Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူ့မှာ ပါးစပ်ရှိတာက နှမြောစရာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>S မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သည့် နေ့မှစ၍ တန်ယန်သည် နံနက်တိုင်း 'နံပါတ် ၀ မှ ၁၀' အထိရှိသော ကိုယ်ရံတော်များကို လက်တွေ့ လေ့ကျင့်ခန်းဆင်းရန် အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်လေ့ ရှိလေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကိုယ်ရံတော်များသည် ယခုအခါ တန်ယန်ကို မြင်သည်နှင့် ကြောင်ကိုမြင်သည့် ကြွက်များကဲ့သို့ ကြောက်လန့်နေကြပြီး တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးမှ ရှောင်ရှားချင်နေကြတော့၏။</p> <p>တန်ယန်က တန်မိဘနှစ်ပါး အပြင်သွားရာတွင် နေ့စဉ်အလှည့်ကျ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ရန် အကြံပြုပြီး နောက်တွင်မူ၊ ကိုယ်ရံတော်များသည် တန်မိဘများနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ခွင့် ရရှိရေးအတွက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အပြင်းအထန် အငြင်းပွားကာ တိုက်ပွဲဝင်နေကြတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အရိုက်အနှက်ခံရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ခဲ့ရခြင်းမှာ အကျိုးမဲ့တော့ မဟုတ်ပေ။ တန်ယန်နှင့် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် မိမိတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို အဖွဲ့သားများ သတိပြုမိကြလေသည်။</p> <p>'နိုက်ဖော' လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီသည် သုံးလတစ်ကြိမ် အတွင်းပိုင်း စစ်ဆေး အကဲဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး အရည်အချင်း မပြည့်မီသူများကို အဖွဲ့မှ ထုတ်ပယ်လေ့ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် 'နိုက်ဖော' ရှိ လူတိုင်းမှာ မိမိတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည် တိုးတက်လာစေရန် အလွန်ပင် ပြင်းပြသော ဆန္ဒရှိကြပေသည်။</p> <p>မိမိ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် တိုးတက်လာသည်ကို သိရှိပြီးနောက် တန်ယန်သည် ရံဖန်ရံခါတွင် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် စဉ်းစားမိတတ်သော်လည်း အလောတကြီးတော့ မရှိလှပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမအား ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိသူကို ယခုထက်ထိ မတွေ့ရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူမသည် အခြေအနေအရ လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်တတ်သူဖြစ်ရာ ထိုစရိုက်ကို ပြောင်းလဲရန်လည်း ဆန္ဒမရှိပါချေ။</p> <p>ကိုယ်ခံပညာတွင် ဆက်လက်တိုးတက်ရန် လောလောဆယ် လမ်းစမရှိသေးသဖြင့် တန်ယန်သည် သူမ၏ အခြားသော စွမ်းရည်များဘက်သို့ အာရုံပြောင်းလိုက်လေသည်။ ရွက်လှေမောင်းနှင်ခြင်း အတတ်ပညာမှာ ယခုအချိန်တွင် မလိုအပ်သကဲ့သို့ နောင်တွင်လည်း အသုံးဝင်လာမည့် အခွင့်အလမ်းမှာ နည်းပါးလှပေသည်။ သူမ၏ ရွက်လှေပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်သော သင်္ဘောသားများနှင့် ကပ္ပတိန်တစ်ဦး အမြဲရှိနေသည်ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး စီးနင်းလိုက်ပါရုံသာ ဖြစ်၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် ကခုန်ခြင်း အတတ်ပညာကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။ ထိုအတတ်ပညာကို ကျွမ်းကျင် ပိုင်နိုင်စေရန်အတွက် လက်တွေ့ လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ရင်း ၎င်း၏ အနှစ်သာရကို တစ်ပြိုင်တည်း နားလည် သဘောပေါက်ရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။ ဥပမာပြရလျှင် အချိန်အကြာကြီး အသုံးမပြုပါက ဝေဝါးသွားနိုင်သော အသိပညာ တစ်ခုကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၏။ တစ်ကြိမ်မျှ ပြန်လည် လေ့ကျင့်လိုက်သည်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များမှာ ချက်ချင်းပြန်လည် ရှင်သန်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဗီလာနံပါတ် (၁၇) ၏ ပထမထပ်တွင် အားကစား ခန်းမတစ်ခု ရှိနေခြင်းမှာ ကခုန်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့် တန်ယန်သည် သူမ၏ နေ့စဉ် နံနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းကို တစ်နာရီကြာ ကခုန်ခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တော့၏။</p> <p>'၀ မှ ၁၀' ကိုယ်ရံတော် အဖွဲ့မှာမူ တန်ယန် ကခုန်နေစဉ်အတွင်း သူမနှင့် လက်ရည်စမ်းခွင့် မရတော့သဖြင့် မိမိတို့ အချင်းချင်းသာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက် လေ့ကျင့်နေကြရလေသည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် နွေဦးဦးပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ နှစ်စဉ် ကျင်းပမြဲဖြစ်သော တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲကြီးမှာလည်း နီးကပ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p>လီရှူးယောင်းသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရာ သူမ၏ နှစ်ရှည်လများ စာသင်သား ဘဝမှာလည်း အဆုံးသတ်ရန် နီးကပ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>စမ်းသပ်အထက်တန်းကျောင်းသည် အမျိုးသားအဆင့် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲအတွက် စာစစ်ဌာနတစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် ကျောင်းသားများကို သုံးရက်ကြာ ကျောင်းပိတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ တန်ယန်သည် မီကိုနှင့် အခြားသူများဖြင့် စုပေါင်းကာ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရန် ချိန်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p>S မြို့တော်ရှိ ရုပ်ရှင်ရုံများမှာ အမြဲတမ်း လူစည်ကားလေ့ ရှိသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာပင် လောင်ဝေအန်းနှင့် သူငယ်ချင်းများမှာ လက်မှတ်များကို ကြိုတင်ဝယ်ယူ ထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ရုပ်ရှင်ပြသမည့် အချိန်မှာ မွန်းလွဲ (၂) နာရီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့သည် ရုပ်ရှင်ရုံအနီးရှိ ဟော့ပေါ့ဆိုင်တွင် နေ့လယ်စာစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>အားလုံးစုံပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ် အတူတူ ဟော့ပေါ့စားခဲ့ကြသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လကျော်ကပင် ဖြစ်၏။ အထက်တန်း ကျောင်းသားဘဝမှာ အားလပ်ချိန်ဟူ၍ များများစားစား မရှိလှပေ။ သူမအနေဖြင့် ရှိုပန်အထူးဆုကို ဆွတ်ခူးပြီး ပြန်လာကတည်းက ဂီတအသင်းက သူမအား ဖျော်ဖြေပွဲများတွင် ပါဝင်ရန် မကြာခဏ ဖိတ်ကြားလေ့ရှိသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင်မူ သူမသည် မျက်နှာနာသဖြင့် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ်ခန့် သွားရောက်ဖြစ်ခဲ့၏။ သို့သော် အပတ်တိုင်း ထိုသို့ သွားနေရခြင်းမှာ သူမအား ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။ အချို့သော ဖျော်ဖြေပွဲများမှာ လုံးဝမလိုအပ်ဘဲ သူမအား ကြွားဝါစရာ ကိရိယာတစ်ခု အဖြစ်သာ အသုံးချနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူမ မသွားတော့ချေ။ ဆရာဖြစ်သူ ယွီချန်းနျန်ကပင် သူမအား</p> <p>"ဒီလို စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတဲ့ ဖိတ်ကြားချက်တွေကို နင်ဘယ်တော့ ငြင်းတတ်မလဲဆိုတာ ငါက စောင့်ကြည့်နေတာ။ နင်ကတော့ တစ်လလုံးလုံး သွားလိုက်သေးတယ်။ တကယ်ကို မခေတဲ့ကလေးပဲ"</p> <p>ဟု ဆူပူလေသည်။</p> <p>တန်ယန်က ခဏတာ ဆွံ့အသွားရ၏။ သူမ၏ဆရာမှာ ရံဖန်ရံခါတွင် ကလေးဆန်လွန်း လှပေသည်။ ဒါဟာ လူတစ်ယောက် လုပ်သင့်တဲ့ အပြုအမူမျိုးလား။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီး နှစ်ဦးအား ရင်ဖွင့် တိုင်တန်းကြည့်မှသာ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးလည်း ယခင်က ဤကဲ့သို့ပင် အလှည့်စား ခံခဲ့ရဖူးကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>ကောင်းပါပြီလေ... သူမကပဲ အပြစ်ကင်းလွန်းနေလို့ပါပဲ။</p> <p>"ဘုရားရေ၊ ဟော့ပေါ့နံ့လေးကို ငါတကယ် လွမ်းနေတာ။ အရမ်းဗိုက်ဆာနေပြီ..."</p> <p>မီကိုက ဆာလောင်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ တန်ယန်မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။ သူမက အစားစားလျှင် ဝမလာစေမည့် ဆေးရည်ကို သောက်ထားသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>သူမ မမေးရသေးခင်မှာပင် မီကိုက စတင် ညည်းညူတော့သည်။</p> <p>"နင်မသိပါဘူး၊ အဲဒီ 'နတ်ဆိုးမ' ဆရာမက ငါက အစားစားပေမဲ့ ဝမလာဘူး ဆိုတာကို သိသွားကတည်းက ငါ့ကို အစားလျှော့ခိုင်းတော့တာပဲ။ တစ်ပတ်အတွင်း ငါ့ကိုယ်အလေးချိန်က ဘာမှမပြောင်းလဲဘူးဆိုရင် သူက ငါ့ကို ပြစ်ဒဏ်အနေနဲ့ အပြေးစက်ပေါ်မှာ ၃ နာရီကြာအောင် ပြေးခိုင်းတာဟ"</p> <p>တန်ယန်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်လည်းရယ်ချင်၊ သနားလည်း သနားမိသွားရသည်။ ဤဆရာမမှာ တကယ်ကို ရက်စက်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း မီကို၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းစိုပြည်ကာ ကျန်းမာသည့်ပုံ ပေါက်နေပြီး စိတ်အခြေအနေလည်း တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမအနေဖြင့် စိုးရိမ်စရာမရှိဟု ယူဆလိုက်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဆရာ၊ ဆရာမများ၏ တင်းကြပ်စွာ ဆုံးမမှုကို ခံယူထားခြင်းမှာ နောင်တွင် အနုပညာ လောကထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ အဆူအဆဲ နည်းပါးသွားစေမည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>"ငါနင့်ကို ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစားလျှော့တာတွေ ဘာတွေ ခဏထားပြီး အဝသာ စားလိုက်စမ်းပါ"</p> <p>လောင်ဝေအန်းက ကုလားထိုင်တွင် အေးအေးလူလူ မှီထိုင်ရင်း ကြွပ်ရွနေသော အမဲအစာအိမ်ဖတ်လေးကို ဟော့ပေါ့အိုးထဲတွင် ပြုတ်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ပါ့၊ ငါ့အစ်ကိုကလည်း ငါ့ကို အခုတလော ရူးအောင်လုပ်နေတာ။ ဟူး... သူက ငါ့ကို နေ့တိုင်းမေးနေတယ်၊ မမယန် ဘယ်တော့ H မြို့တော်ကို လာမလဲတဲ့။ ငါ မမယန်ကို ပြောချင်တာက သူ့ကို စိတ်လျှော့ခိုင်းလိုက်ပါတော့၊ မဟုတ်ရင် ငါညတိုင်း ကောင်းကောင်း အိပ်မရသလို အိပ်မက်ထဲမှာတောင် နှိပ်စက်ခံနေရလို့ပါ”</p> <p>ရှုရှင်းယန်က သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဖြစ်သူ၏ အပြုအမူအပေါ် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။ တန်ယန်တွင် အကန့်အသတ်ဖြင့် ထုတ်လုပ်ထားသော ဇိမ်ခံကားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကားဂိုဒေါင်ရှိကြောင်း သိသွားကတည်းက ထိုသူမှာ ရူးသွပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"သူ ဘယ်ကားကို မောင်းချင်တာလဲ။ တစ်လလောက် ငှားပေးလို့ရပါတယ်”</p> <p>တန်ယန်က ဤကိစ္စတွင် သဘောထားကြီးစွာပင် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"တကယ်လား၊ ငါလည်း ငှားလို့ရမလား”</p> <p>လောင်ဝေအန်းသည် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားကာ တန်ယန်အား အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်သည့် အနေဖြင့် ခုလေးတင် ပြုတ်ပြီးသား အစာအိမ်ဖတ်လေးကို သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟေး၊ လောင်ဝေအန်း... နင်ကတော့ ဖားလှချည်လား။ ဒီမှာ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်တောင် ရှိတာကို တကယ်ကို မျက်နှာလိုက်တာပဲ”</p> <p>မီကိုက မကျေမနပ် ညည်းညူလိုက်၏။</p> <p>လောင်ဝေအန်းသည် သူမကို တစ်ချက် စွေကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အမဲသားလွှာ တစ်ဖက်ကိုခူး၍ ပြုတ်ကာ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"အေး... ဒီလိုမှပေါ့”</p> <p>မီကိုက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်ပြီး ပန်းကန်ထဲ ရောက်လာသော အမဲသားလွှာကို အားရပါးရ ကိုက်စားလိုက်လေသည်။ အင်း... သူများပြုတ်ပေးတဲ့ အသားက ပိုစားကောင်းတာပဲ။</p> <p>*</p> <p>မွန်းလွဲ (၂) နာရီ ရုပ်ရှင်ပြပွဲတွင် ရုပ်ရှင်ရုံတစ်ခုလုံး လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ လက်မှတ်များ ထုတ်ယူပြီးနောက် မီကိုနှင့် လောင်ဝေအန်းတို့မှာ ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက် အစုံကို ဝယ်၊ မဝယ်ဆိုသည့် ကိစ္စဖြင့် ထပ်မံ အငြင်းပွားကြပြန်သည်။</p> <p>"ရုပ်ရှင်ကြည့်တဲ့ ဓလေ့ထုံးစံအရ ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက်နဲ့ ကိုကာကိုလာက မပါမဖြစ်ပဲလေ”</p> <p>မီကိုက လောင်ဝေအန်းအား လူအတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ‘လူရိုးလူဖြောင့်’ တွေကတော့ တကယ်ကို စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းတာပဲ။</p> <p>"နင် ခုနကတင်ပဲ ဟော့ပေါ့စားထားတာလေ၊ ဒီလောက်အကြီးကြီးကို ကုန်အောင် စားနိုင်လို့လား။ ငါက မဝယ်ရဘူးလို့ မပြောပါဘူး၊ အလဟဿ မဖြစ်အောင် အသေးလေးပဲ ဝယ်ပါလို့ ပြောတာပါ”</p> <p>လောင်ဝေအန်း၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက အစားအစာကို အလေအလွင့် မရှိစေရန် ဆုံးမသွန်သင်ခြင်း ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ကုန်အောင် စားနိုင်တယ်ဟ၊ မိန်းကလေးတွေမှာ အစာအိမ် နှစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာ နင်မသိဘူးလား။ တစ်ခုက မုန့်စားဖို့၊ နောက်တစ်ခုက ထမင်းစားဖို့လေ”</p> <p>မီကိုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး အရောင်းကောင်တာက ဝန်ထမ်းလေးကို ကာရာမယ်လ် အရသာ ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက် အစုံပေးရန် ပြောလိုက်လေသည်။ ထိုအစုံတွင် ကိုကာကိုလာ နှစ်ခွက်၊ ရေခဲမုန့် နှစ်လုံးနှင့် ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက် ပုံးကြီးတစ်ပုံး ပါဝင်လေသည်။</p> <p>ရှုရှင်းယန်က အအေးနှစ်ခွက် ဝယ်လာပြီး တစ်ခွက်ကို လောင်ဝေအန်းအား ကမ်းပေးလိုက်ကာ -</p> <p>“အေးအေးလေးနော်၊ နင့်ရဲ့ ဒေါသတွေကို လျှော့ပစ်လိုက်တော့” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>လောင်ဝေအန်း : ...