Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြံပြုထားသည့် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သို့သော် တန်ယန်တွင်မူ 'အတတ်ကောင်း' တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမတွင် 'ယိတျန်တျန်စနစ်’ ရှိနေပါရက်နှင့် သူမ၏ လူမှုကွန်ရက် အကောင့်များကို စီမံခန့်ခွဲပေးရန် အခြားသူကို အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်ပါဦးမည်နည်း။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယိတျန်တျန်သည် အလုပ်သစ်တစ်ခု ထပ်မံရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ စာရေးဆရာ အကောင့်တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ရန်နှင့် လည်ပတ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဆားထဲသို့ သကြားအနည်းငယ်ထည့်ပါ (v): ကံကြမ္မာ၏ မမျှော်လင့်ဘဲ အလှည့်အပြောင်း တစ်ခုကြောင့် သူမသည် အတိတ်ကာလသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အနောက်မျှော်စင်တိုင်းပြည် ဝန်ကြီးချုပ်အိမ်တော်၏ အချစ်ဆုံးသမီးကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ခေတ်သစ်လူသား တစ်ဦး၏ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် ရှေးခေတ်လူသားတို့၏ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ရခြင်းမှာ မည်မျှ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းပါသနည်း။ လာရောက်ဖတ်ရှုလိုက်ပါဦး <ဖုန်းချီဝက်ဘ်ဆိုက် လင့်ခ်></p> <p>ဖုန်းချီအွန်လိုင်း စာပေပလက်ဖောင်း၏ တရားဝင် Weibo အကောင့်ကလည်း ဤပို့စ်ကို ပြန်လည်မျှဝေ ပေးလိုက်သဖြင့် ဖောလိုဝါများအားလုံး ဤညွှန်းဆိုချက်ကို မြင်တွေ့သွားကြသည်။ ဇာတ်လမ်းသစ် စတင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် အကဲခတ်ကောင်းသော စာရေးဆရာ အချို့သည် ဤညွှန်းဆိုချက်ကို မြင်သောအခါ ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ ထိုဇာတ်လမ်း၏ သုံးသပ်ချက်များနှင့် ရေပန်းစားမှုကို လိုက်လံရှာဖွေ ကြည့်ကြတော့သည်။</p> <p>ဤဝတ္ထုသည် 'ပေါက်' တော့မည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသည်ကို သတိပြုမိ သွားကြပြီးနောက် လူအများအပြားမှာ သူတို့၏ ဇာတ်လမ်းအကျဉ်းများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ကာ 'ခေတ်ကူးဝတ္ထု' များကို စတင် ရေးသားကြတော့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဖုန်းချီပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ စာဖတ်သူများသည် ခေတ်သစ်ကာလမှသည် ရှေးခေတ်ကာလ သို့မဟုတ် အနာဂတ်ကာလသို့ ကူးပြောင်းသွားသည့် ဇာတ်လမ်းများ တစ်ဟုန်ထိုး များပြားလာသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။</p> <p>၎င်းမှာ စာဖတ်သူများ အတွက်တော့ ဆိုးဝါးသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ ရွေးချယ်စရာများ ပိုမိုများပြား လာသည့်အပြင် စာရေးဆရာများကလည်း အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားလာကြသဖြင့် စာဖတ်သူများမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်သော စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုခွင့်ရလာကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အမှတ်စာရင်းများ ထွက်ပေါ်လာမည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တန်ယန်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ မိသားစုနှင့် ဦးလေးဖြစ်သူ မိသားစုအားလုံးမှာ သူမ၏ ဗီလာစံအိမ်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ရမှတ်များထုတ်ပြန်ရန် အချိန်နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေကြသူများ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အချိန်ကျလာသောအခါ ရမှတ်များကို စစ်ဆေးပေးမည့်သူ တန်ယွီက သူ၏ခုံနံပါတ်ကို စာမျက်နှာထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ရိုက်ထည့်ကာ အကောင့်ဝင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ ရမှတ်စစ်ဆေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသဖြင့် စာမျက်နှာမှာ အတော်ကြာအောင် အဝိုင်းလည်နေပြီးနောက် </p> <p>"လက်ရှိတွင် အသုံးပြုသူ များပြားနေပါသဖြင့် ခဏကြာမှ ထပ်မံကြိုးစားပါ" </p> <p>ဟူသော စာသားသာ ပေါ်လာသည်။</p> <p>လီရှူးယောင်းသည် တန်ယန်၏ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင်တော့ ယိတျန်တျန်က ချော့မြှူခြင်းကို ခံယူရင်း ခွေနေသည်။ ရမှတ်ထွက်မည့် အခိုက်အတန့်သို့ ရောက်လာသောအခါ လီရှူးယောင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး တန်ယန်၏လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။</p> <p>"ရှူးယောင်းမမ... