Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၂၀) - တိမ်ပင်လယ်၏ သခင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဤတိုက်ပွဲသည် ဤပုံစံမျိုးဖြင့် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ကြိုတင်မတွေးဆခဲ့ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေးသည် ဇိုမိုထံမှ စက္ကူခေါင်းဆောင်ကြာကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်နှင့် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ မိမိတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေ၏ နယ်မြစ် ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ချီတက်သွားခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">‘လိပ်ကျွန်းက မိုတပ်ဖွဲ့ကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီ’ ဆိုသည့် သတင်းမှာ ထိုအချိန်ထိ မည်သူ့ဆီသို့မျှ မရောက်ရှိသေးပေ။ နယ်မြစ်တဝိုက်တွင် ကျင့်ကြံသူအများအပြား စုဝေးကာ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေမှ ထွက်ပြေးရန် အသင့်ပြင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေး၏ တပ်ဖွဲ့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထိုကျင့်ကြံသူများကြား၌ ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှုလှိုင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသည်။ နယ်မြစ်ရှိ စုရပ်များကို သိမ်းပိုက်ထားသူများပင်လျှင် လိပ်ကျွန်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီဟု မှားယွင်းစွာ ယူဆလိုက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကြောက်လန့်တကြားနှင့်ပင် မိမိတို့၏ စခန်းများကို စွန့်ပစ်ကာ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေထဲမှ အလုအယက် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မလေးသည် တိုက်ပွဲတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခြင်းမရှိဘဲ နယ်မြစ်ရှိ စခန်းအားလုံးကို အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထွက်ပြေးသွားသော ကျင့်ကြံသူများသည် သခင်မလေးက စုရပ်များကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါမှသာ အခြေအနေမှန်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လိပ်ကျွန်းက မိုတွေကို တကယ်ပဲ အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့၏ အောင်ပွဲသတင်းမှာ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးသို့ တောမီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုသတင်းကို အတည်ပြုလိုက်နိုင်သောအခါ နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ဝမ်းမြောက်ခြင်းသံများဖြင့် တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်တွင် တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေ၏ ထိန်းချုပ်မှုအာဏာမှာ ဇိုမိုလက်ထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေ၏ စစ်မှန်သော သခင်များ ဖြစ်လာကြလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်ထားသော ကျင့်ကြံသူများသည် မိမိတို့ နေအိမ်များသို့ ပြန်လာကြသည်။ မိုတပ်ဖွဲ့၏ ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိတော့သဖြင့် မည်သူကများ ကိုယ့်မွေးရပ်မြေကို စွန့်ခွာလိုတော့မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">လိပ်ကျွန်း၏ အင်အားက လူတိုင်းအား အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်တွင် မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းကများ ဇိုမို၏ ရည်မှန်းချက်ကို မသိဘဲ နေပါမည်နည်း။ သို့သော် အခြေအနေအရပ်ရပ်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ကြတော့ပေ။ တိုက်ခိုက်ကြမည်လော... တစ်ဖက်လူမှာ မိုတပ်ဖွဲ့ကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည့် အင်အားကြီးဖြစ်နေရာ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခြင်းမှာ လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးသလောက်ပင် လွယ်ကူနေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">လိပ်ကျွန်း၏ လက်အောက်ခံ မဖြစ်လိုသော အဖွဲ့အစည်းများက တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သို့သော် ဒေသအတွင်း အမြစ်တွယ်နေသော မိသားစုအများစုမှာမူ ဤနေရာ၌သာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုနှင့် သခင်မလေးတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ လူအများစုက ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ပိုင်းမှ ဇိုမို သိလိုက်ရသည်မှာ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေရှိ လူအများစုသည် မည်သူအုပ်ချုပ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လိပ်ကျွန်း၏ အင်အားက သူတို့အား ကာကွယ်ပေးနိုင်လောက်ပြီး လုံခြုံမှု ခံစားရစေသည်ဟု ယူဆကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်ခွဲအန္တရာယ် ကြောင့် စစ်ပွဲများမှာ နေရာအနှံ့သို့ ကူးစက်နေသည်။ အသံကျောက်ပြားများမှ စစ်မြေပြင်ဖြစ်နေသော နေရာများ မီးလောင်တိုက်သွင်းခံလိုက်ရသည့် ရွာများ အလောင်းများပုံရာပုံဖြစ်နေသည့် နေရာများအကြောင်းကိုသာ အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှင့်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">တစ်ညတာအတွင်းမှာပင် ကျင့်ကြံသူလောကကြီးမှာ ကမောက်ကမ ခေတ်ပျက်ကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ခေတ်ပျက်ကြီးထဲတွင် အသက်ရှင်နေရခြင်းသည်ပင် လူအများစုအတွက် လုံလောက်သော ကျေနပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဇိုမိုအတွက်မူ ဤသည်မှာ အစပျိုးခြင်းသာ ရှိသေးသည်။ သူသည် နေ့စဉ်လိုလို အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြီးမားလှသော တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေသည် သူထိန်းချုပ်ဖူးသမျှထဲတွင် အကြီးဆုံးနယ်မြေဖြစ်သည်။ နယ်မြေတစ်ခု၏ သခင်အဖြစ် တာဝန်ယူရခြင်းသည် ဇာစ်မြစ်မရေရာသော တောသားငမွဲလေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဇိုမိုအတွက် အဆန်းတကြယ်ဖြစ်သလို နားလည်ရခက်သော ကိစ္စလည်း ဖြစ်နေသည်။ ရှုပ်ထွေးလှသော ကိစ္စရပ်များမှာ တောင်လိုပုံနေပြီး သူ ဘယ်ကစရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ပုယောင်နှင့် ဝေ့တို့အား မေးမြန်းရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟင်း... အခု မင်း မြင်ပြီလား... ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါ အရင်တည်းက တွက်ပြီးသား..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်က သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်နေသော အထင်သေးသည့်အပြုံးကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကောင်က တောသားငမွဲလေးပဲ... ရေရှည်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံစရာ မလိုတဲ့ စီးပွားရေးလောက်တော့ သူ လုပ်တတ်ပါရဲ့... ဒါပေမဲ့ မြေရှင်သေးသေးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ကျတော့... ဟား... သူ့မှာ အရည်အချင်းမှ မရှိတာ..."</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ကမူ ပုယောင်၏ အထင်သေးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏မျက်နှာတွင် နွေးထွေးဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ပြဿနာတက်နေတာလား..."</p> <p style="text-align:justify">ဒီနှစ်ကောင်စလုံးက လူကောင်းတွေ မဟုတ်ကြဘူး...။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်ထားသည်။ ပုယောင်၏သဘောထားက ပွင့်လင်းပြီး လူကောင်းပကတိ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့သည်လည်း ထို့အတူပင်။ သူသည် အပြင်ပန်းတွင် အန္တရာယ်ကင်းပြီး ဖော်ရွေဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်၌ ပုယောင်ထက် မည်မျှပို၍ အန္တရာယ်ကင်းမည်ကို တွက်ဆရခက်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ဝေ့၏စကားကို တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒီနှစ်ကောင်ကြားထဲမှာ ပဋိပက္ခ ဖြစ်အောင် လုပ်မှ ရမယ်...။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တောက်ပသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ပုယောင်... မင်းရဲ့ ယောင်တပ်ဖွဲ့အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူ၏ သွေးရောင်မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ဒေါသတရားတို့ ဆူပွက်လာသည်။ ထိုပါရမီမရှိသော အမှိုက်သရိုက် ငတုံးများ အသုံးမကျသောကောင်များအား သူ နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးကာ လေ့ကျင့်ပေးထားပါသော်လည်း အခြေခံအားနည်းချက်များကြောင့် ယခုထိတိုင် သူစိတ်တိုင်းကျ မဖြစ်သေးပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ယောင်တပ်ဖွဲ့ ဟုတ်လား..." </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့က စိတ်ဝင်စားဟန် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒီရက်ပိုင်း ပုယောင် ပျောက်ချက်သားကောင်းနေတာ မဆန်းတော့ဘူးပဲ... သူ ယောင်တပ်ဖွဲ့ တည်ဆောက်နေတာကိုး...