ကောင်းပါပြီလေ၊ ငါကပဲ စကားတွေ များနေတာပေါ့။</p> <p>တန်ယန်သည် ရံဖန်ရံခါတွင် လောင်ဝေအန်းကို သနားမိသည်။ သူသည် အငြင်းပွားတိုင်း အမြဲ ရှုံးနိမ့်ရုံမျှမက ပြဿနာကို ကိုယ်တိုင် ရှာနေသူနှင့်ပင် တူနေလေသည်။ ဟူး...။</p> <p>ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီး ထွက်လာချိန်တွင်မူ မီကိုတစ်ယောက် အကြင်နာမဲ့စွာ လှောင်ပြောင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား၊ ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက် အသေးပဲဝယ်ပါလို့ ငါပြောသားပဲ။ နင်မှ နားမထောင်တာ၊ အခုတော့ ကြမ်းပြင်ကို အကုန်ကျွေးလိုက်ရပြီ မဟုတ်လား ဟားဟားဟား...”</p> <p>လောင်ဝေ‌အန်းမှာ ဗိုက်ကိုနှိပ်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောနေတော့သည်။ ရုပ်ရှင်ပြခန်းထဲတွင် သူသည် ဤသို့ မရယ်မိစေရန် အစွမ်းကုန် အောင့်ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်နာရီခန့်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်ပြောင်းကြည့်လျှင် မီကိုသည် ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက်ပုံးကို ကိုင်လျက် သူမ၏ထိုင်ခုံသို့ ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ကိုကာကိုလာခွက်ကို ခွက်ကိုင်စင်တွင် အသေအချာ ထည့်ပြီးနောက် သူမ၏ဖိနပ်ကြိုး ပြုတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက်ပုံးကို ထိုင်ခုံနှစ်ခုကြားရှိ လက်တင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ပြီး ဖိနပ်ကြိုးချည်ရန် ကုန်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် မမျှော်လင့်ဘဲ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တော့သည်။ သူမ ဖိနပ်ကြိုးချည်ပြီး ပြန်အထတွင် သူမ၏ လက်မောင်းသည် လက်တင်ပေါ်ရှိ ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက်ပုံးကို မတော်တဆ တိုက်မိသွားပြီး တစ်ပုံးလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားလေတော့သည်။ သူမသည် ပြန်လည် ကောက်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း အောက်ခြေတွင် အစေ့အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည့် ထိုပုံးကိုကြည့်ကာ အတန်ကြာအောင် ဆွံ့အလျက် ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ရုပ်ရှင်ကြည့်နေစဉ်အတွင်း လောင်ဝေအန်းက သူမကို ဘာကြောင့် မလှောင်ပြောင်ခဲ့သနည်းဟု တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း သူက ဤအချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူမထင်မထားခဲ့ပေ။ ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက် မစားရသဖြင့် စိတ်တိုနေသော မီကိုသည် ယခုအခါ သူမ၏ ဒေါသများကို ပေါက်ကွဲရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားလေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကမ္ဘာ့ရာသီဥတုက ဘာလို့ ဒီလောက် ဆိုးရွားလာရတာလဲဆိုတာ ငါအခုမှပဲ အကြောင်းရင်းကို ရှာတွေ့တော့တယ်။ နင့်ရဲ့ပါးစပ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ညစ်ညမ်းအောင် လုပ်ဖို့အတွက်ပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save