Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါပေမယ့် ရှင် ကျွန်မဘေးမှာ မရှိရင် မကောင်းဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်၏ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်။</p> <p>နေ့စဉ် မောင်းနာရီမတိုင်မီ ရှောင်မိုက သူ၏အခန်းမှထကာ နာလင်ဓားကိုကိုင်ဆောင်ရင်း သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်လေ့ရှိသည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်းကို စုစုပေါင်း ဟန်ပန်ကိုးမျိုးဖြင့် ခွဲခြားထားပြီး ဟန်ပန်တစ်ခုစီတိုင်းက ယခင်ဟန်ပန်အပေါ် အခြေခံကာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ အဆင့်ကိုးဆင့်နှင့် ကိုက်ညီမှုရှိလေသည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းဟန်ပန်များကို ရောက်လာလေလေ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>သဘာဝကျစွာပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ကျင့်ကြံလေလေ ကျင့်စဉ်သွေဖည်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများလေလေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်မို၏ ကျင့်ကြံခြင်းအမြန်နှုန်းက တကယ်ကို လျင်မြန်လွန်းလှသည်၊ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်မှာပင် သူ၏ကျင့်ကြံမှုက နှေးကွေးသွားမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြခဲ့ချေ။</p> <p>အမျိုးမျိုးသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ရတနာများက ကူညီထောက်ပံ့ပေးထားခြင်းကို ထည့်မပြောလျှင်တောင်မှ ရှောင်မိုက အဆင့်တစ်ခုကို ချိုးဖျက်ရသည်မှာ ရေသောက်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလွယ်ကူသည်ဟု ခံစားခဲ့ရလေသည်။</p> <p>ကျင့်ကြံသူများ မကြာခဏ ပြောဆိုလေ့ရှိကြသော အဆင့်တက်ရန်ခက်ခဲသည့် အတားအဆီးဆိုသည်ကိုမူ ရှောင်မိုက သေချာပေါက် တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။</p> <p>၎င်းအပြင် သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်းက ရှောင်မိုနှင့် အလွန်အမင်း ကိုက်ညီမှုရှိနေခြင်းကလည်း ပါဝင်လေသည်။</p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှောင်မိုကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီနှင့် ပတ်သက်၍ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလာရလေသည်။</p> <p>သူက တကယ့်ကို ဘီလူးသရဲတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။</p> <p>ရှောင်မို အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး နှစ်လအကြာတွင် သူက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်၏ အလယ်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ရှောင်မိုက သူ၏ကျင့်ကြံမှု မြန်ဆန်လွန်းနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏အဆင့်ကို တမင်သက်သက် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်မိုက အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဆင့်ငယ်တစ်ခုကို ချိုးဖျက်သွားခဲ့ရသေးသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သူ၏အဆင့် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေမည်ကို သံသယဝင်မိလေသည်။ တစ်နေ့တွင် သူက သွေးမိစ္ဆာကို မေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအုတ်မြစ်က မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတာလား"</p> <p>ရှောင်မို၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သွေးမိစ္ဆာမှာ သောက်လက်စ သေရည်များ သီးသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေသည်၊ "မြန်မြန်ကျင့်ကြံနိုင်တာက အုတ်မြစ် မတည်ငြိမ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။ ဒါဆို တစ်သက်လုံး ကျင့်ကြံတာတောင် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ကြတဲ့ အရူးတွေကရော သူတို့ရဲ့ အုတ်မြစ်က အလွန်အမင်း ခိုင်မာနေလို့လား"</p> <p>"အရင်တုန်းက မင်း ဝမ်ဝေ့ကျွင်းနဲ့ လီချန်တို့ကို သတ်ခဲ့တယ်လေ။ အဲဒီနှစ်ယောက်က ဂူဗိမာန်အဆင့်ကို မချိုးဖျက်ခင် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်မှာ သုံးလေးနှစ်လောက် အချိန်ကုန်ခံခဲ့ကြရတာ"</p> <p>"ဒါတောင်မှ သူတို့က မင်းရဲ့ ဓားဟန်ပန်အကွက်နှစ်ဆယ်ကိုတောင် ဒဏ်မခံနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ အဲဒါက ဘာကိုပြနေတာလဲ"</p> <p>ရှောင်မို  "..."</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ လက်ကလေးကို မြှောက်ကာ နှုတ်ခမ်းမှ သေရည်များကို သုတ်လိုက်သည်၊ "ပါရမီရှင်ဆိုတာ ပါရမီရှင်ပဲ၊ အရူးဆိုတာ အရူးပဲ။ မင်းရဲ့ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်က တခြားလူတွေ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားရင်တောင် လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ပဲ။ ကြိုးကြိုးစားစား ဆက်လေ့ကျင့်ပါ၊ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်"</p> <p>"မှတ်ထား၊ မင်းက ငါ့တပည့်ပဲ။ မင်းရဲ့အဆင့်က မြန်မြန်တက်လာတာ သဘာဝကျပါတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်း ငါ့ဓားအောက်မှာ သေသွားတာ ကြာလှပေါ့"</p> <p>"..."