Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝေ့ယီဂဲဆိုင်ခွဲ ဖွင့်လှစ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>စာသင်နှစ်အသစ် တစ်ဖန်ပြန်လည် စတင်လာပြန်ပြီဖြစ်ရာ ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားများကို ဝိဇ္ဇာ၊ သိပ္ပံနှင့် အနုပညာ အတန်းများဟူ၍ ခွဲခြားသတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>တန်ယန်မှာမူ အတန်းကျော်တက်ခဲ့သဖြင့် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းသိပ္ပံတန်းသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်။ လောင်ဝေအန်းနှင့် ရှုရှင်းယန်တို့မှာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း (၄) သိပ္ပံတန်းသို့ ရောက်သွားကြပြီး မီကိုမှာမူ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း (၈) အနုပညာတန်းသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။</p> <p>အထက်တန်းဒုတိယနှစ် စတင်သည်နှင့် မီကိုသည် ပထမနှစ်ထက် ပိုမို အလုပ်များလာသည်ကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ အမျိုးမျိုးသော လေ့ကျင့်ရေး သင်တန်းများနှင့် စာသင်ချိန်များက သူမအား အသက်ရှူပင် မချောင်စေတော့ဘဲ တန်ယန်နှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ရန်ပင် အချိန်မပေးနိုင်တော့ချေ။</p> <p>တန်ယန်၏ ပထမဆုံး အွန်လိုင်းဝတ္ထုဖြစ်သော "အနောက်မျှော်စင်သို့ အိပ်မက်ပြန်လည်စေခြင်း" သည် ဖုန်းချီဝက်ဘ်ဆိုက်တွင် အခန်းဆက်ဖော်ပြမှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်သံစီးရီးရိုက်ကူးခွင့် မူပိုင်ခွင့်ကိုလည်း 'ယီယွီယဉ်ကျေးမှု' ထံ ရောင်းချလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝတ္ထုမှ ရရှိသမျှသော မူပိုင်ခွင့်ကြေး အားလုံးကို စမ်းသပ်အခြေခံ အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်း ကျောင်းများအတွက် ပညာသင်ဆု ရန်ပုံငွေအဖြစ် တည်ထောင်လှူဒါန်းခဲ့သည်။</p> <p>အတန်းအသီးသီးမှ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကျောင်းသားများသည် ဤပညာသင်ဆုကို လျှောက်ထားနိုင်ပြီး တစ်ဦးကို တစ်လလျှင် ၈၀၀ ယွမ် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးသည် ကျောင်းထမင်းစားဆောင်တွင် စားသောက်စရိတ်အတွက် တစ်လလျှင် ၃၀၀ ယွမ်ခန့်သာ ကုန်ကျပြီး အခြားသော လိုအပ်ချက်များ အပါအဝင်ဆိုလျှင် ဤပမာဏမှာ လုံလောက်မှုရှိပေသည်။</p> <p>ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူမသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးနှစ်ဦးနှင့် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးနောက် ချမှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကျောင်းများဘက်မှလည်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကျောင်းသားများအတွက် ကျောင်းလခနှင့် အခြားသော အခကြေးငွေအချို့ကို လျှော့ပေါ့ပေးရန် သို့မဟုတ် ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးရန်လည်း ထည့်သွင်း စဉ်းစားခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုနှစ်မှစ၍ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း တန်ယန်သည် စမ်းသပ်ကျောင်းရှိ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကျောင်းသားများကို စဉ်ဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့နိုင်ရန်အတွက် ပညာသင်ဆု အကောင့်ထဲသို့ ငွေကျပ် ၁ သန်း (ယွမ်) ကို