Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရမ်းမြန်မြန် မသေစေနဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝမ်ဝေ့ကျွင်းနှင့် လီချန်တို့က ဓားချီကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ရှောင်မိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ၏ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ် ကျောက်စိမ်းပြားလေးပေါ်သို့ အကြည့်များ ကျရောက်သွားကာ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကြလေသည်။</p> <p>"ဒီတော့ ဒီသေချင်နေတဲ့ကောင်က ဟိုခွေးမရဲ့ ခွေးတပည့်ပေါ့လေ" ဟု ဝမ်ဝေ့ကျွင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်၊ "ငါတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"</p> <p>ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲမသွားချေ၊ သူက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "သွေးမိစ္ဆာက ဘယ်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိစရာမလိုဘူးလို့ ပြောထားတယ်။ သူတို့ကို ငါ ခုတ်ပိုင်းနိုင်သလားဆိုတာပဲ သိဖို့လိုတာတဲ့"</p> <p>"ကောင်စုတ်လေးက စကားကြီးစကားကျယ်တွေ ပြောနေပါလား" ဝမ်ဝေ့ကျွင်းက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ရာ သူ၏အသံက ရေခဲအလား အေးစက်သွားလေသည်။</p> <p>လီချန်က ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ညီအစ်ကိုဝမ်၊ ဘာလို့ အချိန်ကုန်ခံပြီး စကားပြောနေမှာလဲ။ သူ့ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ဖြတ်၊ ဝက်တစ်ကောင်လို လုပ်ပြီး ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ကို ပြန်ပစ်ချလိုက်ရအောင်။ အဲဒီအခါကျရင် သွေးမိစ္ဆာရဲ့ မျက်နှာ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ ညီအစ်ကိုလီ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"</p> <p>စကားသံများ မဆုံးမီမှာပင် ဝမ်ဝေ့ကျွင်း၏ ဓားက တောက်ပသွားပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီချန်ကလည်း သူ၏ လှံဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက နာလင်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်၊ သွေးရောင် ဓားအငွေ့အသက်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် ချက်ချင်း ရစ်ခွေသွားလေသည်။</p> <p>သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>ဝမ်ဝေ့ကျွင်းက ခုခံရန် သူ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ သံမဏိသံများ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော အင်အားကြောင့် သူ၏ လက်ဖဝါးများပင် ထုံကျဉ်သွားလေသည်။</p> <p>ဆယ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် ခွန်အားကြီးနေတာလား။</p> <p>နောက်တစ်ခဏမှာပင် ရူးသွပ်နေသော သွေးချီများက ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ဒီရေလှိုင်းများအလား သူ၏ထံသို့ ရိုက်ခတ်လာလေသည်။</p> <p>"ဒီကောင်လေးက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား" ဝမ်ဝေ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားမှာ ခုန်ပေါက်သွားလေသည်။</p> <p>သူက မကြာသေးခင်ကမှ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေရတာလဲ။</p> <p>ဒါက အဆိုးဆုံး မဟုတ်သေးချေ။ သူ၏ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ။</p> <p>ဝမ်ဝေ့ကျွင်း ကိုယ်တိုင်မှာ ဂူဗိမာန်အဆင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း စက္ကူတစ်ရွက်အလား အားနည်းလွယ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း လီချန်က သူ့ထက် ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်ခန့် ငယ်ရွယ်သော ကောင်လေးကို အထင်မသေးရဲတော့ချေ၊ သူ၏ လှံက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ဝမ်ဝေ့ကျွင်းကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ ဘေးတိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ကြက်သွေးရောင် ဓားချီများက ဆာလောင်နေသော ကျားရိုင်းတစ်ကောင်အလား လီချန်ထံသို့ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>လီချန်က မခုခံနိုင်တော့ချေ၊ သူက နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိကာ သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူက သူ၏ လှံကို ပြန်ယူရန် ရုန်းကန်နေစဉ်မှာပင် ရှောင်မို၏ ဓားက တောက်ပသွားပြီး လီချန်၏ ခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားလေသည်။</p> <p>သူ၏ သွေးနှင့် ချီများကို နာလင်ဓားက စုပ်ယူသွားပြီး ဓားကို ပိုမို အားဖြည့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ဝမ်ဝေ့ကျွင်း၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျဉ်သွားလေသည်၊ သူက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့မှန်း သိလိုက်သဖြင့် ထွက်ပြေးရန် လှည့်ထွက်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူ ခြေနှစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရသေးမီ ရှောင်မို၏ အေးစက်သော ဓားသွားက သူ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။</p> <p>"မိတ်ဆွေလေး၊ လက်လွန်မသွားစေနဲ့"</p> <p>ရှောင်မို ခုတ်ချတော့မည့် အချိန်မှာပင် အိုမင်းသော အသံတစ်သံက ကောင်းကင်ယံမှ လွင့်ပျံလာလေသည်။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့်၏ ဖိအားတစ်ခုက တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအလား ရှောင်မိုအပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။</p> <p>အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်လေသည်။</p> <p>"ငါ့တပည့်က မင်းကို စော်ကားမိတာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ငါတို့တွေက ဂိုဏ်းတူတွေပါပဲ။ သနားညှာတာမှု ပြသလိုက်ပါ" အကြီးအကဲ၏ အသံက ညင်သာသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ အထင်အမြင်သေးစွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော် မလုပ်ဘူးဆိုရင်ရော" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်၊ "အကောင်းပြောနေတုန်း နားထောင်တာ ကောင်းမယ်"</p> <p>"ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်လေ"</p> <p>စကားသံများ ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ရှောင်မိုက သူ၏ ဓားကို ခုတ်ချလိုက်ရာ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ဝမ်ဝေ့ကျွင်း၏ ခေါင်းမှာ လိမ့်ကျသွားလေသည်။</p> <p>သူက ဓားကို ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ ဝိညာဉ်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>လူသိရှင်ကြား ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော အကြီးအကဲက ရှောင်မို၏ နဖူးဆီသို့ လက်တစ်ချောင်း မြှောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရချိန်မှာပင် ဓားရှည်တစ်လက်က အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အကြီးအကဲထံသို့ ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p>မဟာအကြီးအကဲက ဂါထာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ဧရာမ သံမဏိအိုးကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝုန်း။</p> <p>သံမဏိအိုးကြီးနှင့် သွေးရောင်ဓားတို့ ဝင်တိုက်မိသွားကြလေသည်။</p> <p>အနန္တမိစ္ဆာ မှော်ဝင်္ကပါက ချက်ချင်း ပွင့်ထွက်လာပြီး မသေမျိုးအဆင့် နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်များကို မြိုချပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ဆယ်လီပတ်လည်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူတိုင်း သေဆုံးသွားကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သွေးရောင်ဓားက အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ပြန်လည်လွင့်ပျံသွားလေသည်။</p> <p>သူမက ရှောင်မို၏ရှေ့သို့ တက်လာပြီး အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒီတော့ ရှင်က ငါ့ရဲ့ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် တပည့်ကိုတောင် အရှက်မရှိ ဝင်တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ"</p> <p>"သွေးမိစ္ဆာ၊ မင်းရဲ့ တပည့်က ဆုံးမမှု လိုအပ်နေတယ်" ဟု မဟာအကြီးအကဲ ရှာခုံးက တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဘိုးကြီး၊ ရှင် ရူးနေပြီလား။ သူက ငါ့တပည့်ပဲ၊ သူ့ကို ဆုံးမဖို့ ရှင့်မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ" သွေးမိစ္ဆာက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒါ့အပြင် ရှင် ဆုံးမထားတဲ့ တပည့်က အခုတော့ အလောင်းဖြစ်နေပြီလေ"</p> <p>ရှာခုံးက လက်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး သွေးမိစ္ဆာကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"တိုက်ချင်လို့လား" သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ ကြက်သွေးရောင် ဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။</p> <p>"ဟွန့်" ရှာခုံးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>"တောက်" သွေးမိစ္ဆာက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တောက်ခေါက်လိုက်သည်၊ "အသက်ကြီးလာလေ ပိုပြီး သတ္တိကြောင်လာလေပဲ"</p> <p>သူမက ဓားကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုကို ပြုံးပြလိုက်သည်၊ "တကယ်ကို အကြောက်အလန့် မရှိတာပဲ။ အဲဒီ အဘိုးကြီး ရှိနေတာတောင် မင်းက ခုတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ"</p> <p>ရှောင်မိုက မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်၊ "မသေမျိုးအဆင့် ဖိအားကြီး ကျဆင်းလာတာတောင် ကျွန်တော် လှုပ်ရှားလို့ ရနေသေးတယ်ဆိုကတည်းက ခင်ဗျား ရောက်နေပြီဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။ ကျွန်တော့်ထက် အဆင့်နှစ်ဆင့် မြင့်တဲ့သူတွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်လို့မရဘူးလို့ ခင်ဗျားပဲ ပြောထားတာလေ"</p> <p>"ဒါဆို သူတို့ကရော" သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းမရှိတော့သော အလောင်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "ဘာရန်ငြိုးရှိလို့လဲ"</p> <p>"ဘာမှမရှိပါဘူး" ရှောင်မိုက အတွင်းမှ သွေးချီများကို ငြိမ်သက်စေရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် သေရည်ဝယ်နေတုန်း သူတို့က ခင်ဗျားကို စော်ကားနေတာ ကြားလိုက်ရလို့ပါ"</p> <p>"ငါ့ကို စော်ကားတယ်" သွေးမိစ္ဆာက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ဟားဟား၊ ကောင်ဆိုးလေး၊ ငါ့ကို ဆဲဆိုနေတာလေး ကြားရုံနဲ့ မင်းက ဒေါသထွက်သွားတာလား"</p> <p>"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆရာလေ။ ခင်ဗျားကို စော်ကားတာက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အိုးမဲသုတ်တာပဲ" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား"</p> <p>ရယ်မောနေဆဲမှာပင် သွေးမိစ္ဆာက လက်လှမ်းကာ ရှောင်မို၏ ဆံပင်များကို ဖွလိုက်လေသည်။</p> <p>"မင်းက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ စရိုက်က ငါနဲ့ ကိုက်တယ်၊ ငါ သဘောကျတယ်"</p> <p>သူမက သေရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်၊ "သူဌေး၊ ငါ့ရဲ့ စန်းလော့သေရည် ရပြီလား"</p> <p>"ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ အစောကြီးကတည်းက ဖြည့်ပြီးပါပြီ" ဆိုင်ရှင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဘူးသီးခြောက်ကို ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်၊ "ရော့၊ သောက်လိုက်"</p> <p>သူမ၏ ကျောက်စိမ်းရောင် လက်ချောင်းများဖြင့် ကိုင်ထားသော သေရည်ဘူးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာလဲ၊ ငါ သောက်ထားလို့ ရွံနေတာလား"</p> <p>"ကျွန်တော်က ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်၊ သေရည်မသောက်ဘူး"</p> <p>"ကလေးဟုတ်လား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကတည်းက မင်း လူသတ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ မင်းက ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး" သူမက ဘူးသီးခြောက်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်၊ "သောက်လိုက်စမ်းပါ၊ အဘွားကြီးတစ်ယောက်လို အချိန်ဆွဲမနေနဲ့"</p> <p>ရှောင်မိုက သေရည်ဘူးကို မြှောက်ကာ မော့သောက်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။</p> <p>အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်၊</p> <p>ပူပြင်းသော အရက်ရည်များက သူ၏ လည်ချောင်းကို လောင်ကျွမ်းသွားစေလေသည်။</p> <p>သူမှာ မဟန့်တားနိုင်ဘဲ ချောင်းဆိုးမိသွားလေသည်။</p> <p>သူက ဤမျှ ပြင်းရှသောအရာကို တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးခဲ့ချေ။</p> <p>"အသုံးမကျလိုက်တာ၊ သေရည်ကောင်းကောင်းလေးတောင် မသောက်နိုင်ဘူး" သွေးမိစ္ဆာက ဘူးသီးခြောက်ကို ပြန်ယူကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလေသည်၊ "ပြန်ကြစို့"</p> <p>ပြန်လည် သက်သာလာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး အရပ်ရှည်ရှည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။</p> <p>လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ကလေးတစ်ယောက်တို့ မြို့ပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြရာ နွေရာသီလေပြေက ၎င်းတို့၏ ဝတ်ရုံများကို လာရောက်ပွတ်တိုက်သွားလေသည်။</p> <p>အနီရောင်ဂါဝန်က သူမ၏ ကိုယ်လုံးပေါ်တွင် ကပ်နေပြီး အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကောက်ကြောင်းများကို ဖော်ပြနေလေသည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ဘေးရှိ ကလေးငယ်ကို ဘေးတိုက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်၊</p> <p>"ဟေး၊ ကောင်လေး"</p> <p>"ဗျာ"</p> <p>"အရမ်းမြန်မြန် မသေစေနဲ့"</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊</p> <p>"အင်း"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save