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဖြေခဲ့တာဆိုရင် အဆင်ပြေမှာပါ"</p> <p>"မမသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ကိုလျှော့ထားလို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ မမ စဉ်းစားနေမိတာက... စာမေးပွဲမှာ အမှတ်ကောင်းခဲ့ရင် ပြည်ပကိုမသွားခင် တရုတ်ပြည်မှာပဲ တက္ကသိုလ် အရင်ပြီးအောင် တက်သင့်လားလို့ ဒါပေမဲ့လည်း ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့ အိပ်မက်ကျောင်းကို စောစောသွားတာက အနာဂတ် အလုပ်အကိုင်အတွက် ပိုပြီးအကျိုးရှိမယ်လို့လည်း ခံစားနေရတယ်"</p> <p>လီရှူးယောင်းတစ်ယောက် ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ စိတ်မအေး ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် တန်ယွီက အံ့သြတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ထွက်လာပြီ"</p> <p>အားလုံး၏အကြည့်မှာ ကြိုတင်ချိန်းဆိုထားခြင်း မရှိဘဲ လက်တော့ပ် စခရင်လေးဆီသို့ စုပြုံပြီး ရောက်ရှိသွားကြပါသည်။</p> <p>"ဝါး ၅၇၈ မှတ်တောင် တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းလိုက်တာ" </p> <p>S မြို့တော်၏ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ စုစုပေါင်းရမှတ်မှာ ၆၅၀ မှတ် ဖြစ်သည်။ ဤရမှတ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော တက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့ တက်ရောက်ရန် လုံလောက်သော အမှတ်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>လီရှူးယောင်းသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာရသည်။ ဤရမှတ်သည် သူမ တက်ရောက်လိုသည့် ဒီဇိုင်းဘာသာရပ် သင်ကြားသောကျောင်းကို စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။ သူမအတွက် နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ရရှိသွားပြီဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ တရုတ်ပြည်တွင်း၌ပင် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်း ဘာသာရပ်ကို အရင်တက်ရောက်ပြီး ဘွဲ့ရရှိမှသာ YL နိုင်ငံရှိ ML အနုပညာအကယ်ဒမီတွင် ပညာဆက်လက် သင်ယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ စာမေးပွဲတွင် အမှတ်မကောင်းခဲ့ပါက သူမအနေဖြင့် YL နိုင်ငံရှိ တက္ကသိုလ်များသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်ထားကာ ပြည်ပသို့ ထွက်ခွာရပေမည်။ ယခုအခြေအနေမှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လွန်းနေသည်။ သူမအနေဖြင့် ပိုမိုပြည့်စုံသော ပြင်ဆင်မှုများကို ပြုလုပ်နိုင်တော့မည်။</p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ် ရှူးယောင်းမမ" </p> <p>တန်ယန်သည် သူမအတွက် တကယ်ပင် ဝမ်းသာနေပြီး လီရှူးယောင်းကို ပြေး၍ဖက်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးပါပဲယန်ယန်... တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" </p> <p>အကယ်၍ တန်ယန်က သူမကို ထိုစကားများဖြင့် အားပေးလမ်းပြခဲ့ခြင်း မရှိပါက သူမသည် ယခုအချိန်အထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးရင်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကိုပင် လွဲချော်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဒီနေ့တော့ ငါတကယ်ကို ပျော်တယ်ဟေ့ ခဏနေရင် 'ရှီးယွီ' စားသောက်ဆိုင်မှာ ဝိုင်းတစ်ခု ကြိုတင်မှာထားဖို့ မင်းအဒေါ်ကို ပြောလိုက်မယ်၊ အားလုံးအတူတူ အောင်ပွဲခံကြတာပေါ့"</p> <p>ယန်ဝမ်ဘိုက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏သမီးဖြစ်သူက ဤမျှ အမှတ်ကောင်းကောင်းဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းအပေါ် သူအလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မအခုပဲ ဖုန်းဆက်မှာလိုက်ပါ့မယ် ရှင့်တို့ခဏလောက် စကားပြောနေကြဦး"</p> <p>ဂျူးမန်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အမြဲတမ်း မျက်နှာသာ ပေးလေ့ရှိသူဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင်ထ၍ အစားအစာများ မှာယူရန် ဖုန်းဆက်တော့သည်။</p> <p>"မမက တကယ်ကို တော်တာပဲ"</p> <p>ယန်ယီအန်က