BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ဝေ့ယီဂဲဆိုင်ခွဲ</h2>

"မေမေ... ရှင်းယာကလည်း ဒီမိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပဲလေ ဒါကြောင့် ဒုတိယညီလေးအကြောင်း ပြောပိုင်ခွင့် ရှိတာပေါ့"

လင်းရှောင်သည် ဇနီးဖြစ်သူဘက်မှ မတ်မတ်ရပ်တည်ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားများရန် စိတ်မပါတော့သဖြင့် အကြောင်းအရာကိုသာ လွှဲပြောင်းလိုက်၏။

"ဒီတစ်ခါတော့ ညီလေးလုပ်ထားတဲ့ ပြဿနာက တကယ်ကြီးတယ် အခုဆို လင်းအုပ်စုရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ထိုးကျသွားပြီ အဖေ ဒေါသထွက်နေတာက သဘာဝပါပဲ"

လင်းကျိုး၏ မိခင်သည် သူမ၏သားကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ 'သားသမီးဆိုတာ လက်ထပ်ပြီးရင် အမေကို မေ့သွားကြတာပဲ' ဟူသည့် စကားပုံ၏ သက်ရှိထင်ရှား သာဓကတစ်ခု အလားပင်ဖြစ်သည်။

"တော်စမ်း မင်းကတော့ ငါပြောတိုင်း သူ့ဘက်ကပဲ အမြဲကာကွယ်ပေးနေတာ ဘယ်လောက်တောင် အလိုလိုက်ထားကြလို့ ဒီလောက်အထိ ဆိုးကုန်ရတာလဲ ဒီတစ်ခါသာ လင်းမိသားစု မရှင်သန်နိုင်တော့ရင် မင်းနဲ့ မင်းရဲ့သားပါ အတူတူ သွားကြပေတော့"

လင်းဟိုင်ချွမ်က မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ခက်ထန်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းကျိုး၏ မိခင်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဒေါသများ တလိပ်လိပ် တက်လာခဲ့သည်။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် -

"ဟက်... ရှင်ကများ ပြောရတယ်လို့ ကျွန်မက ရှင့်ကို ကြောက်နေတယ် ထင်လို့လား"

သူမ၏ မိသားစုမှာ ကျောက်မီးသွေးတွင်း လုပ်ငန်းရှင်များဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ဩဇာအာဏာ ကြီးမားကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မူလက လင်းဟိုင်ချွမ်သည်လည်း သူမမိသားစု၏ ကြွယ်ဝမှုကို မက်မော၍ လက်ထပ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ စကားမှာ အနှစ်မပါသော ခြိမ်းခြောက်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။

လင်းဟိုင်ချွမ်သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး သားကြီးဖြစ်သူအား စာကြည့်ခန်းသို့ လိုက်ပို့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် သားအမိနှစ်ယောက်လုံးကို လုံးဝ မတွေ့ချင်တော့ပေ။

စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် -

"အဖေ... အခြေအနေကတော့ သိပ်မကောင်းဘူး လူထုရဲ့ သဘောထားက ကျွန်တော်တို့အပေါ်မှာ အတော်လေး ဆိုးနေတယ် အထောက်အထား အတော်များများကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပေမဲ့လည်း တစ်ခုခု ကျန်နေခဲ့မှာကိုတော့ အာမခံဖို့ခက်တယ်"

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း လင်းမိသားစုသည် လုပ်ငန်းများတွင် ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်ခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အရှုပ်တော်ပုံများ ပေါက်ကြားလာခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ချေ။ သို့သော် သူတို့ဘက်ကလည်း အနည်းနှင့် အများတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိရမယ် ဘယ်မိသားစုကများ ဖြစ်မလဲ ဒါမှမဟုတ်..."

လင်းဟိုင်ချွမ်က စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ လင်းရှောင်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားပြောရန်မလိုဘဲ နားလည်နေကြ၏။

"ချွေးမကြီးကို ငါနဲ့အတူ ဆေးကုသဖို့ အမေရိကကို လိုက်ခဲ့ခိုင်းလိုက်"

"ကောင်းပါပြီအဖေ၊ အဖေတို့ အရင်သွားနှင့်ကြပါ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စတွေကို အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းပြီးမှ လိုက်လာခဲ့မယ်"

လင်းရှောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

အောက်ထပ်တွင်မူ ရှေ့တွင်ချထားသော ကွာရှင်းစာချုပ်ကို ကြည့်လျက် လင်းကျိုးနှင့် သူ၏မိခင်မှာ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေကြ၏။ အနီးအနားရှိ အိမ်ဖော်များနှင့် အထိန်းတော်များမှာလည်း ဒေါသလှိုင်းများ မကူးစက်စေရန် အလျင်အမြန်ပင် ရှောင်ထွက်သွားကြတော့သည်။

