Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..." </p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီက သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ "စစ်မြေပြင်ကနေ ထွက်ပြေးတဲ့သူက တခြားလူ တစ်ယောက်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားတာ မင်း မြင်ဖူးလို့လား..." ဟု ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်လို့ နည်းပြချုပ်ကသာ စစ်မြေပြင်ကနေ တကယ် ထွက်ပြေးတာဆိုရင် ယွင်ချန်ရွှယ်ကို ဘာလို့ ခေါ်သွားမှာလဲ... ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရှာတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."</p> <p style="text-align:justify">လိုင်ဖော်ကျွင်းလည်း သူ စကားမှားသွားမှန်း သတိထားမိသွားပြီး မျက်နှာကြီး နီမြန်းလျက် "ဒါပေမဲ့ နည်းပြချုပ်က..." ဟု စကားစလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီက "နည်းပြချုပ်က ငါတို့အားလုံးရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် အဲဒီလို လုပ်သွားတာ..." ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..." </p> <p style="text-align:justify">လိုင်ဖော်ကျွင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။ "နည်းပြချုပ်သာ မထွက်သွားဘူးဆိုရင် ငါတို့အားလုံးရဲ့ အင်အားကို ပေါင်းစပ်ပြီးတောင် အဲဒီ ဂျပန်သိုင်းသမားကို မနိုင်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ပြောချင်တာလား..."</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီက "မင်းက ယာမာမိုတို ဆိုဂျီကို အရမ်း အထင်သေးလွန်းနေပြီ... အဲဒီကောင်က မြေကမ္ဘာအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီလေ... ပြီးတော့ သူက ဂျပန်ဓားဘုရင်ဆီကနေ ဓားသိုင်းပညာကို အမွေ ဆက်ခံထားတာ... ဒါကြောင့်လည်း ဂျပန်နိုင်ငံမှာ သူ့ကို အာကာသအဆင့်အောက်မှာ အစွမ်းထက်ဆုံးသူလို့ တင်စားကြတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"ကျင့်ကြံမှုက ဒီအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီဆိုရင် လူအင်အားနဲ့ ဖိနှိပ်လို့ ရတဲ့ အခြေအနေ မဟုတ်တော့ဘူး... အရင်တုန်းက ငါတို့ရဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် ဆယ်ယောက်ကျော်က ယာမာမိုတို ဆိုဂျီကို ဝိုင်းတိုက်ခဲ့ဖူးတယ်... အဲဒီထဲမှာ မြေကမ္ဘာ အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် လေးယောက်တောင် ပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ ငါတို့အဖွဲ့ပဲ အသေအပျောက်တွေ များခဲ့ပြီး ငါလည်း လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "တကယ်လို့ နည်းပြချုပ်သာ အဲဒီကောင်ကို အဝေးကို မြှားခေါ်မသွားဘူး ဆိုရင် ငါတို့ထဲက အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လောက် သေကုန်ကြလိမ့်မယ်... ဒါက ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရင်တောင်မှနော်... တကယ်လို့သာ ငါတို့က အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး..." ဟု ရှင်းပြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မူရုန်ဖိန်၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဒါဆို ခင်ဗျား ပြောချင်တာက နည်းပြချုပ်က သူ့အသက်နဲ့ ငါတို့ အသက်တွေကို လဲသွားတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား..."</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီက "ဟုတ်တယ်... တကယ်လို့ နည်းပြချုပ်က တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးချင်တာဆိုရင် ယွင်ချန်ရွှယ်ကို ခေါ်သွားစရာ အကြောင်း မရှိဘူး... ဓားစာခံကို ခေါ်သွားရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ သူ့နောက်ကို လိုက်လာအောင် မြှားခေါ်လိုက်တာပဲ..." ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့က "ဒါဆိုရင် နည်းပြချုပ်က အန္တရာယ်ကြီးထဲ ရောက်နေတာပေါ့... သူ့ကို သွားကူညီရအောင် မြန်မြန်လုပ်ကြ..." ဟု စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီက "ငါတို့ သွားတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ... နည်းပြချုပ်ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကို အချည်းနှီး ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်လို့လား..." ဟု ပြန်မေး၏။</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့က "ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ... ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေရမှာလား..." ဟု ပျာပျာသလဲ မေးပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့ မဟုတ်ဘူးပေါ့... မြန်မြန် ဆုတ်ခွာကြမယ်... မဟုတ်ရင် ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ ပြန်လာတဲ့အခါ ငါတို့အားလုံး သေကုန်ကြလိမ့်မယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီ၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းနေပြီး "နည်းပြချုပ်က သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး... သူ့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ လျို့ဝှက်နည်းလမ်းတွေ ရှိကောင်း ရှိလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ သူသာ ယာမာမိုတို ဆိုဂျီရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင် ငါတို့က ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေရမယ်... ပြီးတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ့အတွက် ငါတို့ ကလဲ့စားချေပေးရမယ်..." ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး မည်သူမျှ ဤရလဒ်ကို လက်မခံချင်ကြပေ။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးမှာ သူတို့၏ နည်းပြချုပ်အပေါ် လေးစားကြည်ညိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မူရုန်ဖိန်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် မေးခွန်း ထုတ်နေမိ၏။ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူကော အားလုံးအတွက် ဤကဲ့သို့ စွန့်စားမှုမျိုး လုပ်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာကိုပင်။</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားမိသည်။ သူမက အမြဲတမ်း မာနကြီးပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်တတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင်တော့ နည်းပြချုပ်သည် သူမ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသော ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေကြောင်း သိရှိသွားလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">လိုင်ဖော်ကျွင်းက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် "ဒီနေ့ကစပြီး နည်းပြချုပ်ဟာ ငါ လိုင်အိုကြီးရဲ့ ဆရာသမားပဲ... တကယ်လို့ ဆရာသမား တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ငါ့အသက်နဲ့လဲပြီး ကလဲ့စားချေပေးမယ်..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချင်းကျီမှာလည်း များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သူက အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်ပြီး တည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သဖြင့် "ကဲပါ... အခုတော့ ဒီနေရာကနေ အရင် ဆုတ်ခွာကြရအောင်... နောက်မှ ဘာဆက်လုပ်မလဲ ဆိုတာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..." ဟု အားလုံးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် အဖွဲ့သားများ အားလုံး ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်၏ ယာယီ ခြေကုပ်စခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်ဘက်တွင်မူ အချိန်က တိုတောင်းလှသော်လည်း သူ အရာအားလုံးကို သေချာ စဉ်းစားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကာလို့စ်၏ ယခုတစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားမှုမှာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို လုံးဝ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ သူက အမေရိကန်၏ ကိုယ်ပိုင် အင်အားကို အသုံးမပြုဘဲ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာရှင်များကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ ထိုသို့ ငှားရမ်းထားသဖြင့် နှစ်ဖက်ကြားတွင် သဘောတူညီချက် တစ်ခု ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ဂျပန်သိုင်းသမားကို ခေါ်ဆောင်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်မှ ဓားစာခံကို ကယ်တင်သွားခြင်းအား တားဆီးရန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">မဟုတ်ပါက ယခင်က ယွီဟိုင်ချွမ်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီးနောက် ယခုတစ်ကြိမ် ယွင်ချန်ရွှယ်ကိုပါ ထပ်မံ ဆုံးရှုံးလိုက်ရလျှင် အမေရိကန် အထူးဌာန၏ မျက်နှာမှာ ဘယ်နား သွားထားရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့်ပင် သူက စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂျပန်သိုင်းသမားသည် သူနှင့် ဓားစာခံ၏ နောက်သို့ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ သူ လောင်းကြေးမှားသွားလျှင် ရွှမ်ယွမ် အဖွဲ့ဝင်များထဲမှ အနည်းငယ်မျှသာ အသက်ရှင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်စစ်သည်တော် စီမံကိန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များတွင် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံမှုမှာ မြေကမ္ဘာ အစောပိုင်း အဆင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် လူအင်အား အသာစီး ရထားသော်လည်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကွာဟချက်ကိုတော့ မဖြည့်ဆည်းနိုင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးနှင့် ဓားစာခံ၏ အခြေအနေကိုတော့ သူ သိပ်ပြီး မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ ကံတရားအပေါ်မှာသာ ပုံအပ်ထားရုံ ရှိတော့၏။ </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ သူတို့သာ ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လျှင် နှစ်ယောက်လုံး သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။ အခုလို ထွက်ပြေးခြင်းကမှ မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p style="text-align:justify">ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာ အစီအရင်တွေနဲ့ ယဲ့ထျန်းလိုမျိုး လျှို့ဝှက်ဖဲချပ်တွေ ရှိနေသေးသည်လေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့်ပင် ယဲ့ပုဖန်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အရှိန်ကိုလည်း အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်ထားခဲ့သည်။ နဂါးနတ်ဘုရား ကောင်းကင်နင်းခြေလှမ်းကို အစကတည်းက အပြည့်အဝ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">နဂါးနတ်ဘုရား ကောင်းကင်နင်းခြေလှမ်းမှာ မူလကတည်းက အလွန် ထူးကဲလှသော ကိုယ်ဖော့သိုင်းပညာ တစ်ခု ဖြစ်သည့်အပြင် သူ၏ ခြေထောက်တွင် ကပ်ထားသော မြန်နှုန်းမြင့် အင်းစာရွက်များ၏ အစွမ်းကြောင့် သူ၏ အရှိန်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။ အကယ်၍ သူ့ကျောပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် ပါမနေဘူးဆိုလျှင် သူ့အနေဖြင့် ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ၏ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမှုကနေ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီမှာမူ ယဲ့ပုဖန် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေ၏။ သူက အမေရိကန် အထူးဌာန၏ ငှားရမ်းမှုကို လက်ခံခဲ့ရာတွင် ပထမဆုံးသော စည်းကမ်းချက်မှာ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်ကို ဓားစာခံ ကယ်တင်ခွင့် မပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မဟုတ်ပါက တာဝန်မှာ ကျရှုံးပြီဟု သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်ပြီး အကျိုးအမြတ် မရရှိသည့်အပြင် သိက္ခာလည်း ကျဆင်းရပေလိမ့်မည်။ </p> <p style="text-align:justify">လက်ရှိ၌မူ ရှေ့မှ တရုတ်လူငယ်လေးက သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ စွမ်းဆောင်နိုင်နေသည်။ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်ပြေးရုံသာမက အရှိန်မှာလည်း အလွန် မြန်ဆန်လွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">"ကျိန်စာသင့်မယ့် တရုတ်ကောင်... ငါ့လက်ထဲကနေ မင်း လွတ်အောင် မပြေးနိုင်ပါဘူးကွ..."