လက်မထောင်၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို မင်းကရော မင်းမမဆီကနေ အတုမယူဘူးလား" </p> <p>ယန်ဝမ်ဘိုသည် သူ၏သားဖြစ်သူကို ချက်ချင်းပင် စတင်နှိမ်လိုက်ပြီး သူလုပ်သမျှကို အပြစ်လိုက်ရှာတော့သည်။</p> <p>ယန်ယီအန်မှာ ဆွံ့အသွားရပြီး သူ၏တည်ရှိမှုကို အမြန်ဆုံး ဖျောက်ဖျက်ထားသင့်မှန်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>တန်ယွီသည် ယန်ယီအန်ကို သနားကရုဏာသက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦး၏ဒုက္ခကို တစ်ဦးက နားလည်နေသည့်အလား အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြ၏။</p> <p>"ကဲပါ... ဒီနေ့က ပျော်စရာနေ့ပဲလေ ကလေးအကြောင်းတွေကို မပြောကြပါနဲ့တော့" </p> <p>ယန်ရိုးလင်က ကလေးဘက်မှ ချက်ချင်းဝင်ရောက် ကာကွယ်ပေးလိုက်ရာ ယန်ယီအန်ထံမှ ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်များကို ရရှိလိုက်သည်။</p> <p>"ရိုးလင်... အကိုတန်က ဒီနေ့နေ့လယ် အားရဲ့လား သူအလုပ်များနေရင်လည်း ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မပြေးခိုင်းပါနဲ့တော့ တို့ရဲ့ အိမ်ရာစီမံကိန်းကလည်း ပြီးသလောက် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လားနင်တို့တွေ တကယ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာကြတာပဲ"</p> <p>"ဟုတ်ပါရဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်တုန်းကဆိုရင် နင်တို့ဇနီးမောင်နှံ ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမျိုးကို တည်ဆောက်နိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ တကယ်ကို အားကျဖို့ကောင်းတယ်" </p> <p>လီရှူးယောင်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူ လီယွီရှင်းက စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မတို့လည်း ဒါမျိုးဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး တို့တွေက လုပ်ငန်းနယ်ပယ်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို အခန့်သင့် ရောက်သွားရုံပါပဲ အားလုံးက ကံတရားကြောင့်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့" </p> <p>ယန်ရိုးလင်က ရင်ထဲမှလာသော အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အရမ်းလည်း အားမကျပါနဲ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေအားလုံးက ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားခဲ့ရတာတွေပဲလေ"</p> <p>ယန်ရိုရှန်က နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။ </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ တို့တွေ ဒီနေ့ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာတာ သူတို့ရဲ့ အကူအညီတွေကြောင့်ပဲလေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လောဘတက်နိုင်မှာလဲ အခုဘဝက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အားရကျေနပ်စရာ အကောင်းဆုံးပါပဲ" </p> <p>လီယွီရှင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း သူ၏မိသားစုတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အပြောင်းအလဲများမှာ သူ၏ယောက္ခမ မိသားစုကြောင့်ဆိုသည်ကို သူတန်ဖိုးထား သိရှိနေပါသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ယန်မိသားစုမှာ ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး ဟားဟားဟား... အစ်မကြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့" </p> <p>ယန်ဝမ်ဘို၏ ပို့ဆောင်ရေး လုပ်ငန်းမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုတိုးတက်လာနေသည်။ အွန်လိုင်းဈေးဝယ်ပလက်ဖောင်းများ ခေတ်စားလာသည်နှင့်အမျှ လူအများမှာ ကိုယ်တိုင်သွားဝယ်မည့်အစား အွန်လိုင်းမှ ဝယ်ယူလာကြသဖြင့် သူတို့ကုမ္ပဏီ၏ လုပ်ငန်းပမာဏမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"အားလုံးပဲ... စားပွဲမှာလို့ ပြီးပါပြီ ခဏနေရင် သွားကြမယ်နော်၊ အခုပဲ မွန်းတည့်တော့မှာဆိုတော့ ပြင်ဆင်ထားကြတော့" </p> <p>ဂျူးမန်သည် ဖုန်းဆက်ပြီးနောက် အထဲသို့ဝင်လာကာ အားလုံးကို နေ့လယ်စာအတွက် အသိပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ အင်္ကျီသွားလဲလိုက်ဦးမယ်" </p> <p>ယန်ရိုးလင်သည် အိမ်နေရင်း အဝတ်အစားနှင့် ဖြစ်နေသည့်အတွက် အပြင်ထွက်ရန် မသင့်တော်သဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"သမီးလည်း လိုက်မယ်" </p> <p>တန်ယန်ကလည်း သူမနောက်မှ အပေါ်ထပ်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။</p> <p>နှစ်ယောက်သား အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် မိသားစုများအားလုံး စုပေါင်း၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တန်ယန်နှင့် လီရှူးယောင်းတို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မှီတွယ်ရင်း ညီအစ်မနှစ်ယောက် ပြောမကုန်နိုင်သော စကားများကို ပြောနေကြတော့သည်။</p> <p>"ယန်ယန်... မမ စာမေးပွဲပြီးတုန်းက အချိန်ဖြုန်းဖို့ ဝတ္ထုတွေ လိုက်ရှာဖတ်သေးတယ် မမသူငယ်ချင်းညွှန်းတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ရှိတယ်၊ တကယ်ကိုကောင်းတာ မမရှာပေးမယ် နင်လည်းဖတ်ကြည့်ဦး"</p> <p>ဝတ္ထုအကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တန်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်ရလား" </p> <p>ဟူသော ခံစားချက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင်...</p> <p>"ဒါလေးလေ... 'အနောက်မျှော်စင်သို့ အိပ်မက်ပြန်လည်စေခြင်း' တဲ့ မမပြောပြမယ် ဒါက တကယ်ကောင်းတာ ဘာအကြောင်းလဲဆိုတော့..."</p> <p>လီရှူးယောင်းက ထိုစာအုပ် မည်မျှကောင်းကြောင်း တတွတ်တွတ် ပြောနေစဉ် တန်ယန်၏ နဖူးပေါ်တွင်တော့ အမည်းရောင် မျဉ်းသုံးကြောင်း (စိတ်ပျက်သော အမူအရာ) ထင်ဟပ်နေတော့သည်။ ထိုစာအုပ် ဘာအကြောင်းလဲ ဆိုသည်ကို သူမထက်ပိုသိသူ မည်သူရှိပါဦးမည်နည်း။ သို့သော် သူမ၏ စာရေးဆရာ အိုင်ဒီကိုတော့ လျှို့ဝှက်ထားရပေဦးမည်။</p> <p>ဟိုတယ်၏ သီးသန့်ခန်းသို့ ရောက်ရှိကာ အားလုံး နေရာယူပြီးသည့်တိုင်အောင် လီရှူးယောင်းမှာ သူမ၏ ဝတ္ထုကြော်ငြာခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ဘဲ ဝန်လေးစွာဖြင့်သာ စကားဖြတ်လိုက်ရသည်။</p> <p>တန်ချင်းရွှဲ့သည် လှပသော ကိတ်မုန့်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့ရာ တန်ယွဲဂျားမှာ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။ သူမသည် မကြာသေးမီက သွားပိုးစားထားသဖြင့် အချိုစားသုံးမှုကို တင်းကြပ်စွာ ကန့်သတ်ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။ ကိတ်မုန့်ကို တစ်လုပ်တည်းသာ စားရမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဂျူးမန်က ဒီနေ့သည် လီရှူးယောင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုသည့် နေ့ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်ရာ လီရှူးယောင်းမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဖန်ခွက်ကိုမြှောက်ကာ အားလုံးကို တိုက်လိုက်သည်။ သူမက </p> <p>"သမီး ရှူးယောင်းမမအတွက် ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကိတ်မုန့်စားရလို့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" </p> <p>ဟုပင် ထပ်မံပြောလိုက်သေးသည်။</p> <p>ထိုစကားကြောင့် အားလုံးထံမှ ချစ်စဖွယ် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာပါသည်။ </p> <p>ညစာစားပြီးနောက် အားလုံးမှာ ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောရယ်မောရင်း တန်မိသားစု၏ ဗီလာစံအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ချင်ယွီရုံက သစ်သီးများနှင့် လက်ဖက်ရည်များကို အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ပေးထား၏။ စကားဝိုင်းမှာ စီးမျောနေရင်းမှ နောက်ဆုံးတွင် ဘွဲ့နှင်းသဘင်အကြို (သို့မဟုတ်) ကျောင်းပြီးသည့်အထိမ်းအမှတ် ခရီးထွက်မည့် ကိစ္စဘက်သို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။</p> <p>လီရှူးယောင်းကမူ သူမအနေဖြင့် တက္ကသိုလ် သင်ခန်းစာများကို ကြိုတင်လေ့လာရန် အစီအစဉ်ရှိကြောင်းနှင့် သူမ၏ အရည်အချင်းများ တိုးတက်လာစေရန် သင်တန်းတစ်ခုခုပင် တက်ရောက်ကောင်း တက်ရောက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် လောလောဆယ်တွင် ခရီးထွက်ရန် မစဉ်းစားထားဘဲ နောင်မှသာ အချိန်ပေး၍ ခရီးထွက်တော့မည်ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တန်ယန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှူးယောင်း၏ စိတ်ဓာတ်ကို အထင်ကြီး လေးစားသွားမိပြီး ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် လက်ထောင်ပြလိုက်သည်။ ကြိုးစားအားထုတ်လိုစိတ်ရှိသူများသည် အနှေးနှင့်အမြန်ဆိုသလို ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိကြစမြဲသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save