"ဟက် ဖန်းရို့က ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ ဟမ် ယောက်ျားလေးဆိုတာ ဒီလောက်အမှားမျိုး လုပ်တတ်တာပဲလေ၊ အဲဒါကို ဒီလောက်အထိ ကိစ္စကြီးအောင် လုပ်ဖို့လိုလို့လား"

လင်းကျိုး၏မိခင်မှာ ဒေါသ ပေါက်ကွဲနေတော့သည်။ ဖန်းရို့လင်း မိသားစုထဲ စတင် ဝင်ရောက်လာစဉ်က သူမအတော်လေး သဘောကျခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမသည် အသုံးမကျသော မိန်းမတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ တွေးနေမိပါသည်။

"မေမေ စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့ ဒါကို ကျွန်တော်ပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ် ကျွန်တော်ကွာရှင်းဖို့ သဘောမတူဘူး၊ သူမကို ကျွန်တော့်လက်ခုပ်ထဲမှာပဲ ဆက်ထားမှာပါ သူမ ဘယ်လောက်အထိ ရဲတင်းနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

လင်းကျိုးသည် သူ၏ အမျိုးသားသိက္ခာကို စိန်ခေါ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသများ တလိပ်လိပ် ထွက်လာတော့သည်။

ကုမ္ပဏီသို့သွားရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသော လင်းရှောင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲမှနေ၍ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူဘာမှ ဝင်မပြောခဲ့ချေ၊ သို့မဟုတ်ပါက မိခင်ဖြစ်သူ၏ နောက်ထပ် အဆုံးအမ စာတိုများကို နားထောင်ရမည်မှာ အတော်လေး စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

*

ကျိုးချီ၏ ကျန်းမာရေးမှာ အတော်လေး တိုးတက်ကောင်းမွန်လာပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ပတ်ဆိုလျှင် အိမ်၌သာ အနားယူရန် ဆေးရုံဆင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆရာဝန်ကဆိုသည်။ ချင်ယွီရုံ ငှားရမ်းပေးထားသော ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများနှင့် အိမ်ဖော်များမှာလည်း အဆင်သင့် ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် နှစ်ဆပေးထားရုံတင် မကဘဲ အလုပ်ကြိုးစားလျှင် အပိုဆုကြေးများပါ ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်ဖော်အသစ် နှစ်ယောက်မှာ အလုပ်ရှင်များ စိတ်ကျေနပ်စေရန်နှင့် ပေးရသောငွေနှင့် ထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြရန် အားတက်သရော ရှိနေကြတော့သည်။

ကျိုးချီ၏ လက်ထောက်သည် လုပ်ငန်းကိစ္စများ လာရောက်အစီရင်ခံရင်း သူ၏ အထက်လူကြီးကို အိမ်ဖော်များက မည်မျှအထိ အစွမ်းကုန် ဂရုစိုက်ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချီးကျူးစကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ အမှန်ပင် ဥက္ကဋ္ဌတန်၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်ရခြင်းမှာ အမြဲတမ်း ဆုလာဘ်များ ရရှိနေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ တန်ယန်သည် ထမင်းစားပြီးနောက် ဝတ္ထုရေးရန် စာကြည့်ခန်းသို့ ပြန်မသွားတော့ချေ။ သူမသည် ဒီကိစ္စများကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ပြီး ကျန်ရှိသည်များကို အဖွဲ့ဝင် (၃) နှင့် အခြားသူများအား လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် S မြို့တော်ရှိ ကျောင်းသို့ ပြန်ရပေဦးမည်။ အထက်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်၊ ဒုတိယနှစ်ဝက်တွင် သူမ ကျောင်းတက်ရက် အတော်လေး နည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာမပြဘဲနှင့်ပင် သူမသည် သင်ခန်းစာ အားလုံးကို တတ်မြောက်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက် ကျောင်းသူတို့ လုပ်ဆောင်သင့်သည်များကို လုပ်ဆောင်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ကျောင်းတော်ဘဝကို ခံစားလိုသေးသည်။

မထွက်ခွာမီ သူမသည် အသစ်ရရှိထားသော ရှေးဟောင်းကြွေပန်းအိုးကို သူမ၏ အိမ်ဝန်းကြီး အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။ သူမ၏အိမ်ဝန်းမှာ ဘေကျင်းမြို့၏ အလုံခြုံဆုံးသော ဧရိယာထဲတွင် ရှိနေပြီး လုံခြုံရေး စနစ်ကိုလည်း 'ယိတျန်တျန်' က ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ခိုးယူခံရမည်ကို စိုးရိမ်ရန်မလိုချေ။