</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ၏ ကိုယ်ဖော့သိုင်းပညာမှာ ပျမ်းမျှအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ နက်နဲလှပြီး မြေကမ္ဘာအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ယဲ့ပုဖန်ထက် အဆင့်များစွာ သာလွန်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အချိန်ကြာလေလေ တစ်ယောက်က စွမ်းအား တိုးလာပြီး တစ်ယောက်က လျော့ကျသွားသဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး၏ အရှိန်မှာ သိပ်ပြီး ကွာခြားမှု မရှိတော့ချေ။ တစ်ယောက်က ရှေ့ကပြေး၊ တစ်ယောက်က နောက်ကလိုက်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ညကောင်းကင်ယံထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းနေသော ဥက္ကာခဲနှစ်လုံးအလား ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယွင်ချန်ရွှယ်မှာမူ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်မှန်း မသိဘဲ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေဆဲပင်။ ယဲ့ပုဖန်က သူမကို ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဆွဲယူပြီး ထွက်ပြေးရတာလဲ ဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင်သေးချေ။ သူမမှာ ယဲ့ပုဖန်၏ ကျောပေါ်တွင် ကပ်ပါသွားရင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ယဲ့ပုဖန်၏ ကျောပေါ်၌ လှဲလျောင်းနေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရှုခင်းများမှာ သူမ၏ နားဘေးမှနေ၍ ဝှစ်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းသွားနေကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ပြေးနှုန်းမှာ တကယ်ကို မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး တစ်နာရီ မိုင် (၂၀၀) ကျော် အရှိန်နှင့် မောင်းနှင်နေသော ပြိုင်ကားတစ်စီးပေါ်တွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် သူမက ကားပေါ်မှာ ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေစဉ် လေထု၏ ရိုက်ခတ်မှုမှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး တောင်လေများမှာ သူမ၏ မျက်နှာကို ဓားနှင့် လှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘာမှ မတတ်နိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ယွင်ချန်ရွှယ်သည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ယဲ့ပုဖန်၏ လည်ပင်းနားတွင် ကပ်ထားလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း သူ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ထိုမှသာ လေတိုက်ခတ်မှု၏ ဒဏ်ကို လျော့နည်းစေမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤမျှ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ကြောင့် သူမ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေမိပြီး ပြုတ်ကျသွားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားလှသော ခြေတံနှစ်ဖက်ကလည်း ယဲ့ပုဖန်၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အတန်ကြာပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ခြေလက်များမှာ နာကျင် ထုံကျဉ်လာပြီး ဆက်လက်၍ မမြဲတော့ဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အောက်သို့ လျှောကျလာတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူမ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေစဉ်မှာပင် လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ တင်ပါးကို နောက်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ပင့်မပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အာ..."</p> <p style="text-align:justify">ယွင်ချန်ရွှယ်က ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ သူမ အရွယ်ရောက်လာကတည်းက ဤနေရာကို တစ်ခါမျှ အကိုင်ခံခဲ့ရဖူးခြင်း မရှိပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူမက အလွန် လှပသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လေ့ရှိသူ ဖြစ်ရာ ထိုနေရာမှာ တင်းရင်းလှပပြီး အထိအတွေ့မှာလည်း ထူးခြားလှပေသည်။ သို့သော် ယဲ့ပုဖန်မှာမူ အသက်လု ထွက်ပြေးနေရသဖြင့် ထိုအထိအတွေ့ကို ခံစားနေရန် အချိန်မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယွင်ချန်ရွှယ်လည်း ယဲ့ပုဖန်၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ လုပ်လိုက်မှန်း သိသော်ငြား သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နားရွက်အထိ နီမြန်းသွားရပြီး ယဲ့ပုဖန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ယောက်ျားဆန်သည့် ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလျှင် သူမ၏ ရင်ခုန်သံမှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ကျောပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း စောစောက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့သည်။ သတ္တိရှိပြီး တာဝန်ယူလိုစိတ် အပြည့်ရှိကာ အရည်အချင်းလည်း ရှိသူ...။</p> <p style="text-align:justify">ဟွာရှား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လုပ်ငန်းစု၏ စီအီးအို တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် နေရာအနှံ့ ရောက်ဖူးပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ပြည့်စုံလှသော အမျိုးသားမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ပို၍ တင်းကျပ်သွားပြီး ရင်ခုန်သံမှာလည်း ပို၍ မြန်ဆန်သွားလေတော့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***<br />  </p>


Save