။</p> <p style="text-align:justify">ဒီကောင်က ငါ အစောင့်တပ်ကို ဆွဲဆောင်သွားတာကို အငြိုးထားနေတုန်းပဲ ထင်တယ်...။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ပုယောင်၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"လက်ဆယ်ချောင်းထောင်က ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ထက်မြက်ပါစေ သူက အကျဉ်းထောင်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးဆိုင်ရာ ပြဿနာပေါင်းစုံကို အကုန်အစင် မဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"အပိုစကားတွေ..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်၏ အသံမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်လျက်ရှိပြီး သူ၏မျက်နှာထားမှာလည်း တစ်စက်မျှပင် ခင်မင်စရာမရှိပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုပြောသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ လက်ဆယ်ချောင်းထောင်သည် ထိရောက်မှုရှိသော်လည်း အကန့်အသတ်များရှိသည်။ ၎င်းသည် စစ်မြေပြင်၏ လက်တွေ့တိုက်ပွဲများကို အစားထိုးနိုင်စွမ်းမရှိပေ။ နန်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ အစပိုင်း၌ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ နည်းပါးမှုကြောင့် တိုးတက်နှုန်းမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေမဲ့….တောက်... မဟာပုယောင်အရှင်ကို ဒီကောင်လေးက လာလှောင်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့…”</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကောင်လေး မဆုံးမတာ ကြာလို့ အတော်လေး ကမ်းတက်နေပြီပဲ... စည်းကမ်းမရှိ အတော်လေး ရိုင်းစိုင်းလာပြီ”</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင် စိတ်တိုသွားသည်။ သူသည် ဇိုမိုအား ဒဏ်ခတ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်၌ပင် ဇိုမိုက ရုတ်တရက် အသံပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့မှာ နည်းလမ်းကောင်း ရှိတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"ဟား ဟား..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်မှာ ရယ်စရာပြက်လုံးတစ်ခု ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ အားရပါးရ အော်ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ အထင်သေးမှုကိုလည်း လုံးဝဖုံးကွယ်မထားပေ။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းလို တောသားငမွဲလေးမှာ နည်းလမ်းရှိတယ် ဟုတ်လား... ဒါ တော်တော် ရယ်ရတာပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်၏ အထင်သေးသော အကြည့်များကို ခံစားနေရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ဇိုမိုမှာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း အရင် နားထောင်ကြည့်ပြီးမှ ရယ်ပါ..."</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်၏ ရယ်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ဇိုမိုအား စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း ခဏအကြာတွင် စကားလုံးများကို ညှစ်ထုတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိရင်တော့ ကောင်းမယ်... မရှိရင်တော့ ဟီး ဟီး..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းကင်ခွဲအန္တရာယ်မှာ ကမောက်ကမ အက်ကွဲကြောင်း တွေ အများကြီး ပေါ်လာတယ်... ဒီအက်ကွဲကြောင်းတွေက ယောင်မိုကမ္ဘာနဲ့ ကျင့်ကြံသူကမ္ဘာကို ဆက်သွယ်ပေးထားတယ်... ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား..."</p> <p style="text-align:justify">"စကားရှည်မနေနဲ့..