Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၂၄) - ခန့်ညားထည်ဝါသော ဆင်းသက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်ရှိနေသောသူများမှာလည်း ဤအံ့မခန်း မြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလန့်တကြား အော်ဟစ်မိကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ... ဒီနည်းပြချုပ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ လာတဲ့ အရူးလား"</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့ကလည်း "ကျွန်မတို့တွေ သူ့ကို အဲဒီလောက်ထိ ခြောက်လိုက်မိလို့ သူက သတ်သေသွားတာလား" ဟု အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်လီကော်ပတာပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သော ထိုပုံရိပ်သည် မည်သည့်အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်သို့ ကျဆင်းလာကာ နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုတ်ခနဲ အသံကျယ်ကြီးနှင့် အတူ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘုန်း...။</p> <p style="text-align:justify">ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ သဲများနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများမှာ အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ဖုန်လုံးကြီးများ ကြားဝယ် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်၌ နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးတစ်ခုမှာ ဖြစ်ပေါ်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရောက်ရှိနေသော အသင်းလေးသင်းမှ အဖွဲ့ဝင်များမှာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားကြ၏။ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ငေးကြည့်နေမိကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သော ဟယ်ချင်းကျီက ပထမဆုံး သတိပြန်ဝင်လာကာ "အမြန် သွားကြည့်ကြစမ်း... သူ ဘယ်လိုနေလဲ ဆိုတာ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှ လူတိုင်းက ထိုတွင်းကြီးဆီသို့ ပြေးသွားကြ၏။ လူအများစုက နည်းပြချုပ်အသစ်ကို အထင်သေးနေကြသော်လည်း သူတို့ရှေ့တွင်ပင် ထိုသူ သေဆုံးသွားသည်ကိုမူ မမြင်လိုကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ်မှာပင် ဖုန်လုံးကြီးများ လွင့်ပြယ်သွားပြီး တွင်းကြီးထဲမှ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြ၏။ လိုင်ဖော်ကျွင်းသည် သူ့ရှေ့မှ ယဲ့ထျန်းကို ကြည့်ကာ "ဘုရားရေ... ငါ ဘာတွေကို မြင်နေရတာလဲ" ဟု အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူ လေယာဉ်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသော်လည်း အခုတော့ ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ ဖုန်လုံးများကြားမှ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒါက တကယ့် လူသားတစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား။</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့ကလည်း သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ကာ "ကျွန်မတို့တွေ တာမီနေးတားနဲ့ တွေ့နေတာလား... တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ထားရမလား" ဟု ဟစ်အော်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာလည်း မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေကြသည်။ ဤလူက သံမဏိနှင့် လုပ်ထားသည်လား။ </p> <p style="text-align:justify">မီတာ ၁၀၀ ကျော် အမြင့်မှ ယခုလို ပြုတ်ကျလာသည်ကို လုံးဝ ဒဏ်ရာမရသည့်အပြင် သူ့မျက်နှာမှာလည်း ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့တင်မကဘဲ မူရုန်ဖိန်ပင်လျှင် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သော အမူအရာ ပေါ်လာတော့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် တစ်ဖက်လူ၏ အဆင့်ကို မည်သို့မျှ မမီနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက ရှေ့မှလူသည် ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်သည့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွား၏။ သို့သော် မေးခွန်း တစ်ခုမှာ... မိမိ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ဤမျှ အစွမ်းထက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ရန်မှာ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က မည်မျှအထိ မြင့်မားနေရမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေသူမှာ ရှန်းချောင်ချူး တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။ သူသည် ယဲ့ထျန်း၏ အစွမ်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ဖူးသူ ဖြစ်ရာ၊ ဂရန်းမားစတာ ရှန်တုန်းလိုင်ကိုပင် လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်နိုင်သူအဖို့ လေယာဉ်ပေါ်မှ ခုန်ချခြင်းမှာ အသေးအဖွဲမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ကြီး၏ အံ့သြမှင်သက်နေသော အကြည့်များကြားဝယ် ယဲ့ထျန်းမှာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီက ရှေ့သို့ တိုးလာကာ "ခွင့်ပြုပါ... ခင်ဗျားက နည်းပြချုပ် ယဲ့ပုဖန်လား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ အစေခံ တစ်ယောက်ပါ"</p> <p style="text-align:justify">အခြားသော အလောင်းရုပ်သေးများနှင့် ယှဉ်လျှင် ယဲ့ထျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ အသက်ဝင်သော်ငြား အမူအရာမှာမူ သစ်သားရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ခေါင်းပေါ်ရှိ လေယာဉ်ကို ညွှန်ပြကာ "သခင်က ဟိုအပေါ်မှာ ရှိတယ်" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ ငြိမ်ကျသွားသော်လည်း...