Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်မို၊ ရှင် ကျွန်မကို တကယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">တကယ်ပဲ လိမ်မပြောတာ မဟုတ်လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက အဝတ်လျှော်ရန် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ် တစ်ဝက်ခန့်ရှိ စမ်းရေကန်ဆီသို့ သွားနေစဉ် ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာ၏ ခြံဝန်းဆီသို့ ထပ်မံထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏အခန်းထဲတွင် တစ်ရေးအိပ်မနေခဲ့ချေ၊ ယင်းအစား သူမက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိပျင်းတွဲထိုင်ကာ ဈေးပေါသော ဝတ္ထုတစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုနေလေရာ ထိုအရာက ရှောင်မိုကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။</p> <p>"မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်"</p> <p>ရှောင်မို ဝင်လာသည်ကို အာရုံခံမိသော သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ စာမျက်နှာများကိုသာ ဆက်လက်လှန်နေလေသည်။</p> <p>"အဲဒီလောက်တော့ ဖြစ်သင့်ပါတယ်" ရှောင်မိုက သူမ၏စာအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ စာဖတ်တာလား"</p> <p>"တကယ်ပဲ ဆိုတာက ဘာသဘောလဲ။ ငါက အမြဲတမ်း စာအုပ်တွေကို မြတ်နိုးတာ၊ မင်းသာ သတိမထားမိခဲ့တာပါ" သူမက အကြည့်ကို မြှင့်လိုက်သည်၊ "ရော့ ကြည့်ကြည့်၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p>သူမက စာအုပ်ကို သူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ဖမ်းယူလိုက်ပြီး စာမျက်နှာအနည်းငယ်ကို အကြမ်းဖျင်းဖတ်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။</p> <p>ထိုဇာတ်လမ်းက အသက်ဝင်လှသော ရုပ်ပုံများပင် ပါဝင်သည့် သီးသန့် ကာမရာဂနှိုးဆွသော ဝတ္ထုတစ်အုပ် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>သူက စာအုပ်ကို ဒေါသတကြီး ပိတ်ချလိုက်ပြီး ပြန်ပစ်ပေးလိုက်ကာ သွေးမိစ္ဆာကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"ဒါကို စာအုပ်မြတ်နိုးတယ်လို့ ခေါ်တာလား"</p> <p>"ခင်ဗျားက ညစ်ညမ်းတဲ့ ဦးလေးကြီးဇာတ်လမ်းတွေကို သဘောကျနေတာပဲ"</p> <p>"ငါ့ကို အဲဒီလို လာမကြည့်နဲ့" သူမက ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ဆရာမှာ တာအိုလက်တွဲဖော်မှ မရှိတာ၊ ငါ့ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းလို့ မရဘူးလား။ ဒါ့အပြင် ရမ္မက်ဆိုတာကလည်း သွေးစွမ်းအင်တစ်မျိုးပဲလေ၊ တပ်မက်မှုက သွေးချီတွေကို ပိုပြီး ထူထပ်လာစေတယ်"</p> <p>"ဒါဆိုလည်း လက်တွဲဖော် သွားရှာလေ" ဟု ရှောင်မိုက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟက်" သွေးမိစ္ဆာက ထရပ်ကာ လျှောက်လာပြီး သူ၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်၊ "နှစ်သုံးထောင်အတွင်းမှာ ငါ့အချိန်တွေ ပေးရလောက်အောင် တန်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်မှ ငါ မတွေ့ဖူးသေးဘူး"</p> <p>သူမက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ "မင်းသာ နောက်ထပ် အနှစ်တစ်ထောင်လောက် ပိုကြီးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ စဉ်းစားပေးကောင်း စဉ်းစားပေးနိုင်မယ် ကောင်လေး"</p> <p>ရှောင်မို  "..."</p> <p>"ကဲပါ၊ စနောက်နေတာ တော်လောက်ပြီ" သူမက ခြံဝန်းအပြင်သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်ထွက်သွားသည်၊ "လာ အရိုက်ခံလှည့် ကောင်လေး"</p> <p>ရှောင်မိုက နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးက တောင်ထိပ်ရှိ ကွက်လပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကျန်းဆယ့်ငါးခန့် အကွာအဝေးတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက သစ်သားဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်၊ "သုံးချက်ပဲ ကောင်လေး။ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"</p> <p>"လာခဲ့ပါ" သူက နာလင်ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ပထမတစ်ချက်"</p> <p>သူမ စကားပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူမ၏ သစ်သားဓားက အောက်သို့ လှဲယမ်းကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ထိုဟန်ပန်ကို မှတ်မိသွားလေသည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်း၏ ပထမဆုံးဟန်ပန်၊ ကြက်သွေးရောင် တောက်ပခြင်းပင်။</p> <p>ပထမဆုံးဟန်ပန်က မခက်ခဲလှချေ၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကြက်သွေးရောင် တောက်ပခြင်းဟန်ပန်ကို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်အထိ ကျွမ်းကျင်နေပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>သို့တိုင် သွေးမိစ္ဆာ ခုတ်ချလိုက်သောအခါ နေဝင်ဆည်းဆာ တိမ်တိုက်များက သွေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>သူက သူ၏ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ တူညီသော ဟန်ပန်ဖြင့်ပင် ပြန်လည်ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>ကြက်သွေးရောင် ဓားချီနှစ်ခု ဝင်တိုက်မိသွားကြပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သွေးရောင် လိပ်ပြာလေးများအလား ပြန့်ကျဲလွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p>အသက်တစ်ရှိုက်စာ အကြာတွင်တော့ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားလေသည်။ ရှောင်မိုက သူ၏ဓားကို မြေကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ရပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သွေးများ စီးကျနေလေသည်။</p> <p>"ပထမတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် မင်းက ဒီလိုဖြစ်နေပြီလား။ ကောင်လေး၊ မင်း တကယ်ရော ခံနိုင်ရည်ရှိရဲ့လား" သူမက သစ်သားဓားကို ပခုံးပေါ်တင်ထားပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊ "ဒုတိယတစ်ချက်"</p> <p>"အို"</p> <p>သူမ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ သစ်သားဓားက လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ဒုတိယမြောက်ဟန်ပန်၊ မှေးမှိန်သွားသော အနီရောင်။</p> <p>သွေးချီများက သစ်သားဓားကို ရစ်ပတ်သွားပြီး ကျန်းနှစ်ဆယ်အထိ ရှည်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>ဧရာမ သွေးရောင်ဓားကြီးက အောက်သို့ ခုတ်ချလာလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ခုခံရန် သူ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝုန်း။</p> <p>ကြက်သွေးရောင် ဓားသွားက နာလင်ဓားကို ဝင်တိုက်မိသွားလေသည်။</p> <p>သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်မှာ တစ်ပေခန့် ကျွံဝင်သွားလေသည်။</p> <p>သူ၏ လက်ဖဝါးများ ကွဲအက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားလေသည်၊ သူက သံချေးနံ့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်ကြီးမှာ ထက်ပိုင်း ကွဲအက်သွားလေပြီ။</p> <p>"တတိယအချက်က သွေးလမင်းခုတ်ချက်ပဲ။ မင်းလည်း အဲဒါကို သုံးလို့ရတယ်။ ငါ့ခါးက ဆွဲလဲလေးကို ပြတ်အောင် ခုတ်နိုင်ရင် မင်းကို ငါ ဆရာလို့ ခေါ်မယ်"</p> <p>သူမက လွှဲယမ်းခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် သွေးရောင်ဓားတစ်လက်က သူ၏ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ခုတ်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သွေးစွမ်းအင် လခြမ်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝုန်း။</p> <p>တောင်ထိပ်တစ်ခွင်တွင် သွေးချီများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သဲပွင့်များကို မီတာအတော်များများအထိ မြင့်တက်သွားစေလေသည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ကျန်းဆယ့်ငါးခန့် အကွာအဝေးတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ လက်ဖဝါးမှ သွေးစက်များက မြေကြီးထဲသို့ တစ်စက်စက် ကျဆင်းနေလေသည်။</p> <p>သို့တိုင် သူက ထင်းရှူးပင်ပေါက်လေးတစ်ပင်အလား မတ်မတ်ရပ်နေပြီး လဲကျသွားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>"ကျွန်တော် ကျန်းရှင်းကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားလို့ ရပြီလား" ဟု သူက ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သီသီလေး အောင်မြင်တယ်ပေါ့လေ" သူမ၏ မြင့်မားသော ကော်လာအောက်မှ ဆေးလုံးများပါသော ပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ဖန်ပုလင်းငယ်လေးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူရှိန်လေး ကပ်ကျန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"တစ်နေ့ တစ်လုံးသောက်၊ သုံးရက်နေရင် မင်း အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်" သူမက သမ်းဝေလိုက်ပြီး သစ်သားဓားကို ပစ်ချကာ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ပြန်သွားလေသည်၊ "မှတ်ထား၊ သုံးလပြည့်ရင် အနန္တတာအိုဂိုဏ်းကို ပြန်လာခဲ့။ အပြင်မှာ သွားမသေနဲ့၊ ငါက အလောင်းကောက်ရတာကို မုန်းတယ်"</p> <p>သူက သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ဆေးတစ်လုံးကို မြိုချလိုက်သည်၊ ထို့နောက် ခြံဝန်းကို ရှင်းလင်းကာ အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ စတင်ဆင်းသက်သွားလေသည်။</p> <p>"ဒီကောင်လေးတော့..."