Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီနေ့ကစပြီး သတ်သင့်သတ်ထိုက်သူမှန်သမျှကို သတ်မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">စွန်းထင်းရမယ့် သွေးမှန်သမျှနဲ့ ငါ့လက်ကို ဆေးကြောမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အနန္တတာအိုဂိုဏ်းသို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေသော လှေပျံပေါ်တွင်…</p> <p> </p> <p>သွေးမိစ္ဆာဟု အမည်ရသော ကြက်သွေးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက လှေဦးပိုင်းတွင် အရက်သောက်နေလေသည် ။</p> <p>ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့က မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည် ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်နာရီခန့်ကပင် တန်ယန်ဂိုဏ်းသည် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံခဲ့ရလေသည် ။</p> <p>တန်ယန်ဂိုဏ်းအပြင် ရှန်းကွေ့ဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းချုပ်မှလွဲ၍ ကျန်ကျင့်ကြံသူအားလုံးလည်း တစ်ယောက်မကျန် သုတ်သင်ခံခဲ့ရသည် ။</p> <p>ရှန်းကွေ့ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် သွေးမိစ္ဆာတို့ကြား အပြန်အလှန် ပြောဆိုနေကြသော စကားတချို့မှတစ်ဆင့် ရှောင်မိုက ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ဆက်စပ်ကြည့်မိလေသည် ။</p> <p>အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် ရှန်းကွေ့ဂိုဏ်းနှင့် တန်ယန်ဂိုဏ်းတို့ကြားတွင် ကာလရှည်ကြာ ရန်ငြိုးများရှိခဲ့ကြပြီး ဂိုဏ်းနှစ်ခုမှာ သွေးချောင်းစီးရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့ကာ ပွင့်လင်းစွာ စစ်ခင်းကြရန်မှာ အချိန်ပိုင်းသာ လိုတော့သည် ဖြစ်တော့၏။</p> <p>တန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်က သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ အလောတကြီး အဆင့်ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး အဆင့်အတန်းတစ်ခုရှိသော အရိုးတည်ဆောက်ပုံပါရှိသည့် ကောင်လေးများနှင့် ကောင်မလေးများ ကိုးဆယ့်ကိုးဦးကို ဆေးလုံးများအဖြစ် ဖော်စပ်ကာ အတင်းအကျပ် အဆင့်ချိုးဖျက်ရန် အားထုတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။</p> <p>သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည့်အရာမှာ ရှန်းကွေ့ဂိုဏ်းချုပ်က သွေးမိစ္ဆာနှင့် မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။</p> <p>တိုက်ဆိုင်စွာပင် သွေးမိစ္ဆာကလည်း သူမ၏ သွေးပူဇော်မှု ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအတွက် အနည်းဆုံး ကျင့်ကြံသူ သုံးထောင်၏ ဝိညာဉ်များကို လိုအပ်နေခဲ့လေသည် ။</p> <p>ရှန်းကွေ့ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း တုံ့ဆိုင်းခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းကို ပူဇော်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့ပြီး သူမကို တန်ယန်ဂိုဏ်းသို့ လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားကာ ရှန်းကွေ့နှင့် တန်ယန်ဂိုဏ်းသားများ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် သတ်ဖြတ်ကြစေရန်ပင် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့လေသည် ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး ကြီးစွာသော အထိနာမှုနှင့် သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူမအနေဖြင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်များကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ရိတ်သိမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအရာအားလုံးအတွက် ရှန်းကွေ့ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်လည်လိုချင်သောအရာမှာ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းတွင် အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝင်ရောက်ရန်သာ ဖြစ်သည် ။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာကဲ့သို့သော မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် တန်ယန်နှင့် ရှန်းကွေ့ကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းငယ်လေးများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းရန်မှာ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံမျှသာ လိုအပ်လှသည်ဖြစ်ရာ ဂိုဏ်းချုပ်၏ သစ္စာဖောက်မှုမှာ လုံးဝ မလိုအပ်ခဲ့ပေ ။</p> <p>သို့တိုင် သွေးမိစ္ဆာက ထိုအကြံပြုချက်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူကာ သဘောတူလိုက်လေသည် ။</p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ ရှန်းကွေ့ဂိုဏ်းက တန်ယန်ဂိုဏ်းကို ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်၊ ၎င်းမှာ ရှောင်မို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များပင် ဖြစ်လေသည် ။</p> <p>နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် အကြာတွင်တော့ သွေးမိစ္ဆာ စီးနင်းလာသော လှေပျံသည် အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည် ။</p> <p>အနန္တတာအိုဂိုဏ်းသည် အနောက်ဘက်ဒေသရှိ ကြီးမြတ်သော မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီးဆယ်ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ကျယ်ပြန့်လှသော နယ်မြေများက မိုးထိမတတ် မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးများကြားတွင် ဖြန့်ကြက်တည်ရှိနေလေသည် ။</p> <p>တောင်ထွတ်တိုင်းတွင် မသေမျိုး မြူခိုးများ ရစ်သိုင်းနေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ကြိုးကြာငှက်များ ပျံသန်းဝဲပျံနေကြသည်။</p> <p>အပေါ်ယံကြည့်ရလျှင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းနှင့် လုံးဝမတူဘဲ ဖြောင့်မတ်ပြီး ဩဇာတိက္ကမကြီးမားသော ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသေးသည်။</p> <p>"အနန္တတာအိုဂိုဏ်းဆိုတာ နာမည်အတိုင်းပဲ မဟာတာအိုဆီကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်း မရှိဘူး" ဟု သွေးမိစ္ဆာက လှေဦးပိုင်းကို မှီလျက် ရှောင်မိုအား ရှင်းပြလေသည် ။</p> <p>"အနန္တတာအိုဂိုဏ်းထဲမှာ တချို့က သေရည်ယစ်မူးခြင်းကနေတစ်ဆင့် တာအိုကို သက်သေပြကြတယ်၊ တချို့က နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံခြင်းကနေတစ်ဆင့် သက်သေပြကြတယ်၊ တချို့ကျတော့လည်း လူသတ်ခြင်းကနေတစ်ဆင့် သက်သေပြကြတယ် ။ မဟာတာအိုက နည်းလမ်းပေါင်းစုံရှိတယ်၊ အဲဒါက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းပဲ" ။</p> <p>"ပြီးတော့ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းမှာ ဘာစည်းမျဉ်းမှ မရှိဘူး။ အရာအားလုံးကို ခွန်အားကပဲ ဆုံးဖြတ်တယ်" ။</p> <p>"ဒီမှာ မင်း လုပ်ချင်တာ မှန်သမျှ လုပ်လို့ရတယ်၊ မင်း အသက်ရှင်နေသရွေ့ပေါ့။ ငါ့တပည့်ဖြစ်တဲ့အတွက် ဘယ်သူမှ မင်းကို ထိရဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကြိုက်သလောက် မောက်မာလို့ရတယ်။ မင်းရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ငါ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ရန်သူက မင်းထက် အနည်းဆုံး အဆင့်ကြီးနှစ်ဆင့်လောက် မြင့်နေမှသာ ငါ ဝင်ပါမယ်။ မင်းထက် အဆင့်တစ်ဆင့်လောက်ပဲ မြင့်တဲ့လူက မင်းအသက်ကို လာရန်ရှာမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီဆရာက လက်တစ်ချောင်းတောင် ကွေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း သေသွားရင်လည်း သေသွားပါစေ၊ အဲဒါက မင်း အမှိုက်ဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်တာပဲ။ မင်း နားလည်လား"</p> <p>"နားလည်ပါတယ်" ဟု ရှောင်မိုက အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကွေးညွတ်သွားပြီး နောက်ထပ်တစ်ငုံ သောက်ရန် သူမ၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ မော့ချလိုက်သည်၊ အရက်ရည်များက သူမ၏ ဖြူဖွေးသော မေးစေ့နှင့် လည်တိုင်တစ်လျှောက် တောက်ပသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုအလား စီးကျသွားပြီး သူမ၏ နှင်းဖြူရောင် လည်မျိုအောက်သို့ စီးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည် ။</p> <p>သူမက ရှောင်မိုအနီးသို့ တိုးကပ်လာသည် ။ "မင်း ဆရာ့ကို ရွံရှာမုန်းတီးနေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ အမွေအနှစ်တွေ မပြတ်တောက်သွားအောင် ငါ မင်းကို မသေမျိုးပညာရပ်တွေ သင်ပေးမယ်။ တစ်နေ့နေ့ မင်း ငါ့ထက် သာလွန်သွားခဲ့ရင် မင်း ငါ့ကို ကြိုက်သလို လုပ်နိုင်တယ်၊ မင်း လုပ်နိုင်ရင် ငါ့ကို သတ်ပစ်လိုက်လို့တောင် ရတယ်"</p> <p>ရှောင်မို  "..."