Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၉၈)</h2> <h2 style="text-align:center">နှလုံးသားထဲမှ မဟာယာနဗုဒ္ဓ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>နှစ်လအကြာတွင် ရှောင်မိုက မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p>ထိုမြို့လေးက ခုံးနျန်ကျောင်းတော်နှင့် မဝေးလှသော နေရာတွင် တည်ရှိပြီး ခုံးနျန်မြို့ဟု အမည်ရလေသည်။</p> <p>အမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် ၎င်းက ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ လက်အောက်ခံ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ခုံးနျန်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်မိုက သူ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသလားဟုပင် သံသယဝင်မိလေသည်။</p> <p>ခုံးနျန်မြို့၏ လမ်းမများထက်တွင် လျှောက်လှမ်းသွားရာ သေရည်ဆိုင်ဖြစ်စေ၊ အသားဆိုင်ဖြစ်စေ အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းတွင် မဟာယာနဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် တစ်ဆူစီကို ပူဇော်ထားကြလေသည်။</p> <p>သင်းပျံ့သော နံ့သာပေါင်းအမွှေးနံ့သာများက မြို့လေး၏ လေပြေလေညင်းထဲတွင် ရောယှက်နေလေသည်။</p> <p>လူတိုင်းက အလွန်အမင်း အေးချမ်းနေပုံပေါ်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မို ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသော အခြားမြို့များတွင် လူများကြားရှိ သတိထားစောင့်ကြည့်တတ်သော အငွေ့အသက်များကို သူ အနည်းနှင့်အများ ခံစားခဲ့ရဖူးလေသည်။</p> <p>သူက ခါးပိုက်နှိုက်များ ပစ္စည်းခိုးယူနေခြင်း၊ အိမ်နီးချင်းများ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ဆဲဆိုနေကြခြင်း စသည်တို့ကိုပင် ရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့ခဲ့ရသေးသည်။</p> <p>အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် လေထုတစ်ခုလုံးက ရန်လိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤမြို့လေးတွင်မူ လူတိုင်းက သဟဇာတဖြစ်ကာ ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။</p> <p>သို့တိုင် ရှောင်မိုကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သောအရာက ဤအရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ လက်အောက်ခံ မြို့တစ်မြို့တွင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များ အမှန်တကယ် ရှိနေခြင်းပင်တည်း။</p> <p>ထိုပြည့်တန်ဆာအိမ်များမှ အမျိုးသမီးများက လမ်းဘေးမှနေ၍ ဧည့်သည်များကို ဆွဲဆောင်ခေါ်ယူကြပြီး ခုံးနျန်ကျောင်းတော်မှ ကိုယ်တော်ကြီးများ ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့ကိုပင် ဆွဲဖမ်းရန် ကြိုးစားကြသေးသည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်မို မြင်တွေ့ရသလောက်တော့ မည်သည့် ကိုယ်တော်ကြီးတစ်ပါးကမျှ ဝင်ရောက်သွားခြင်း မရှိချေ။</p> <p>ကိုယ်တော်ကြီးများက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြပြီး ခပ်သွက်သွက် ရှောင်တိမ်းသွားကြလေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီခုံးနျန်မြို့က ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ရဲ့ လက်အောက်ခံ မဟုတ်ဘူးလား။ သေရည်နဲ့ အသားတွေ ရှိနေတာက လက်ခံလို့ရပေမယ့် မြို့ထဲမှာ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေကိုပါ ခွင့်ပြုထားတာလား"</p> <p>ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းနှင့်အတူ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကို မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား"</p> <p>လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှင်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"လူငယ်လေး၊ မင်းက ရပ်ဝေးကလာတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။ အရင်တုန်းက ဒီမြို့လေးကို တိန့်ယင်းမြို့လို့ ခေါ်ပြီး ခုံးနျန်ကျောင်းတော်နဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးကွ"</p> <p>"နောက်ပိုင်းကျတော့ ကိစ္စတချို့ကြောင့် ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က ကိုယ်တော်ကြီးကြီးတစ်ပါးက တိန့်ယင်းမြို့ရဲ့ မြို့သခင်ဟောင်းကို အသက်ကယ်ပေးခဲ့လို့ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ရဲ့ လက်အောက်ကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ခုံးနျန်မြို့လို့ နာမည်ပြောင်းလိုက်တာပဲ"</p> <p>"အမည်ခံအားဖြင့် ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က ခုံးနျန်မြို့အပေါ် တိုက်ရိုက်အာဏာရှိတယ်ဆိုပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က ခုံးနျန်မြို့ရဲ့ ဘယ်ကိစ္စကိုမှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိပါဘူး"</p> <p>"ခုံးနျန်မြို့က လူတွေက သဘာဝအတိုင်းပဲ သူတို့ သင့်တော်သလို နေထိုင်ကြတယ်။ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ကလည်း ငါတို့ကို မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာကို ယုံကြည်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားမပေးဘူး"</p> <p>"အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းမှာ မင်းတွေ့ရတဲ့ မဟာယာနဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေကတော့ မြို့သူမြို့သားတွေက သူတို့သဘောနဲ့သူတို့ တောင်းဆိုပြီး ပူဇော်ထားကြတာလေ"</p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က ကိုယ်တော်ကြီးတွေက မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ တောင်အောက်ကို မကြာခဏ ဆင်းလာတတ်လို့ပဲ"</p> <p>"မင်္ဂလာဆောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဈာပနအခမ်းအနားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရောဂါကုသတာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က ကိုယ်တော်ကြီးတွေကပဲ ကူညီဖြေရှင်းပေးကြတာ"</p> <p>"အချိန်တွေကြာလာတော့ လူတိုင်းက မိမိတို့အိမ်မှာ မဟာယာနဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေကို သဘာဝကျကျပဲ ပူဇော်လာကြတော့တာပေါ့"</p> <p>"ဪ သိပါပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က နာမည်တော်တော်ကောင်းပုံရတယ်"</p> <p>" အလွန်ကောင်းတာပေါ့" လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှင်က ပြုံးလိုက်သည်၊ "သူတို့က ငါတို့ကို လယ်ထွန်ဖို့နဲ့ ရေပေးဝေရေး စီမံကိန်းတွေ တည်ဆောက်ဖို့တောင် ကူညီပေးသေးတာ"</p> <p>ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကာ ကျန်းရှင်းကိုသာ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သဖြင့် တစ်ဖက်လူပြောသမျှ အရာအားလုံးက အမှန်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p>လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခုံးနျန်မြို့မှ အခြားမြို့သူမြို့သား အတော်များများကိုပါ မေးမြန်းခဲ့လေသည်။</p> <p>လူတိုင်းက ခုံးနျန်ကျောင်းတော်မှ ကိုယ်တော်ကြီးများအပေါ် အမြင်ကောင်းရှိကြလေသည်။</p> <p>ခုံးနျန်မြို့မှ လူတိုင်းက ခုံးနျန်ကျောင်းတော်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း ခံစားကြရပြီး ဤနေရာတွင် နေထိုင်ကာ ကျောင်းတော်၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိခြင်းက ၎င်းတို့၏ ကံကောင်းမှုပင် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားကြလေသည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာကလည်း ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p>ထိုအချက်နှစ်ချက်က တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်တူကျနေသဖြင့် ရှောင်မိုက ခုံးနျန်ကျောင်းတော်အပေါ် များစွာ ပိုမို စိတ်ချသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>လက်ဖက်ရည်ဖိုး ရှင်းပြီးနောက် ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ခုံးနျန်ကျောင်းတော် တည်ရှိရာ ခုံးနျန်တောင်ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်မိုက ခုံးနျန်ကျောင်းတော်သို့ မဟာယာနဗုဒ္ဓကို ပူဇော်ရန် သွားရောက်ကြသော သာမန်ပြည်သူ အများအပြားနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့လေသည်။</p> <p>နာရီဝက်ပင် မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့က တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ထိပ်တွင် မဟာယာနဗုဒ္ဓ၏ ဩဇာတိက္ကမ အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ကျက်သရေမင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်များ နေရာအနှံ့ လွင့်မျောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>၎င်းက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ မဟုတ်ပါက တောင်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ဉာဏ်အလင်းရထားသော