Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကလေးတွေမှပဲ ရွေးချယ်မှု လုပ်ကြတာ...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">အမိန့်ပေးပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်သည် ကျူးချွဲအသင်းကို ဦးဆောင်ကာ စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခရီးစဉ်မှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်အောင် ချောမွေ့နေ၏။ လမ်းခရီးတွင် တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အလွန် ရိုးရှင်းလွန်းလှသဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ ကျူးချွဲအသင်းမှ အခြား အသင်းသားများကပင် အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ စခန်း၏ ကာကွယ်ရေးက သိပ်ကို အားနည်းလွန်းနေပုံ ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ရန်သူတွေက သူတို့ ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်နိုင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြတာများလား...။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုအကြောင်းကို တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိပေ။ အရေးတကြီးဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်မှာ ယွင်ချန်ရွှယ်ကို အမြန်ဆုံး ကယ်တင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် စခန်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာမှာ ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အဖြူရောင် ဂါဝန်လေး ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို တိုင်တစ်ခု၌ ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ထားကာ ပါးစပ်ကိုလည်း တဘက်ဖြင့် ဆို့ထားလေသည်။ သူမမှာ သူတို့၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သော ယွင်ချန်ရွှယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်မှာ ဤနေရာတွင် အားနည်းသော ကာကွယ်ရေး ဆိုသည်ပင် မရှိဘဲ လုံးဝ အကာအကွယ်မဲ့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လိုင်ဖော်ကျွင်း၊ ဟယ်ချင်းကျီနှင့် မူရုန်ဖိန်တို့သည်လည်း မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အသင်းများနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "နည်းပြချုပ်... တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်... လမ်းခရီး တစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘာခုခံမှုမှ ကောင်းကောင်း မကြုံခဲ့ရဘူး... ဒါက အမေရိကန် အထူးဌာနရဲ့ လုပ်ဟန်နဲ့ လုံးဝကို မတူဘူး..." ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "အဲဒါတွေကို သိပ်ပြီး စိတ်မပူပါနဲ့ဦး... သူမကို အရင် ကယ်ကြတာပေါ့..." ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤစခန်းတွင် ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေရမည် ဆိုသည်ကို သူလည်း သိထားပါသည်။ သို့သော် ပြဿနာက အပြင်သို့ ထွက်မလာသေးသရွေ့ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့်သာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရုံမှလွဲ၍ တခြား မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">မူရုန်ဖိန်က ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ယွင်ချန်ရွှယ်၏ ပါးစပ်ကို ဆို့ထားသော တဘက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး သူမကို တုပ်နှောင်ထားသော ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လွတ်လပ်ခွင့် ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမက ချက်ချင်းပင် "မလှုပ်ကြနဲ့... ကျွန်မ ကိုယ်ပေါ်မှာ အချိန်ကိုက်ဗုံး တပ်ထားတယ်..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ အော်သံကြောင့် အားလုံးက ယွင်ချန်ရွှယ်၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ အချိန်ကိုက်ဗုံးကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ အနီရောင်နှင့် အနက်ရောင် သတ္တုဝါယာကြိုး တစ်ချောင်းစီဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ပတ်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အီလက်ထရောနစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ အနီရောင် ဂဏန်းများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေ၏။ ပထမဆုံး ၁၈၀ မှ စတင်ကာ ၁၇၉... ၁၇၈... ၁၇၇... ဟု တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်နည်းဆိုရသော် အချိန်ကိုက်ဗုံး ပေါက်ကွဲရန် တစ်မိနစ်သာ အချိန်ကျန်တော့သည် ဟူလို။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ "မင်းတို့ထဲမှာ ဗုံးရှင်းလင်းရေး နားလည်တဲ့သူ ဘယ်သူ ရှိလဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်..." </p> <p style="text-align:justify">ရွှမ်ဝူအသင်းထဲမှ ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေး တစ်ဦး ထွက်လာပြီး "သတင်းပို့ပါတယ် နည်းပြချုပ်... ကျွန်တော့် နာမည်က ကျန်းဖန်ပါ... အရင်တုန်းက အထူးတပ်ဖွဲ့မှာ ဗုံးရှင်းလင်းရေး ကျွမ်းကျင်သူ အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးပါတယ်..." ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "မြန်မြန် သွားကြည့်စမ်း... ဒီဗုံးကို အမြန်ဆုံး ဖြုတ်နိုင်မလား ဆိုတာကို..." ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့..." </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဖန်က ပြန်ဖြေသံပေးလိုက်ပြီး ယွင်ချန်ရွှယ် အနီးသို့ သွားကာ အချိန်ကိုက်ဗုံးကို စတင် စစ်ဆေးလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာပြီး နဖူးပေါ်တွင်လည်း ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာပြီး အီလက်ထရောနစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဂဏန်းများ လျော့ကျလာသည်နှင့်အမျှ ယဲ့ပုဖန်က "ဘယ်လိုလဲ... ဖြုတ်လို့ ရနိုင်မလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဖန်က "နည်းပြချုပ်... ဒီအချိန်ကိုက်ဗုံး အမျိုးအစားကို ကောင်းကင်နဲ့ ငရဲ လို့ ခေါ်ပါတယ်... သူ့ကို အသက်မဲ့သွားအောင် လုပ်လို့ မရပါဘူး... တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ဝါယာကြိုး နှစ်ချောင်းထဲက တစ်ချောင်းကို ရွေးပြီး ဖြတ်တောက်ရမှာပါ..." ဟု ရှင်းပြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်လို့ ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်ခဲ့ရင် ဗုံးက အလုပ်မလုပ်တော့ပါဘူး... မှားယွင်းခဲ့ရင်တော့ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပါလိမ့်မယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "စဉ်းစားစရာ ပုံစံခွက် တစ်ခုခုရော မရှိဘူးလား..." ဟု မေး၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာပုံစံခွက်မှ မရှိပါဘူး... လုံးဝကို ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာပါ... ဒါကြောင့်လည်း သူ့ကို ကောင်းကင်နဲ့ ငရဲ လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့... တကယ်လို့ ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်ခဲ့ရင် အားလုံး ဝမ်းသာရမှာ ဖြစ်ပြီး... မှားယွင်းခဲ့ရင်တော့ အားလုံး အတူတူ ငရဲကို သွားကြရမှာပါ..."</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဖန်က သူ၏ ဘောင်းဘီစကို မတင်ကာ သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ညာဘက်ခြေထောက်ကို ပြသလိုက်ပြီး "အရင်တုန်းက ဒီလိုဗုံးမျိုးကို ရှင်းလင်းတုန်း ရွေးချယ်မှု မှားယွင်းခဲ့လို့ ကျွန်တော် ဒီလို ဖြစ်သွားခဲ့ရတာပါ... ပြီးတော့ အဲဒီဗုံးရဲ့ စွမ်းအားက သိပ်မပြင်းထန်ပါဘူး... အခု ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ဗုံးရဲ့ တစ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိတာပါ... ဒီတစ်ခါသာ ကျွန်တော်တို့ ရွေးချယ်မှု မှားခဲ့ရင် ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..." ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ရောက်ရှိနေသူ အားလုံး အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ယွင်ချန်ရွှယ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ အီလက်ထရောနစ် မျက်နှာပြင် တစ်ခုက ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် လူဖြူအမျိုးသား တစ်ဦး၏ ပုံ ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဟိုင်း... တရုတ်လူမျိုးတွေ... မင်္ဂလာပါ..." </p> <p style="text-align:justify">လူဖြူအမျိုးသားက ရွှင်လန်းသော လေသံဖြင့် "မင်းတို့ ငါ့ကို မသိလောက်ဘူး ထင်တယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ... ငါ့နာမည်က ကာလို့စ်... မင်းတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးပေါ့..." ဟု နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီက ယဲ့ပုဖန်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ "နည်းပြချုပ်... ဒီကောင်က အမေရိကန် အထူးဌာနရဲ့ အကြီးအကဲပဲ..." ဟု တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ကာလို့စ်က "ဘယ်လိုလဲ... ငါ ပေးထားတဲ့ လက်ဆောင်လေးကို သဘောကျရဲ့လား..." ဟု ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က မျက်နှာပြင်ကြီးကို ကြည့်ကာ "မစ္စတာကာလို့စ်က ငါတို့ လာမယ်ဆိုတာကို အစောကြီးကတည်းက သိနေပုံရတယ်..." ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့... ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်တုန်းက မင်းတို့ ယွီဟိုင်ချွမ်းကို ကယ်သွားနိုင်ခဲ့တယ်လေ... ဒီတစ်ကြိမ်မှာရော အဲဒီလောက် ကံကောင်းနိုင်ဦးမလား ဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."</p> <p style="text-align:justify">ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က တရုတ်နိုင်ငံ၏ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်မှ ယွီဟိုင်ချွမ်းကို အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းက ကာလို့စ်ကို အရှက်ရစေခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူက အငြိုးထားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယွင်ချန်ရွှယ်ကို အသုံးပြု၍ အနှီထောင်ချောက်ကို အထူးတလည် ဆင်ထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ငါက အမြဲတမ်း ကံကောင်းတဲ့သူပါ... ဒီတစ်ကြိမ်လည်း အောင်မြင်ဦးမှာပဲ..." ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တရုတ်လူငယ်လေး... ကြွားဝါတာက သိပ်ကောင်းတဲ့ အကျင့် မဟုတ်ဘူးနော်..." </p> <p style="text-align:justify">ကာလို့စ်က ယဲ့ပုဖန်၏ စကားများကို လုံးဝ အရေးမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး "မြန်မြန် ရွေးချယ်လိုက်စမ်းပါ... မင်းတို့မှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး... ပြီးတော့ သတိပေးရဦးမယ်... ယွင်ချန်ရွှယ် ကိုယ်ပေါ်မှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ စွမ်းအားပြင်း ပေါက်ကွဲရေးဗုံးက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် သုတေသန ရလဒ်ပဲ... အဲဒါက မင်းတို့ အားလုံးကို အမှုန့်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်လိမ့်မယ်..." ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် အချိန်ကိုက်ဗုံးမှာ စက္ကန့် (၃၀) သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လိုင်ဖော်ကျွင်းက "နည်းပြချုပ်... ခင်ဗျား အားလုံးကို ခေါ်ပြီး အပြင်ထွက်သွားပါ... ဒီလို လောင်းကစားမျိုးကို လိုင်ကြီး ကျွန်တော့်ဆီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်... ကျွန်တော့် ကံက အမြဲတမ်း ကောင်းပါတယ်..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မလိုပါဘူး... မင်း ပိုင်ဟုအသင်းကို ခေါ်ပြီး အပြင်ကနေ သွားစောင့်နေ..." ယဲ့ပုဖန်က သူ့ဘေးရှိ လူများကို ကြည့်ကာ "ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်... အားလုံး အပြင်ကို ဆုတ်ခွာကြ..." ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီက "နည်းပြချုပ်... ကျွန်တော့်ကို လုပ်ခွင့်ပေးပါ... ကျွန်တော့်မှာ အတွေ့အကြုံ ပိုများတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော်က မသန်စွမ်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ..." ဟု ဝင်ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့စကား မဆုံးမီမှာပင် ယဲ့ပုဖန်က "အမိန့်ကို နာခံစမ်း... အားလုံး ဆုတ်ခွာကြ..." ဟု တင်းမာစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့..." </p> <p style="text-align:justify">နည်းပြချုပ် တကယ် ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ အခြားသူများလည်း ဆက်လက် တုံ့ဆိုင်းမနေရဲတော့ဘဲ မိမိတို့၏ လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ခန်းမထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်သည် သတ္တုဝါယာကြိုး နှစ်ချောင်းကို အကဲခတ်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သေဆုံးရမည့် ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် ယွင်ချန်ရွှယ်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ် ကြောက်လန့်နေဆဲ ဖြစ်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တသိမ့်သိမ့် တုန်ယင်နေပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူမက ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး ဗုံးတစ်လုံးကို ရင်ဆိုင်နေရသည်နှင့် မတူဘဲ ကစားစရာ အရုပ်လေး တစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင် သေရမှာကို မကြောက်ဘူးလား..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဒါပေါ့ ကြောက်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ မသေပါဘူး..." ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယွင်ချန်ရွှယ်က "ပလာယာကို ကျွန်မဆီ ပေးခဲ့ပြီး ရှင်လည်း ထွက်သွားလိုက်ပါ... ကျွန်မ ကံကြမ္မာကို ကျွန်မဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပါ့မယ်... ရှင်က ကျွန်မနဲ့အတူ အသက်စွန့်စရာ မလိုပါဘူး..." ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ငါပဲ လုပ်ပါ့မယ်... မင်းရဲ့ ကံက ငါ့လောက် မကောင်းဘူးလေ..." ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်တွင် မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ကာလို့စ်က ရယ်မောကာ "တရုတ်လူငယ်လေး... အနက်ရောင်ကို ရွေးဖို့ ငါ အကြံပေးပါရစေ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနက်ရောင်က ငါ အနှစ်သက်ဆုံး အရောင်မို့လို့လေ..." ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကလေးတွေမှပဲ ရွေးချယ်မှု လုပ်ကြတာ..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လက်လှမ်းကာ ဝါယာကြိုး သေးသေးလေး နှစ်ချောင်းစလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကာလို့စ်က "တရုတ်လူငယ်လေး... မင်းတော့ သေပြီသာ မှတ်တော့..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် အချိန်ကိုက်ဗုံး၏ ရေတွက်မှု မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ တစ်စက္ကန့်သာ ကျန်တော့ကြောင်း ပြသနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း သေရင်တောင် ငါက သေမှာ မဟုတ်ဘူး..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်ရာ ဘန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ မျက်နှာပြင်ကြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ညာဘက်လက်မှ အင်အား အနည်းငယ် သုံးကာ သတ္တုဝါယာကြိုး နှစ်ချောင်းစလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယွင်ချန်ရွှယ်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကာ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရမ်းကာရော လုပ်ရတာလဲ... ဒီလိုဆို ရှင့်အသက်ပါ ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်... ပြေးတော့လေ..." ဟု ကမန်းကတန်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ၏ လက်ထဲမှ သတ္တုဝါယာကြိုး နှစ်ချောင်းကို လှုပ်ခါပြရင်း "ဘာလို့ ပြေးရမှာလဲ... ပြဿနာ ပြေလည်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား..." ဟု အေးဆေးစွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အာ..." </p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှသာ သတ္တုဝါယာကြိုးများ ပြတ်တောက်သွားပြီးနောက် အချိန်ကိုက်ဗုံးထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိတော့ကြောင်း ယွင်ချန်ရွှယ် သတိပြုမိသွားတော့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အန္တရာယ် ကင်းရှင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">သူမမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ကြီး အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မပိတ်နိုင်တော့ချေ။ ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save