</p> <p style="text-align:justify">ရင်ခုန်သံများမှာမူ ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">"အစေခံ ဟုတ်လား... ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ လူကြီးက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အစေခံ ဖြစ်နေတယ်... သူ့သခင်ကရော ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်မလဲ"</p> <p style="text-align:justify">အားလုံးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ယဲ့ထျန်း ညွှန်ပြရာသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ လေယာဉ်ပေါ်မှ နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခု ဝှစ်ခနဲ ခုန်ချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားရေ... နောက်တစ်ယောက် ခုန်ချလိုက်ပြန်ပြီ။ အမြန်ဖယ်ကြ... အပေါ်က ပိသွားဦးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယခု အခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်မှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒီလူတွေက ဘယ်လိုလူတွေလဲ။ လေယာဉ်ပေါ်ကနေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ခုန်ချနေကြတာ ပျော်စရာမှတ်နေကြတာလား။</p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ်က သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တည့်တည့်တွင် ရှိနေသဖြင့် အကယ်၍ အပေါ်မှ ခုန်ချလာသူနှင့် ပိသွားပါက ခုန်ချသူမှာ ဘာမှမဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူတို့မှာမူ အသားစိုင်များအဖြစ် ကြေမွသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့တွေးမိကာ အားလုံးက ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မှ ပို၍ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ်ပေါ်မှ ခုန်ချလာသူသည် ယဲ့ထျန်းကဲ့သို့ ဒေါင်လိုက် ပြုတ်ကျလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ လေဟာနယ်ထဲဝယ် လှေကားထစ်များကို နင်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တစ်လှမ်းချင်း လမ်းလျှောက် ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရား... ဘုရား... ငါ ဘာတွေကို မြင်နေရတာလဲ။ ငါ့မျက်စိတွေ မှားနေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက လူသားလား... နတ်ဘုရားလား။ ဟိုအပေါ်ကနေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလို ဆင်းလာနိုင်ရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">အပေါ်မှ လူငယ်လေးသည် လမ်းပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ မိမိကိုယ်မိမိ မယုံနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နေကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ထိန်ထိန်သာနေသော နေမင်းကြီးသာ မရှိလျှင် သူတို့အားလုံး အိပ်မက်မက်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">အံ့သြမှု အရှိဆုံးသူများမှာ ဟယ်ချင်းကျီနှင့် သူ၏အဖွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဤမျှသော အရည်အချင်းကို မည်သူမျိုးကသာ ပြသနိုင်သည်ကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိကြသည်။ ထိုသူမှာ အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">သိုင်းကျင့်ကြံမှုသည် အာကာသအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမှသာလျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ မူလစွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ထိုစွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ လေထဲ၌ ပျံသန်းခြင်း သို့မဟုတ် လေဟာပြင်တွင် လမ်းလျှောက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယဲ့ပုဖန်မှာ အာကာသအဆင့်သို့ မရောက်သေးသလို ဓားစီး၍လည်း မပျံနိုင်သေးပေ။ သူ ယခု အသုံးပြုလိုက်သည်မှာ သူ၏ အမွေအနှစ်ထဲမှ "နဂါးနတ်ဘုရား ကောင်းကင်နင်းခြေလှမ်း" ဟု ခေါ်သော ထူးခြားသည့် ကိုယ်ဖော့ပညာရပ် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အမှန်စင်စစ် ဤအတတ်မှာ အထက်မှ အောက်သို့ ဆင်းသက်ရာတွင်သာ အသုံးဝင်ပြီး အောက်မှ အပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားပါက အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်ငြားလည်း ဤမြင်ကွင်းမှာ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်မှ သင်တန်းသားများကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ကြီး၏ အံ့သြမှင်သက်နေသော အကြည့်များကြားဝယ် ယဲ့ပုဖန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ရှေ့မှ နည်းပြချုပ်မှာ အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်လေး တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိလိုက်ရတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ခန့်ညားချောမောသည်မှအပ သူသည် သာမန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် မခြားနားလှဘဲ သူ့ထံမှ မည်သည့် ချီစီးဆင်းမှုကိုမျှလည်း မခံစားရပေ။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ သူ၏ အံ့မခန်း ဆင်းသက်မှုကိုသာ မမြင်တွေ့ခဲ့ရပါက သူတို့မှာ ယဲ့ပုဖန်ကို သာမန်လူ တစ်ယောက်ဟုသာ ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ မည်သူမျှ တစ်ဖက်လူကို လျှော့မတွက်ဝံ့ကြတော့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အာကာသအဆင့်သို့ မရောက်သေးလျှင်ပင်... သူတို့နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားနေမည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပထမဦးစွာ အစေခံကို လွှတ်၍ လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်စေကာ ထို့နောက်တွင်မှ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ဤလုပ်ရပ်က မာနကြီးပြီး ခက်ထန်လှသော သင်တန်းသားများ၏ စိတ်ထဲမှ မာန်မာနများကို တစ်စစီ ချေဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ အားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြုံးလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ "ငါက နည်းပြချုပ်အသစ်ပဲ။ မင်းတို့ထဲက အများစုက မကျေနပ်ကြဘဲ ငါ့ကို ပြဿနာရှာချင်နေကြတယ်လို့ ကြားတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ငါ အခု ဒီမှာ ရှိနေပြီ။ ဘယ်သူကများ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ချင်သေးလဲ... ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့စမ်း"</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စူးရှသော အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ခေါင်းငုံ့သွားကြပြီး ခဏမျှ မည်သူမျှ သူ့ကို စိုက်မကြည့်ဝံ့ကြချေ။</p> <p style="text-align:justify">ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လိုင်ဖော်ကျွင်းက အံကို ကြိတ်ကာ မျက်လုံးပြူးလျက် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး "ကျုပ်က လိုင်ဖော်ကျွင်းပါ... နည်းပြချုပ်ရဲ့ အစွမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် အလွန်ပင် ပွင့်လင်းသူဖြစ်ပြီး မိမိ လျှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော လမ်းကို အဆုံးအထိ လျှောက်မည့်သူမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခုနက မြင်ကွင်းက သူ့ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ကိုယ်ဖော့ပညာမှာသာ တော်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူက တွေးနေမိသည်။ တိုက်ခိုက်ကြည့်မှသာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း ယဲ့ထျန်းကို ကြည့်ကာ "မင်း... နည်းပြလိုင်နဲ့ လက်ရည် တစ်ချက်လောက် စမ်းလိုက်ဦး။ သတိထားဦးနော်... သူက ငါတို့လူပဲ။ သူ့ကို မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားအောင် မလုပ်နဲ့ဦး" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် စိတ်ထဲမှ အရှိအတိုင်း ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဲ့ထျန်း၏ စရိုက်အရ ကြိုတင် သတိမပေးထားပါက လိုင်ဖော်ကျွင်းသည် ဒုတိယမြောက် ရှန်တုန်းလိုင် ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အခြားသူများ၏ အကြားတွင်မူ ထိုစကားမှာ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားတော့သည်။ တိုက်ပွဲ မစရသေးခင်မှာပင် တစ်ဖက်လူကို မသန်မစွမ်း မဖြစ်အောင် လုပ်ပါဟု ပြောနေခြင်းမှာ သူတစ်ပါးကို နှိမ့်ချလွန်းရာ မရောက်ပေဘူးလား…။</p> <p style="text-align:justify">အထူးသဖြင့် လိုင်ဖော်ကျွင်းမှာမူ သူသည် အကြီးအကျယ် စော်ကားခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း ပါကျိချွမ်သိုင်း၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော တောင်ဖြို သိုင်းကွက်ကို အားကုန်သုံး၍ ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ပါကျိချွမ်မှာ အဆင့်အတန်ငယ် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ တောင်ဖြိုသိုင်းကွက်သည် လူတစ်ဖက်စာမျှ ထူထဲသော သစ်ပင် ဆယ်ပင်ကျော်ကို တစ်ခါတည်းနှင့် ချိုးဖျက်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အကယ်၍ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ အတိုက်ခံရပါက အရိုးအကြောများ စိစိညက်ညက် ကြေသွားမည်မှာ ဧကန်မလွဲပေ။</p> <p style="text-align:justify">အံ့မခန်း အစွမ်းပြထားသော ယဲ့ထျန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လိုင်ဖော်ကျွင်းသည် လျှော့မတွက်ဝံ့ဘဲ သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ထျန်းကမူ လုံးဝ ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား သူက ဘေးသို့ ခပ်စောင်းစောင်း လှည့်လိုက်ကာ လိုင်ဖော်ကျွင်းကဲ့သို့ပင် ပုခုံးဖြင့် ပြန်လည် တိုက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ သူသည် သူ့စွမ်းအား၏ ဆယ်ပုံ သုံးပုံကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်...။</p> <p style="text-align:justify">မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လူသန်ကြီးနှင့် လူငယ်လေးတို့သည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိကြတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဒုတ်...။</p> <p style="text-align:justify">တုံးအအ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လိုင်ဖော်ကျွင်းသည် သူသည် သံမဏိဖြင့် လုပ်ထားသော တောင်တန်းကြီး တစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အလွန်ပင် မာကျောပြီး အားပါလွန်းသဖြင့် သူသည် တစ်ဖက်လူကို မြူမှုန်မျှပင် လှုပ်ရှားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက်တွင်ပင် ကြီးမားသော တုံ့ပြန်အားတစ်ခု ကျရောက်လာကာ လိုင်ဖော်ကျွင်းမှာ လာစဉ်ကထက် ပိုမို မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။ သူသည် ၁၀ မီတာကျော်အထိ လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားကာ ဖုန်လုံးများ ထသွားစေတော့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save