သူဌေးလု...
ဒီစကားလုံးသုံးလုံးက ဝေ့ဇီချင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲနေတော့သည်။
မြို့တော်ရှိ 'ငြိမ်းချမ်းရေးအသိုက်အမြုံ' ထဲတွင် လုံးဝ (လုံးဝ) သွားမစမ်းသင့်သည့် လူတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း အပြင်ဘက်တွင် ကောလာဟလတွေ ထွက်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် ငြိမ်းချမ်းရေးအသိုက်အမြုံ တည်ရှိနေရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းဖြစ်ပြီး၊ လက်တစ်ဖျစ်စာအတွင်း မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် မည်သူမှမစော်ကားဝံ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
လုချန်၏ နာမည်သည် အပြင်လူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။
ဝေ့ဇီချင်းတို့ လူစုသည် ဤနေရာသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ငြိမ်းချမ်းရေးအသိုက်အမြုံထဲ ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ တော်ဝင်ရဲမက်များ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာဲဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤမျှ လုံခြုံဘေးကင်းသော ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခု ရရှိထားခြင်းက လုချန်၏ အကာအကွယ်အောက် ရောက်နေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
သို့ပါလျက်နှင့် သူမက မျက်စိကန်းစွာဖြင့် သူဌေးလုကို သွားပြီး ပြဿနာရှာမိခဲ့လေပြီ။
“သခင်မလေးဝေ့… ခင်ဗျားပြောတော့ သူဌေးလုက ခင်ဗျားဆီကနေ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာကို အတင်းအဓမ္မ လုယူသွားတယ်ဆို”
ထိုအချိန်မှာပင် သခင်လေးလျိုလည်း သတိဝင်လာပြီး ဝေ့ဇီချင်းထံ လျှောက်လာကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ဝေ့ဇီချင်းက အခုချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ထပ်ပြောရဲတော့မည်နည်း။ သူမ အသံတစ်သံမှ မထွက်ရဲသလို၊ သခင်လေးလျို၏ အမေးကိုလည်း ပြန်မဖြေရဲချေ။
“သူတို့က ပြဿနာရှာနေတာလား”
ပထမအဆင့် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်က စိတ်ဝိညာဉ်ချီကိုအသုံးပြု၍ အမူးပြေအောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ဝေ့ဇီချင်းနှင့် ထိုလူတစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တချို့လူတွေက အခွင့်အရေးယူပြီး သူဌေးလုရဲ့နာမည်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်လို့ ကျုပ် အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့သားပဲ။ ဒီလမ်းပေါ်မှာ လူတွေ အရမ်းများနေပြီမို့ ရှင်းလင်းရေး လုပ်ဖို့ လိုနေပြီ။ လတ်တလောမှ ပြောင်းလာတဲ့လူတွေကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်၊ မဟုတ်ရင် ဆိုးကျိုးတွေက ပိုကြီးလာလိမ့်မယ်”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝေ့ဇီချင်း ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။
သူတို့က မနေ့ညကမှ ဒီထဲကို ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး သူတို့ထဲက အတော်များများမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်နေကြသည်။ ဤနေရာက မြို့တော်ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက် လမ်းမတွေပေါ်မှာ တော်ဝင်ရဲမက် မြောက်မြားစွာက ကင်းလှည့်စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အပြင်ထွက်သွားပါက ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးခံရပေလိမ့်မည်။
ထို ပထမအဆင့် ဂိုဏ်းချုပ်၏ အသံက တိုးမနေခဲ့ပေ။ ဝေ့ဇီချင်းနှင့် သူမ၏အဖွဲ့သာမကဘဲ၊ ထောင့်ချိုးများတွင် ပုန်းကွယ်နေကြသူများကပါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။
ထိုခဏမှာပင် ဝေ့ဇီချင်းတစ်ယောက် မှောင်ရိပ်ထဲမှနေ၍ သူမအပေါ် ကျရောက်လာသည့် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျောချမ်းသွားရတော့သည်။
“သခင်မလေးဝေ့… ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
သခင်လေးလျိုက သူ့ကို အသုံးချသွားမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကလည်း တင်းမာခက်ထန်နေသည်။
“အဲဒါက…”
ဝေ့ဇီချင်းက သူမနှင့်အတူ ပါလာသော အခြားသူများထံ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အကူအညီတောင်းခံလိုက်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုလူတစ်ဒါဇင်ကျော်ထဲမှ မည်သူက သူမကို ဂရုစိုက်နေပါတော့မည်နည်း။ အရာအားလုံးက ဒီ သခင်မလေးရဲ့ မောက်မာမှုကြောင့် ဖြစ်ရတာပဲလေ။ သူများတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ဝိုင်းအကြံပေးနေပါစေ သူမက လုံးဝနားမထောင်ဘဲ ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်တော့မယ့်အတိုင်း ပြုမူနေခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခုမှ လာပြီး နောင်တရနေလို့ ဘာထူးတော့မှာလဲ။ အချိန်နှောင်းသွားပြီ!