</p> <p>စကားသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ လှေပျံသည် တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွားလေသည်။</p> <p>လှေပျံက ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့က တောင်ထိပ်ရှိ ကျောက်စရစ်ခဲများပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည် ။</p> <p>"ဒီနေရာကို ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်လို့ ခေါ်တယ်။ အခုချိန်ထိ ဒီမှာ ငါတစ်ယောက်တည်း နေတာ။ အခု မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့ဆို သုံးယောက် ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးကို ရှောင်မို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလေရာ သူမ၏ အသံက တောင်ထိပ်တစ်ခွင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည် ။</p> <p>"မြောက်ဘက်က ဝိညာဉ်စမ်းရေကန်မှာ သွားဆေးကြောချေ။ မင်းဆီက အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေပြီး ဆရာ့နှာခေါင်းကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတယ်။"</p> <p>"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့ ဘေးဘက်ခြံဝန်းမှာ နေရမယ်။"</p> <p>"ရှောင်မို၊ မင်း မနက်ဖြန်ကစပြီး ကျင့်ကြံရမယ်"</p> <p>"မှတ်ထား၊ မင်းက ငါ့တပည့်ပဲ၊ ကျန်းရှင်းက မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"ကျန်းရှင်း အသက်ရှင်နေတာက မင်းက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ပဲ"</p> <p>"ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ရင် ငါ မင်းကို သတ်မယ်။"</p> <p>"မင်း သေသွားတာနဲ့ ငါ သူ့ကိုလည်း သတ်ပစ်မယ်။"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမက ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်လေသည် ။</p> <p>ပိတ်သွားသော တံခါးကိုကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက ဘာမျှမပြောချေ။ သူက ကျန်းရှင်းကို ဝိညာဉ်စမ်းရေကန်ဆီသို့ ခေါ်သွားကာ သူမကို အရင် ရေချိုးစေပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ စောင့်နေပေးခဲ့သည် ။</p> <p>ကျန်းရှင်း ရေချိုးပြီးနောက် ရှောင်မိုက စမ်းရေကန်ထဲသို့ ဝင်ကာ သူကိုယ်တိုင် သန့်စင်အောင် ဆေးကြောလိုက်သည် ။</p> <p>ဝိညာဉ်စမ်းရေကန်၏ အာနိသင်က အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ရှောင်မိုက သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အရည်ပျော်ကျသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အညစ်အကြေးများစွာ ကွာကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည် ။</p> <p>ရေကန်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူက ကိုယ်အလေးချိန် လုံးဝမရှိတော့သလိုမျိုး ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေလေသည်။</p> <p>နှစ်ယောက်စလုံး သန့်ရှင်းသွားပြီးနောက် ၎င်းတို့က ခြံဝန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ရှောင်မို အနားမယူမီမှာပင် ကျန်းရှင်းက သူ့ကို ဆွဲခေါ်ကာ ခြံဝန်းထဲရှိ ကျောက်တုံးခုံတန်းလေးပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည် ။</p> <p>သူမက ရေတစ်ပုံး ခပ်ယူလာပြီး ပဝါတစ်ထည်ကို ယူကာ သူ၏ လက်များကို အထပ်ထပ်အခါခါ ပွတ်တိုက်ဆေးကြောပေးလေတော့သည်။</p> <p>အကြိမ်ကြိမ် အခါခါပင်။</p> <p>သူမက ရေများကို အခါခါလဲလှယ်ကာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပွတ်တိုက်ဆေးကြောပေးနေလေသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ရှောင်မိုက