Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟင်းချက်တဲ့ မီးကအစ ဒီလောက် ဈေးကြီးနေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဒီလူတွေက လူတွေရော ဟုတ်ရဲ့လား...’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက အစကတော့ အခန်းဈေးကို မေးချင်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာနေတဲ့သူက ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သောင်းချီတန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ပြလိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဒီအိမ်ကိုလည်း သူ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်ကလည်း ရှောင်ရွှီ ထုတ်ပြလိုက်တဲ့ အရာတွေကို မြင်တော့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟို... စားပွဲထိုးမလေး... မင်းအတွက် အဲဒီ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ငါ သိမ်းထားပေးမယ်လေ... ဖက်တီးကို အမြဲတမ်း ဒုက္ခသွားမပေးပါနဲ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင့်မှာ အဲဒီလောက် ကြီးတဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ် ရှိလို့လား... ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက်က ရှင့်ဆီကို နောက်ထပ် ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးထောင် လာပို့ဦးမယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦးနော်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အော်... ဟုတ်သားပဲ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ခေါင်းသူ ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ စကားပြောလို့မှ မဆုံးသေးခင် ကောင်းကင်ယံကနေ လူရိပ်နှစ်ခုက တည်းခိုခန်းအဝင်ဝဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းလာကြသည်။ တောင်ကြားသခင်စွန်းနဲ့ သူ့သမီးပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လေထုထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ပြင်းထန်လှတဲ့ အရက်နံ့ကြီးကို တောင်ကြားသခင်စွန်း ရလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... မနေ့က ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို လွတ်သွားခဲ့ပုံရတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ဒီလူတွေက မနေ့ညက သောက်စားမူးယစ်ပြီး ပျော်ပါးနေခဲ့ကြတာ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မပြောပါနဲ့တော့ဗျာ... တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလွန်းတာ... သောက်တဲ့သူတိုင်း လမ်းမပေါ်မှာ အသိစိတ်လွတ်ပြီး လဲကျကုန်တာချည်းပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟား... ဒါက ဘဝပါပဲ... လည်ချောင်းထဲ အရက်ကောင်းလေး ဝင်သွားမှတော့ ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် အိပ်လို့မရစရာလား... သူဌေးလု... ဒီမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးထောင်... ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်တော် စုဆောင်းလာခဲ့ပြီ”</p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်းက သေသပ်လှပတဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ သေတ္တာကြီးရှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး သေတ္တာတစ်လုံးစီတိုင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်ရာစီ အပြည့်အမောက် ပါဝင်သည်။ လုချန်နဲ့ အတည်ပြုပြီးနောက်မှာ အဲဒါတွေကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး တော်တော်လေး တန်ဖိုးကြီးလှတဲ့ အဲဒီသိုလှောင်လက်စွပ်ကိုပါ လုချန်ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်လုံးကိုမှေးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်က နေရာမဆံ့တော့ဘူးလို့ ခုနလေးတင် ပြောနေခဲ့တာ... အခုတော့ တောင်ကြားသခင်စွန်းက တစ်ကွင်း လာပို့ပေးလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါနဲ့... ခင်ဗျားက ပစ္စည်းကို ဘာနဲ့ သယ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါနဲ့ပါ”</p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်းက သေတ္တာငယ်လေးတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ လှမ်းယူလိုက်ပြီး တည်းခိုခန်းထဲ ဝင်ဖို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ဘေးမှာတော့ ဝေ့ဇီချင်းနဲ့ သူမရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူက လုံးဝကို ဆွံ့အမှင်တက်နေကြပြီ။ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ချီပေးပြီး ပစ္စည်းလာဝယ်တာလား... ဘယ်လို ပစ္စည်းမျိုးကများ အဲဒီလောက်အထိ တန်ဖိုးကြီးနေရတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်းအဝင်ဝကို သူတို့ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ခဏအကြာမှာတော့ လုချန်က သေတ္တာကို ပြန်သယ်လာကာ တောင်ကြားသခင်စွန်းကို ကမ်းပေးလိုက်တာကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်းက သေတ္တာကို တုန်ယင်စွာ လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲမှာတော့ မီးတောက်တစ်ခုက လောင်ကျွမ်းနေပြီး သူ့မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ ဒီမီးတောက်ကို ကြည့်ရင်း တောင်ကြားသခင်စွန်းမှာ စကားတောင် မပြောနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အစစ်အမှန် သမာဓိမီး... ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအတွက် ဒဏ္ဍာရီလာ အထွတ်အမြတ် မီးတောက်က အခု သူ့လက်ထဲ ရောက်နေပြီလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခုကစပြီး ဆေးတောင်ကြားက ကယ်တင်ခံရရုံတင်မကဘဲ ရှေ့ကို ဧရာမ ခြေလှမ်းကြီးတစ်ခု လှမ်းနိုင်တော့မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက တောင်ကြားသခင်စွန်းရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။ ဒါက သိသိသာသာကြီး မီးတောက်တစ်ခုသက်သက်ပဲလေ... ဒါကို ဝယ်ဖို့အတွက် ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ချီ ပေးရတယ်တဲ့လား... သူက အရမ်းကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး တောင်ကြားသခင်စွန်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လူကြီးမင်းက မီးတောက်တစ်ခုကို ဝယ်ဖို့အတွက် ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ချီ သုံးလိုက်တာလား... သိပါရစေ... ဒီမီးတောက်က တည်းခိုခန်းရဲ့ ထိပ်တန်းရတနာများလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့အမြင်မှာတော့ ပထမအိမ်မှာ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကုတင် ရှိသည်။ ဒုတိယအိမ်မှာ အာကာသကျောက်တုံးတွေ သုံးပြီး ခင်းကျင်းထားတဲ့ အာကာသအစီအရင် ရှိပြီး မုန်ညင်းစေ့ထဲက အာကာသလို အာနိသင်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ တတိယအိမ်မှာတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးက ချမ်းသာမှန်း သိသာနေတာမို့ သူ ထည့်မတွက်တော့။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီတည်းခိုခန်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း အထဲမှာ အဆုံးစွန် ထိပ်တန်းရတနာ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမှာပင်။ ဒီမီးတောက်က အဲဒီအထဲက တစ်ခုဖြစ်နိုင်ပြီး တန်ဖိုးအကြီးဆုံးတောင် ဖြစ်နိုင်ငဘ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ချီ တန်ဖိုးရှိတာလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်းတစ်လုံးတည်းက ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းဆယ်ချီ တန်တယ်ဆိုတဲ့ လုချန်ရဲ့ အဆိုကိုတော့ သူ သေချာပေါက် ယုံမှာမဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ တောင်ကြားသခင်စွန်းက အနေရခက်စွာနဲ့ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီမီးတောက်က ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ်ကို ထိပ်တန်းရတနာပါ... ဒါပေမဲ့ သူဌေးလုအတွက်တော့ ဟင်းချက်တဲ့နေရာမှာ သုံးတဲ့ မီးတောက်တစ်ခု သက်သက်ပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက ချက်ချင်း အာမေဋိတ်သံ ထွက်သွားသည်။ သူက တောင်ကြားသခင်စွန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ချီ ထုတ်ပေးနိုင်တဲ့သူဆိုတာ သေချာပေါက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ နားလည်မှုအရ ပထမအဆင့် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်တောင် အဲဒီလောက် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများကြီး မထုတ်ပေးနိုင်ဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထိပ်တန်းရတနာဖြစ်နေတဲ့အရာက တည်းခိုခန်းမှာ ဟင်းချက်ဖို့ သုံးတဲ့အရာတဲ့လား...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားသခင်စွန်းက သေတ္တာကို ပိတ်လိုက်ပြီး မီးတောက်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။ ဒီသေတ္တာက ထူးဆန်းတဲ့ မီးတောက်တွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ အထူးပုံစံထုတ်ထားတာ ဖြစ်သည်။ မီးတောက်တွေက အဲဒီအထဲမှာ ပိုပြီးတောင် ကောင်းကောင်းလောင်ကျွမ်းနိုင်ပြီး ငြိမ်းသွားမှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးလု... ကျွန်တော် အရင် ခွင့်ပြုပါဦး... နောက်တစ်နေ့ကျမှ အရက်လာသောက်ပါဦးမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကြိုဆိုပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ့ကို ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ ဒီဆေးတောင်ကြား ဂိုဏ်းချုပ်ကို သူ အရမ်းကို သဘောကျ ကျေနပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက အခုလေးတင် ရထားတဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို လက်ထဲမှာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စားပွဲထိုးမလေး... အဲဒီ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အားလုံးကို ဒီထဲ ထည့်ပေးပါဦး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းကတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟနိုင်တော့ဘဲ အဲဒီနေရာမှာတင် ရပ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခုနလေးတင် သူမက အရမ်းကို အားမာန်အပြည့်နဲ့ သူ့ကို ဆင်းရဲသား၊ သူတောင်းစားလို့ ခေါ်ခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာလေးနဲ့ ဒီအခန်းတွေကို ဝယ်ဖို့ ကြွားဝါပြီး ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခုရော...