Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါတောင် မင်း ငါ့ကို ဆရာလို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ဖူးဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရဲ့ရွှယ်တောင်ထိပ်တွင်။</p> <p>ကျန်းရှင်းက သူမ၏လက်ဖဝါးလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"ရှောင်မို"</p> <p>တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းပြန်လာသော ရှောင်မိုကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းရှင်း၏မျက်လုံးလေးများက အရောင်လက်သွားလေသည်။</p> <p>"ရှောင်မို၊ ရှင် ပြန်လာပြီပဲ"</p> <p>သူမက သူ၏ထံသို့ ပြေးသွားရာ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စစ်မှန်သော ဝမ်းမြောက်မှုများ တောက်ပနေလေသည်။</p> <p>ရှောင်မို ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်မှ ထွက်ခွာသွားကတည်းက ကျန်းရှင်းမှာ သူ ပြန်လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ရှောင်မိုက အနန္တတာအိုမြို့တော်မှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးသွားတာပဲ" သွေးမိစ္ဆာက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုအား ပြောလိုက်သည်၊ "ကောင်လေး၊ ဒီနေ့ ငါ စိတ်ကြည်နေတယ်။ မင်း ငါ့ကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းလို့ရတယ်၊ သေချာစဉ်းစားပြီးရင် ငါ့အခန်းထဲ လာရှာလှည့်"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာက နောက်ထပ်တစ်ရေးအိပ်ရန် ခြံဝန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုအတွက်တော့ ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သော နှစ်လခွဲတာကာလအတွင်း အတွေ့ရအများဆုံး မြင်ကွင်းမှာ သွေးမိစ္ဆာ အိပ်စက်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှောင်မို၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ကျန်းရှင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ပြဿနာနည်းနည်းပါပဲ၊ ရှင်းပြီးသွားပါပြီ"</p> <p>"အို" ကျန်းရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မို မပြောချင်ပါက ကျန်းရှင်းကလည်း ဆက်လက်၍ အတင်းအကျပ် မေးမြန်းမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>ရှောင်မိုက သူမကို ခြံဝန်းငယ်လေးထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားပြီး ထိုနေ့က သူ ဝယ်လာခဲ့သော အဝတ်အစားများနှင့် အစားအသောက်များကို ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်းရှင်းက သူမအတွက် အဝတ်အစားများ မလိုကြောင်းနှင့် အစာရှောင်ဆေးလုံးများပင် လုံလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း အဆက်မပြတ် ငြင်းဆန်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်မိုက သူမကို နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းခန့် ဆူပူလိုက်ပြီးနောက် သူမက အဝတ်အစားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီး သူ ယူလာပေးသော အစားအသောက်များကိုလည်း တစ်လုတ်မကျန် ကုန်စင်အောင် စားသောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>မွန်းလွဲပိုင်း ကျန်းရှင်း အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် ရှောင်မိုက ခိုးထွက်လာခဲ့ပြီး သွေးမိစ္ဆာ၏တံခါးကို သွားရောက်ခေါက်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဝင်ခဲ့"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာ၏အသံက အခန်းတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ သွေးမိစ္ဆာ၏အခန်းထဲသို့ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ဖူးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>အခန်းအပြင်အဆင်က ရိုးရှင်းလှသည်၊ ကုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးသာ ရှိလေသည်။</p> <p>မှန်တင်ခုံပင် မရှိချေ။</p> <p>၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။</p> <p>သူမကဲ့သို့ ရုပ်ရည်မျိုးဖြင့် သွေးမိစ္ဆာမှာ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်ချေ။</p> <p>ထို့အပြင် သူမ၏စရိုက်ကလည်း ထိုသို့ ပြင်ဆင်ခြယ်သခြင်းကို ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>နူးညံ့သော ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော သွေးမိစ္ဆာက ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ဘေးတိုက်လှည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူမ၏ မင်ရည်အလား နက်မှောင်သော ဆံကေသာများက ချည်နှောင်ထားခြင်းမရှိဘဲ ရေတံခွန်တစ်ခုအလား ပခုံးပေါ်သို့ ဖြာကျနေကာ သူမ၏အသားအရေကို ပိုမို၍ နှင်းပွင့်အလား ဖြူဖွေးနေစေလေသည်။</p> <p>သူမက ကျနေသော ဆံနွယ်စလေးတစ်ခုကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ရာ ဖမ်းစားညှို့ငင်နိုင်လောက်သည့်အထိ လှပလွန်းလှသော မျက်နှာလေးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာမူ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ပွင့်နေသေးလေသည်။</p> <p>သူမ ထရပ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ပိုးသားညအိပ်ဂါဝန်လေးက လိုက်ပါလှုပ်ရှားသွားပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောက်ကြောင်းများကို ပေါ်လွင်စေလေသည်၊ သွယ်လျသော ခါး၊ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်အုံ၊ ဝိုင်းစက်သော တင်ပါးများဖြင့် သူမ၏အချိုးအစားတိုင်းက လောကရှိ အမျိုးသမီးအများစုကို ရှက်သွေးဖြာသွားစေနိုင်လောက်အောင် စုံလင်လှပနေလေသည်။</p> <p>"ရောက်လာပြီလား၊ ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီပေါ့"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သမ်းဝေလိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p>ဂါဝန်အောက်ခြေမှ သွယ်လျလှပသော ခြေတံရှည်များက တဖြတ်ဖြတ် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏နုနယ်သော ခြေကျင်းဝတ်များက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ နင်းလျှောက်သွားလေသည်။</p> <p>သူမက စားပွဲပေါ်မှ သေရည်အိုးကို မကာ တစ်ငုံ မော့သောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူမ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်မှုများ ယိုဖိတ်နေသော်လည်း သူမ၏စရိုက်က ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>"ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျန်းရှင်းကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားခွင့်ပြုစေချင်တယ်"</p> <p>"ဟင်"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သေရည်အိုးကို ချလိုက်ပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"အဲဒီတောင်းဆိုမှုက ငါ့ကို နည်းနည်း အကျပ်ရိုက်သွားစေတာပဲ။ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားဆိုတာ ရိုးရှင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားဆိုတာ ဘာလဲ"</p> <p>ရှောင်မိုက သူ၏စိတ်ထဲတွင် မှင်တက်သွားသော်လည်း မသိဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာ မည်သို့ သိရှိသွားသလဲဆိုတာကို သူ လုံးဝ မတွေးတတ်တော့ချေ။</p> <p>"အဲဒါက တခြားသူတွေရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အာရုံခံနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို ဖတ်နိုင်တယ်လေ"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"ကျန်းရှင်း စိတ်ဖတ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို မင်း အစကတည်းက သိနေခဲ့ပေမယ့် သူမအတွက် လျှို့ဝှက်ပေးထားခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ဆရာက မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လေ၊ သူမက ငါ့နှလုံးသားထဲကို လှမ်းစူးစမ်းတဲ့အခါ ငါ ခံစားမိတာပေါ့။ တန်ယန်ဂိုဏ်းက အရူးတွေက အမြင်မကျယ်ကြဘူး၊ သူတို့က သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ဖို့သက်သက်နဲ့ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို သုံးပြီး အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်၊ တကယ့်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ"</p> <p>ရှောင်မို၏စိတ်များ တင်းကျပ်သွားပြီး သူ၏ နာလင်ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါ့ကို အဲဒီလို လာမကြည့်နဲ့" သွေးမိစ္ဆာက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ငါသာ သူ့ကို ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်ချင်ခဲ့ရင် အစောကြီးကတည်းက လုပ်ပြီးနေလောက်ပြီ။ မင်းတို့ ကလေးနှစ်ယောက်က ငါ့ကို တားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရှောင်မို  "..."</p> <p>"အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို ငါ မလိုအပ်ဘူး။ သူ့ကို ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူးဆိုတာကိုတောင် ငါ အာမခံနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အနောက်ဘက်ဒေသက မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ မိစ္ဆာအဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို မင်း သိလား"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက နောက်ထပ်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သူမဘာသာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>"အနောက်ဘက်ဒေသမှာ အင်အားအကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုက မိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်တို့ပဲ၊ သူတို့နှစ်ခုပေါင်းက နယ်မြေရဲ့ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို သိမ်းပိုက်ထားကြတယ်။ မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ မိစ္ဆာဆိုတာ ရှေးခေတ်ကတည်းက ရန်သူတွေပဲ"</p> <p>"ရှေးရှေးတုန်းက မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့်တစ်ယောက်ဟာ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ မဟာယာနဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့်ကို ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီနှလုံးသားက မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ ရေစက်ပါနေတယ်၊ အပြင်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းက သူ့ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့သွားမှာပဲ"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို၊ မင်းက မိစ္ဆာဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လာခဲ့ပြီ၊ တစ်သက်လုံး မင်းက မိစ္ဆာတပည့်ပဲ။ ကျန်းရှင်းကို လွှတ်လိုက်လို့ သူမက အခွင့်အရေးရပြီး မဟာတာအိုကို လျှောက်လှမ်းနိုင်သွားမယ်ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ ပြန်လာခဲ့ရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p>"အနာဂတ်ကိစ္စတွေက အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမှာပါ။ တကယ်လို့ အဲဒီလို ဖြစ်လာခဲ့ရင်လည်း ကျွန်တော် လက်ခံမှာပါ" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သိတာတစ်ခုကတော့ ကျန်းရှင်းက ဒီမှာ ဆက်နေလို့မရဘူး၊ သူမ ထွက်သွားပြီး သူမနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းရမယ်ဆိုတာပဲ"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သူ၏မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ရှောင်မိုက လုံးဝ မျက်တောင်မခတ်ခဲ့ချေ။</p> <p>အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း သူ့ကို ခေါ်ပြီး သွားတော့"</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာက သဘောတူလိုက်လေသည်။</p> <p>"သူမကို ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ဆီ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ။ အဲဒီက ကိုယ်တော်ကြီးတွေက မဆိုးပါဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလောက်ကြီး ဟန်ဆောင်မကောင်းကြဘူး။ ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး ရွှီကျင်းလို့ခေါ်တဲ့ ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီးက တကယ့် အရည်အချင်းရှိတယ်၊ သူက ကျန်းရှင်းရဲ့ ဆရာဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီပါတယ်။</p> <p>ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ရှိတယ်။</p> <p>မင်း ဂူဗိမာန်အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ ဓားသုံးချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်ဆိုရင် ကျန်းရှင်းနဲ့အတူ ထွက်သွားခွင့် ပြုမယ်။</p> <p>အဲဒီ ဓားသုံးချက်က မင်းရဲ့အဆင့်ထက် အဆင့်ကြီးတစ်ခု အပြည့် မြင့်တဲ့ အင်အားနဲ့ ခုတ်မှာနော်။</p> <p>မင်း လက်ခံလား၊ လက်မခံဘူးလား"</p> <p>"ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်" ဟု ရှောင်မိုက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"သေချာလား၊ ငါ အင်အားလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"</p> <p>"ကျွန်တော် သိပါတယ်"</p> <p>"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို သေချာ ကျင့်ကြံတော့" သွေးမိစ္ဆာက သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ပို၍ပို၍ သဘောကျလာလေသည်။ "သွားတော့၊ ငါ အိပ်တော့မယ်"</p> <p>ရှောင်မိုက လှည့်ကာ ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>သူ ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် သွေးမိစ္ဆာ၏မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကာ သူမက ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ချောင်းဆိုးလိုက်လေသည်။</p> <p>"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်"</p> <p>ချောင်းဆိုးခြင်းက ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး အချိန်အတော်ကြာမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။</p> <p>သူမ၏လက်ဖဝါးထဲရှိ သွေးများကို ကြည့်ရင်း သူမက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ငါ့သေဖို့အတွက် အချိန် ဘယ်လောက်များ ကျန်သေးလို့လဲ"</p> <p>သူမက ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အကြည့်ကို မြှင့်လိုက်ရာ ရှောင်မိုက ခြံဝန်းဆီသို့ ပြန်သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>[ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆရာလေ။ ခင်ဗျားကို စော်ကားတာက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အိုးမဲသုတ်တာပဲ ]</p> <p>အနန္တတာအိုမြို့တော်တွင် ရှောင်မို ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်တွေးမိပြီး သွေးမိစ္ဆာက မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>"ဒီကောင်လေးက ငါ့ကို သူ့ဆရာလို့ ပြောနေတာကိုး..."</p> <p>"ဒါတောင်မှ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လခွဲအတွင်းမှာ မင်း ငါ့ကို ဆရာလို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save