ကိုယ်တိုင် လှူဒါန်းသွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝေ့ယီဂဲဆိုင်ခွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုများအားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရွမ်ဝေနှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် တန်ယန်သည် စက်တင်ဘာလ ၁၈ ရက်နေ့တွင် ဆိုင်ဖွင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>S မြို့တော်ရှိ ဝေ့ယီဂဲသည် ဘေကုတောင်ခြေရင်းတွင် တည်ရှိသည်။ စည်ကားလှသော မြို့လယ်ခေါင်တွင် မဟုတ်သော်လည်း အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်သော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆိုင်၏ အဓိက အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘေကျင်းရှိ ဝေ့ယီဂဲနှင့်ယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှာ ပို၍ သေးငယ်သော်လည်း ဘေကျင်းမှ အိမ်ဝန်းပုံစံများကို ဤနေရာတွင် သီးသန့်ခန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။ သီးသန့်ခန်း စုစုပေါင်း ၁၀ ခန်း ရှိသော်လည်း လူထုအတွက် ၉ ခန်းသာ ဖွင့်လှစ်ထားသည်။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း သီးသန့်ခန်း တစ်ခုချင်းစီကို ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသော ဟန်ပန်များဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် စားသောက်ဆိုင်ဘက်မှ အတော်လေး စိတ်နှစ်၍ ပြင်ဆင်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>ဝေ့ယီဂဲ၏ ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကို ဧည့်သည်ပင် မဖိတ်ဘဲ အလွန်ရိုးရှင်းစွာ ကျင်းပခဲ့သော်လည်း အချို့သောသူများမှာ ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် ဝေးလံသော ဒေသများမှပင် လာရောက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းက ဝေ့ယီဂဲသည် စားသောက်ကုန် လုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် မည်မျှအထိ နေရာတစ်ခု ရရှိထားကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။</p> <p>ဖွင့်ပွဲနေ့တွင် တန်ယန်သည် ပြင်ပလူများရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်ခြင်းမရှိဘဲ ချင်ယွီရုံနှင့်အတူ "ရီ" အမည်ရှိ အခန်းထဲတွင်သာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ရွမ်ဝေကမူ အိမ်ရှေ့ဝန်းတွင် ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုနှုတ်ဆက် နေလေသည်။</p> <p>'ရီရှန့်' အခန်း၏ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်လျှင် ဘေကုတောင်ခြေရင်းရှိ ဘေဟူကန်ကို လှမ်းမြင်ရသည်။ ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင် လှေငယ်လေးများ လွင့်မျောနေကြသည်မှာ ဘေဟူကန်၏ ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသည်တင် လှေငယ်လေးများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ယန်ယန်... လက်ဖက်ရည် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ မြည်းကြည့်ပါဦး၊ အရသာ ဘယ်လိုနေလဲလို့"</p> <p>တန်ယန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး ရနံ့ကို အသာအယာ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ မက်မွန်ပွင့်ရနံ့ သင်းသင်းလေးထဲတွင် အေးမြသော အထိအတွေ့တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ သူမ အနည်းငယ် ငုံ့သောက်လိုက်သည့်အခါ ခံတွင်းထဲ၌ အရသာမှာ စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။ </p> <p>"ဒါ 'နှလုံးသားထဲကနှင်း' လက်ဖက်ရည် မဟုတ်လား"</p> <p>ချင်ယွီရုံက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>"ငါသိသားပဲ၊ နင့်ကိုစမ်းသပ်လို့ မရဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလဲ... ငါ့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ဖျော်တဲ့ နည်းစနစ်ကြောင့် ဒီလို လက်ဖက်ရည်ကောင်းလေး အရသာ ပျက်မသွားဘူးမလား"</p> <p>"ရုံမမကလည်း... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိစမ်းပါ"</p> <p>ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...</p> <p>ရွမ်ဝေသည် ပြုံးလျက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင်းတွေ စတင်တည်ခင်းလို့ ရပြီလား"</p> <p>"ရပါပြီ၊ တကယ်တော့ ကျွန်မလည်း ဗိုက်ဆာနေပြီ"</p> <p>ရွမ်ဝေသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဝန်ထမ်းများကို ဟင်းများယူလာရန် ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးပြန်ပိတ်ကာ အထဲသို့ဝင်လာပြီး ဘေးတစ်နေရာ၌ အသာထိုင်ချလိုက်သည်။ </p> <p>"ငါကတော့ ပွဲမစည်ဘဲ ရိုးရိုးလေးပဲ ဖွင့်မလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဖောက်သည်ဟောင်းတွေက အဲဒီလောက်တောင် ပန်းခြင်းတွေ အများကြီး ပို့လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး အပြင်မှာဆို ပန်းခြင်းတွေထားဖို့ နေရာတောင် မရှိတော့ဘူး"</p> <p>"တို့ရဲ့ ရွမ်ဝေက ဩဇာအာဏာ အတော်ရှိတာပဲကိုး"</p> <p>ချင်ယွီရုံက အချိန်ကိုက်ပင် ရွမ်ဝေထံ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်ရာ ရွမ်ဝေက တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင်သောက်လိုက်သည်။ </p> <p>"မဆိုးဘူး၊ နင့်ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ဖျော်တဲ့ အရည်အချင်းက ငါနဲ့တောင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်တော့မယ်" </p> <p>သူမက နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရင်း </p> <p>"နောက်တစ်ခွက် ထပ်ပေးဦး"</p> <p>ဟင်းလျာများ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ တည်ခင်းလာသည့်အခါ ရွမ်ဝေသည် ခေါင်းခါယမ်းလျက် ဧည့်သည်များကို ဆက်လက်ကြိုဆိုရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။ တန်ယန်နှင့် တခြားအမျိုးသမီးက အခန်းထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်နေကြချိန်၌ သူမကတော့ ဟိုပြေးဒီပြေးဖြင့် လူတိုင်းကို လိုက်လံနှုတ်ဆက် နေရသည်ကို တွေးမိသည့်အခါ 'ငါတော့ လစာတိုးတောင်းမှ ဖြစ်မယ်' ဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p>ဆိုင်ဖွင့်ပြီးနောက်တွင် ဝေ့ယီဂဲသည် S မြို့တော်နှင့် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဘိုကင်ရရန် အခက်ခဲဆုံး စားသောက်ဆိုင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းကို လူနည်းစု အသိုင်းအဝိုင်းကသာ သိရှိကြသည်။ အကယ်၍ ထိုနေရာတွင် ထမင်းစားလိုပါက အနည်းဆုံး နှစ်ပတ် (သို့မဟုတ်) တစ်လခန့် ကြိုတင်၍ ဘိုကင်တင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>တန်ယန်အနေဖြင့် S မြို့တော်တွင် ဆိုင်ခွဲဖွင့်ရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ သူမကိုယ်တိုင် ဝေ့ယီဂဲ၏ အစားအစာများကို အချိန်မရွေး စားနိုင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ငွေရှာရန်မှာ သူမအတွက် ဒုတိယဦးစားပေးသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တန်ယန် ဆိုင်မှ ထွက်လာသောအခါ အိမ်ရှေ့ဝန်းအတွင်း၌ ရှုရှင်းယန်၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို လျန်ရှန့်ရွှီနှင့် တိုးမိလေသည်။</p> <p>"တန်ယန်... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ"</p> <p>လျန်ရှန့်ရွှီသည်လည်း တန်ယန်ကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ သူသည် သူငယ်ချင်း အချို့နှင့်အတူ အပျော်သဘောဖြင့် လာရောက်ကြည့်ရှုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသီးသန့်စားသောက်ဆိုင်မှာ ဘေကျင်းတွင် အလွန်နာမည်ကြီးပြီး အာဏာရှိသူများနှင့် သူဌေးကြီးများသာ စားနိုင်သည်ဟု ကြားဖူးသည်။ သူ၏ လျန်မိသားစုမှာ ထိုအဆင့်ထိ မရောက်သေးသဖြင့် ယခုမှသာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုရှန့်ရွှီ... အစ်ကိုလည်း ဒီကို ထမင်းလာစားတာလား"</p> <p>"ဟေး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ အပျော်သဘော လိုက်လာတာပါ ညီမလေး စားပြီးပြီလား၊ တို့နဲ့အတူတူ စားမလား ဟိုဘက်က ဘေးခန်းမှာလေ 'ဂန္ဓာမာ' အခန်းတဲ့" </p> <p>လျန်ရှန့်ရွှီက ဘေးဘက်ရှိ အခန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ညီမလေး စားပြီးပါပြီ အစ်ကိုတို့ အခုမှ ရောက်တာလား"</p> <p>"အင်း၊ H မြို့တော်ကနေ ဒီအထိ နာရီပေါင်းများစွာ ကားမောင်းလာရတာ အခုထိတော့ ဒီလောက်ပင်ပန်းခံရတာ တန်၊ မတန်တော့ မသိသေးဘူး"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လျန်ရှန့်ရွှီ၏ သူငယ်ချင်းက သူနောက်က လိုက်မလာသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ရှေ့ဘက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>တန်ယန်က အမြန်ပင်</p> <p>"အစ်ကိုရှန့်ရွှီ... အစ်ကို့သူငယ်ချင်း ခေါ်နေပြီ၊ သွားလိုက်ဦးလေ ညီမလေးလည်း အိမ်ပြန်ရတော့မှာမို့ နောက်မှပဲ တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုလည်း ဒီနေ့တော့ မဆွဲထားတော့ဘူး အစ်ကိုသွားလိုက်ဦးမယ် နောက်တစ်ခါ H မြို့တော်ကိုလာရင် အစ်ကို့ကိုဆက်သွယ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး၊ အစ်ကိုထမင်းကျွေးမယ်" </p> <p>သူက နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီးနောက် လက်ပြကာ ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ယန်ယန်... ပြန်တော့မလို့လား" </p> <p>ရွမ်ဝေသည် အပြင်မှဝင်လာရင်း တန်ယန်နှင့် တိုးမိပြန်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ အစ်မဝေ ဂန္ဓာမာအခန်းမှာ ညီမသူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရှိတယ် သူတို့စားတာကို အလကား ကျွေးလိုက်ပါဦး အော်... ပြီးတော့ လျန်ရှန့်ရွှီဆိုတဲ့ လူကိုလည်း VIP ကတ်တစ်ခု ပေးလိုက်ပါဦးနော် ညီမနဲ့ အစ်မရုံ ပြန်တော့မယ် အစ်မဝေလည်း ပင်ပန်းသွားပြီ၊ ကျေးဇူးပါပဲ"</p> <p>"အေးအေး... လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားဦးနော်"</p> <p>*</p> <p>ဂန္ဓာမာအခန်း။</p> <p>"အာရှု…. မင်းကလည်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှေးနေရတာလဲ"</p> <p>ဝူယွင်ကျဲနှင့် လျန်ရှန့်ရွှီတို့မှာ ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြပြီး ဝူမိသားစုနှင့် လျန်မိသားစုမှာလည်း မိသားစုအချင်းချင်း ရင်းနှီးကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ခုနက ရှုရှင်းယန်ရဲ့ အတန်းဖော်နဲ့တွေ့လို့ နှုတ်ဆက်နေတာပါ"</p> <p>"မိန်းကလေး အတန်းဖော်လား"</p> <p>ကော်ချီနန်က နောက်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p>"မင်း သူမအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် ဘာလို့ ငါတို့နဲ့ ပေးမတွေ့တာလဲ"</p> <p>"ဖယ်စမ်းပါ မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ ဒီကောင်စုတ်ရဲ့" </p> <p>ဝူယွင်ကျဲသည် လျန်ရှန့်ရွှီဘက်မှ အမြဲ ကာကွယ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ကော်ချီနန်က နောက်ပြောင်နေမှန်း သိသော်လည်း လျန်ရှန့်ရွှီကို အကျပ်ရိုက်စေမည့် အခြေအနေမျိုး မဖြစ်စေလိုပေ။</p> <p>"မိန်းကလေး အတန်းဖော် ဆိုတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး သူမက တကယ့်သူဌေးသမီးကွ"</p> <p>"ဟုတ်လား... ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာလို့လဲ" </p> <p>ဘေးနားတွင်ထိုင်လျက် လက်ထဲမှ ဖန်ခွက်ကို ကစားနေသော မုဖေးဝမ်က စကားဝိုင်းထဲသို့ ခပ်ရှားရှား ဝင်ရောက်၍ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>"မင်းတို့ 'ရှင်းယန်' အကြောင်း သိကြလား"</p> <p>"သိတာပေါ့၊ Q မြို့က ဆိပ်ကမ်းမှာရှိတဲ့ သင်္ဘောကြီး မဟုတ်လား အဲဒါက အခု ငါတို့ပြောနေတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" </p> <p>ကော်ချီနန်က စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်ရင်းမှ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာကာ မယုံနိုင်သလို မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါစဉ်းစားနေတဲ့ အတိုင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p>"မင်းစဉ်းစားနေတဲ့ အတိုင်းပဲ" </p> <p>လျန်ရှန့်ရွှီက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ရင်း ရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူကာ ခွက်ထဲသို့ ငှဲ့လိုက်သည်။</p> <p>"ရှုရှင်းယန်ရဲ့ အတန်းဖော်ဆိုတော့ အထက်တန်း ကျောင်းသူလေးပေါ့ သူမရဲ့ မိသားစုနောက်ခံက ဘာလဲ" </p> <p>ဝူယွင်ကျဲသည်လည်း အလွန်ပင် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်လာကာ မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>"သူမအဖေက အိမ်ခြံမြေ လောကထဲကို အခုမှစပြီး ဝင်လာတာပဲသိတယ်၊ တခြားတော့ သိပ်မသိဘူး" </p> <p>လျန်ရှန့်ရွှီက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဤအသိုင်းအဝိုင်းသည် အမြဲတမ်း အဆက်အသွယ်များ အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်ကို သူသိသော်လည်း တန်ယန်ကို ထိုကိစ္စများထဲသို့ မဆွဲသွင်းလိုပေ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤကောင်မလေးနှင့် နှစ်ကြိမ်မျှ တွေ့ဆုံဖူးရုံဖြင့် သူမကို သူ၏ ညီမအရင်းလေးကဲ့သို့ ခင်မင်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သူ၏မိခင်က သူ့ကို ညီမလေးတစ်ယောက် အဘယ်ကြောင့် မမွေးပေးခဲ့သနည်းဟု တွေးမိတတ်သေးသည်။ နူးညံ့ပြီး မွှေးရနံ့သင်းပျံ့သော ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းမှာ ညီအစ်ကိုတွေ ရှိနေတာထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ထင်ပါသည်။ </p> <p>မကြာမီမှာပင် ဝန်ထမ်းများက ဟင်းလျာများကို စတင် တည်ခင်းတော့သည်။ ဤလူငယ်များအတွက် မည်သည့် အရသာထူးကိုမှ မမြည်းစမ်းဖူးခြင်း မရှိပေ။ စားသမျှ အစားအစာတိုင်းမှာ သူတို့ကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်နိုင်သည်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ သို့သော် ဤစားသောက်ဆိုင်ရှိ ဟင်းလျာများကတော့ ထိုအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ၏။</p> <p>"အစ်ကိုမု... ဒီဆိုင်က ဘိုကင်ရဖို့ ဒီလောက်ခက်နေတာ ဒါကြောင့်ပဲလား"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">*** </p> <p> </p>


Save