Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၂၆) - ကြည်လင်တိမ်မြွေကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခန်တယ်သည် ဝေ့ရှန်းနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသည်။ ဝေ့ရှန်း၏ ထူထဲသော မျက်ခုံးနှစ်ဖက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သွယ်လျပြီး ဖြောင့်တန်းသော ဓားနက်ကြီးသည် သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး လခြမ်းကွေး ပုံသဏ္ဍာန် ဝေ့ယမ်းလိုက်ကာ အလျားလိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မှိန်ဖျော့သော အနက်ရောင် လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">အပြာရောင် အလင်းတန်းသည် အနက်ရောင် လှိုင်းဂယက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျုံးရူ၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ဝက်မှိတ်ထားဆဲပင်။ သူ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှု စတင်လိုက်သည့် အချိန်တိုအတွင်း သူ့ညာလက်သည် လက်ကွက်တစ်ခု ဖော်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒေါင်…</p> <p style="text-align:justify">ဝိဇ္ဇာရွှေခန္ဓာသည် သူ့နောက်ကျောတွင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လက်တစ်ဖက်ကို တစ်စုံတစ်ရာ မထားသကဲ့သို့ မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုခဏတွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော တရားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဝိဇ္ဇာရွှေခန္ဓာအား ဗဟိုပြု၍ ဘေးပတ်လည်သို့ လှိုင်းဂယက်သဖွယ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဇိုမို အာဂွီနှင့် အခြားသူများသည် ထိုအရှိန်အဝါ စက်ဝန်းအတွင်းတွင် ပါဝင်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အပြာရောင် အလင်းတန်းများသည် ထိုမမြင်ရသော လှိုင်းဂယက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် မီးပန်းများကဲ့သို့ လှပစွာ ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အစမှ အဆုံးထိ ဇိုမို လက်လှုပ်စရာပင် မလိုလိုက်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဆူပွက်နေသော တိမ်မြစ်အား တစ်စုံတစ်ရာ တွေးတောနေသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရသော ဇိုမိုတို့အဖွဲ့နှင့် မတူဘဲ အခြားကျင့်ကြံသူများ၏ သေဆုံးမှုနှင့် ဒဏ်ရာရမှုနှုန်းမှာ အလွန် မြင့်မားနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ရေခဲသက်ပြင်း သားရဲများ မှုတ်ထုတ်လိုက်သော အပြာရောင် အလင်းတန်းများသည် အလွန် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး သာမန် လင်းသံချပ်ဝတ်များဖြင့် မကာကွယ်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ထိမှန်သွားပါက သေချာပေါက် ရေခဲရုပ်တုများ ဖြစ်သွားကြမည်သာ။</p> <p style="text-align:justify">တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် အစွမ်းထက် ရတနာများ ပိုင်ဆိုင်ထားသူများ သို့မဟုတ် အလွန် စွမ်းအားကြီးသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ အကြည့်မှာ ရွှမ်ခုန်းဘုရားကျောင်းမှ ကျင့်ကြံသူလေးဦးအပေါ် ကျရောက်သွားသည်။ ထိုသူတို့သည် လူအများဆုံး အာရုံစိုက်ခံရသော အဖွဲ့ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လေးဦးစလုံး ယခုအချိန်အထိ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အပြာရောင် အလင်းတန်းများသည် သူတို့နှင့် ဆယ်ကျန်း အကွာတွင် မမြင်ရသော နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိ၍ ရပ်တန့်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို လန့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သူတို့အဖွဲ့ထက် ပိုမို ကျွမ်းကျင်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ ဦးဆောင်သူ တရားကျင့်ကြံသူသည် ဝိိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်ဖြစ်ကြောင်း သူ ရာနှုန်းပြည့် သေချာသွားလေပြီ။ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် မဟုတ်ပါက ဤမျှ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်း၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ စိုးရိမ်မှုများ တိုးဝင်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">တိမ်မြစ်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ... ရေခဲသက်ပြင်း သားရဲတွေပဲ..." </p> <p style="text-align:justify">မင်ကျင်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"သူတို့က ပဉ္စမအဆင့် တိမ်သားရဲတွေပါ။ သူတို့ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ကွက်က ရေခဲသက်ပြင်း တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်ပြီး ပဉ္စမအဆင့်အောက် လင်းသံချပ်ဝတ်တွေအနေနဲ့ ဒါကို မကာကွယ်နိုင်ကြဘူး”</p> <p style="text-align:justify">"သူတို့ ဒီနေရာမှာ အရင်က ပေါ်လာဖူးသလား..." </p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မင်ကျင်းက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်တုန်းကမှ မပေါ်ဖူးပါဘူး။ ဒီမှာ အများဆုံး ပေါ်လာရင် တတိယအဆင့် တိမ်သားရဲတွေပဲ ရှိတာပါ။ စတုတ္ထအဆင့် သားရဲတွေတောင် အလွန်ရှားပါးတဲ့နေရာမှာ ပဉ္စမအဆင့်ဆိုတာ ဝေလာဝေးပါပဲ" </p> <p style="text-align:justify">အခြားတပည့်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာထားများမှာလည်း မကောင်းတော့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့အတွက်မူ ပဉ္စမအဆင့် တိမ်သားရဲများသည် အလေးအနက်ထား ရင်ဆိုင်ရမည့် ခြိမ်းခြောက်မှုများ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သားရဲများက အသာစီးရနေပြီး ပထဝီအနေအထားကိုပါ အသုံးချနိုင်မည်ဆိုပါက တင်းကျန်း၏ အကူအညီမပါဘဲ သူတို့ လှည့်ပြန်ပြေးရမည့် အခြေအနေပင်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း တင်းကျန်းကဲ့သို့ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပါလာခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်ပြီး သူတို့အနေဖြင့် ပဉ္စမအဆင့် တိမ်သားရဲများကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှစ်ရှူး... သူတို့ကို ကယ်သင့်သလား..." </p> <p style="text-align:justify">မင်ကျင်းက မြစ်ကမ်းပါးရှိ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို ကြည့်ကာ သနားစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်းက တစ်ဖက်ကမ်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့မှာ လုပ်စရာ ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိတယ်... လမ်းမလွှဲကြနဲ့..." </p> <p style="text-align:justify">"ရှစ်ရှူး... ငါတို့ မြစ်ကို ဖြတ်ကူးရမှာလား..." </p> <p style="text-align:justify">မင်ကျင်းက စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူတို့တွင် အရေးကြီးသော တာဝန်ရှိမှန်း သိသော်လည်း ရာသီမဟုတ်ဘဲ ပေါ်လာသော တိမ်မြူသလင်းစီးကြောင်းနှင့် တိမ်မြစ်ထဲတွင် မရှိသင့်သော ရေခဲသက်ပြင်း သားရဲများ ရှိနေခြင်းမှာ ဤနေရာတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အင်း... ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့..." </p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်းက တည်ငြိမ်စွာ မိန့်ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ဇိုမိုတို့အဖွဲ့အား တစ်ချက်မျှ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲကာ ရှေ့ဆက်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်းသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး တိမ်မြစ်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။ မြေပြင်မာပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ သူ၏ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အလျင်အမြန် မရှိလှပေ။ သူ၏ တပည့်သုံးဦးမှာလည်း သူ့နောက်မှ အစီအရီ လိုက်ပါလာကြပြီး တင်းကျန်း နင်းမှတ်ထားသော ခြေရာအတိုင်း ထပ်တူနင်းကာ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်း တိမ်မြစ်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိမ်မြစ်ရေများ ရုတ်တရက် ဆူပွက်လာသည်။ ရေတွက်မရနိုင်သော အေးစက်သည့် အပြာရောင် အလင်းတန်းများမှာ တိမ်မြစ်ထဲမှ မိုးရွာသကဲ့သို့ သူတို့လေးဦးအပေါ်သို့ ပစ်ခတ်ထွက်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် တင်းကျန်း၏ မျက်နှာထားမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး ထိုအရာများကို မမြင်သကဲ့သို့ လုံးဝလှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။ ထိုအပြာရောင် အလင်းတန်း မုန်တိုင်းမှာ မမြင်ရသော နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ စွမ်းအင်အစအနများအဖြစ် ကွဲကြေပျက်စီးသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">တင်းကျန်းနှင့် တပည့်များမှာ ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ကျင့်ကြံသူ အားလုံးမှာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သိပ်စွမ်းတာပဲ..." </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မြိုချလိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလူက သေချာပေါက် သာမန် ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး..." </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း လေးစားအားကျမှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။ တင်းကျန်း ထုတ်ပြလိုက်သော စွမ်းအားမှာ သူတို့ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုလေးစားမှုနေရာတွင် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွမှုက လျင်မြန်စွာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ သူ မသိလိုက်မသိဘာသာပင် လက်ထဲမှ ဓားနက်ကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">တိမ်အနှစ်သာရ အများအပြားကို မျိုချပြီးနောက် ပုံစံ လုံးဝပြောင်းလဲသွားသော ဓားနက်ကြီးသည် ဝေ့ရှန်း၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ခံစားမိသကဲ့သို့ သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် တုန်ခါနေသည်။ ဝေ့ရှန်းသည် ထိုတုန်ခါမှုကို ခံစားရင်း ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသွားသော ဓားအား ချစ်မြတ်နိုးစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခန်တယ်မှာမူ သေမင်းမေးရိုးကြားမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည့်အလား သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">အတွေ့အကြုံရှိသူပီပီ သူ၏ ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်လာပြီး စကားစလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အရှင်... ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်... ရေခဲသက်ပြင်း သားရဲတွေက ပဉ္စမအဆင့် လင်းသားရဲတွေပါ။ သူတို့ မှုတ်ထုတ်တဲ့ ရေခဲသက်ပြင်းက ရေခဲတမျှ အေးစက်လွန်းလို့ သာမန် လင်းသံချပ်ဝတ်တွေနဲ့ မကာကွယ်နိုင်ပါဘူး..." </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အကြည့်များမှာ မြစ်ကမ်းပါးရှိ ရေခဲရုပ်တုများအပေါ် ကျရောက်သွားပြီးနောက် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် တိမ်မြစ်ရေများမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာပြီး ရေခဲသလင်းတုံးများမှာလည်း မြစ်ကမ်းပါးဆီသို့ လျှံကျလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အရှင်... ပြန်လှည့်ကြရအောင်..." </p> <p style="text-align:justify">ခန်တယ် သတ္တိမွေးပြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ သူ၏အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းခြုံနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလက်အောက်ငယ်သား တိမ်ပင်လယ်ထဲမှာ အသက်မွေးလာတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ပါပြီ... ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး မမြင်ဖူးခဲ့ပါဘူး..." </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူအချို့သည် ကြောက်ရွံ့သော မျက်နှာထားများဖြင့် နောက်ပြန် လဲကျလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကြည်လင်တိမ်မြွေကြီး ... ကယ်ကြပါဦး..."</p> <p style="text-align:justify">ခန်တယ် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုခဏတွင် သူ့အကြည့်များ မှင်သက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြီးမားသော မြွေခေါင်းကြီးတစ်ခု တိမ်မြူခိုးများထဲမှ ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာပြီး စကားပြောနေသော ကျင့်ကြံသူအား တစ်လုပ်တည်း မျိုချလိုက်သည်။ မြွေခေါင်းကြီးသည် ကျန်းရာချီ မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို ရှေ့တွင် ကျင့်ကြံသူများသည် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ သေးငယ်လွန်းလှသည်။ ၎င်းအား တိမ်မြူခိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး မီးခိုးရောင် မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ဤမြွေခေါင်းကြီး တစ်ခုတည်းကပင် လူအချို့၏ စိတ်ကို ပြိုကွဲသွားစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်တွင် ဇိုမိုနှင့် အခြားသူများပင် တည်ငြိမ်မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့၏ မျက်နှာထားများ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">မြွေခေါင်းကြီး တစ်ခုတည်းသည်ပင် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းနေပါက မြွေတစ်ကောင်လုံး၏ ကိုယ်လုံးမှာ မည်မျှ ကြီးမားလိုက်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုဧရာမသတ္တဝါကြီး ထုတ်လွှတ်နေသည့် အရှိန်အဝါပင်ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">၎င်းသည် အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများကို အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ ဤသတ္တဝါကြီးမှာ မိမိတို့နှင့် အဆင့်ချင်းမတူညီကြောင်း ဇိုမိုချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။ တုံ့ဆိုင်းနေမည့်အချိန်မဟုတ်တော့ဟု ယူဆကာ သူသည် အာဂွီကို ဆွဲကိုင်၍ တိမ်မြစ်ရှိရာသို့ ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သွားကြစို့..."</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ရှန်းနှင့် ကျုံးရူတို့မှာလည်း ဇိုမိုနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေတွင် ဝေ့ရှန်းသည် တုန်ယင်နေသော ခန်တယ်အား ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ ကျုံးရူသည်လည်း ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြှားများကဲ့သို့ပင် သူတို့တစ်ဖွဲ့လုံး မြစ်ဘက်သို့ အလုအယက် ပြေးထွက်သွားကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သာမန်အချိန်တွင် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တတ်ဟန်ရှိသည့် ငတုံးငှက်မှာမူ ယခုအခါတွင် အမြန်ဆုံး ဖြစ်နေပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော အရှိန်နှုန်းဖြင့် အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးမှ ပျံသန်းနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဧရာမသတ္တဝါကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက မြစ်ထဲမှ ရေခဲသက်ပြင်း သားရဲများမှာ ချစ်စရာကောင်းသော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးများနှယ် ဖြစ်နေတော့သည်။ မြစ်ထဲမှ အပြာရောင်အလင်းတန်းများမှာ မိုးရေစက်များအလား ဇိုမိုတို့အဖွဲ့ဆီသို့ ပစ်ခတ်ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ လက်လျှော့မထားကြတော့ပေ။ ဇိုမိုမှာလည်း ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များမှ ယောင်ပညာရပ်များမှာ အဆုံးအစမရှိ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသည်။ ယောင်ပညာရပ်ကို အသုံးပြုရာတွင် သူ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟုပင် ဆိုရပေမည်။ သူသည် ဘာကိုမျှ ချန်မထားရဲသလို စဉ်းစားရန်ပင် အချိန်မရှိတော့ပေ။<br /> ဝေါင်း…</p> <p style="text-align:justify">သူ့နောက်မှ တိမ်ပင်လယ်ကြီးမှာ တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခုမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကြီးရှေ့တွင် ရေခဲသက်ပြင်း သားရဲများ၏ အပြာရောင် အလင်းတန်းများမှာ လေထဲမှ ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ပင် အားနည်းလွန်းနေပြီး အလွယ်တကူ ငြိမ်းသတ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှေးဟောင်းကန္တာရ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကျင့်စဉ်" </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ သူတတ်မြောက်ထားသမျှထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ယောင်ပညာရပ်ကို နောက်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သားရဲရိုင်းကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ မီးအိမ်အရွယ်အစားရှိသော သွေးရောင်မျက်လုံးကြီးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အလင်းရောင်ဖြင့် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သားရဲရိုင်းကြီး ပေါ်လာသည်နှင့် သူတို့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသော စွမ်းအားလှိုင်းကြီးကို လက်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြည်လင်တိမ်မြွေကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သားရဲရိုင်းကြီးမှာ များစွာသေးငယ်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သားရဲရိုင်းကြီးမှာ တစ်ဖက်လူအား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲစိတ်ဓာတ်များမှာ သူ၏သွေးရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် မြင့်တက်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကြည်လင်တိမ်မြွေကြီးမှာလည်း သားရဲရိုင်းကြီး၏ စွမ်းအားကို အာရုံခံမိသွားသည်။ သူ၏ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်သော မီးခိုးရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် လျှပ်စီးများ စုစည်းကာ သားရဲရိုင်းကြီးအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သားရဲရိုင်းကြီးမှာ ဝပ်လိုက်ပြီး ကြည်လင်တိမ်မြွေကြီးဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှေးဟောင်းကန္တာရ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကျင့်စဉ်သည် ဇိုမို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားအားလုံးကို အကုန်အစင် စုပ်ယူလိုက်သည်။ အကယ်၍ စွမ်းအားသုံးရပ်ကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ပြောင်းလဲ၍သာ မရပါက ယခုကဲ့သို့ ယောင်ပညာရပ်များစွာကို အသုံးပြုပြီးနောက်တွင် ဇိုမိုအနေဖြင့် ထိုကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး တိမ်မြစ်ထဲသို့ ကျဆင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ၏လည်ပင်း တင်းကျပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤမျှအရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူ့အား ဆွဲတင်ပေးသူမှာ အခြားသူမဟုတ် ငတုံးငှက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဇိုမိုက ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ငတုံးငှက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ မျက်လုံးအပေါ် လှန်ပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဇိုမို၏ ဒေါသမှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ ကျန်လက်တစ်ဖက်မှာ အာဂွီအား တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အာဂွီ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ မိမိတို့ မည်မျှအန္တရာယ်များသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေမှန်း မသိသည့်အလား ငြိမ်သက်နေသည်။ တစ်ခါတရံတွင်မူ အာဂွီကဲ့သို့ အေးဆေးနေတတ်ခြင်းမှာလည်း မဆိုးလှဟု ဇိုမိုတွေးလိုက်မိသည်။ အာဂွီရင်ခွင်ထဲမှ မီးလေးနှင့် စေတီလေး တို့မှာမူ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အော်မြည်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လူနှစ်ယောက်ကို