Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၂၁) - နောက်လိုက်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုတစ်ယောက် သူ့ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပြီးသောအခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်သွားလေသည်။ ထို့နောက် အာဂွီ အတွက် ရေတိမ်သန္ဓေသား ရှာဖွေရေးကိစ္စအား စတင်စဉ်းစားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီ၏ ပြန်လည်သက်သာလာမှု အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်နေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သစ်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကထက် တုံ့ပြန်မှုများ ပိုမိုရှိလာပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နောက်ရက်နည်းနည်းလောက်နေရင် ငါတို့ ရေတိမ်သန္ဓေသား ရှာဖို့ ထွက်ကြမယ်... အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် နင် အရှင်းပျောက်သွားမှာပါ..." </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ အကယ်၍သာ ရေတိမ်သန္ဓေသား ရှာတွေ့ခဲ့လျှင် အာဂွီအား သူ ကုသပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ အာဂွီ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော အသွင်အပြင်ကို ရွံရှာခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးလေးတစ်ခုသာ ကိန်းအောင်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် သူ၏လက်ဝါးပြင်ပေါ်တွင် အေးစက်စက် အထိအတွေ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အေးစက်နေသော လက်ကလေးတစ်စုံက သူ့လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီ၏ အခြေအနေမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။ သူမသည် ဇိုမိုအနီးအနားတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့တိုင်း ဇိုမို၏ဘေးသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်လာတတ်သည်။ သူမ၏ အနှစ်သက်ဆုံး အလုပ်တစ်ခုမှာ ဇိုမို၏လက်ကို ကိုင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည်လည်း သူ့လက်ကို ကိုင်ခွင့်ပြုထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"နင် ပြန်ကောင်းလာတဲ့အခါ ငတုံးငှက် နဲ့ တခြားသူတွေ အရမ်းပျော်ကြမှာ..."</p> <p style="text-align:justify">အခန်းထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝဖြိုးနေသော ငတုံးငှက်ကြီးမှာ မျက်လုံးတို့ကို မှိတ်ကာ တစ်ရေးအိပ်မောကျနေသည်။ သူမ ဘာမျှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီ၏ ဆံပင်များဖြင့် သူဖန်တီးပေးထားသော ငှက်သိုက်ကို ကြည့်ပြီး ဇိုမို မနေနိုင်ဘဲ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">အာဂွီကမူ ဇိုမို၏ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ရပ်နေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ထိုင်နေတာလဲ... စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ခံစားနေရလို့လား..."</p> <p style="text-align:justify">မင်ကျွယ်ကျိ ၏ အသံမှာ နန်ယွဲ့ ၏ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် နန်ယွဲ့အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့အားလုံးမှာ အတူတကွ လေ့ကျင့်နေခဲ့ကြသည်။ ငရဲခန်းသဖွယ် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အတူတကွ မျှဝေခံစားခဲ့ကြရသဖြင့် သူတို့ကြား သံယောဇဉ်များမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လက်ဆယ်ချောင်းထောင် အတွင်း ကျင့်ကြံနေစဉ် ပုယောင်၏ ပြင်းထန်သော ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုများကို နန်ယွဲ့တစ်ယောက် ခံလိုက်ရသည်။ လက်ဆယ်ချောင်းထောင်မှ ထွက်လာသည်နှင့် နန်ယွဲ့မှာ တစ်နေရာသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော အဖွဲ့သားများက စကားပြောဆိုရာတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် မင်ကျွယ်ကျိအား သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်အတွက် တာဝန်ပေးစေလွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ အရမ်း ညံ့နေလား..." </p> <p style="text-align:justify">နန်ယွဲ့၏ လေသံမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး ဆွေးမြေ့နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာလည်း နီရဲနေကာ ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါက ပုအရှင် မျှော်လင့်ထားသလို ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာနိုင်တော့ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">ဇွဲကောင်းလွန်းသော နန်ယွဲ့ပင်လျှင် ဤမျှအထိ အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် မင်ကျွယ်ကျိမှာ ပုယောင်အား ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ပုအရှင် မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး..." </p> <p style="text-align:justify">မင်ကျွယ်ကျိက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါ မင်း မကြိုးစားလို့ မဟုတ်ပါဘူး... ပုအရှင်ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေက အရမ်း မြင့်လွန်းနေလို့ပါ... တကယ်ပါ... ထိပ်တန်း ယောင်ပညာဂေဟာတွေက ပါရမီရှင်တွေတောင် ပုအရှင် လိုချင်တဲ့ အဆင့်ကို မမီနိုင်လောက်ဘူး... မင်း အခု လုပ်နိုင်ခဲ့သလောက်က တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ... ငါတို့အားလုံးထဲမှာ မင်းက တိုးတက်မှု အမြန်ဆုံးပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">နန်ယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး စကားမဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပုအရှင်က တင်းကျပ်ပေမယ့် ဒါက ငါတို့အတွက်ပါပဲ... ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားကို ကြည့်ပါဦး... အရင်ကနဲ့ ယှဉ်ရင် ငါတို့ထဲက ဘယ်သူကများ စွမ်းအားတွေ အဆပေါင်းများစွာ မတိုးတက်လာဘဲ ရှိလို့လဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ပြောရင်းဆိုရင်း မင်ကျွယ်ကျိက သူ့အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန် စွမ်းအားကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ရာ မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် သူ မည်မျှ တိုးတက်လာခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိပြီး လန့်သွားမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ အရှင့် ကို လွမ်းတယ်..." </p> <p style="text-align:justify">နန်ယွဲ့၏ အသံတွင် ရှိုက်သံပါနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်သာဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို သူမအား နွေးထွေးစွာ သင်ကြားပေးခဲ့သော အချိန်များကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း နန်ယွဲ့မှာ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်... အရှင် ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေလဲ မသိဘူး..." </p> <p style="text-align:justify">မင်ကျွယ်ကျိလည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ အဝေးတစ်နေရာသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ ပုအရှင်ကလည်း အရှင်နဲ့ အတူတူ တွဲလုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... အားလုံးကတော့ ခန့်မှန်းနေကြတာပဲ... ပုအရှင်က အရှင့်မျိုးနွယ်စုက အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ဖြစ်လောက်တယ်တဲ့... အရှင့်ရဲ့ မျိုးရိုးက ဘာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ့မျိုးနွယ်စုမှာ ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးတဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတော့... ဒဏ္ဍာရီလာ မဟာမျိုးနွယ်ကြီးတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်လောက်တယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"အရှင်က ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ငါက အရှင့်ရဲ့ နောက်လိုက်ပဲ... ငါ အရှင့်နောက်ကို ထာဝရ လိုက်မယ်..." </p> <p style="text-align:justify">နန်ယွဲ့၏ လေသံမှာ ပြတ်သားလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အင်း... ငါလည်း အတူတူပါပဲ..." </p> <p style="text-align:justify">မင်ကျွယ်ကျိက သူ့အပြုံးအား ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">နန်ယွဲ့ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူမမျက်လုံးများ နီရဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာထားမှာ ပြတ်သားမှုများ ပြန်လည် ပြည့်နှက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာဖြစ်လို့လဲ..." </p> <p style="text-align:justify">မင်ကျွယ်ကျိ အနည်းငယ် နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ သွားကျင့်ကြံတော့မယ်..." </p> <p style="text-align:justify">နန်ယွဲ့က ခေါင်းလှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါက အရှင့်ရဲ့ နောက်လိုက်ပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ခိုင်မာသော ကတိသစ္စာစကားကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လေနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">ကူမင်ကုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ မှည့်နေသော မက်မွန်သီးနှစ်လုံးကဲ့သို့ ဖောင်းအစ်နေသည်။ သူသည် မနားတမ်း အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်ရက်ဆယ်ညတိုင်ခဲ့လေပြီ။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်ရသည့် ဒဏ်ကို မခံနိုင်ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်တွင် သူ့ပုံစံအား မြင်လိုက်ရသူ မည်သူမဆို သူ့အား လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းနှင့် တံဆိပ်အစီအရင် ဆရာကြီး ကူမင်ကုန်းဟု မှတ်မိကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏အကြည့်တို့မှာ ရှေ့မှ နေမင်းမျိုးစေ့ အပေါ်၌သာ စူးစိုက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤပစ္စည်းအား ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကူမင်ကုန်းတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ရတနာ... ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ရတနာပဲ….။ </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ နေမင်းနတ်သစ်ပင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မျိုးစေ့ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပီတိလှိုင်းလုံးကြီးများ ဆူညံစွာ ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အို... ဘုရားရေ...။</p> <p style="text-align:justify">နေမင်းနတ်သစ်ပင်... ဒဏ္ဍာရီလာ နေမင်းနတ်သစ်ပင်... အဲဒီအပင်က မျိုးသုဉ်းသွားတာ ကြာပြီ မဟုတ်ဘူးလား...။</p> <p style="text-align:justify">လေ့လာမှုအတွက် မျိုးစေ့အနည်းငယ် ရနိုင်မည်ဟု သိလိုက်ရချိန်တွင် သူ ပျော်လွန်းသဖြင့် မူးလဲမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သွန်းလုပ်ခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်သော တံဆိပ်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအတွက် ဒဏ္ဍာရီလာ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများထက် ပို၍စွမ်းအားကြီးမားသည့်အရာ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုမျိုးစေ့ကို အသုံးပြုမည့် တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုက်ရချိန်၌မူ သူ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်တဲ့... သူ ပြောလိုက်တာ ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်တဲ့... ဒီလို တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာကို ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်လေး လုပ်ဖို့အတွက်ပဲ သုံးမယ် ဟုတ်လား…”</p> <p style="text-align:justify">သူ တစ်ဖက်လူအား ကောက်ပေါက်ပစ်လိုက်ချင်စိတ်များပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ဖြုန်းတီးမှုမျိုးအား သူ သည်းမခံနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိပါက မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို တစ်ဖက်လူက သူ့အား အမြန်ပင် သင်ခန်းစာပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အရှင် ကိုယ်တိုင် ပြေးလာပြီး သူ့အား ဖျောင်းဖျကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော လေသံဖြင့် တိုက်တွန်း၍ ပြန်ထွက်သွားသည်။ သနားစရာ ကူမင်ကုန်းမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် အသက်ပင် မဝတော့သလို ဖြစ်ရသည်။ အရှင်သည် အသိစိတ်ဝိညာဉ် တည်ငြိမ်ခြင်း နတ်အလင်းအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မဟသလို မပူးပေါင်းလျှင် ဘာဖြစ်မည်ကိုလည်း မပြောခဲ့သော်လည်း ကူမင်ကုန်းမှာ မကြုံစဖူးသော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ အနည်းငယ်မျှ အပျင်းမထူရဲတော့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ဖြုန်းတီးရာ ရောက်တော့ကော ဘာဖြစ်သလဲ... ငါက အလုပ်သမားပဲလေ...။</p> <p style="text-align:justify">အနက်ရောင် ဝတ်စုံဖြင့် တစ်နေ့ကုန် တစ္ဆေတစ်ကောင်လို လွင့်မျောနေသော ထိုလူသည် ဤကမ္ဘာတွင် အတင်းကျပ်ဆုံးနှင့် အကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး ကြီးကြပ်သူဖြစ်ကြောင်း သူ အမြန်ပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြေအနေမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးလှသည်။ နေမင်းမျိုးစေ့သည် အလွန်ရှားပါးလွန်းသည်။ သူ ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသလို လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း မှတ်တမ်းများတွင်လည်း နေမင်းမျိုးစေ့၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို တစ်ခါမျှ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ကူမင်ကုန်းသည် အစမှ ပြန်လည်စတင်ရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နေမင်းမျိုးစေ့ အတွင်း၌ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လိုသော နေမင်းရှန်စွမ်းအား များ ပြည့်နှက်နေသည်။ နေမင်းရှန်စွမ်းအားသည် နေမင်းနတ်သစ်ပင် ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ကာလကြာရှည် စုစည်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လင်းစွမ်းအား ထည့်လိုက်သည်နှင့် နေမင်းရှန်စွမ်းအားက ဝါးမြိုပစ်လိုက်သဖြင့် အတွင်း၌ အစီအရင် ထွင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ ပုယောင်ထံ ပြေးပြီး ရှင်းပြရာ ပုယောင်၏ ပါးစပ်ဖြင့် ရိုက်နှက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လေသံမှာ သူ့အား ရလဒ်တစ်ခုတည်းသာ လိုချင်ကြောင်း ပြောဆိုနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သနားစရာ ကူမင်ကုန်းမှာ ခေါင်းကို နံရံနှင့်စောင့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုစိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။ ဆိုးဝါးသည်မှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ လက်ထဲရောက်နေလျှင် သေချင်သော်လည်း သေခွင့်မရခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသော ကူမင်ကုန်းမှာ ပိုမို ပြင်းထန်စွာ လေ့လာပြီး သူ စဉ်းစားမိသမျှ နည်းလမ်းတိုင်းကို ကြိုးစားကြည့်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟားဟားဟားဟားဟား... ငါ လုပ်နိုင်ပြီ... ငါ လုပ်နိုင်ပြီကွ..."