</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက် ပျောက်ကွယ်သွားသော သူ့ကို ကြည့်ရင်း သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ ခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ ငွေရောင် ဆွဲလဲလေး၏ ကြိုးက ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ဆွဲလဲလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေလေသည်။</p> <p>"တကယ်ကို သီသီလေးပဲ၊ လူမိတော့မလို့"</p> <p>သူမက ဆွဲလဲလေးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး နေရောင်အောက်တွင် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p>တောင်စောင်း တစ်ဝက်လောက်ရှိ</p> <p>ကြည်လင်သော စမ်းရေကန်ဘေးတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက သူမ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်ထားပြီး အဝတ်များကို တုတ်ဖြင့် ထုနှက်လျှော်ဖွပ်နေလေသည်။</p> <p>သူမက ကျနေသော ဆံနွယ်စများကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး ပါးပြင်ပေါ်မှ နှင်းစက်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ပုံဆောင်ခဲလေးများအလား ရေစက်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းသွားလေသည်။</p> <p>"အာရှင်း" ဟု ရှောင်မိုက လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ရှောင်မို" ကျန်းရှင်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို အဝတ်အစားပေါ်တွင် ကမန်းကတန်း သုတ်ကာ ပြေးလာခဲ့လေသည်၊ "ရှင် ရောက်လာပြီပဲ။ ခဏစောင့်နော်၊ ကျွန်မ အဝတ်လျှော်တာ ခဏနေရင် ပြီးတော့မယ်"</p> <p>"မလိုတော့ဘူး" သူက ပြုံးလိုက်သည်၊ "ငါတို့ ထွက်သွားလို့ရပြီလို့ သွေးမိစ္ဆာက ပြောလိုက်တယ်။ ငါတို့ တန်းပြီး ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ကို သွားကြမယ်"</p> <p>"ဟင်။ သူမက ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်တာလား" ကျန်းရှင်းက မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>"အင်း၊ ငါ ပညာစုံပြီလို့ သူမက ထင်နေလို့လေ"</p> <p>"ရှောင်မို၊ ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်" သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက အဆက်မပြတ် ပုတ်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p>"ငါက ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ" သူက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်လိုက်ပြီး တောင်အောက်သို့ လှည့်ဆင်းသွားသည်၊ "မြန်မြန်လုပ်"</p> <p>သူမက ပစ်ထားခဲ့သော အဝတ်ဟောင်းများကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ကြည့်ကာ နောက်မှ ကမန်းကတန်း ပြေးလိုက်သွားလေသည်။</p> <p>သူ၏ ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း သူမက သူ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ရှောင်မို၊ ရှင် ကျွန်မကို တကယ်၊ တကယ်ပဲ လိမ်မပြောတာ မဟုတ်လား"</p> <p>"တကယ်၊ တကယ်ကို မလိမ်ပါဘူး" သူက ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟေး"</p> <p>သူ၏ ပြတ်သားသော အဖြေကြောင့် ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးက ယုံကြည်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးလေးများ တောက်ပသွားလေသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ကို ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မတို့ နေဖို့နေရာ တစ်ခုရှာကြမယ်လေ"</p> <p>သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီလေ"</p> <p>"ကျွန်မတို့က လူဆိုးတွေ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့ တောင်တန်းတွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ သွားနေကြမယ်"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p>"ကျွန်မတို့ အတူတူ လယ်လုပ်ကြမယ်၊ အတူတူ ငါးဖမ်းကြမယ်၊ အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြမယ်နော်"</p> <p>သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း၊ သူမ၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ် စကားသံလေးများကို ကြားရင်း ရှောင်မိုက သူ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒါ မကောင်းလို့လား" သူမက လှည့်ကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲရင်း မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>သူက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖွလိုက်သည်၊</p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save