Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သရဲခြောက်သောအိမ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မီကို တကယ် စိတ်ဆိုးသွားသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ လောင်ဝေအန်း၏ အပြုံးများမှာ တန့်သွားတော့သည်။ သူသည် အနေရခက်စွာဖြင့် မိမိနှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ရင်း</p> <p>'သွားပြီ... ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထပ်ပြီး စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိပြန်ပြီ' ဟု တွေးနေမိလေသည်။</p> <p>ရှုရှင်းယန်က သူ့ကို ချက်ချင်းပင် လက်သီးဖြင့် လှမ်းထိုးလိုက်ပြီး -</p> <p>“နင်ကတော့ တကယ်ကို မခေတဲ့လူပဲလို့ ငါပြောသားပဲ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်လုပ်နေရင် နင့်ကို စိတ်ဝင်စားမယ့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်မှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး ငါသာ နင့်ကို နှစ်အကြာကြီး ခင်လာတာ မဟုတ်ရင် ငါလည်း နင့်ကို မုန်းမိမှာပဲ”</p> <p>ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် သူ့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်သကဲ့သို့ ခဏမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကြည့်ရသည်မှာ ဆိုးလွန်းလှသဖြင့် မကြည့်ရက်တော့သည့်နှယ် မျက်နှာလွှဲကာ မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>မီကိုသည် မာန်ပါပါဖြင့် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး လောင်ဝေအန်း ရှိရာဘက်မှ မျက်နှာလွှဲလိုက်တော့၏။ လောင်ဝေအန်းကမူ အပယ်ခံလိုက်ရသည့် သနားစဖွယ် ခွေးလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမနောက်မှ ကုတ်ကုတ်လေး လိုက်ပါသွားလေသည်။</p> <p>"နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”</p> <p>တန်ယန်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ညနေ (၄) နာရီ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ညစာစားရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p>"ကာရာအိုကေ သွားမလား ဒါမှမဟုတ် ရေခဲပြင်စကိတ် စီးမလား၊ သရဲအိမ် သွားမလား”</p> <p>ရှုရှင်းယန်က လုပ်ဆောင်စရာ အချို့ကို အကြံပြုလိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါကတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေတယ်၊ နင်တို့ သဘောပဲလေ”</p> <p>"ငါလည်း ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်နော်"</p> <p>လောင်ဝေအန်းက ရှေ့သို့တိုးကာ ဖားသည့်လေသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှုရှင်းယန်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် -</p> <p>“ဒီနေရာမှာ နင့်ရဲ့ ‘အနိမ့်ဆုံး’ အဆင့် အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ နင်ကိုယ်တိုင် မသိဘူးလား”</p> <p>ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"သရဲအိမ်လား ကြောက်ဖို့ကောင်းလား”</p> <p>မီကို၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ နိုးကြားလာခဲ့သည်။</p> <p>"ရပါတယ် အရင်က တစ်ခါသွားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြင်ဆင်ထားတာတွေက နည်းနည်းတော့ သာမန်ကာလျှံကာနိုင်ပြီး လက်တွေ့မဆန်ဘူး”</p> <p>ရှုရှင်းယန်က အရင်တစ်ခေါက် သွားတုန်းက လောင်ဝေအန်းတစ်ယောက် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အော်ဟစ်နေခဲ့ပုံကို ပြန်လည် သတိရသွားရာ အလွန်ပင် ရယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>"စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p>မီကိုက 'ထွက်ပေါက်ရှာဂိမ်း' အတွက် မဲပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>တန်ယန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်၏။ လောင်ဝေအန်းမှာမူ စကားပြောခွင့်ပင် မရလိုက်ဘဲ အုပ်စုနောက်မှ လိုက်ပါသွားရလေသည်။</p> <p>အသစ်ဖွင့်ထားသော သရဲအိမ် ဂိမ်းရုံသို့ ရောက်သည့်အခါ ကြိုတင်မှာယူထားခြင်း မရှိသဖြင့် ရှေ့ကလူများ ပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကြရလေသည်။ သူငယ်ချင်း တစ်စုမှာ အနားယူခန်းရှိ ကုလားထိုင်များတွင် ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြပြီး အဓိကမှာ တန်ယန်၏ နိုင်ငံခြားသို့ ပြိုင်ပွဲသွားပြိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ယန်ယန်... အဲဒီ နတ်ဆိုးမဆရာမက ဒီရက်ပိုင်း ငါ့ကို မျက်နှာသာ မပေးဘူး သိလား အကြောင်းရင်းက တို့နှစ်ယောက်က အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတွေဆိုတာ သူ ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လို သိသွားတယ် မသိဘူး နင်က ဒီလောက်တောင် အောင်မြင်မှုတွေ ရနေချိန်မှာ ငါကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သေးဘူးလေ။ ဝါး.... တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ”</p> <p>"ခေါင်းလေး ပုတ်ပေးမယ်နော်၊ မငိုနဲ့တော့ နင်က အခုလောက်ဆို ဒါမျိုးတွေကို ကျင့်သားရနေသင့်ပြီ မဟုတ်လား”</p> <p>"ဟမ်"</p> <p>မီကိုက ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် မယုံနိုင်စရာကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“နင်က ငါ့ရဲ့ ယန်ယန် တကယ်ပဲလား သရဲဝင်ပူးနေတာလား၊ ငါ့ရဲ့ ကြင်နာပြီး နားလည်မှုရှိတဲ့ ယန်ယန်ကို ပြန်ပေးစမ်း”</p> <p>"ဟားဟားဟား”</p> <p>ဘေးမှ ကြည့်နေကြသော လူနှစ်ယောက်မှာ အားနာရကောင်းမှန်း မသိဘဲ အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။</p> <p>မီကိုသည် ထိုနှစ်ယောက်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး သနားစဖွယ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ယန်ယန်... YL နိုင်ငံက ပျော်စရာ ကောင်းလားဟင် ငါတစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး ဘယ်တော့များမှ သွားခွင့်ရမလဲ မသိပါဘူး”</p> <p>ရှုရှင်းယန်ကလည်း တောင့်တနေသော အမူအရာဖြင့်</p> <p>“ငါလည်း အပြင်ထွက်လည်ချင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် သုံးနှစ်အတွင်းတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိသလောက်ပဲ”</p> <p>ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>"နိုင်ငံတကာအဆင့် စူပါစတား တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားလေ၊ အဲဒါဆိုရင် နောင်ကျရင် အလုပ်ကိစ္စနဲ့တင် အခမဲ့ ကမ္ဘာပတ်လို့ရပြီ မဟုတ်လား”</p> <p>တန်ယန်က အလွန်ဆီလျော်သော အကြံပြုချက်ကို ပေးလိုက်၏။</p> <p>"ယန်ယန် နင်က ငါ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိတာလား”</p> <p>တန်ယန်က သူမအပေါ် အလွန် ယုံကြည်နေသည်ဟု မီကိုက ပထမဆုံး တွေးမိသွားသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုမျှအထိ ဝေးကွာသော ပန်းတိုင်ကို မစဉ်းစားဝံ့ခဲ့ချေ။</p> <p>"ဒါပေါ့ နင်သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ၊ ဒါကြောင့် ဆက်ပြီးတော့ ကြိုးစားပြီး လေ့ကျင့်ဦးနော်”</p> <p>မကြာမီတွင် ဝန်ထမ်းများက ဝင်ရောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလာသည်။ မီကိုသည် တန်ယန်၏ လက်မောင်းကို ချိတ်လျက်၊ လောင်ဝေအန်းနှင့် ရှုရှင်းယန်တို့နောက်မှ ဂရုတစိုက် လိုက်ပါလာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>တန်ယန် ဝင်လိုက်သည်နှင့် အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ လေအေးတစ်ချက် ဝူးကနဲ တိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရယ်သံမှာ အဝေးမှ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ကြက်သီးထဖွယ် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>မီကိုသည် သူမ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တန်ယန်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသောလက်မှာ ပိုမို တင်းကျပ်လာကာ ကိုယ်လုံးလေးမှာလည်း တန်ယန်ဘက်သို့ အလိုလို ကပ်သွားတော့သည်။</p> <p>လောင်ဝေအန်းမှာလည်း တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေကာ လည်စေ့မှာလည်း အဆက်မပြတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေလေသည်။ ရှုရှင်းယန်သည်လည်း ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားရ၏။ အရင်တစ်ခေါက် လာတုန်းက ဒီလောက်အထိ... အစစ်နှင့်မတူခဲ့ပါ။</p> <p>မှိန်ပြပြ အလင်းရောင်တွင် မျက်စိ ကျင့်သားရသွားပြီးနောက် တန်ယန်သည် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော အခန်းကို သေချာစွာ လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ရှေ့ တည့်တည့်တွင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်နှင့် တူသော အဆောက်အအုံ တစ်ခုရှိပြီး ဖုန်တက်နေသော စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုကို ချထားလေသည်။ စားပွဲ၏ အထက်တွင်မူ အဖြူရောင်လား၊ မီးခိုးရောင်လား မသေချာသော စုတ်ပြတ်နေသည့် အဝတ်စအရှည်များ တွဲလောင်းကျနေ၏။</p> <p>ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ပင့်ကူအိမ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သို့မဟုတ် ခြေတစ်ဖက် ကျိုးနေသော ကုလားထိုင်အချို့ ရှိနေလေသည်။ ကုလားထိုင် တစ်ခုပေါ်တွင်မူ အဝတ်စုတ် အရုပ်တစ်ခု ထိုင်နေ၏။ အကယ်၍ ၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ရက်စက်ယုတ်မာသော အပြုံးကိုသာ လျစ်လျူရှုလိုက်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အဝတ်စုတ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သာမန် ရုပ်သေးရုပ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကုလားထိုင်၏ နောက်ဘက်တွင်မူ ရှေးဟောင်းဗီရိုကြီး တစ်လုံးရှိနေပြီး သူမ၏ အတွေ့အကြုံအရ ထိုဗီရိုထဲတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။ ထိုဗီရိုကို သူမကိုယ်တိုင် ဖွင့်ကြည့်သင့်၊ မသင့် စဉ်းစားနေမိလေသည်။</p> <p>"ယန်ယန်... အဲဒီဗီရိုထဲမှာ တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား”</p> <p>မီကိုက တန်ယန်သည် ထိုဗီရိုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှုရှင်းယန်သည် သတ္တိကို မနည်းမွေးကာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး</p> <p>“ဒါက ပျက်စီးနေတဲ့ ဗီရိုအစုတ်ကြီး တစ်လုံးပဲဟာ၊ အထဲမှာ ဘာရှိမှာမလို့လဲ ငါသွားဖွင့်ကြည့်လိုက်မယ်”</p> <p>ဟုဆိုကာ စကားပင် မဆုံးသေးမီ ဗီရိုရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။ သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ တန်ယန်တို့ အုပ်စုကို ပြုံးပြလျက်</p> <p>“ကြည့်စမ်း... ဘာမှမရှိပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p>ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p>လောင်ဝေအန်း၏ မျက်လုံးများမှာမူ ထိတ်လန့်စရာ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူလျော်သွားလေသည်။ မီကိုသည်လည်း ဦးရေပြားများ တစိမ့်စိမ့် ဖြစ်လာကာ တန်ယန်၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိတော့သည်။</p> <p>ရှုရှင်းယန်ကမူ ထိုနှစ်ယောက်၏ အမူအရာမှာ ရယ်စရာ ကောင်းလှသည်ဟု ထင်နေပြီး သူ၏စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်စိတ်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်သို့ အေးစိမ့်ကာ နူးညံ့သော အရာတစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... သူ၏ရှေ့တွင် ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး မျက်လုံးထောင့်များမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလျက် သူ့ကို အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်တွင်မူ ညိုပြာရောင်သန်းကာ ခြောက်သွေ့နေသော လက်တစ်ဖက်က တင်ထားလေသည်။</p> <p>“အား”</p> <p>မီကိုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အော်သံထက် ပိုမိုကျယ်လောင်သော အမျိုးသား အော်သံကြီးတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>“အား”</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာဖြူဖြူနှင့် သရဲကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လောင်ဝေအန်းသည် လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။</p> <p>မီကိုသည်လည်း တန်ယန်ကိုဆွဲကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ အော်ဟစ်ရင်း ပြေးလေတော့၏။ တန်ယန်မှာမူ နားထဲတွင် လေတိုးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး အားပြင်းသော ဆွဲငင်မှုတစ်ခုကြောင့် ရှေ့သို့ ပါသွားလေသည်။</p> <p>သူငယ်ချင်းများက သစ္စာမရှိဘဲ ပစ်ထားခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ ရှုရှင်းယန်သည် ဒေါသလည်းထွက်၊ ကြောက်လည်း ကြောက်သွားရသည်။ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကြောက်စရာ လက်သည်းကြီးကို အတင်းခါချလိုက်ပြီး လှည့်၍ ပြေးလေတော့သည်။ ဗီရိုထဲမှ သရဲသည်လည်း အပြင်သို့ တရွတ်တိုက် ထွက်လာကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်လေတော့၏။ ရှုရှင်းယန်သည်လည်း ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရင်း မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားမှန်းပင် မသိတော့ချေ။</p> <p>သူသတိပြန်ဝင်လာသည့် အချိန်တွင်မူ အခြားသူများကို မမြင်ရတော့သကဲ့သို့ အသံလည်း မကြားရတော့ပေ။ သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေလိုက်ပြီး ပစ္စည်းအချို့ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်လေသည်။ လိုက်လာသော သရဲများ ဖြတ်ကျော်သွားပြီးမှသာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချနိုင်တော့သည်။</p> <p>"ဟူး ဒီလူတွေကတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်၊ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ကြတယ်၊ ကံကောင်းလို့ ငါက ပါးနပ်လို့သာပေါ့”</p> <p>ရှုရှင်းယန်သည် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း သူ၏နဖူးမှ ထွက်နေသော ဇောချွေးများကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တန်ယန်သည် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးနေဆဲဖြစ်သော မီကိုအား ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။</p> <p>“ကိုကို... မပြေးနဲ့တော့၊ မမောဘူးလား”</p> <p>တန်ယန်သည် ပြေးနေရင်း လေအေးများကို ရှူသွင်းမိသဖြင့် လည်ချောင်းထဲတွင် အနည်းငယ် နေရခက်သလို ခံစားနေရသည်။</p> <p>"ဟောဟဲ... ဟောဟဲ... မောတာပေါ့... တကယ်ကို မောတာပဲ”</p> <p>မီကိုသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>“ငါအရမ်းကြောက်တာပဲ ဒီထဲက သရဲတွေက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာ ပြီးတော့ အငွေ့အသက်ကြီးကလည်း ကြောက်စရာကြီး၊ ငါ့ခေါင်းပေါ်က အမွှေးတွေအကုန်လုံး ထောင်နေပြီထင်တယ်”</p> <p>"မကြောက်နဲ့တော့နော်၊ ငါဒီမှာရှိတယ်”</p> <p>တန်ယန်က မီကို၏ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်ပေးရင်း သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ပြေလျော့စေရန် ကူညီပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ယန်ယန်... နင်ကရော မကြောက်ဘူးလား”</p> <p>မီကိုက တအံ့တသြ မေးလိုက်၏။ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်တာတောင် တန်ယန်က လုံးဝ တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>‘နင်ကတော့ တကယ်ကို ဆရာကြီးပဲ ငါ့လို အားနည်းတဲ့သူနဲ့မှ မတူတာ… ဟီး...’</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save