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့၏ မျက်နှာတွင်မူ အပြုံးရေးရေးလေး ပေါ်လာသည်။ သူသည် အေးဆေးစွာပင် ထိုင်နေရင်း ဂရုတစိုက် နားထောင်လျက်ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အရင်တုန်းကလို သွေးကောင်းကင်မြို့တော်နယ်မြေကို ဖြတ်စရာမလိုဘဲ ယောင်မိုနဲ့ ကျင့်ကြံသူ နယ်မြေတွေကို ကမောက်ကမ အက်ကွဲကြောင်းတွေကနေတဆင့် ဆက်သွယ်လို့ ရနိုင်တယ်... နှစ်ဖက်ကြားက အကွာအဝေးက တိုသွားပြီ..."</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင် စိတ်မရှည်တော့မည့်အချိန်တွင် ဇိုမို ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင် တစ်ခု ဖန်တီးပြီး နန်ယွဲ့နဲ့ တခြားသူတွေကို ဒီဘက် ခေါ်လာရင်ကော..."</p> <p style="text-align:justify">"ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင် ခေတ္တရပ်သွားပြီး စဉ်းစားဟန် ဖြစ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါတို့ သူတို့ရဲ့ တည်နေရာကို အတိအကျ မသိနိုင်ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"အစီအရင် တချို့က ယင်နဲ့ ယန် အစိတ်အပိုင်းတွေ ပေါင်းစပ်ထားတာ မင်း သိသားပဲ... နန်ယွဲ့နဲ့ တခြားသူတွေကို ယင်အစီအရင် တည်ဆောက်ခိုင်းရင်ကော..." </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ရုတ်တရက် အရောင်တောက်သွားသည်။ သူသည် အလွန်ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ ဇိုမို၏ အတွေးကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်များကို ယင်နှင့် ယန်ဟူ၍ ခွဲခြားထားပြီး မတူညီသော နေရာနှစ်ခု၌ ထားရှိခြင်းဖြင့် အစီအရင်နှစ်ခုမှာ ချိတ်ဆက်သွားကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နန်ယွဲ့တို့က ယောင်ကမ္ဘာတွင် ယင်အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ပြီး ဤနေရာ၌ ယန်အစီအရင်ကို တည်ဆောက်လိုက်ပါက...</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်ခွဲအန္တရာယ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကမောက်ကမ အက်ကွဲကြောင်းများသည် အမှန်စင်စစ် သဘာဝ ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်မှာ ထိုအကြံ၏ အခက်အခဲများကို လျင်မြန်စွာ တွက်ဆလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလျက် ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်တွေက အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်... ဟိုဘက်က ဘယ်သူမှ အစီအရင်အကြောင်း နားမလည်ကြဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့မှာ နေမင်းမျိုးစေ့ တွေ ရှိတယ်လေ..." </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"နေမင်းမျိုးစေ့တွေက လက်ဆယ်ချောင်းထောင်ထဲ ဝင်လို့ရသလို ပြန်ယူထုတ်လို့လည်း ရတယ်... ငါတို့ ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်ကို နေမင်းမျိုးစေ့ထဲ ထွင်းထည့်ပြီး လက်ဆယ်ချောင်းထောင်ကနေတဆင့် နန်ယွဲ့ဆီ ပေးလိုက်လို့ ရတာပဲ... အဲဒါ အဆင်မပြေဘူးလား..."</p> <p style="text-align:justify">"အင်း... ဒီအကြံက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင် ငြိမ်သွားပြီး စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။ ခဏကြာသော် သူ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ စမ်းကြည့်ဖို့ လိုမယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ အကြံဉာဏ်မှာ အလွန်ပင် ရဲရင့်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ မင်းကို နေမင်းမျိုးစေ့တွေ ပံ့ပိုးပေးမယ်... ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်အတွက် မင်း ကူမင်ကုန်း ကို သွားရှာလို့ရတယ်... အဲဒီလူက တော်တော် ပါးနပ်တယ်..." </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုက ရက်ရက်ရောရော ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟွန့်..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေရဲ့ နေ့စဉ်ကိစ္စတွေကို ဒေသခံ အင်အားစုတွေဆီ လွှဲပြီး သူတို့ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်... သူတို့ ကောင်းကောင်းလုပ်ရင် ဆုချ မလုပ်ရင် အပြစ်ပေး... သူတို့ဆီက အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတွေကို စုစည်းပြီး မင်းလူတွေကို ခေါင်းဆောင်ခန့်ကာ တပ်ရင်းတစ်ရင်း ဖွဲ့စည်းလိုက်... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တပ်ရင်းတွေနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် ဘယ်သူကများ ပုန်ကန်ရဲမှာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို သူ့ခေါင်းသူ ရိုက်လိုက်မိပြီး သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်သည် စကားလုံးအနည်းငယ်ကိုသာ သုံးနှုန်းသွားသော်လည်း အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းသွားစေပြီး ပြဿနာ၏ အဓိကအချက်ကို တန်းခနဲ ထောက်ပြလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ အသိဉာဏ်မဲ့သူမဟုတ် ယခင်က ဤသို့သော အတွေ့အကြုံမျိုး မရှိခဲ့ဖူးသဖြင့်သာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လမ်းပြမှုကို ရရှိလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အစမှ အဆုံးထိတိုင် ဝေ့၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးရေးရေးလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိ။ သူ မည်သည်ကို တွေးတောနေသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">ရှီတုန်းသည် ယဲ့လင်းအား အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်းမှာမူ ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား တည်ငြိမ်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ရှီတုန်းအရှင်မှာ မေးစရာများ ရှိပါသေးသလား..."</p> <p style="text-align:justify">"မင်းပြောတာတွေ အမှန်တွေလား..." </p> <p style="text-align:justify">ရှီတုန်းသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ကင်းမြီးကောက်ဓားပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ မေးခွန်းထုတ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လုံးဝ အမှန်ပါ..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်းက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့် လက်အောက်ငယ်သားတွေ အကုန်လုံး အရှင့်ရဲ့ မဟာနေမင်း မိုခန္ဓာကို မြင်ခဲ့ကြပါတယ်... ရှီတုန်းအရှင် မယုံရင် သူတို့ထဲက ကြိုက်တဲ့လူကို မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ရှီတုန်း၏ မျက်နှာထားမှာမူ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">"သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက ကျင့်ကြံသူတွေလေ..."</p> <p style="text-align:justify">"ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိပါတယ်..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်းက ရှီတုန်း၏ စကားအမှားကို ထောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့်အထက်လူကြီး ရှုလုံအရှင် ဦးစီးတဲ့ အစောင့်တပ် ဆိုရင် မိုကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံကြပါတယ်... ရှီတုန်းအရှင် ဒုက္ခခံအစောင့်တပ် ကျင့်စဉ်အကြောင်း ကြားဖူးမှာပါ..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒုက္ခခံအစောင့်တပ် ဟုတ်လား..." </p> <p style="text-align:justify">ရှီတုန်း၏ မျက်လုံးအိမ်တို့မှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဤနာမည်ကို သူ သေချာပေါက် ကြားဖူးသည်။ ဤမိုကျင့်စဉ်မှာ များသောအားဖြင့် မိုဗိုလ်ချုပ်တို့၏ အစောင့်တပ်များသာ ကျင့်ကြံလေ့ရှိပြီး နာမည်ကျော်ကြားလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ပါတယ်... မိုဗိုလ်ချုပ် အစောင့်အများစု ကျင့်ကြံကြတဲ့ ဒုက္ခခံအစောင့်တပ်ပါပဲ..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်းက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ ရှုလုံအရှင်နဲ့ သူ့လူတွေ ကျင့်ကြံတဲ့ ဒုက္ခခံအစောင့်တပ်ကို စွမ်းအားကြီးတဲ့ အရှင်တစ်ပါးက မဟာနေမင်း မိုခန္ဓာအပေါ် အခြေခံပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံပေးထားတာပါ... အဲဒါကို မဟာနေမင်း ဒုက္ခခံအစောင့်တပ်လို့ ခေါ်ပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ရှီတုန်းမှာ မနေနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မဟာနေမင်း မိုခန္ဓာကို အသုံးပြုပြီး ဒုက္ခခံအစောင့်တပ်ကျင့်စဉ်ကို ပြုပြင်ပေးနိုင်တဲ့ အရှင်တစ်ပါးက ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်းက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီတုန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်း ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ မဟာနေမင်း မိုခန္ဓာကို အသုံးပြု၍ ဒုက္ခခံအစောင့်တပ်အား ပြုပြင်ပေးနိုင်သူတစ်ဦးမှာ မိုကျင့်စဉ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်ထားသူ စွမ်းအားကြီး အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤသို့သော စွမ်းအားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ရုံသာမက သာမန်မိုတစ်ဦးလည်း မဖြစ်နိုင်။ ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုသူသည် စွမ်းအားကြီးမားသော မိုတစ်ဦး ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးသည့် မိုတစ်ဦးသာ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">"မဟာနေမင်း မိုခန္ဓာကို ကျင့်ကြံတယ်... မိုတပ်ဖွဲ့တစ်ခု တည်ဆောက်ထားတယ်... ပြီးတော့ ခန့်မှန်းလို့မရနိုင်တဲ့ စွမ်းအားပိုင်ရှင် မိုအကြီးအကဲတစ်ယောက် ရှိနေတယ်... ကျွန်တော်ကတော့ အရှင်ဟာ မိုတစ်ယောက်ကလွဲပြီး တခြား ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်းက တည်ငြိမ်ပြီး ဉာဏ်ရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီတုန်းက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို ဟို ကျင့်ကြံသူတွေကကော..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ ကျင့်ကြံသူလောကလေ... ရှီတုန်းအရှင်..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်းက ရှီတုန်းအား သတိပေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မို သက်သက် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုက ဒီမှာ အသက်မရှင်နိုင်ပါဘူး... အရှင်က ကျင့်ကြံသူတွေကို လိုအပ်ပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ရှီတုန်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ လက်ခံလိုက်ရလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်းသည် ရှီတုန်းအား နားလည်ပေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှီတုန်းအရှင် ဘယ်လို ခံစားနေရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... အရှင့်အတွက် လက်နက်ချဖို့ဆိုတာ လက်ခံရခက်ပေမယ့် တခြားရှုထောင့်က ကြည့်မယ်ဆိုရင်... ရှီတုန်းအရှင်... ဒါက အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ရပ် မဟုတ်ဘူးလား..."</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ရှီတုန်းအား စူးစိုက်ကြည့်ကာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို အလေးအနက်ထားလျက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှီတုန်းအရှင်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူရိုင်းနယ်မြေငယ်ကနေ ဘုရင်တစ်ပါး ပေါ်ထွက်မလာတာ ဘယ်နှစ်နှစ် ရှိပြီလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ရှီတုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ တုန်ခါသွားရသည်။ သူ ခေါင်းမော့လိုက်သည့်အခါ မျက်ဝန်းအစုံမှ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်ရှလှသော အကြည့်များ လျှံထွက်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းက သူ့ကို ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်နေတာလား..."</p> <p style="text-align:justify">"ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်... မဖြစ်ချင် မဖြစ်ဘူးပေါ့..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်း၏ လေသံမှာ အေးစက်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ အရှင်က ကျွန်တော် မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ အရှိဆုံး မိုတစ်ယောက်ပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါကြောင့် မင်း အရာအားလုံးကို ပုံအောပြီး လောင်းလိုက်တာပေါ့လေ..." </p> <p style="text-align:justify">ရှီတုန်း မေးလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံထဲတွင် အထင်သေးရိပ်များ သိသိသာသာ ကိန်းအောင်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့လင်းသည်မှာ ဘာမှ မဖြစ်သည်အလား ပုံမှန်အတိုင်း ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်တို့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ ရှိလို့လား... ရှီတုန်းအရှင်..."</p> <p style="text-align:justify">ရှီတုန်းမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ တိတ်ဆိတ်သွားရပြန်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save