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခန်းတွေ ဝယ်ဖို့ နေနေသာသာ... ဟင်းချက်တဲ့ မီးကိုတောင် သူမ မတတ်နိုင်ဘူး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ ခေါင်းတောင် မဖော်ရဲလောက်အောင် ရှက်ရွံ့သွားပေမဲ့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ သူမရဲ့ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာက သူ့ဆီမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ။ အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက ဝေ့ဇီချင်းကို အကြိမ်ကြိမ် မျက်စောင်းထိုးပြီး တောင်းပန်ဖို့ အချက်ပြကာ မျက်စိမှိတ်ပြနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဝေ့ဇီချင်းက မမြင်သလို ဟန်ဆောင်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မတတ်နိုင်တဲ့အဆုံး သက်လတ်ပိုင်းလူကြီး ကိုယ်တိုင် ဝင်ပြောရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက... သခင်လေး... တကယ်တော့ ခုနက ကျွန်တော်တို့က ဗဟုသုတနည်းပြီး အိမ်ဈေးတွေကို မှားခန့်မှန်းမိသွားတာပါ... အဲဒီ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ပေးမယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော် တခြားအိမ်တွေကို သွားကြည့်လို့ ရမလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ခင်ဗျားတို့ မဝယ်တော့ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့... မဝယ်တော့ပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အာ... ကောင်းပြီလေ... ထားလိုက်ပါတော့”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်လှည့်ဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေး... ခဏနေပါဦး”</p> <p style="text-align:justify">သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာက...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက စရန်ငွေလို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ... အိမ်မဝယ်ဘူးဆိုရင် စရန်ငွေကို ပြန်မအမ်းဘူး... ခုနကတောင် ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားကြတယ် မဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးမှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူ့သမီးနဲ့ ဒီလူငယ်ကြားက စကားပြောဆိုမှုတွေကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့တာလေ။ တစ်ဖက်လူက ဝယ်မှာ သေချာလားလို့ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးခဲ့ပြီး သူ့သမီးကလည်း သေချာပေါက် ဝယ်မယ်လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောခဲ့တာ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စည်းမျဉ်းတွေအရ ပြောပြီးသားစကားကို တည်ရမှာပဲ။ တကယ်လို့ တကယ်မဝယ်ဘူးဆိုရင် အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာ စရန်ငွေကို သဘာဝကျကျပဲ ပြန်အမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီသဘောတရားက နေရာတိုင်းမှာ အကျုံးဝင်တယ်လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ သူ တကယ်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး။ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးပင်။ အဲဒါကိုသာ အရှုံးခံလိုက်ရရင် ဒီကာလအတွင်း သူတို့ စားဖို့သောက်ဖို့တောင် ပိုက်ဆံရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းရဲ့ အမူအရာက အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲနေသည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လမ်းပေါ်မှာ နောက်ထပ် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပြောင်းလဲနေတဲ့ ဝေ့ဇီချင်းရဲ့ အမူအရာက ဒီလူရိပ် ပေါ်လာတာကို မြင်တော့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တိုက်ဆိုင်လိုက်တာလို့ သူမ တွေးလိုက်သည်။ သူ ဝင်ပါပေးမယ်ဆိုရင် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က သူမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ပြန်ပေးရမှာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက အဲဒီလူရိပ်ဆီ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးလျို...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျှောက်လာတဲ့ လူရိပ်က အသံကို ကြားသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အို... သခင်မလေးဝေ့... ဒီမှာ လာဆုံရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးလျိုလို့ ခေါ်တဲ့လူက ပြန်ထူးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မက မနေ့ညကမှ ရောက်တာပါ... ဒီနေ့ သခင်လေးလျိုနဲ့ လာဆုံမယ်လို့ မထင်ထားဘူး... တော်တော်လေး တိုက်ဆိုင်တာပဲ... ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ... အဲဒါ သခင်လေးလျိုကို တရားမျှတမှု ဖော်ဆောင်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းချင်လို့ပါ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံလေး ဟန်ဆောင်ကာ သခင်လေးလျိုရဲ့ ဘေးကို အမြန်သွားလိုက်ပြီး လုချန်ကို မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ‘ဟွန့်... အခု နင် မောက်မာပြလိုက်လေ... ဒီ သခင်လေးလျိုက အဝီစိတောင်ရဲ့ တောင်သခင်လေးကွ... သူ့ရှေ့မှာ နင် ဆက်ပြီး မောက်မာရဲသေးလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save