Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အိမ်ပြန်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>【ကောင်းပြီလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ နင်ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့】</p> <p>တန်ယန်သည် စိတ်ထဲမှကျိတ်၍ တွေးမိလေသည်။ 'နိုက်ဖောလုံခြုံရေးအဖွဲ့က လူတွေအားလုံးကို အသုံးပြုမယ် ဆိုရင်တောင် လူအင်အား လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး'</p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် တန်ယန်သည် သူမ၏ ခုတင်ကြီးပေါ်တွင် နိုးထလာခဲ့ရာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် တစ်ကမ္ဘာလုံး နှင်းဖွေးဖွေးတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် နှင်းများ ကျဆင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>သူမသည် နူးညံ့လှသော ကော်ဇောပေါ်တွင် ခြေဗလာဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားကာ ပြတင်းပေါက် တံခါးကြီးများကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အေးစိမ့်လှသော လေပြင်းနှင့်အတူ နှင်းပွင့်အချို့မှာ အခန်းထဲသို့ လွင့်စင်ကာ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။ သူမသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားရသည်။</p> <p>ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...</p> <p>"ဝင်ခဲ့ပါရှင်"</p> <p>တန်ယန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝင်လာသူမှာ ချင်ယွီရုံ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>"ယန်ယန်... မစ္စကာရင်းဆီက ဖုန်းလာနေတယ်"</p> <p>ချင်ယွီရုံသည် မနေ့ညက တန်ယန် ဧည့်ခန်းငယ်ထဲတွင် မေ့ကျန်ခဲ့သောဖုန်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝင်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တန်ယန်သည် ပြတင်းပေါက်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ဆိုဖာကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟယ်လို... ကာရင်း"</p> <p>"ယာနာ၊ နှင်းတွေကျနေပြီနော်၊ တို့တွေ အတူတူသွားဖို့ ဟိုတယ်ကို ငါလာကြိုရမလား"</p> <p>"အော်... ငါပြောဖို့ မေ့သွားတယ်၊ ငါအခု ဟိုတယ်မှာ မရှိတော့ဘူး"</p> <p>...</p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် တန်ယန်သည် ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလျက် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။</p> <p>သူမသည် 'နှင်းဆီဥယျာဉ်' ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် တစ်ဖက်မှ ဖုန်းပြုတ်ကျသွားသံ 'ဂလောက်' ဆိုသည့်အသံကို အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>မူလကမူ သူမသည် ယနေ့တွင် အယ်လီဆာ၏ နေအိမ်သို့ ကာရင်းနှင့်အတူ သွားရောက်ကာ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကို စစ်ဆေးပေးရန် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးက ရဲတိုက်သို့ လာရောက်တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေပြီ။</p> <p>ဤသည်မှာလည်း ကောင်းပါသည်၊ အနည်းဆုံးတော့ နှင်းတောထဲတွင် အပြင်သို့ ထွက်စရာ မလိုတော့ပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p>"မမရုံ၊ ရက်ဒ်ဝင်းကို ဧည့်သည်တွေ ကြိုဆိုဖို့ ပြင်ဆင်ထားခိုင်းလိုက်ပါဦး"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p>နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကာရင်းသည် အယ်လီဆာနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p>"ဝါး ယာနာ၊ နင်က သူဌေးမလေး တစ်ယောက်ဆိုတာ ငါသိထားပေမဲ့လည်း အခုတော့ တကယ်ကို အံ့သြမိတာပဲ။ နင်က တကယ်ပဲ နှင်းဆီဥယျာဉ်ရဲ့ လက်ရှိပိုင်ရှင် ဖြစ်နေတာလား"</p> <p>ကာရင်းက သူမ၏ ခံစားချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ထုတ်ဖော် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>"နင်သိလား... YL နိုင်ငံရဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေကြားမှာ အမြဲပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်လေ"</p> <p>"အင်း၊ အဲဒီအကြောင်းကို ငါလည်းကြားဖူးတယ်"</p> <p>အယ်လီဆာက စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ တန်ယန်ပေးခဲ့သော ပြုပြင်ဆေးရည်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် ယခုအခါ သူမ၏မျက်နှာမှာ ဖြူစင်ဝင်းပကာ ချောမွေ့နေရုံမျှမက ကျန်းမာသော ပန်းရောင်သန်းလျက် ရှိနေပေသည်။ အမည်းစက်များ မဖြစ်ပေါ်မီက အခြေအနေထက်ပင် ပိုမို၍ ပြီးပြည့်စုံနေတော့၏။</p> <p>"အဲဒါက ဘာစကားမို့လို့လဲ"</p> <p>တန်ယန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"နှင်းဆီဥယျာဉ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဟာ အရမ်းကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ သူဌေးကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အသက်က အနည်းဆုံး ခြောက်ဆယ်လောက် ရှိပြီလို့ ပြောကြတာလေ"</p> <p>ကာရင်းက လက်ချောင်းခြောက်ချောင်း ထောင်ပြလျက် ဆိုလေသည်။</p> <p>"ဖူး"</p> <p>တန်ယန်သည် သောက်လက်စရေပင် ပြန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p>"ကောလာဟလတွေက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"</p> <p>"ဟုတ်ပါ့၊ အကယ်၍သာ ရဲတိုက်ပိုင်ရှင်က ဒီလောက်တောင် ငယ်ရွယ်တယ်ဆိုတာ သူတို့သာ သိသွားရင် အားလုံး မှင်တက်သွားကြမှာ အသေအချာပဲ"</p> <p>အယ်လီဆာက ပါးစပ်ကလေးကိုအုပ်ကာ တဟိဟိ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ယာနာ၊ ငါ့မှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုရှိတယ်။ နောက်အပတ်မှာ ငါတို့ မဂ္ဂဇင်းအတွက် မျက်နှာဖုံးဓာတ်ပုံ ရိုက်ကူးဖို့ရှိတယ်၊ ငါ အဲဒီအတွက် နေရာရှာနေတာ။ နင့်ရဲ့ ရဲတိုက်မှာ အလွန်ခမ်းနားတဲ့ နှင်းဆီဥယျာဉ် ရှိတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ အဲဒီနေရာလေးကို တစ်ရက်လောက် ငှားလို့ရမလားဟင်။ နေရာငှားခကို ငါပေးပါ့မယ်"</p> <p>ကာရင်းသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ သူမသည် အရာရာကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိုသူ တစ်ဦးဖြစ်၏။ အကယ်၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိပါက ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်စရာ ရှိနေပါလျက်နှင့် အခြားသာမန်နေရာ တစ်ခုတွင် ရိုက်ကူးရမည် ဆိုပါက သူမ ရူးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>"ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နောက်အပတ်ဆိုရင် ငါက တရုတ်နိုင်ငံကို ပြန်သွားလောက်ပြီ။ အဲဒီကျရင်တော့ ရက်ဒ်ဝင်းနဲ့ပဲ ဆက်သွယ်လိုက်နော်။ ငှားခပေးဖို့တော့ မလိုပါဘူး၊ ငါ့မှာ ငွေမရှားဘူးဆိုတာ နင်သိသားပဲ"</p> <p>တန်ယန်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။ အခြားသူများ အမြင်တွင် ကာရင်း၏ တောင်းဆိုမှုမှာ အားနာစရာမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း၊ တန်ယန်၏ အမြင်တွင်မူ သူငယ်ချင်း အစစ်အမှန် ဆိုသည်မှာ မိမိဖြစ်ချင်သည်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုရမည်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နင့်ရဲ့အကူအညီကို ငါအမြဲ မှတ်ထားပါ့မယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ တစ်ခုခု အကူအညီ လိုလာရင်လည်း ငါ့ကိုသာ အားမနာတမ်း ပြောနော်"</p> <p>ကာရင်းသည် ဤကဲ့သို့ ပွင့်လင်းပြတ်သားသော သူမျိုးကို အလွန်ပင် နှစ်သက်မိလေသည်။</p> <p>"အဲဒီအခါ ကျရင်တော့ ငါက နင့်ကို ခဏခဏ ဒုက္ခပေးမိမှာနော်။ နင်မသိသေးဘူးထင်တယ်၊ ငါက C နိုင်ငံမှာ ဖျော်ဖြေရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခု ပိုင်တယ်လေ"</p> <p>"တကယ်လား၊ ကုမ္ပဏီနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ နောက်ကျ သင့်တော်တဲ့ အလုပ်တွေရှိရင် နင့်ကုမ္ပဏီက အနုပညာရှင်တွေကိုပဲ ငါဦးစားပေးပြီး ရွေးချယ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>ဟု ကာရင်းက အလေးအနက် ပြောကြားလိုက်လေသည်။</p> <p>"ယီယွီယဉ်ကျေးမှုပါ"</p> <p>*</p> <p>အရုဏ်ဦး အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွန်းလာချိန်တွင် H မြို့တော် လေဆိပ်သည် အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ် တစ်စင်းကို ကြိုဆိုခွင့် ရခဲ့လေသည်။ ၎င်းမှာ တန်ယန်၏ "မျက်နှာသစ်" ဟု အမည်ပေးထားသော လေယာဉ် အသစ်စက်စက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တန်ယန်သည် ယွီချန်းနျန်အား လေယာဉ်ပေါ်မှဆင်းရန် ကူညီဖေးမပေးလိုက်၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ကြည်လင် ဝင်းပနေသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ကောင်းစွာ အနားယူခဲ့ကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။</p> <p>ထိုသုံးဦးအပြင် 'နိုက်ဖော' လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီမှ ကိုယ်ရံတော် ၁၁ ဦးလည်း ယခုခရီးစဉ်တွင် အတူတကွ လိုက်ပါလာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့၏ ကုဒ်နံပါတ်များမှာ ၀ မှ ၁၀ အထိ ဖြစ်ပြီး မှတ်မိရ လွယ်ကူလှသော နံပါတ် ၁၁ ခုပင် ဖြစ်၏။ ဤအဖွဲ့မှာ ဆူနေးက တန်ယန်အတွက် အထူးရွေးချယ် ပေးထားသည့် သီးသန့်လုံခြုံရေးအဖွဲ့ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တန်ယန်သည် 'နိုက်ဖော' လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီကို လွှဲပြောင်းရယူခဲ့ပြီးနောက် မူလစီမံခန့်ခွဲမှု ပုံစံကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ဘဲ လစာကိုသာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးမြှင့်ပေးခဲ့လေသည်။ ဤလုပ်ရပ်ကပင် လူအများစု၏ ထောက်ခံအားပေးမှုကို ရရှိစေခဲ့၏။</p> <p>ကြည်ညိုစိတ် မတိုးပွားလာသူများမှာမူ ၎င်းတို့၏ မူလအထက်လူကြီး အပေါ်တွင်သာ သစ္စာစောင့်သိမှု ပိုမို ပြင်းထန်နေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ဤသည်က တန်ယန်၏ အမြင်အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့ အလုပ်အကျွေး ပြုနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ သူမအပေါ် သစ္စာရှိနေသရွေ့ သူမကို အလုပ်အကျွေး ပြုနေသည်နှင့် မခြားနားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယွီချန်းနျန်အား အိမ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် အချိန်ဆွဲမနေတော့ချေ။ တန်ယန်သည် သူမ ကံစမ်းမဲမှ ရရှိထားသော ဇိမ်ခံကား ၁၀ စီးကို H မြို့ရှိ အကြီးဆုံး ကားအရောင်းပြခန်းသို့ သွားရောက်ထုတ်ယူကာ S မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>ဇိမ်ခံကား ၁၀ စီး တန်းစီမောင်းနှင်လာသည့် မြင်ကွင်းမှာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် ဓာတ်ပုံဆရာ များစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>တန်ယန်သည် အမျိုးသားတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း လှပခန့်ညားသော ကားများကိုမူ အလွန်ပင် နှစ်သက်မိလေသည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် ယခုအကြိမ်တွင် သူမရရှိခဲ့သော ခရမ်းရောင် လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနိုမှာ ညဘက်၏ ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေသည်ဟု သူမခံစားမိ၏။ ကျန်ရှိသော ကား ၉ စီးမှာလည်း လမ်ဘော်ဂီနီ ရီဗင်တန်တစ်စီး၊ ငွေရောင်နှင့် နီလာပြာရောင် ကိုးနစ်ဆတ် ဝမ်း တစ်စီးစီ၊ ဘူဂါတီ ဗေရွန်တစ်စီး၊ ဘန်တလေ ဘာကာလာတစ်စီး၊ အနီရောင်နှင့် အဝါရောင် ဖာရာရီ လာဖာရာရီ တစ်စီးစီနှင့် ပါဂါနီ ဝိုင်ရာတစ်စီးတို့ ဖြစ်ကြလေသည်။</p> <p>ထိုအဖွဲ့ S မြို့တော်ရှိ ဇူးယုန်းတောင်ကုန်း ဗီလာစံအိမ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ H မြို့တော်၌ ဇိမ်ခံကားတန်းကြီး ပေါ်ထွက်လာသည့် အကြောင်းမှာ Weibo ၏ ရေပန်းအစားဆုံး ခေါင်းစဉ် ဆယ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>【ငါ့သက်တမ်း တစ်လျှောက်မှာ ဒီလောက်များတဲ့ ဇိမ်ခံကားတွေနဲ့ စူပါကားတွေကို တစ်ပြိုင်တည်း မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး】</p> <p>【ငွေညှစ်ဖို့အတွက် အက်စီးဒင့်ဖြစ်အောင် တမင်သွားတိုက်ချင်မိတယ်...】