</p> <p style="text-align:justify">အခန်းထဲတွင် ရူးသွပ်သော ရယ်သံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဝှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပုယောင် တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ပေါ်လာသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ နေမင်းမျိုးစေ့အား အလွန် ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်အတွက်မူ နေမင်းမျိုးစေ့ထဲရှိ နေမင်းရှန်စွမ်းအားသည် အလွန်ပြင်းထန်သော အဆိပ်အတောက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့အသိစိတ် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ပုယောင် ဝမ်းသာသွားပြီး အသံမထွက်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">မီးခိုးရောင်မျိုးနွယ်စု၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ကား အငြင်းပွားသံများ ရန်စကားများမှာ အစည်းအဝေး စတင်ချိန်မှစ၍ တိတ်ဆိတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဟိန်းထွက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်းဇယ်သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေသည်။ သူ့၌ ပြောရေးဆိုခွင့် မရှိပေ။ အကြီးအကဲများ ရန်ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မသိမသာ စိတ်မရှည်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤဆူညံနေသည့် အဘိုးကြီးများမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသည်နှင့်အမျှ သူငယ်ပြန်နေကြပြီလောဟုပင် သူ တွေးထင်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အရှင်သာ မရှိရင် မီးခိုးရောင်မျိုးနွယ်စု ဆိုတာ ရှိလာနိုင်မလား... အနာဂတ်မှာရော ရှိလာနိုင်ဦးမလား... ဒီလို ခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာ မီးခိုးရောင်မျိုးနွယ်စုလို မျိုးနွယ်စုငယ်လေးတွေ ဘယ်နှခုလောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မှာလဲ…”</p> <p style="text-align:justify">“စစ်မီးလျှံတွေ မရောက်နိုင်တဲ့ ဘေးကင်းရာ နောက်တန်းစခန်းလို့ သူတို့ ထင်နေကြတုန်းလား... အခုချိန်မှာ နောက်တန်းစခန်း ဆိုတာ ရှိသေးလို့လား…”</p> <p style="text-align:justify">တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမရှိသော မျိုးနွယ်စုတို့မှာ အဆီတစ်ဝင်းဝင်းဖြင့် အသားတုံးကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေလေပြီ။ မည်သူမဆို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ခုန်အုပ်ပြီး ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုအရှင်က တပ်ရင်းလေ့ကျင့်ပေးရန် ကူညီနေခြင်းမှာ အကြောင်းရှိသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ကိုသာ အလေးပေးတွေးတောနေကြသော မီးခိုးရောင်မျိုးနွယ်စုမှာ အမှန်ပင် အသုံးမကျလှပေ။</p> <p style="text-align:justify">“ငါက အရှင့်ရဲ့ နောက်လိုက်ပဲ…”</p> <p style="text-align:justify">ချန်းဇယ်သည် ကျောကို မတ်ထားလျက် အကြီးအကဲတို့၏ ဆွေးနွေးမှုများကို မျက်နှာသေဖြင့်သာ နားထောင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲချုပ်က ချန်းဇယ်၏ မကျေနပ်မှုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့စိတ်အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အာဇယ်... မျိုးနွယ်စု ရွှေ့ပြောင်းမယ့်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ..."</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲတစ်ဦးက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အကြီးအကဲချုပ်... အာဇယ်က ငယ်ပါသေးတယ်... သူ ဘာနားလည်မှာမို့လို့..."</p> <p style="text-align:justify">အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု အကြီးအကဲချုပ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ လေးနက်သောအသံဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထား... အာဇယ်က အနာဂတ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ပဲ... မင်း စကားပြောရင် ဦးနှောက်သုံးပြီး ပြော..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုအကြီးအကဲမှာ မျက်နှာရဲသွားပြီး နောက်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲချုပ်မှာ အလွန်ပင် ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားလှသူဖြစ်သည်။ ချန်းဇယ်မှာ မီးခိုးရောင်မျိုးနွယ်စု၏ ခန့်အပ်ခြင်းခံရသော ဆက်ခံသူဖြစ်သည့်အတွက် အားလုံး၏ အကြည့်တို့မှာ ချန်းဇယ်အပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်းဇယ်မှာ အကြီးအကဲများအား လှည့်မကြည့်ဘဲ တဲ့တိုးပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်က အရှင့်ရဲ့ နောက်လိုက်ပါ... အရှင် ဘယ်သွားသွား ကျွန်တော် လိုက်မှာပါ..."