Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်ရှင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်းရှင်း၏ အသံလေးက တောင်ပေါ်သစ်တောထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သူမ၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အတွင်းမှ တောင်းပန်နေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရလေသည်၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားသော်လည်း သူက တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရှောင်မိုက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ အင်္ကျီစွန်းမှ သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။</p> <p>သို့တိုင် ရှောင်မို ခြေအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် ကျန်းရှင်း၏ လက်ဖဝါးလေးက သူ၏ အင်္ကျီစွန်းကို ထပ်မံဆွဲကိုင်လာပြန်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သူမ၏ လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲဖယ်လိုက်သော်လည်း ကျန်းရှင်းက ထပ်မံဆွဲကိုင်လာပြန်လေသည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ အားနည်းလွယ်ပုံရသော ဤမိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ ခေါင်းမာသော အသွင်အပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟူး" ရှောင်မိုက ဤညတွင် သက်ပြင်းမည်မျှ ချခဲ့ပြီးပြီလဲဆိုတာကိုပင် မမှတ်မိတော့ချေ၊ "အာရှင်း၊ လွှတ်လိုက်တော့"</p> <p>ကျန်းရှင်းက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>"အာရှင်း၊ ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြောမယ်၊ လွှတ်လိုက်တော့" ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်မို၏ လေသံက တမင်သက်သက် တင်းမာနေပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>ကျန်းရှင်းက တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်လေသည်။</p> <p>သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသော်လည်း သူမက ရှောင်မို၏ အင်္ကျီစွန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှောင်မို၊ ရှင်ပဲ ပြောခဲ့တာလေ၊ ကျွန်မကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး မထားခဲ့တော့ဘူးဆို" ကျန်းရှင်းက သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်းရှင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်မိုက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက အရိုးထိအောင် အေးစက်သော လေပြေတစ်ခုအလား စူးရှနေလေသည်။</p> <p>သူမ၏ လက်ဖဝါးလေး တုန်ယင်နေသော်လည်း ကျန်းရှင်းက လုံးဝ မလွှတ်ပေးခဲ့ချေ။</p> <p>"ကျန်းရှင်း၊ ငါ မင်းကို အရာအားလုံး လိမ်ပြောခဲ့တာ"</p> <p>သူ၏ စကားသံများ ကျရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ရှောင်မိုက သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးကို အပြင်းအထန် ဆွဲဖယ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်းရှင်းက သူ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်ရန် ရှေ့သို့ ထပ်မံတက်လှမ်းလိုက်ချိန်မှာပင် လရောင်အောက်တွင် နာလင်ဓား၏ အေးစက်သော အလင်းတန်းက သူမ၏ရှေ့တွင် လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ကျန်းရှင်းက အလိုအလျောက်ပင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားလေသည်။</p> <p>သူမ၏ ခြေဖျားရှေ့တည့်တည့်ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှောင်မို၏ ဓားရှည်က နက်ရှိုင်းသော ဓားရာတစ်ခုကို ထွင်းထုထားခဲ့လေပြီ။</p> <p>"မင်း ရှေ့ကို နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးတာနဲ့ ငါ ခုတ်မှာက မင်းပဲ"</p> <p>ရှောင်မိုက ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ ကျန်းရှင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ သွေးချီများ ရောယှက်နေသော သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက သူမ၏ ပခုံးများပေါ်သို့ ဖိကျလာလေသည်။</p> <p>အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ တောင်ပေါ်သစ်တော၏ ညအမှောင်ရိပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>တောင်စောင်းပေါ်ရှိ လင်းထိန်နေသော လရောင်အောက်တွင် ကောင်လေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးငယ်သာ မှင်တက်စွာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမက ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ခြေဖျားရှေ့ရှိ ဓားရာကို ညင်သာစွာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။</p> <p>ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ ဂိတ်တံခါးရှေ့တွင် ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးနှင့် ဝူမင်တို့၏ အကြည့်များက သစ်ပင်များကို ဖောက်ထွင်းကာ တောင်စောင်းဆီသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။</p> <p>"ဆရာဦးလေး... ဒါက..." ရှောင်မို ထွက်သွားပြီးနောက် ဝူမင်က သူ၏ဘေးရှိ ဆရာဦးလေးကို ကြည့်ကာ စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေလေသည်။</p> <p>"ဝူမင်" ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက တည်ငြိမ်စွာ မိန့်လိုက်သည်၊ "ကျန်းရှင်းသာ ရှေ့ကို နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးခဲ့မယ်ဆိုရင် ရှောင်မိုက အဲဒီဓားနဲ့ သူ့ကို ခုတ်ချလိုက်မယ်လို့ မင်း ထင်လား"</p> <p>ဝူမင်  "..."