</p> <p>【ဒါက တစ်ခုခုက ကျင်းပတဲ့ ပွဲလမ်းသဘင်လား။ ဒီလောက်ရှားပါးတဲ့ ဇိမ်ခံကားတွေ အများကြီး၊ သူတို့မှာ ငွေအင်အား ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေကြလို့လဲ】</p> <p>【ဒါက ဆင်းရဲသား မိန်းကလေးတစ်ယောက် သိသင့်တဲ့ သတင်းမျိုးလား】</p> <p>【ဒါက ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကူးနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား။ အိုး... မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ရုပ်ရှင်နဲ့ပိုတူတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလောက် အကုန်အကျများတဲ့ ဘတ်ဂျက်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲ ဆိုရင်တော့ ဒေဝါလီခံရမှာ အသေအချာပဲ】</p> <p>【ဒီဇိမ်ခံကားတန်းကြီးနဲ့ ဒီနေ့မနက်က D မြို့တော်အပြန် အဝေးပြေး လမ်းမပေါ်မှာ ဆုံခဲ့သေးတယ်။ ဆေးသားလေး တစ်စက်တောင် မတော်တဆ ပွတ်မိသွားမှာစိုးလို့ လမ်းကြော နှစ်ခုစာလောက်ခွာပြီး မောင်းခဲ့ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ အစုတ်ပလုတ် ကားလေးကို ရောင်းရင်တောင် လျော်ကြေးပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ】</p> <p>【ငါ့မျက်စိမမှားဘူး ဆိုရင်တော့ အဲဒီကားတန်းကြီးက ငါ့ဘေးကနေ ခုလေးတင်ပဲ ဖြတ်သွားတာ၊ ငါတို့မြို့ရဲ့ အထက်တန်းစား ရပ်ကွက်တစ်ခုဆီကို ဦးတည်သွားနေတာပဲ】</p> <p>【အပေါ်က မှတ်ချက်ပေးတဲ့သူက ဘယ်မြို့ကလဲဟင်】</p> <p>【အထက်က အချက်အလက်တွေအရ ဆိုရင်တော့ S မြို့တော်က ဖြစ်ဖို့များတယ်။ ဒါဆို S မြို့တော်မှာ သူဌေးကြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာတာပေါ့လေ】</p> <p>【ငါလည်း S မြို့ကပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး】</p> <p> ......</p> <p>ဇူးယုန်းစံအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သည့် အခါတွင်မူ တန်ယန်သည် အိမ်၌ နေရာ မလုံလောက်တော့သည်ကို သိလိုက်ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ရံတော်များကို ဗီလာနံပါတ် (၁၈) သို့ ယာယီပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်စေခဲ့ရ၏။ အကြောင်းမှာ ဗီလာနံပါတ် (၁၇) ရှိ အခန်းအများစုကို အဝတ်အစား အခန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသဖြင့် အိပ်ခန်းအလွန် နည်းပါးနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>'ရုတ်တရက်ကြီး အိမ်တွေဝယ်ထားတာ မလောက်ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်'</p> <p>နောက်တစ်နေ့၊ S မြို့တော် စမ်းသပ်အထက်တန်းကျောင်းတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျောင်းစဖွင့်ကတည်းက နိုင်ငံခြားတွင် ပြိုင်ပွဲသွားရောက် ယှဉ်ပြိုင်နေသဖြင့် တစ်လနီးပါး ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော (၁၁) တန်း၊ အခန်း (၇) မှ ပညာထူးချွန်သူမလေး ပြန်ရောက်လာသည်ကို ကျောင်းသားများ တွေ့ရှိသွားကြလေပြီ။</p> <p>ဆုရရှိလာမှုအတွက် ဝိုင်းဝန်း ဂုဏ်ပြုနေကြသော ချစ်စဖွယ် ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူလေးများကို ကြည့်ရင်း တန်ယန်တစ်ယောက် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်နေမိလေသည်။ သူမသည် YL နိုင်ငံမှ ဝယ်ယူလာခဲ့သော မုန့်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ အတန်းဖော်များကို ဝေငှလိုက်ရာ အတန်းထဲတွင် ပိုမို စည်ကားသွားတော့၏။</p> <p>သူမသည် အတန်းပိုင် ဆရာမထံ သွားရောက်ကာ ကျောင်းခွင့်တိုင်ထားမှုကို ပယ်ဖျက်လိုက်ပြီး ဆရာ၊ ဆရာမများ၏ ဝိုင်းဝန်း ချီးကျူးမှုကိုလည်း ခံယူခဲ့ရလေသည်။ စာသင်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်အထိ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှက်နေ၍တော့ မဟုတ်ပါ၊ ဆရာမများမှာ လူတစ်ဦးကို မည်သို့ ချီးမွမ်းရမည် ဆိုသည်ကို အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လွန်းသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုချီးမွမ်း စကားများကိုသာ စုစည်းလိုက်မည် ဆိုပါက စာအုပ်တစ်အုပ်ပင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save