ကိုယ်တော်ကြီးကြီးများစွာ ရှိနေသည်ဟုသာ ဆိုလိုနိုင်ပေသည်။</p> <p>"သွားကြစို့ အာရှင်း၊ ငါတို့ တောင်ပေါ်တက်ကြမယ်" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အင်း"</p> <p>ကျန်းရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မို၏ နောက်မှ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။</p> <p>ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ ခြံဝန်းတစ်ခုအတွင်းတွင်။</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး ရွှီကျင်းသည် မဟာယာနဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ သစ်သားငါးကို ခေါက်ရင်း ကျမ်းစာများ ရွတ်ဖတ်နေလေသည်။</p> <p>ရွတ်ဖတ်နေစဉ်မှာပင် ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူက သူ၏ လက်ထဲရှိ မဟာယာနဗုဒ္ဓစိပ်ပုတီးကို လှည့်ပတ်ရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို တွက်ချက် ဟောကိန်းထုတ်နေပုံပေါ်လေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာကာ ဘုရားဖူးများ မဟာယာနဗုဒ္ဓကို ပူဇော်လေ့ရှိရာ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ အရှေ့ဘက် ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။</p> <p>"ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး"</p> <p>"ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး"</p> <p>"ဂါရဝပြုပါတယ် ကိုယ်တော်ကြီးကြီး"</p> <p>ခုံးနျန်ကျောင်းတော်မှ ကိုယ်တော်ကြီးများနှင့် ဘုရားဖူးများ အားလုံးက ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြလေသည်။</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက လူတိုင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ ပင်မဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။</p> <p>"ဆရာဦးလေး ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး၊ ဘာဖြစ်လို့ အရှေ့ဘက် ခန်းမဆောင်ဆီ ကြွလာရတာလဲဘုရား"</p> <p>ဝူကွမ်း အမည်ရသော ကိုယ်တော်ကြီးက ရှေ့သို့တက်လာပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလျှောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးရင်း မိန့်လိုက်သည်၊ "ဒီကနေ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တစ်ဦး ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒီကိုယ်တော်ကြီးအိုက သဘာဝကျကျပဲ သွားရောက်ကြိုဆိုရမှာပေါ့၊ ငါ လစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူးလေ"</p> <p>"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်" ဝူကွမ်းမှာ မှင်တက်သွားပြီး မည်သည့် ကိုယ်တော်ကြီးကြီး ကြွလာမည်ကို တွေးတောနေမိလေသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဆရာဦးလေး ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ကြိုဆိုမည့် မည်သူမဆို အဆင့်အတန်း မြင့်မားရမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်းရော သွားကြိုဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား" ဟု ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက ဝူကွမ်းကို မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"တင်ပါ့ဘုရား၊ ဆရာဦးလေး ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး"</p> <p>ဝူကွမ်းက လက်အုပ်ချီကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ပါးက ပင်မခန်းမဆောင် ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး အဝေးရှိ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသော လှေကားထစ်များဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ လောင်ကျွမ်းချိန်ခန့် အကြာတွင် အသက် ဆယ့်လေး၊ ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့် ရှိပုံရသော်လည်း အရိုးသက်တမ်းအရ အသက်ဆယ့်တစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်မှာ သိသာထင်ရှားနေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်က မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>ဝူကွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဤကောင်လေးမှာ သူ့အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် မိစ္ဆာချီများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းက ဝူကွမ်းကို သက်တောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်စေလေသည်။</p> <p>ဝူကွမ်း သတိမဝင်လာမီမှာပင် ဆရာဦးလေး ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက ရှေ့သို့တက်ကာ လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး မိန့်လိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်၊ "ဒီကိုယ်တော်ကြီးအိုက ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး ရွှီကျင်းပါပဲ။ ဒကာနဲ့ ဒကာမ နှစ်ဦးကို ဆီးကြိုပါတယ်"</p> <p>ရှောင်မိုက ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် ကိုယ်တော်ကြီးအိုကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ဂါရဝပြုလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် လာမယ်ဆိုတာကို ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက သိနေတာလား"</p> <p>"ဟဲဟဲဟဲ" ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒီကိုယ်တော်ကြီးအိုက ဗေဒင်ဟောကိန်းထုတ်တဲ့ ပညာရပ်မှာ အနည်းငယ် ကျွမ်းကျင်မှုရှိပါတယ်။ ဒီကနေ့ မဟာယာနဗုဒ္ဓကျမ်းစာတွေ ရွတ်ဖတ်နေတုန်း တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသေးစား ဟောကိန်းထုတ်မှုလေး တစ်ခု လုပ်ကြည့်တော့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော် ရောက်လာမယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတာပါ"</p> <p>"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုရော ကိုယ်တော်ကြီးကြီး သိလောက်မှာပေါ့"</p> <p>"သိပါတယ်" ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် မျိုးရိုးနာမည်မို က ကိုယ်တော်ကြီးကြီးကို စကားလှည့်ပတ် မပြောနေတော့ပါဘူး။ ကိုယ်တော်ကြီးကြီး ရွှီကျင်းအနေနဲ့ အာရှင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံနိုင်မလားလို့ မေးပါရစေ" ဟု ရှောင်မိုက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဘေးတွင်ရှိနေသော ဝူကွမ်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p>ဒီကောင်လေး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။</p> <p>ဆရာဦးလေး ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက တစ်ခါမှ တပည့်လက်မခံဖူးဘူးဆိုတာကို သူ မသိတာ တစ်ကြောင်းတည်းတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဒီလောကကြီးမှာ အမျိုးသမီးတွေ မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာကို ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတဲ့ အစဉ်အလာမျိုးလည်း လုံးဝ မရှိခဲ့ဖူးချေ။</p> <p>ဝူကွမ်းက ဆရာဦးလေး ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆရာဦးလေး ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက ခေါင်းလှည့်ကာ ရှောင်မို၏ဘေးရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးနေသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>ကျန်းရှင်းကလည်း ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်တတ်သော မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးကို ကြည့်သောအခါ သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။</p> <p>"တူညီတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကိုပဲ..."</p> <p>"တချို့လူတွေက ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျောက်တုံးတစ်တုံးအဖြစ်သာ မြင်ကြတယ်"</p> <p>"ဒါပေမယ့် တခြားသူတွေက ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်အဖြစ် မြင်ကြတယ်"</p> <p>"တချို့က မူးယစ်ပြီး လဲလျောင်းနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်ကြတယ်"</p> <p>"နောက်တချို့က မြစ်ကမ်းဘေးက မိကျောင်းတစ်ကောင်အဖြစ် မြင်ကြတယ်"</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက ကျန်းရှင်းကို ကြင်နာစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"မိန်းကလေး၊ မင်းက လောကမှာရှိတဲ့ လူအားလုံးရဲ့ နှလုံးသားတွေကို ဖတ်နိုင်တယ်။ ဒါဆို ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာရော မင်း ဘာကို မြင်လဲ"</p> <p>ကျန်းရှင်းက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဘိုးဘိုးရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မဟာယာနဗုဒ္ဓတစ်ဆူ ရှိနေတာကို ကျွန်မ မြင်ရပါတယ်"</p> <p>"ဟားဟားဟား"</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက လက်အုပ်ချီကာ ပြုံးရင်း မိန့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save