမှာ အေးအေးလူလူ မြက်စားရင်း နေပူစာလှုံနေကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဖြူအမဲ အကွက်အပြောက်များမှာ ချစ်စဖွယ် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"မမ... နွားနို့ကို အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ညှစ်ထုတ်တာ</p> <p>လား”</p> <p> </p> <p>အလုပ်သမားများ နွားနို့ညှစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မင်ကျောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ ယခင်က သောက်ခဲ့သော နွားနို့များအကြောင်းကို တွေးတောရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သိပ်ပြီးတော့ စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့ဦး နင် အရင်က သောက်ခဲ့တာတွေက ဒီလောက် လတ်ဆတ်တဲ့ နွားနို့အစစ်တွေ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စနောက်သံကြောင့် မင်ကျောက်၏ အတွေးကမ္ဘာမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်သားပဲ... ကျွန်တော် ဘာတွေ သောက်နေမှန်းတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>"ဒီအတိုင်း တိုက်ရိုက်သောက်လို့တော့ မရဘူးလေ စနစ်တကျ စစ်ထုတ်ရမယ်၊ အပူပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ ပိုးသတ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ လုပ်ရဦးမှာ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဗဟုသုတအဖြစ် ဖြည့်စွက်ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုမှာကြည့်... နွားပေါက်လေး”</p> <p> </p> <p>မင်ချန်းက မြက်ခင်းပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသော နွားငယ်လေးကို ညွှန်ပြရင်း သူ၏ဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ယူလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုမျှမက သိုးအုပ်များ၊ အမွှေးဖွဖွနှင့် အယ်လ်ပါကာကောင်လေးများကို မြင်သောအခါ မင်မင်းသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မှတ်တမ်းတင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မိဘများမှာလည်း ဤမျှများပြားသော တိရစ္ဆာန်များကို တစ်နေရာတည်းတွင် မြင်တွေ့ရသဖြင့် အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားဟန်တူသော အယ်လ်ပါကာ တစ်ကောင်မှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လာပြီး သူတို့ထံသို့ တံတွေးဖြင့် ထွေးထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အမလေး... အယ်လ်ပါကာက တံတွေးနဲ့ ထွေးလိုက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>မင်မင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိဘဲ ရယ်မောနေမိသည်။ ချစ်စဖွယ် တိရစ္ဆာန်လေးများအပေါ် လူတို့၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အဲဒီပုံရိပ်ကို ဗီဒီယိုရိုက်ထားတယ်... မမအတွက် အီမိုဂျီ လုပ်ပေးမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>မင်ကျောက်က သူ၏ဖုန်းကို မြှောက်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်လုပ်... ပြီးရင် ငါ့ဆီ ပို့ပေးဦး”</p> <p> </p> <p>တစ်မိသားစုလုံး ပျော်ပျော်ပါးပါး လည်ပတ်ကြပြီးနောက် ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် စားသောက်ဆိုင်</p> <p>တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ယဉ်ကျေးစွာ ကြိုဆိုရင်း မီနူးစာအုပ်ကို ကမ်းပေးသည်။ ဤဆိုင်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ လယ်တောအိမ်မှ တိုက်ရိုက်ခူးဆည်းထားသော သဘာဝမြေသြဇာသုံး ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိဘများကို အရင်ဦးဆုံး မှာယူစေသည်။ လူကြီးများမှာ သမီးဖြစ်သူ ချမ်းသာသည်ကို သိသော်လည်း ဖြုန်းတီးခြင်းကို မလိုလားသဖြင့် ဟင်းနှစ်မျိုးခန့်ကိုသာ အားနာပါးနာ မှာယူကြသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် မင်မင်းနှင့် ကျန်သူများက တစ်မျိုးစီမှာကြပြီး မင်ယွဲ့က ဆိုင်၏ နာမည်ကြီး ဟင်းလျာအချို့ကို ဖြည့်စွက်ကာ မှာယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း မိသားစု Group Chat ထဲသို့ ဓာတ်ပုံများ ပို့လိုက်ရာ ဝိုင်းဝန်းဆွေးနွေးမှုများဖြင့် စည်ကားသွားတော့သည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူက နှမြောတသဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဦးလေးဖြစ်သူကလည်း သမီးဖြစ်သူ မင်မင်း၏ ဝတ်စုံကို ချီးကျူးနေသည်။ မင်ယွဲ့၏ ဓာတ်ပုံမှာမူ အနုပညာဆန်လွန်းလှသဖြင့် လူတိုင်း၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံနေရသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ မှာယူထားသော ဟင်းလျာများ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက ကျွန်မတို့ စိုက်တဲ့ အသီးအနှံတွေနဲ့ ဘာမှမခြားပါလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မိခင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်လေ မေမေ... သဘာဝအတိုင်း စိုက်ပျိုးထားတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်က ပစ္စည်းတွေလိုပဲ လတ်ဆတ်နေတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ချက်ပြုတ်တဲ့ လက်ရာကတော့ ငါ့ထက် အများကြီး သာတာ အမှန်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖခင်ဖြစ်သူက မြိန်ယှက်စွာ စားရင်း မှတ်ချက်ပေးသည်။ မင်ကျောက်နှင့် မင်ချန်းတို့မှာမူ စကားပင် မပြောနိုင်အားဘဲ အားပါးတရ စားသောက်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ညရောက်သောအခါ သူတို့သည် အမိုးပွင့် အခန်းကျယ်ကြီးထဲတွင် အနားယူကြသည်။ ခေါင်မိုးမှတစ်ဆင့် ကြယ်တာရာများကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>"မမ... ဒီနေ့ည ကြယ်တွေက တကယ်လှတာပဲနော်”</p> <p> </p> <p>မင်ချန်းက ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ သူတို့သည် နက္ခတ်တာရာများအကြောင်းကို စူးစမ်းမေးမြန်းကြပြီး မင်ယွဲ့က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးသည်။ </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် မင်ယွဲ့၏ ဗဟုသုတမှာ မလုံလောက်တော့သဖြင့် ယွမ်ပေါ့ထံမှ အကူအညီ ရယူရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤညတွင် မင်ယွဲ့သည် မောင်လေးနှစ်ဦးအတွက် အရာရာကို သိရှိသော စွယ်စုံကျမ်းသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> မိဘများမှာလည်း သမီးဖြစ်သူ၏ အရည်အချင်းကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်နေကြသလို မင် မင်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း </p> <p> </p> <p>“ငါ့ညီမလေးက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟူသော အမူအရာက အထင်အရှား ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် လည်ပတ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့... ကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး စနစ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့လား”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save