Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော လက်ရာမွန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အချိန်ကာလသည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ မင်ကျောက်နှင့် မင်ချန်းတို့မှာ နည်းပြ၏ အကူအညီမပါဘဲ မြင်းကို ကိုယ်တိုင်</p> <p>ထိန်းကျောင်းနိုင်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဇက်ကြိုးကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး </p> <p>နည်းပြများကမူ ဘေးမှနေ၍ အနီးကပ် စောင့်</p> <p>ကြည့်ပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာမူ မည်သူ့အကူအညီမှ မလိုအပ်ဘဲ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးထက်၌ မြင်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ ဒုန်းစိုင်းစီးနင်းနေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များမှာ မြင့်မားစွာ စည်းနှောင်ထားသည့်အတိုင်း လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် ဝဲလွင့်နေကြသည်။ သူမသည် ဒုန်းစိုင်းစီးနေသော မြင်းပေါ်မှနေ၍ လေးကို အသာအယာ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ကာ မြားတစ်</p> <p>စင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ထိုကဲ့သို့ ခန့်ညားသော အမူအရာမှာ အနီးအနားရှိ ခရီးသွားများ၏ အကြည့်တို့ကို သံလိုက်ကဲ့သို့ ဆွဲငင်ထားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သာမန်အားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်၍ မြားပစ်ခြင်းမှာပင် မလွယ်ကူလှသော်လည်း၊ သူမသည် လှုပ်ရှားနေသော မြင်းကျောပေါ်မှနေ၍ ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူအများမှာ သူမသည် တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်မည်လား သို့မဟုတ် ဟန်ပြသက်သက်သာလားဟူ၍ စူးစမ်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်နေကြစဉ်မှာပင် မြားတစ်စင်မှာ လေဟုန်ကို ခွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ—"</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>မြားတံမှာ ပစ်မှတ်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် မြဲမြံစွာ စိုက်ဝင်သွားသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိုင်းဝန်းအော်ဟစ် အားပေးသံများ ဆူညံသွားသည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့သည် မြင်းကျောပေါ်မှနေ၍ သူမ၏ ရလဒ်ကို အသာအယာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး ကျင့်စဉ်များကို လေ့လာထားသူဖြစ်ရာ လက်ရုံးရည်နှင့် အမြင်အာရုံမှာ သာမန်ထက် ထူးကဲနေသဖြင့် ဤရလဒ်မှာ သူမအတွက်မူ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအပေါင်း၏ အကြည့်တို့အောက်တွင် သူမသည် တစ်ဖန် ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ မြားကို တင်ပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ပစ်လိုက်သော မြားတစ်စင်မှာလည်း ပစ်မှတ်၏ အနီစက်တည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားပြန်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက အနီးကပ် ကြည့်နိုင်မည်ဆိုပါက မြားတံ စိုက်ဝင်သွားသော အရှိန်ကြောင့် သစ်သားစများ လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"စစ်သူရဲမလေး တစ်ယောက်အတိုင်းပဲ”</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲဗျာ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် နောက်ထပ် မြားအတော်များများကို အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အားလုံးမှာ အလယ်ဗဟိုသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ဝင်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး မြားတစ်စင်မှာမူ ပထမမြား စိုက်ဝင်နေသော နေရာသို့ပင် တည့်တည့်တိုးဝင်သွားပြီး ရှေ့မြားကို ခွဲထွက်ကာ သစ်သားကွဲသံနှင့်</p> <p>အတူ ပေါက်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ မြင်းကျောပေါ်မှနေ၍ ဤမျှ တိကျပြတ်သားစွာ ပစ်ခတ်နိုင်သူမျိုးကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့၏ ခေတ်မီအဝတ်အစားများအောက်တွင် ရှေးခေတ်သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များမှာ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်မင်းသည်လည်း မြင်းစီးသင်ယူခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ ကင်မရာကို ကိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်အလှကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်။ သူမ ရိုက်ကူးထားသမျှ ပုံရိပ်များထဲတွင် မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်များမှာ အလှပဆုံးနှင့် အများပြားဆုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် စခန်းချရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် တဲများကို ထိုးကြပြီး အသားကင်ရန် မီးဖိုကို အသင့်ပြင်ကြသည်။ ဆားနယ်ထားသော ဘဲဥအနှစ်ကဲ့သို့ ရဲရဲတောက်နေသော နေလုံးကြီးမှာ တောင်တန်းများနှင့် စမ်းချောင်းများပေါ်တွင် သူ၏ နောက်ဆုံးအလင်းရောင်တို့ကို ဖြန့်ကျက်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ မီးခိုးကင်းစင်သော မီးသွေးခဲများကို မီးညှိလိုက်ကြပြီး ဝယ်ယူလာသော သိုးသားတုတ်ထိုး၊ ကြက်တောင်ပံ၊ ကြက်ခြေထောက်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စတင်ကင်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖိုးဖိုးနဲ့ ဖွားဖွား... ကျွန်တော်တို့ အပြင်မှာ စခန်းချနေတာလေ”</p> <p> </p> <p>မင်ကျောက်က သူ၏ မိသားစုဝင်များထံသို့ ဗီဒီယိုကော ခေါ်ဆိုကာ ပြသနေသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျွမ်းကျင်သော လက်ရာဖြင့် အသားကင်နေရင်းမှ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ အသားကင်တွေက တကယ်ကို စားချင်စရာပဲနော်”</p> <p> </p> <p>တစ်မိသားစုလုံး ဆူညံစွာ စကားပြောဆိုရင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ အသားကင်များ ရလာသောအခါ စားပွဲငယ်လေးကို ခင်းကျင်းကာ အချိုရည်များ၊ အဖျော်ယမကာများနှင့်အတူ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ စားသောက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေနဲ့ မေမေ... မကင်ပါနဲ့တော့၊ ရပြီ... လာစားကြတော့နော်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အသားကင်တုတ်များကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... အားလုံးပဲ ခွက်ချင်းတိုက်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဖန်ခွက်ကို မြှောက်ကာ အချက်ပေးလိုက်သည်။ ထိုစဉ် မင်မင်းသည် ခွက်ကိုကိုင်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာမှာ ကျွန်မ ယွဲ့ယွဲ့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်ပါတယ် အရင်က မျှော်လင့်ချက် မရှိသလို ခံစားနေရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ယွဲ့ယွဲ့က အလင်းရောင် ပေးခဲ့တာပါ အနာဂတ်အတွက် လမ်းပျောက်နေတဲ့ ကျွန်မကို အလုပ်အကိုင်နဲ့ စီးပွားရေး အခြေခံကောင်းတွေ ရအောင် သူက ကူညီပေးခဲ့တယ် အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ လွတ်လပ်တဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ညီမလေး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မင်မင်း၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ကျေနပ်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိသားစုဝင်အချင်းချင်း ကူညီခြင်းမှာ သူမ၏ စေတနာအရင်းခံ ဖြစ်သော်လည်း၊ မင်မင်းကဲ့သို့ သိတတ်သောသူမျိုးကို ကူညီရသည်မှာ သူမအတွက် ပို၍ ဝမ်းသာစရာပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ညီအစ်မ နှစ်ဦးသားသည် ခွက်ချင်းတိုက်ကာ တစ်ငုံချင်း အရသာခံ သောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ချန်းနှင့် မင်ကျောက်တို့သည်လည်း အချင်းချင်း အားပေးစကားများ ဆိုကြပြီး မိဘနှစ်ပါးမှာမူ သူတို့၏ သားသမီးများ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို ကြည့်ကာ ပီတိဖြစ်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မိုဟန်ကျီထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အစက ထရပ်ကာ အပြင်ထွက်၍ ပြောရန် ကြံစည်သော်လည်း၊ မိဘများမှာ ယခုအခါ စိတ်ကြည်လင်နေကြသဖြင့် သူမ၏ ချစ်သူအကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောရန် သင့်တော်သော အချိန်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် နေရာတွင်ပင် ထိုင်နေရင်း ဖုန်းကို ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဟိုဘက်မှ အသံကို မကြားရသေးခင်မှာပင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ချိုမြိန်သော ခံစားချက်တို့က ပြည့်လျှံနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save