</p> <p style="text-align:justify">အားလုံး ငြိမ်ကျသွားသည်။ အာဇယ်သည် ရှောင်မိုကော၏ နောက်လိုက်ဖြစ်ကြောင်းကို အားလုံး ပြန်လည်အမှတ်ရသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယောင်ကမ္ဘာတွင် နောက်လိုက်တစ်ဦး၏ ကတိသစ္စာကို အလွန်ပင် အလေးထားကြသည်။ စွမ်းအားကြီးသူတစ်ဦး၏ နောက်လိုက် ဖြစ်ခွင့်ရခြင်းမှာ လူအများ၏ အိပ်မက်ပင် ဖြစ်၏။ မိမိပေးထားသော ကတိစကားကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးမည့်သူမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲချုပ်က အာဇယ်၏ မကျေနပ်မှုကို နားလည်သွားပြီး ပြုံးလျက် "အာဇယ်... ဆက်ပြီး ပြောပါဦး" ဟု ခွင့်ပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်းဇယ်က အကြီးအကဲများ အားလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အကြီးအကဲတို့... ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းရဲ့လား... ကမ္ဘာကြီးကကော ဘေးကင်းရဲ့လား... ကျွန်တော်တို့ သန်မာရဲ့လား... ဘာပဲဖြစ်လာလာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်လောက်အောင် သန်မာရဲ့လား..."</p> <p style="text-align:justify">အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကသာ လွှမ်းမိုးထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်တို့မှာ တပ်ရင်း မရှိဘူး... ကျွန်တော်တို့မှာ တိုက်ပွဲဗိုလ်ချုပ်တွေ မရှိဘူး... မီးခိုးရောင်အမာရွတ်ကျင့်စဉ် ရှိရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး... ပြီးတော့ရော... ကျွန်တော်တို့ တခြားလူတွေရဲ့ ဝါးမြိုခြင်း ခံရလိမ့်မယ်... ကျွန်တော်တို့ မီးခိုးရောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်တဲ့ မီးခိုးရောင်အမာရွတ်ကျင့်စဉ် က တခြားလူတွေ လက်ထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်... ကျွန်တော်တို့ ရန်သူတွေက ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းကို လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">ချန်းဇယ်မှာ ရက်စက်သော လက်တွေ့ဘဝကို အားနာမှုမရှိဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖော်ထုတ်ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အရှင်က ကျွန်တော်တို့ကို ဝါးမြိုမှာလား... အရှင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မီးခိုးရောင်အမာရွတ်ကျင့်စဉ်ကို လိုချင်မှာလား... အကြီးအကဲတို့... ဒီ မီးခိုးရောင်အမာရွတ်ကျင့်စဉ်က ဘယ်က ရခဲ့တာလဲဆိုတာ မေ့သွားကြပြီလား..."</p> <p style="text-align:justify">"တပ်မှူးချုပ် ယွီဟုန် ကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း တိုက်ပွဲဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ နေရတာထက် ဘယ်အရာက ပိုဘေးကင်းမှာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ ဂုဏ်ယူစရာပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ချန်းဇယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပူရှိန်တို့မှာ တောက်လောင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲများ အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အကြီးအကဲချုပ်က သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ချီးကျူးမှုကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့လို လူကြီးတစ်သိုက်က လူငယ်လေး အာဇယ်လောက်တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ကြဘူးလို့ ငါ ထင်မထားခဲ့မိဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">မျိုးနွယ်စု ရွှေ့ပြောင်းရန် ကန့်ကွက်နေကြသော အကြီးအကဲများ အားလုံး ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းကင်ခွဲအန္တရာယ်... ကောင်းကင်ခွဲအန္တရာယ်..." </p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲချုပ်၏ လေးလံသော သက်ပြင်းသံက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီကိစ္စကြောင့် သွေးတွေ ဘယ်လောက် စီးဆင်းရမယ်ဆိုတာ ငါ မသိဘူး... အားလုံးပဲ... အိပ်မက်မမက်ကြနဲ့တော့... မိုက်မဲမနေကြနဲ့တော့... ခေတ်ပျက်ကြီး ရောက်လာပြီ..."</p> <p style="text-align:justify">အားလုံး၏ မျက်နှာထားတို့မှာ လေးနက်သွားကြသည်။ အကြီးအကဲချုပ်၏ စကားကို သူတို့ ချင့်ချိန်စဉ်းစားလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲချုပ် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီလို ခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာ ငါတို့ မီးခိုးရောင်မျိုးနွယ်စု အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့အတွက် ပိုပြီး သန်မာတဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် လိုအပ်တယ်... ဒါကြောင့် အာဇယ်ကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သစ်အဖြစ် ငါ ထောက်ခံတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ချန်းဇယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင်မူ…</p> <p style="text-align:justify">"ငါ ထောက်ခံတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"ထောက်ခံပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"ငါ သဘောတူတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ခေတ်သစ်တစ်ခုမှာ စတင် ရောက်ရှိလာလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save