သူမ ဘာလုပ်နေသလဲဟု တွေးတောနေမိသည် ။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်လာလေသည်။</p> <p>"အာရှင်း၊ အလကားပါပဲ၊ ဒါတွေက ဘယ်တော့မှ စင်ကြယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူက ခေါင်းယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည် ။ "လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ သွေးတွေက ဘယ်တော့မှ အမှန်တကယ် ဆေးကြောလို့ မရတော့ဘူး"</p> <p>သူ၏ စကားများကြောင့် ကျန်းရှင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများက နှေးကွေးသွားလေသည် ။</p> <p>သို့တိုင် သူမက လက်မလျှော့ဘဲ သူ၏ လက်ဖဝါးများကို သေသေချာချာ ဆက်လက် သုတ်သင်ပေးနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ ပွတ်တိုက်ဆေးကြောနေစဉ်မှာပင် ပုံဆောင်ခဲလေးများအလား မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p>သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများ တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ တိုးညှင်းသော ရှိုက်ငိုသံလေးများက ရင်ကွဲလုမတတ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်မိုက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ဖယ်ပေးလိုက်သည် ။ "အာရှင်း၊ မင်းရဲ့ အစ်မအာဇီကို သတ်လိုက်လို့ မင်း ငါ့ကို မုန်းနေလား"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းရှင်းမှာ အေးခဲသွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်သည် ။ "ရှောင်မို၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မုန်းရက်မှာလဲ။ အရာအားလုံးက ကျွန်မကြောင့်ပါပဲ... ကျွန်မကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ရှင် ဘယ်တော့မှ အဖမ်းခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>"ဒါ ကျွန်မအမှားပါ၊ အားလုံးက ကျွန်မအမှားပါ..."</p> <p>သူမ၏ အသံများ အက်ကွဲနေပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ရှိုက်ငိုသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာလေရာ သူမ၏ ပူနွေးသော မျက်ရည်များက သူ၏ ဝတ်ရုံကို ရွှဲနှစ်သွားစေလေသည်။</p> <p>"ဒါ မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>ရှောင်မိုက သူမ၏ ကျောပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည် ။</p> <p>သူ့အတွက်တော့ သူမက ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်...</p> <p>ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ဘာကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်မှာတဲ့လဲ။</p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်ဆိုရလျှင် ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်အတွက် သည်းခံခဲ့ရသည်များက အလွန်အမင်း များပြားလွန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အာရှင်း၊ မှတ်ထား၊ ဒါက မင်းအမှား မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလောကကြီးရဲ့ အမှားပဲ"</p> <p>ရှောင်မိုက သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံကေသာကို သပ်တင်ပေးလိုက်သည် ။</p> <p>"ဒီနေ့ကစပြီး ငါ သတ်သင့်သတ်ထိုက်သူမှန်သမျှကို သတ်မယ်၊ စွန်းထင်းရမယ့် သွေးမှန်သမျှနဲ့ ငါ့လက်ကို ဆေးကြောမယ်။ အာရှင်း၊ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်နေပါ ။ မင်း ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ ထမ်းထားစရာ မလိုသလို ဘာကိုမှလည်း ပြောင်းလဲပစ်စရာ မလိုဘူး။"</p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလိုဆိုမှသာ ငါ ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင် မသိလောက်အောင် အဝေးကြီးကို ရောက်သွားတဲ့အခါ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် မီးပြတိုက်လေး တစ်ခုကို မြင်နေရဦးမှာမို့လို့ပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် ငါ အမှောင်ထုထဲမှာ လုံးဝ လမ်းပျောက်သွားတာမျိုး ဖြစ်ကောင်းမှဖြစ်တော့မှာပေါ့။"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save