</p> <p>"ရှောင်မိုက ခုတ်ချလိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျန်းရှင်းက ကြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်လား"</p> <p>ဝူမင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ "ရှောင်မိုက ခုတ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျန်းရှင်းကလည်း သူမ အဲဒီစည်းကို ကျော်သွားရင်တောင် သူ့ရဲ့ ဓားက ကျလာမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိနေတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ ဘာလို့ ရှေ့ကို မတိုးရဲခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ အဲဒီစည်းကို ကျော်သွားခဲ့ရင် ရှောင်မိုနဲ့ တကယ်ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး ပတ်သက်ခွင့် ရတော့မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သိနေလို့ပဲ"</p> <p>"ဒါဆို ဆရာဦးလေး၊ အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ" ဟု ဝူမင်က မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါတို့ ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘူး၊ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ကောင်းပါတယ်" ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျောင်းတော်ထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ဝူမင်က ကျန်းရှင်းရှိနေသော တောင်စောင်းဆီသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဆရာဦးလေးကို ကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတိုးတိုးလေးချရင်း ဆရာဦးလေး၏ နောက်မှ ကျောင်းတော်ဂိတ်တံခါးအတွင်းသို့ လိုက်ပါသွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>နောက်ထပ် နှစ်ရက်တာ ကာလတစ်လျှောက်လုံး။</p> <p>မဟာယာနဗုဒ္ဓကို ပူဇော်ရန် တောင်ပေါ်သို့ အတက်အဆင်း လုပ်နေကြသော ဘုရားဖူးများ အားလုံးက တောင်စောင်းတစ်ဝက်ခန့်ရှိ လမ်းပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့နိုင်ကြလေသည်။</p> <p>နွေရာသီ၏ နေရောင်ခြည်က မည်မျှပင် ပြင်းထန်နေပါစေ၊ သို့မဟုတ် ညဉ့်နက်ချိန် တောင်ပေါ်သစ်တောက မည်မျှပင် အေးစက်နေပါစေ။</p> <p>သူမက ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။</p> <p>သူမက အစားအသောက်လည်း မစား၊ ရေလည်းမသောက်ဘဲ ဒူးလေးကို ဖက်ကာ သူမ၏ရှေ့ရှိ ဓားရာကိုသာ ငေးမောကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ကြင်နာတတ်သော ဘုရားဖူးများက ဤအကြောင်းကို ခုံးနျန်ကျောင်းတော်သို့ ပြောပြခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့သော် ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုလုပ်ကာ သူသိရှိကြောင်း ညွှန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ဘာမျှမလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အပြင် ဘုရားဖူးများကိုပါ သူမအား မနှောင့်ယှက်ကြရန် ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။</p> <p>တတိယမြောက်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင်။</p> <p>ခုံးနျန်ကျောင်းတော်မှ ကိုယ်တော်ကြီးများ ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး ရှင်းလင်းဟောကြားနေသော မဟာယာနဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို နာယူနေကြချိန်မှာပင် တောင်စောင်းပေါ်ရှိ မိန်းကလေးငယ်က နောက်ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်လာပြီး တောင်ထိပ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေသည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ်က ကျောင်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပင်မဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက သူ၏ ဟောကြားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ ခန်းမဆောင်ထဲရှိ ကိုယ်တော်ကြီးများ အားလုံးကလည်း ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာနေသော မိန်းကလေးငယ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူမအတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြလေသည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ်က လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက သူမ၏ရှေ့ရှိ ကြင်နာတတ်သော အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး ဘိုးဘိုး၊ ကျွန်မ... မဟာယာနဗုဒ္ဓဓမ္မကို ကျင့်ကြံချင်ပါတယ်" မိန်းကလေးငယ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ရာ အချိန်အတော်ကြာ ရေမသောက်ထားရသဖြင့် သူမ၏ အသံလေးက အနည်းငယ် အက်ကွဲနေလေသည်။</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးအိုကြီးက ကြင်နာစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒကာမလေး ကျန်းရှင်း၊ မင်း ဒါကို တကယ်ပဲ သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား"</p> <p>"စဉ်းစားပြီးပါပြီ" မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ဒကာမလေး၊ ဘာအကြောင်းရင်းကြောင့် မဟာယာနဗုဒ္ဓဓမ္မကို သင်ယူချင်ရတာလဲ" ဟု ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးအိုကြီးက ညင်သာစွာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"သူ့ကို ရှာတွေ့ဖို့ပါ" မိန်းကလေးငယ်က ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ရှောင်မိုက ကျွန်မကို တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မက ဓမ္မတရားကို သေချာသင်ယူပြီး ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံမယ်။ ကျွန်မ ကြီးလာတဲ့အခါ သူ့ကို သွားရှာမယ်"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ အကြောင်းရင်းကြောင့် သူက သူမကို တပည့်အဖြစ် လက်မခံဘဲ နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ရှေ့ရှိ အဘိုးအိုကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒီလိုမျိုး ရပါ့မလားဟင်"</p> <p>"ရပါတယ်" ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက ပြုံးလိုက်သည်၊ "သေချာပေါက် ရတာပေါ့။ ဘာလို့ မရရမှာလဲ"</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက သူ၏ တရားထိုင်ဖျာအစွန်းမှနေ၍ သူ့ကိုယ်သူ တွန်းထလိုက်ပြီး သာမန် လယ်သမားအိုကြီးတစ်ဦးအလား တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လာလေသည်၊ သူက ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်တွင်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူညီချေ။</p> <p>"လာ၊ ကျန်းရှင်း၊ လက်အုပ်ချီပြီး မဟာယာနဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို မျက်နှာမူလိုက်"</p> <p>"ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး ဘိုးဘိုး၊ ကျွန်မ ဒူးထောက်ရမလား"</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက ညင်သာစွာ မိန့်လိုက်သည်၊ "ဒူးထောက်ခြင်း မထောက်ခြင်းက မင်းအပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ မူတည်ပါတယ်"</p> <p>ကျန်းရှင်းက အထက်မြင့်မားသော နေရာတွင် ထိုင်တော်မူနေသော ရွှံ့မဟာယာနဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒူးနှစ်ဖက်စလုံး ထောက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ အနီးနားရှိ ကိုယ်တော်ကြီးတစ်ပါးကို မိန့်လိုက်သည်၊ "သင်တုန်းဓား"</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက သင်ဓုန်းဓားကို ယူလိုက်သောအခါ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲရှိ ကိုယ်တော်ကြီးများ အားလုံးက မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကျမ်းစာများ ရွတ်ဆိုလိုက်ကြရာ လေထုတစ်ခုလုံးက လေးနက်ပြီး ဩဇာတိက္ကမကြီးမားနေလေသည်။</p> <p>"ပထမတစ်ချက်၊ မကောင်းမှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ရန်။ ရွှေရောင်ဓားက မိခင်ပေးထားသော ဆံကေသာကို ရိတ်ပယ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ လောကီဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ အညစ်အကြေးများ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်။"</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး၏ အိုမင်းသော်လည်း တည်ငြိမ်နေသော လက်ချောင်းများက သင်ဓုန်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မိန်းကလေးငယ်၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားရာ ဆံနွယ်များ ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p>"ဒုတိယတစ်ချက်၊ ကောင်းမှုအားလုံးကို ကျင့်ကြံရန် သစ္စာပြုရန်။ ရိတ်ပယ်ထားသော ဦးခေါင်းနှင့် စတုရန်းပုံ သင်္ကန်းတို့ဖြင့် သူတော်စင်တစ်ပါး၏ အသွင်အပြင် ထွက်ပေါ်လာသည်၊ တရားမင်း၏ ထိုင်ခုံအောက်တွင် နောက်ထပ် မျိုးဆက်တစ်ဦး တိုးလာလေပြီ။"</p> <p>"တတိယတစ်ချက်၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်ရန် သစ္စာပြုရန်။"</p> <p>တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းသွားပြီး နက်မှောင်သော ဆံနွယ်စများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွင့်ကျလာလေသည်။</p> <p>ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ အထက်တွင် မဟာယာနဗုဒ္ဓတိမ်တိုက်များ တဖြည်းဖြည်း စုဝေးလာကြပြီး ရွှေရောင် သန့်စင်သော မဟာယာနဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများက မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးအထိ တောက်ပသွားလေသည်။</p> <p>ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ ကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံများက ခုံးနျန်ကျောင်းတော်မှ အပြင်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး တောင်ပေါ်သစ်တောများ၊ လယ်ကွင်းများနှင့် မြို့များတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။</p> <p>ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ ဧရာမ ခေါင်းလောင်းကြီးက မည်သူကမျှ ထုနှက်ခြင်းမရှိဘဲ အလိုအလျောက် မြည်ဟည်းလာလေသည်။</p> <p>ခုံးနျန်မြို့မှ လူများက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဆယ်မိုင်အကွာရှိ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စုဝေးနေသော ကောင်းကင်ထက်၌ ရွှေရောင် မဟာယာနဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူ အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပန်းတစ်ပွင့်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အောက်သို့ ကြင်နာစွာ ကြည့်ရှုနေလေသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် ဖြစ်စဉ်မျိုးက ကိုယ်တော်ကြီးကြီး ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီး ဉာဏ်အလင်းရစဉ်က ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးကြောင်းကို သူတို့ မှတ်မိနေကြလေသည်။</p> <p>ကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံများ ရပ်တန့်သွားလေသည်။</p> <p>ခေါင်းလောင်းသံများ လွင့်မျောပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>မဟာယာနဗုဒ္ဓတိမ်တိုက်များ ပြန့်ကျဲသွားကြလေသည်။</p> <p>မဟာယာနဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားလေသည်။</p> <p>ထွက်ပေါ်လာသော နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ခန်းမဆောင်ကြီး၏ တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်ကာ မိန်းကလေးငယ်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး သူမကို ရွှေရောင် သင်္ကန်းတစ်ထည် ရုံလွှမ်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>"အော်မီတောဖော"</p> <p>ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော်ကြီးက လက်အုပ်ချီလိုက်လေသည်။</p> <p>"ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ရဲ့ ၉၇၅ ဆက်မြောက် တပည့်။</p> <p>'ဝမ်' (မေ့ပျောက်ခြင်း) ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ယူမယ်။</p> <p>မင်းရဲ့ နာမည် 'ရှင်း' (နှလုံးသား) ကို ယူမယ်။</p> <p>ဒီနေ့ကစပြီး မင်းရဲ့ ဓမ္မအမည်က</p> <p>ဝမ်ရှင်း လို့ ခေါ်တွင်စေ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save