ထို့နောက် သူမသည် ချင်ယွီရုံနှင့်အတူ ဝေ့ယီဂဲသို့ သွားရောက်ကာ ထိုနေရာမှ စားဖိုမှူးအသစ် တီထွင်ထားသော ဟင်းလျာအသစ်များကို မြည်းစမ်းကြည့်ခဲ့သည်။ အရသာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် သူမ၏ မိဘများကိုပါ ကျွေးချင်စိတ် ပေါက်သွားရသည်။

"ရွမ်ဝေ... ဝေ့ယီဂဲကို S မြို့တော်မှာ ဆိုင်ခွဲဘယ်တော့ ဖွင့်မှာလဲကျွန်မ ဝေ့ယီဂဲရဲ့ ဟင်းတွေကို နေ့တိုင်းစားချင်နေပြီ"

တန်ယန်က အနည်းငယ် နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဟဲဟဲ... မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး ဥက္ကဋ္ဌက ငွေထုတ်ပေးမယ်၊ ကျွန်မက လုပ်အားစိုက်ထုတ် ပေးမယ်ဆိုရင် S မြို့တော်မှာ ဆိုင်ခွဲဖွင့်ဖို့က ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

ရွမ်ဝေက သူမတို့၏ အရည်အချင်းကို အသိအမှတ် ပြုခံရသည့်အတွက် ဝမ်းသာလျက် ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဆိုင်ခွဲတစ်ခု ဖွင့်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောကိစ္စ မဟုတ်ပေ၊ စားဖိုမှူး၏ တပည့်များမှာလည်း ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်နိုင်သည့် အရည်အချင်း ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။

"တကယ်လား ဒါဆိုရင် S မြို့တော်မှာ အရင်ဆုံး ဆိုင်ခွဲဖွင့်ကြရအောင် ဆိုင်နေရာနဲ့ ပြုပြင်တာတွေက ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ တစ်လအတွင်း အပြီးလုပ်လို့ရတယ်"

ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် တန်ယန်သည် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လိုအပ်သော ပြင်ဆင်မှုများကို ချက်ချင်းပင် တွက်ချက်လိုက်တော့သည်။ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ပုံ စည်းမျဉ်းများကိုမူ ဘေကျင်းရှိ ဆိုင်အတိုင်းသာ လိုက်နာဆောင်ရွက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ရွမ်ဝေ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ပြင်ဆင်တာအပြင် တခြား ပြင်ဆင်စရာလေးတွေလည်း ရှိပါသေးတယ် ကျွန်မနောက်မှ စာရင်းပို့ပေးပါ့မယ် ဘေကျင်းက ကိစ္စတွေအကုန် အခြေကျသွားတာနဲ့ ကျွန်မ S မြို့တော်ကို လေယာဉ်နဲ့ လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် S မြို့တော်မှာ ကျွန်မစောင့်နေမယ်နော်"

တန်ယန်သည် ထမင်းစားပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

S မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သည့် အခါတွင်မူ တန်ယန်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အလုပ်များနေတော့သည်။ ဆိုင်ဖွင့်ရန် နေရာရွေးချယ်ခြင်း၊ အတွင်းပိုင်း ပြင်ဆင်ခြင်း၊ ဝတ္ထုရေးခြင်းတို့အပြင် တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်များ၌ H မြို့တော်ရှိယွီချန်းနျန်ထံသို့ပါ သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့သေးသည်။

ထိုကာလအတွင်း ဘေကျင်းမြို့တွင် ရှိနေသော 'ဖုန်းချီ' မှ စာတည်းဖြတ်သူ ကျင့်မုန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် တန်ယန်နှင့် အဆက်အသွယ်ရသွားခဲ့ပြီး လိုင်းတွင် သူငယ်ချင်းအဖြစ် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျင့်မုန့်: "တန်တာ... ဒါကတော့ စာချုပ်ပါ၊ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦးရှင့် မရှင်းတာရှိရင် ကျွန်မကို ဆက်သွယ်လို့ ရပါတယ် လက်မှတ်ထိုးပြီးရင် ကျွန်မဆီ ပြန်ပို့ပေးပါဦးနော် (ပူးတွဲပါဖိုင်- အီလက်ထရောနစ် စာချုပ်)"