ဆွဲထားရသော်လည်း ငတုံးငှက်မှာ ဝေ့ရှန်းနှင့် ကျုံးရူတို့ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နေသေးပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆက်တွဲ မြင်ကွင်းက ဇိုမိုအား ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေသည်။ လူနှစ်ယောက်ကို ဆွဲထားရသည့်တိုင် ငတုံးငှက်မှာ အလွန်ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး အပြာရောင် အလင်းတန်း မိုးရေစက်များကြားတွင် လှပစွာ ရှောင်တိမ်းသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုမျှပင် သူတို့အား မထိမှန်ခဲ့ပေ။ ဝေ့ရှန်းနှင့် ကျုံးရူတို့မှာလည်း ရှောင်တိမ်းနေကြသော်လည်း အချို့သောအလင်းတန်းများကို ကာကွယ်ရန် ရပ်တန့်နေရသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငှက်အစစ်က အေးစက်စက်နဲ့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဒါမျိုးကိုး..." ဟု ဇိုမိုတွေးလိုက်မိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အံ့ဩနေရင်းပင် ဇိုမို၏ ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေသည်။ ဤငှက်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားနေသည်။ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အလုပ်သမားမျိုးကို သူ မည်သို့မေ့လျော့နေရပါသနည်းဟု နှမြောတသဖြစ်မိသည်။ ဇိုမို တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေသည်ကို သိလိုက်သည့်အလား ငတုံးငှက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ငတုံးငှက်ကို မည်သို့အလုပ်ခိုင်းရမည်ကို စဉ်းစားနေသည့် ဇိုမိုမှာ ရုတ်တရက် သူ၏မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး အပြာရောင် ပြောင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">တိမ်မြစ်မျက်နှာပြင်မှာ သူနှင့် တစ်တောင်ခန့်သာ ဝေးတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ရေခဲသလင်းတုံးများအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ရေခဲသက်ပြင်း သားရဲများကိုပင် သူ အထင်းသား မြင်နေရသည်။ ငတုံးငှက်၏ လုပ်ရပ်မှာ တိမ်မြစ်ထဲမှ ရေခဲသက်ပြင်း သားရဲများအား တိုက်ရိုက်ရန်စလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ရေတွက်မရနိုင်သော အပြာရောင် အလင်းတန်းများမှာ သူ့မျက်နှာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ ဇိုမိုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို လိပ်ပြာ လွင့်ထွက်သွားမတတ်ပင်။ </p> <p style="text-align:justify">အပြာရောင် အလင်းတန်းများက သူ့မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးအား ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို သူ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ထိုအခိုက် သူ၏လည်ပင်းမှာ ထပ်မံ၍ တင်းကျပ်သွားပြီးနောက် အပြာရောင် အလင်းတန်းများအားလုံးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုခဏတွင် ဇိုမိုမှာ နှလုံးခုန်ပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ဆဲရေးဆိုလိုက်တော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်း... မင်းငတုံးငှက်... ဝက်ငှက်... ဖက်တီးငှက်... ငါ မင်းကို ကင်စားပစ်မယ်... အဟွတ် အဟွတ်... အား..."</p> <p style="text-align:justify">လေထဲတွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေရှာသော ဇိုမိုကို မြင်သည့်အခါ ဝေ့ရှန်းနှင့် ကျုံးရူတို့မှာ စာနာသည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေမိကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒေါသထွက်နေသည့် ငတုံးငှက်နှင့် ဝေးဝေးနေရန်ပင် သူတို့ သတိထား၍ ခပ်ခွာခွာလေး နေလိုက်ကြသည်။ ဒေါသပေါက်ကွဲနေသည့် ငတုံးငှက်နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ရေခဲသက်ပြင်း သားရဲများမှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးများလောက်ပင် မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင်ပင် သူတို့၏ နောက်ကျောဘက်မှ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကြောင့် တိမ်မြစ်ရေများမှာ ဆူပွက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ရေခဲသလင်းတုံးများမှာလည်း ရေထဲမှ ပစ်ခတ်ထွက်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘုန်း…</p> <p style="text-align:justify">အသံအုပ်အုပ်ကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ သူတို့အောက်မှ ကြီးမားလှသော တိမ်မြစ်ကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော ဧရာမစွမ်းအားကြီးဖြင့် စုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားသည်ကို ဇိုမိုနှင့် အခြားသူများ အံ့ဩတကြီး တွေ့လိုက်ရသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ကွဲထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့အားလုံးမှာလည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်၍ အံ့ဩတကြီး ငေးမောကြည့်ရှုလိုက်မိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save