Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">လွမ်းနေမိတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>【ဒါကတော့ မေးနေစရာတောင် လိုဦးမလား... ကျွန်မတို့ရဲ့ သခင်လေး ယွမ်ပေါ့ပေါ့ 】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က စိတ်ထဲမှ ရယ်မောလျက် တုံ့ပြန်</p> <p>လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>【လမင်းလေးရေ... တကယ်ပဲ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်စနစ်က အစွမ်းအထက်ဆုံးလဲ 】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပတ်ချာလည်အောင် လည်ပတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>【ရှင်ပဲ... ရှင်ပဲ... သေချာပေါက် ကျွန်မတို့ရဲ့ သူရဲကောင်း ယွမ်ပေါ့လေးပေါ့ 】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ၏ ဝတ်စုံလဲဂိမ်းကို စတင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ဝတုတ်တုတ် ပန်ဒါလေး တစ်စုံပြီးတစ်စုံ အဝတ်အစား လဲလှယ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း အသည်းယားလာမိသည်။ ထိုပန်ဒါလေးကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ယူထားလိုက်ချင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျင်းဘောင်းဘီအင်္ကျီဝတ်စုံလေးမှသည် ကုတ်အင်္ကျီနှင့် လည်ကတုံး ပုံစံများအထိ ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်နေသော ယွမ်ပေါ့၏ ပုံစံမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လိုက်ဖက်ညီလှသည်။</p> <p> </p> <p> ယွမ်ပေါ့သည် စနစ်၏ အရောင်းအဝယ်နယ်မြေတွင် မင်ယွဲ့ ပေးအပ်ထားသော ဂုဏ်သတင်းအမှတ်များကို အသုံးပြု၍ သူနှစ်သက်ရာ အစားအစာနှင့် အဝတ်အထည်များကို စိတ်ကြိုက်ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>【ယွမ်ပေါ့... မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းအတွက် ဂါဝန်လှလှလေးတစ်ထည် ဝယ်ပေးရမလား 】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "စနစ်မှာ ကျား၊ မ ခွဲခြားမှု မရှိဘူးဆိုတော့ ဂါဝန်လေးတွေ ဝတ်လိုက်ရင်လည်း တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းနေမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>【မဝတ်ပါဘူး... ငါက ယောင်္ကျားစစ်စစ်ကြီးပါ 】</p> <p> </p> <p>ထိုမာနကြီးသော မျက်နှာပေးလေးမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>ခေါင်းကြီးကို စောင်းကာ ပြောနေပုံမှာ လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးချင်စရာပင်။</p> <p> </p> <p>【ယွမ်ပေါ့... မင်းက အမျိုးသမီးတွေကို ခွဲခြားဆက်ဆံနေတာလား စနစ်မှာ လိင်ခွဲခြားမှု မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဂါဝန်မဝတ်နိုင်ရမှာလဲ 】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စိတ်ကူးပေါက်ကာ ထပ်မံ၍ စနောက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>【ယွဲ့ယွဲ့... နင်ပြောတာက ဘာမှမရယ်ရဘူးနော် ငါသာ ခွဲခြားဆက်ဆံတတ်ရင် နင့်ကို ငါ့ရဲ့သခင်အဖြစ် လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး 】</p> <p> </p> <p>【ဒါဆို ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယောင်္ကျားစစ်စစ်လို့ ခေါ်နေရတာလဲ 】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရင်း အတည်ပေါက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>【အဲဒါက တင်စားပြီး ပြောတာပါ... ယောင်္ကျားက မိန်းမထက် သာတယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး 】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့မှာ ပြောစရာစကား ဆွံ့အသွားပြီး မျက်ဝန်းကြီးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ အနည်းငယ် အားနာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>【ကဲပါ... ကဲပါ... ငါက စတာပါ 】</p> <p> </p> <p>【ကောင်းပြီလေ... ဂါဝန်ဝတ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး တစ်ခါပဲ ဝတ်မယ်နော် 】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယွမ်ပေါ့က ဤမျှအထိ လိုက်လျောလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုညတွင် လူတိုင်းသည် ကြယ်တာရာ ဗီလာ၌ အိပ်စက်အနားယူကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် ရေမိုးချိုးပြီးနောက် သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲ၌ လဲလျောင်းကာ ပြတင်းပေါက်မှ မြင်တွေ့ရသော ကြယ်တာရာများကို ငေးကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်တည်း အေးချမ်းသော အချိန်ကို ကုန်လွန်စေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှောင်ထုထဲ၌ စိန်ပွင့်များသဖွယ် တောက်ပနေသော ကြယ်များကို သူမ ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံ ရိုက်ယူလိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်များကို တရုတ်နိုင်ငံရှိ မိုဟန်ကျီထံသို့ ပေးပို့ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖုန်းထဲသို့ စာတစ်စောင် ဝင်လာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ တကယ့်ကို စိတ်ချင်းဆက်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ - "ယွဲ့ယွဲ့... ဟိုမှာ ပျော်ရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ - "မဆိုးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ကြယ်တာရာ ဓာတ်ပုံလေးကို ပေးပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ - "လှလိုက်တာ... မင်းရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက ကြယ်အလင်းတန်းလေးတွေလိုပဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုစကားကို ဖတ်ပြီး ရယ်မောလိုက်</p> <p>မိသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဤကဲ့သို့ ချိုသာသော စကားများကို ပြောနေမည့် ပုံရိပ်ကို သူမ မြင်ယောင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ - "တရုတ်မှာ အတော်လေး စောနေဦးမှာပဲရှင် နိုးနေပြီလား”</p> <p> </p> <p>နိုင်ငံ ဂျီ (G) နှင့် တရုတ်နိုင်ငံမှာ အချိန်ကွာခြားချက် ရှိနေသဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံတွင် ယခုအချိန်မှာ နံနက် ၅ နာရီ သို့မဟုတ် ၆ နာရီခန့်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ - "နိုးကတည်းက ပြန်မအိပ်ဖြစ်တော့ဘူး မင်းကို သတိရနေလို့လေ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏ အသံကို နားထဲ၌ ကြားယောင်နေမိသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ဖုန်းထဲသို့ အသံဖိုင် တစ်ခု ဝင်လာသည်။ သြဇာညောင်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သူ၏ အသံမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ လွမ်းလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အလိုအလျောက်ပင် သူမ၏ နားကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>နွေရာသီ၏ လန်းဆန်းသော လင်မွန်ရည် တစ်ခွက်ကို သောက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ရင်ထဲတွင် တလှပ်လှပ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ရက် ကျန်သေးလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က စာပြန်လိုက်သောအခါ ဗီဒီယိုကော ဝင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကို မြင်ချင်ရုံတင်ပါ အိပ်ချင်ရင် အိပ်တော့နော်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အနားယူမှုကို မနှောင့်ယှက်လိုသော်လည်း သူ၏ လွမ်းဆွတ်မှုကိုမူ မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> သူသည် အခန်းမီးကို ဖွင့်လိုက်သဖြင့် သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထက်၌ ပေါ်လာသည်။ မင်ယွဲ့ဘက်တွင်မူ အိပ်ခန်းမီးကို ပိတ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ညအလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးနေသည်။</p> <p> </p> <p>"အမှောင်ထဲမှာ ဘာတွေ မြင်နေလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပါ... ကိုယ် မင်းနဲ့ အတူရှိနေပေးမယ် ကိုယ်လည်း မကြာခင် အလုပ်သွားရတော့မှာ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် စာပို့ရန်နှင့် ဖုန်းဆက်ရန် တတ်သော်လည်း သူမထံမှ အခွင့်အရေး ယူရန်မူ မသိရှာပေ။ မင်ယွဲ့သည်လည်း မီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူနှင့် အတန်ကြာ စကားပြောဖြစ်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် လမ်းလျှောက်လွန်းသဖြင့် ပင်ပန်းနေသော မင်ယွဲ့မှာ စကားပြောရင်း တဖြည်းဖြည်း အိပ်ငိုက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသံလေးများ တိုးညှင်းသွားသည်ကို </p> <p>ကြားသောအခါ မိုဟန်ကျီက သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပါတော့... Goodnight ပါ”</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... Goodnight...”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုစကားကို ဆိုပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် သူမ၏ တိုးညှင်းသော အသက်ရှူသံလေးကို ကြားနေရသောအခါ မိုဟန်ကျီမှာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> သူကတော့ Good Morning ဟု ဆိုရမည့် အချိန်သို့ ရောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဖုန်းကို မပိတ်ဘဲ အိပ်ရာပေါ်တွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော မိန်းကလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ သွားစဉ်မှာပင် သူမကို မနှောင့်ယှက်စေရန် အသံကို ပိတ်ထားပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်လေးကိုမူ ဖုန်းထဲ၌ တကြည့်ကြည့်နှင့် ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ နိုးလာသောအခါ ဖုန်းအားကုန်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ညက ဗီဒီယိုကောမှာ အတော်လေး ကြာမြင့်သွားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူး လင်း က လက်မှတ်ထိုးရမည့် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူဆောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို... ဒါတွေက ဒီနေ့ လက်မှတ်ထိုးရမယ့် အရာတွေပါ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကမူ မင်ယွဲ့ ပေးပို့ထားသော ဓာတ်ပုံများထဲမှ ဖုန်း Wallpaper ထားရန် ပုံတစ်ပုံကို စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို”</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူး လင်းက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ထပ်မံသတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အေး... သိပြီ။ သွားလို့ရပြီ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ အတွင်းရေးမှူး လင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ ပန်းစည်းလေးကို ကိုင်ကာ ပြုံးနေသော ပုံရိပ်လေးကို Wallpaper အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရင်ကမူ သူသည် ချစ်သူများ အချင်းချင်း Wallpaper တူညီစွာ ထားခြင်း သို့မဟုတ် ချစ်သူ၏ ပုံကို Wallpaper ထားခြင်းကို နားမလည်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> ယခုမူ သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ချစ်သူရှိလာသောအခါ ကမ္ဘာကို ကြေညာချင်လာတတ်သည်မှာ သဘာဝပင်။ စစ်မှန်သော အချစ်သည် ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။ ယခုအခါ သူ၏ ဖုန်းထဲ၌ မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save