Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"နိုးပြီလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စောင်ကို ဖယ်ခွာကာ ဖုန်းကို အားသွင်းကြိုး ထိုးလိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်သို့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပေးပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အတော်လေး နောက်ကျနေပြီနော်... ကလေးမလေး”</p> <p> </p> <p>ထိုစာသားထဲတွင် မိုဟန်ကျီ၏ အလိုလိုက် ဂရုစိုက်သော လေသံကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>တရုတ်နိုင်ငံတွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်ထဲ၌ နစ်မွန်းနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘာလုပ်နေလဲ”</p> <p> </p> <p>"အလုပ်လုပ်နေတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ နိုးလာလျှင် သူ့အား လာရှာမည်ကို သိသဖြင့် ယနေ့အတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့် စာရွက်စာတမ်းများကို အလျင်အမြန်ပင် လက်စသတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်နော်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြိုးစားရင် ဘာဆုလာဒ်တွေ ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>"နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တိုးတက်မှုတွေ ရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရယ်မောမိသည်။</p> <p> </p> <p> အမြဲတမ်း "ကြိုးစားသင်ယူပြီး နေ့စဉ်တိုးတက်ပါစေ" ဟူသော စကားကိုသာ ကြားဖူးသော်လည်း ယနေ့မူ သူမ၏ နှုတ်ဖျားမှ </p> <p>"ကြိုးစားအလုပ်လုပ်ပြီး နေ့စဉ်တိုးတက်ပါစေ" </p> <p>ဟူသော စကားက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ရံဖန်ရံခါ စနောက်တတ်သော အမူအရာလေးများကို နှစ်သက်လှသည်။ သူမ၏ နုပျိုလန်းဆန်းသော စွမ်းအင်များက သူ့ကို စိတ်ကြည်နူးစေသည်။</p> <p> </p> <p> ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ဤမိန်းကလေးအား တစ်သက်လုံး ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ကာ ပူပန်မှုကင်းသော ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့သည် ရေလောင်းပေါင်းသင်ပေးရန် လိုအပ်သော ပန်းကလေးတစ်ပွင့် မဟုတ်ဘဲ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်ကာ ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် ကြီးထွားမည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ဖြစ်သည်ကို သူ သိရှိထားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ မြစ်ဖျားခံရာ အမြစ်တို့သည် အချင်းချင်း ရစ်ပတ်ယှဉ်တွဲနေကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ပင်စည်တို့မှာမူ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးတက်သွားကြလိမ့်မည်။</p> <p> သူတို့သည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ကြီးထွားလာကာ အထွတ်အထိပ် တစ်နေရာတွင် ပြန်လည်</p> <p>ဆုံစည်းကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ကိုယ်လည်း နေ့စဉ်</p> <p>တိုးတက်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူး လင်းသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ် မစ္စတာမို၏ ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ အလုပ်ရှင်မှာ စိတ်ကြည်လင်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"လက်မှတ်ထိုးပြီးပြီ... ယူသွားလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း လက်</p> <p>တစ်ဖက်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူး လင်းသည် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူ၍ ထွက်လာစဉ် စီးပွားရေးဌာန မန်နေဂျာနှင့် တိုးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အထဲကို အခု မဝင်နဲ့ဦး... သူဌေးက အရေးကြီးကိစ္စ ရှိနေလို့”</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူး လင်းက စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သော်လည်း ထိုသူက နားမလည်နိုင်ဘဲ အထဲသို့ ဇွတ်ဝင်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ဖိအားပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါကြောင့် မန်နေဂျာမှာ အထဲရောက်မှပင် နောင်တရသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမိုက အနာဂတ်ရဲ့ ကတော်ကြီးနဲ့ စကားပြောနေတာလေ”</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူး လင်း၏ တိုးညှင်းသော စကားသံကို ကြားမှပင် စီးပွားရေး မန်နေဂျာမှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်ကိစ္စတွင် အလွန်တည်ကြည်သူ ဖြစ်သဖြင့် ဖုန်းကို ချကာ လုပ်ငန်းပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုများကို ချက်ချင်းပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် အလုပ်ကိစ္စများကို တင်ပြပြီး အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာသောအခါမှပင် အသက်ဝဝ ရှူနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်နှင့် ယွမ်ပေါ့ကို သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ </p> <p>အခန်းတွင်း၌ စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ မရှိသည်ကို ကြိုတင်စစ်ဆေးထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့.. နင် ငါ့ရဲ့ အိပ်စက်မှုကို နှောင့်ယှက်</p> <p>လိုက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ဗြောင်လိမ်လျက် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>"နိုးပြီဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်တိုင်းကို တိုင်း</p> <p>ရအောင်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းဘေးမှ ဆီကွက်များကို တစ်သျှူးဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ လိမ်ညာမှုကို မသိချင်ယောင် ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ယမန်နေ့က ဂါဝန်ဝတ်မည်ဟု ကတိပေးထားသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို အသုံးပြု၍ ယွမ်ပေါ့အတွက် ထူးခြားသော ဝတ်စုံလေးကို ဖန်တီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ပန်ဒါပေါက်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လူသားများနှင့် မတူသဖြင့် လည်ပင်း၊ ရင်ဘတ်၊ ဗိုက်နှင့် ခြေလက်များကို အသေးစိတ် တိုင်းတာရသည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူစားမကုန်သေးသော ကြက်ကင်၊ ဘဲကင်များအကြောင်းသာ ရှိနေသဖြင့် မင်ယွဲ့ ခိုင်းသမျှကို အရုပ်လေးတစ်ရုပ်</p> <p>ကဲ့သို့ လိုက်လုပ်ပေးနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စနစ်၏ အရောင်းအဝယ် နယ်မြေမှ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် ပိတ်စများကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပန်ဒါလေးများမှာ အဖြူနှင့် အမဲသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအရောင်များမှာ သူနှင့် အလိုက်ဖက်ဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူမသည် အတုမဲ့ လေ့လာရေးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အိမ်ဖော်ဝတ်စုံကို အခြေခံ၍ ပန်ဒါဝတ်စုံလေးကို စတင်ချုပ်လုပ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံ၏ ရှေ့တွင် အိတ်ကပ်လေး တစ်ခုကို ထည့်သွင်းပေးပြီး စိမ်းလန်းသော ဝါးပင်များနှင့် ချစ်စဖွယ် ပန်ဒါရုပ်ပုံများကို လက်ရာမြောက်စွာ ထိုးမြှပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ပန်ဒါလေး၏ နားရွက်များကြားတွင် တပ်ဆင်ရန် ဇာနားလေးများပါသော ခေါင်းစည်းကွင်းလေးကိုလည်း အနုစိတ် ဖန်တီးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့မှာ ဤဝတ်စုံလေးကို ဝတ်လိုက်လျှင် မည်မျှအထိ ချစ်စရာကောင်းနေမည်ကို မင်ယွဲ့ မြင်ယောင်ရင်း ကျေနပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ မိဘများက တံခါးလာခေါက်သဖြင့် မင်ယွဲ့သည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီညနေကျရင် စခန်းချပြီး ပျော်ပွဲစား ထွက်ကြမလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အကြံပြုချက်ကို မောင်လေးများက ဝမ်းသာအားရ လက်ခံကြသည်။</p> <p> </p> <p> နံနက်စာ စားပြီးနောက် သူတို့သည် မြင်းစီးကွင်းသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် မြင်းစီးအတတ်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သဖြင့် မြင်းပေါ်သို့ သွက်လက်စွာ ခုန်တက်ကာ မြက်ခင်းပြင်ထက်တွင် လေအဟုန်ဖြင့် လွှတ်ကစားနေတော့သည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်များ လေထဲ၌ ဝဲလွင့်နေပြီး မြင်းနှင့် လူမှာ တစ်သားတည်း ကျနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မိဘနှစ်ပါးမှာမူ အန္တရာယ်ကင်းစေရန် နည်းပြများ၏ အကူအညီဖြင့် မြင်းပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် အလှကို ခံစားနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ချန်းနှင့် မင်ကျောက်တို့မှာမူ ကြောက်စိတ်နှင့် စပ်စုလိုစိတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသော ခံစားချက်ဖြင့် မြင်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>နည်းပြများကလည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားပေးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ မင်မင်းမှာမူ မြင်းပေါ်တက်လိုက်သည်နှင့် ခေါင်းမူးလာသဖြင့် ခေတ္တမျှသာ စီးပြီးနောက် ဘေးမှနေ၍ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း သူတို့အား ငေးကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save