တန်ယန်၏ ကလောင်အမည်မှာ "ဆားထဲသို့ သကြားအနည်းငယ်ထည့်ပါ" ဖြစ်သည်။ အချိန်ကုန် သက်သာစေရန် သူမသည် 'ယိတျန်တျန်' ကိုသာ စာချုပ်စစ်ခိုင်းလိုက်၏။ ယိတျန်တျန်က ပြဿနာမရှိကြောင်း ပြောသည်နှင့် သူမသည် စာချုပ်ကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲ၊ ပရင့်ထုတ်၊ လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် စာတိုက်မှတစ်ဆင့် ပြန်လည် ပေးပို့လိုက်သည်။

တန်ယန်: "ကျေးဇူးပါ စာတည်းဖြတ်သူရှင့် လက်မှတ်ထိုးပြီး ပို့လိုက်ပါပြီ နောက်တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်ပါလိမ့်မယ် အရောက်မှာ လက်ခံပေးပါဦးနော်"

ကျင့်မုန့်: "ဟုတ်ကဲ့ပါ ပင်ပန်းသွားပါပြီ တန်တာရှင့် ဒီလိုပြောဖို့ မသင့်တော်မှန်း သိပေမဲ့လည်း... စာမူလေးတွေ ဆက်တင်ပေးပါဦးနော် စာချုပ်ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်မတို့ဘက်က ထုတ်ဝေဖို့ စီစဉ်ပေးပါ့မယ် အဲဒီအချိန်ကျရင် တန်တာက စာမူတွေကို ရူးရူးမူးမူး တင်ပေးရတော့မှာနော်"

တန်ယန်: "ကျွန်မဝဘ်ဆိုက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မူကြမ်းတွေ အများကြီး သိမ်းထားခဲ့တယ်လို့ မှတ်မိနေသလိုပဲ"

ကျင့်မုန့်: "..."

ကျင့်မုန့်: "ဟို... ကျွန်မ အကုန်ဖတ်ပြီးသွားပြီရှင့်【မျက်နှာအုပ်ပြီး ငိုနေတဲ့ပုံ】"

တန်ယန်: "ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်း နည်းနည်းအလုပ်များနေလို့ပါ၊ အားတာနဲ့ ဆက်တင်ပေးပါ့မယ်"

ကျင့်မုန့်: "【ငိုနေတဲ့ပုံ】 စောင့်နေပါ့မယ် တန်တာရှင့်"

ဘေကျင်း 'ဖုန်းချီ' အွန်လိုင်းစာပေ ပလက်ဖောင်း၏ စာတည်းဌာန။

ကျင့်မုန့်သည် နီမြန်းနေသော သူမ၏ပါးပြင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားမိပြီး နောင်တရသလို မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။ 'စာမူအမြန်တင်ဖို့ ငါဘယ်လိုဖြစ်ပြီး လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိတာလဲစာတည်းဖြတ်သူတွေ အများကြီးကြားထဲက "အနောက်မျှော်စင်သို့ အိပ်မက်ပြန်လည်စေခြင်း" စာချုပ်ကို ငါက လုယူထားနိုင်တာလေ၊ ငါအရမ်း အပျော်လွန်သွားတာပဲ အား... တန်တာက ငါ့အပေါ် အထင်မသေးသွားရင် ကောင်းမှာပဲ' ဟု သူမတွေးနေမိသည်။

"မုန့်မုန့်... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ရှောင်လီက သူမ၏နောက်ဘက်မှ လျှောက်လာပြီး ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ဟို... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး နည်းနည်းပူနေလို့ပါ"

ကျင့်မုန့်သည် သူမ၏လက်များကို အမြန်ချလိုက်ပြီး ပူလွန်းနေသည့်အလား လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်ပြလိုက်သည်။

"ပူလို့လား"

ရှောင်လီက ဝေခွဲမရသည့် အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အဲယားကွန်းကို ၂၄ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်မှာ ဖွင့်ထားတာတောင် သူမကတော့ အနည်းငယ် ချမ်းနေသေးသည်။

"အင်း ရုတ်တရက် နည်းနည်းပူလာသလို ခံစားလိုက်ရလို့ပါ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ ဒါနဲ့... ငါ့ကို တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလို့လား"

"ဪ... အယ်ဒီတာချုပ်က နင့်ကိုရှာနေလို့ ငါ့ကိုလာပြောခိုင်းလိုက်တာ၊ အဲဒါကြောင့် မြန်မြန်လေး သွားလိုက်ဦးနော်"

"ကောင်းပြီ၊ အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်"

ကျင့်မုန့်သည် သူမ၏ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီးအသက်ကို ဝဝရှူကာ လေကို ပြန်မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ ထိုင်နေရာမှထကာ အယ်ဒီတာချုပ်၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

***

Book List