</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက ထိုသို့ပြောလာသဖြင့် ရှောင်မိုကလည်း စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ဆက်လက်လေ့ကျင့်လေတော့သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ကျင့်ကြံမှုများ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားလျှင်လည်း သူမအတွက် ဘာအကျိုးအမြတ်မှ ရှိလာမည်မဟုတ်သည့်အပြင် သူမအတွက် အရှက်ရစရာပင် ဖြစ်လာနိုင်သေးသည်။</p> <p>နောက်ထပ် နှစ်ဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်း၏ ပထမဆုံး ဟန်ပန်နှစ်ခုကို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်အထိ လေ့ကျင့်ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှောင်မို အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး ခုနစ်လမြောက်တွင်။</p> <p>တစ်မနက်ခင်းတွင် ရှောင်မိုက အဆင့်ချိုးဖျက်ကာ ဂူဗိမာန်အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ယခင်က ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မို၏ ဂူဗိမာန်အဆင့်ကို ဖိနှိပ်ထိန်းချုပ်ပေးရန်အတွက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ရတနာအမျိုးမျိုးကို ရှာဖွေပေးခဲ့သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာကလည်း ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဂူဗိမာန်အဆင့်ကို ဖိနှိပ်ထိန်းချုပ်ရန် သူမ အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ရတနာများကို ထုတ်ယူလာခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုရတနာများက အလွန်အမင်း နိမိတ်မကောင်းသော အရာများဖြစ်ကြပြီး တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက သွေးချီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ရှောင်မိုက ထိုရတနာသုံးပါး၏ သွေးချီများကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရကာ ကျင့်စဉ်သွေဖည်ခြင်း ဖြစ်လုနီးပါးအထိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာစေရန် တစ်လတိတိ အချိန်ယူခဲ့ရလေသည်။</p> <p>သို့သော် အသားကျသွားပြီးနောက်တွင်မူ ရှောင်မိုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးချီများမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ဂူဗိမာန်အဆင့်မှာလည်း လုံးဝ ခိုင်မာတည်ငြိမ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ဂူဗိမာန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာထံသို့ သွားရောက်ရှာဖွေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်။</p> <p>ရှောင်မိုက ပြဿနာများပေါများလှသော ဤအနန္တတာအိုဂိုဏ်းမှ ကျန်းရှင်းကို အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစေချင်ခဲ့သည် မှန်သော်လည်း။</p> <p>ရှောင်မိုက စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်တတ်သော လူငယ်တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ၊ သွေးမိစ္ဆာ၏ ဓားသုံးချက်ကို ချက်ချင်းသွားရောက် စိန်ခေါ်လောက်သည့်အထိ သူ မမိုက်မဲခဲ့ပေ။</p> <p>သူ၏ခွန်အားများ မလုံလောက်သေးကြောင်း သူ ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်း၏ တတိယမြောက်ဟန်ပန်ကို သေချာပေါက် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်နိုင်ရန် လိုအပ်သေးသည်။</p> <p>နောက်ထပ် လအနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်တိတိ ပြည့်မြောက်သွားသော နေ့၏ နံနက်ခင်းတွင်။</p> <p>တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ရှောင်မိုက အလိုလို သိမြင်လာသော ခံစားချက်တစ်ခုကြောင့် သူ၏ဓားကို ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>သွေးရောင် ဓားချီက လခြမ်းတစ်ခုအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းငါးဆယ်ကွာဝေးသော တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ထက်ပိုင်း ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် သွေးရောင် ဓားချီက အားနည်းသွားမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ခုတ်ပိုင်းသွားလေသည်။</p> <p>ထိုတောင်ထွတ်၏ အနောက်ဘက်တွင် အမြင့်တူညီသော တောင်ထွတ်များ ရှိနေပြီး သွေးမိစ္ဆာက ထိုတောင်ထိပ်များ အားလုံးပေါ်တွင် ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးများကို ယခင်ကတည်းက ချထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>အဝေးဆီမှ ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသံများကိုသာ ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတိုင်းမှာ ထက်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ဓားချီက ကျန်းသုံးရာအကွာအဝေးအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်၏ တောင်စောင့်မှော်ဝင်္ကပါကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားလေရာ အမျိုးသမီးတပည့်အတော်များများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆဲဆိုကြရင်း ၎င်းတို့၏ ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်ကို မည်သူကများ သေချင်စော်နံစွာဖြင့် လာရောက်အနှောင့်အယှက်ပေးရဲသလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုရန် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာကြလေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ ၎င်းမှာ သူတို့ လုံးဝ ရန်မစရဲသည့် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ် သခင်၏ တပည့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့က လက်လျှော့လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>သို့သော် အမျိုးသမီးအနည်းငယ်က ၎င်းတို့၏ အသံများကို လှိုင်းများဖြင့် ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်၊ "မောင်လေးက ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်ရဲ့ တံခါးကိုတောင် လာခေါက်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့ ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်မှာ လာမဆော့ချင်ဘူးလား"</p> <p>ရှောင်မိုက မကြားဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။</p> <p>ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်မှ ဤအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများက သူ့လို လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ်ပင် ပရောပရည် လုပ်နေကြလေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤဓားချက်အပြီးတွင် သူက တတိယမြောက်ဟန်ပန်ဖြစ်သော "သွေးလမင်းခုတ်ချက်" ကို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှောင်မို၊ မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"</p> <p>ရှောင်မို သူ၏ ဓားရှည်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ချိန်မှာပင် ကျန်းရှင်း၏ အသံက သူ၏အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>"လာပြီ"</p> <p>ရှောင်မိုက လှည့်ကာ ခြံဝန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်တာကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို၏ နေ့စဉ်ဘဝကို ဂရုစိုက်ပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်မို အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာက ကျန်းရှင်းအား နေ့စဉ် မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ အသားများကို ပေးလေ့ရှိပြီး ရှောင်မိုကို အားဖြည့်ပေးရန်အတွက် အစားအစာအဖြစ် ချက်ပြုတ်ခိုင်းလေသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ရှောင်မိုက သူမကို အတူစားရန် ခေါ်သော်လည်း ကျန်းရှင်းက ခေါင်းကိုသာ အဆက်မပြတ် ခါယမ်းနေပြီး အမြဲတမ်း အစာရှောင်ဆေးလုံးများကိုသာ စားသုံးခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်မိုက သူမကို နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းခန့် ဆူပူလိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ ကျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ရှောင်မိုနှင့်အတူ နာခံစွာ ဝင်စားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>သာမန် သေမျိုးများအတွက်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝလှသော သားရဲအသားများကို အလွန်အကျွံ စားသုံးမိပါက ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါက်ကွဲကာ သေဆုံးသွားစေနိုင်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ကျန်းရှင်း၏ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသား ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အထူးခြားဆုံးဖြစ်ရာ သူမက စားသလောက် စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနိုင်လေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်အထိ ကျန်းရှင်းက မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းမှော်ပညာရပ်များကိုမျှ မသင်ယူရသေးသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြွယ်ဝသော အသားများမှရရှိသည့် အာဟာရဓာတ်များက သူမ၏ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို ချီစုစည်းမှုအဆင့်၏ စတုတ္ထအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p>၎င်းက ကျန်းရှင်း၏ ပါရမီ မည်မျှအထိ လွန်ကဲနေသလဲဆိုတာကို ပြသနေလေသည်။</p> <p>အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်လာလေလေ ရှောင်မိုက သူမကို မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်တစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ကာ ကျင့်ကြံစေရန် ပိုမိုဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာလာလေလေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"အာရှင်း" နံနက်စာစားပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူ၏ ပန်းကန်နှင့် တူများကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟင်" ကျန်းရှင်းက ပါးစပ်ထဲတွင် တူများကို ကိုက်ထားလျက် ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းကို နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားချင်လို့" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းရှင်းက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်၊ "ဘယ်နေရာလဲ"</p> <p>"မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော် တစ်ခုကိုပေါ့"</p> <p>ရှောင်မိုက သူ၏အတွေးများကို စုစည်းလိုက်လေသည်။</p> <p>"အာရှင်း၊ မင်းရဲ့ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားက အရမ်းကို ထူးခြားလွန်းတယ်။ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းမှာ သွေးမိစ္ဆာရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေတယ်ဆိုပေမယ့် သူမက အဆုံးမှာတော့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်တယ်။ တခြားသူတွေသာ သိသွားခဲ့ရင် သူမလည်း မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်။ အဲဒါကြောင့် မင်းကို ပိုလုံခြုံတဲ့နေရာ တစ်ခုဆီ ခေါ်သွားချင်တာ"</p> <p>"အဲဒီမှာ မင်းက မဟာယာနဗုဒ္ဓဓမ္မကို သင်ယူနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို စတင်လျှောက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p>"အနည်းဆုံးတော့ မင်း အခုလိုမျိုး ပုန်းကွယ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ"</p> <p>ကျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားနေလေသည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက ခေါင်းမော့လာပြီး မေးလိုက်သည်၊ "ရှောင်မို၊ ရှင်ခေါ်သွားမယ့် နေရာမှာ ရှင်ရော ရှိနေမှာလား"</p> <p>ရှောင်မိုမှာ ခဏတာမျှ စကားဆွံ့အသွားလေသည်။</p> <p>"အရူးမလေး" အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်လိုက်သည်၊ "ငါ ရှိတာ မရှိတာ ဘာများကွာခြားသွားမှာမို့လို့လဲ။ အဲဒါက အရေးကြီးလို့လား။ အဲဒီနေရာကို ခုံးနျန်ကျောင်းတော်လို့ ခေါ်တယ်၊ အဲဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ"</p> <p>"ဒါပေမယ့် ရှောင်မို..."</p> <p>ကျန်းရှင်းက သူမ၏ရှေ့ရှိ ကောင်လေးကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ရှင်ပြောတဲ့ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ..."</p> <p>"ဒါပေမယ့် ရှင် ကျွန်မဘေးမှာ မရှိရင် မကောင်းဘူး"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save