“ထားလိုက်ပါတော့”
နောက်ဆုံးတွင် လုချန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ စရန်ငွေကို သိမ်းလိုက်ပြီ။ မင်းတို့ အိမ်ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကြိုဆိုပါတယ်။ မဝယ်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ဘက်က စရန်ငွေ ပြန်အမ်းပေးစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ အခု ဖယ်ပေးကြပါဦး… ငါ့မှာ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရှိသေးတယ်”
သူ၏ လုပ်ရပ်က ဝေ့ဇီချင်းကို သင်ခန်းစာပေးရန်လည်း ရည်ရွယ်သည်။ သူ ဒေါသမထွက်တတ်တာ မဟုတ်ပါ။ ခုနက ဝေ့ဇီချင်းရဲ့ အပြုအမူက သူ့ကို အတော်လေး အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ကြားက အဆင့်အတန်းကွာဟချက်က အရမ်းကြီးမားလွန်းနေတာကြောင့် ဒီကိစ္စကို သူ ဆက်ပြီး အရေးမလုပ်ချင်တော့ပေ။ လက်ရှိ လုချန်သည် ကမ္ဘာ့အမြင် မစ်ရှင် ကျလာပြီးနောက်ပိုင်း သူ၏ စိတ်နေသဘောထားက လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မနေ့ညက သူ အရက်သောက်ရင်း အများကြီး တွေးခဲ့သည်။ ရှန်းရှလောကတွင် တည်ငြိမ်သော ဆက်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု တည်ထောင်ခြင်းက ကမ္ဘာ့အမြင် မစ်ရှင်၏ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ ပြီးမြောက်စေသည်ဆိုလျှင်၊ အိမ်အပြန်လမ်း ပရောဂျက်တစ်ခုလုံး ပြီးစီးသွားသည့်အခါ ရှန်းရှလောကတစ်ခုလုံးက အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ၂၁ ရာစုလိုမျိုး နည်းပညာတိုးတက်မှုဆီသို့ ဦးတည်သွားနိုင်ချေရှိသည်။
ဒီလိုမျိုး မစ်ရှင်နဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေရဲ့ အောက်မှာ ဒီလို အသေးအဖွဲ ပွတ်တိုက်မှုလေးတွေကို သူ အချိန်ကုန်ခံပြီး အာရုံစိုက်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
“သွားကြစို့”
ဝေ့မိသားစုမှ လူတစ်ဒါဇင်ကျော် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထို အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာကို ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သူတို့ သိကြသည်။ ဒီကိစ္စအတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရဘဲ၊ ကိုယ့်မိသားစုထဲက မျက်စိကန်းနေတဲ့ အရူးမကိုသာ အပြစ်တင်ရပေလိမ့်မည်။
အဖြစ်အပျက်လေးတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်အများအပြားလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးထလာကြကာ အရက်အရှိန်ပြေစေရန် စိတ်ဝိညာဉ်ချီကို အသုံးပြုလိုက်ကြသည်။
တည်းခိုခန်းရှေ့တွင် လူအများအပြား စတင်စုရုံးလာကြသည်။ မနေ့က တည်းခိုခန်းသည် ကုန်းမြေတိုက်ငါးခု အစားအသောက်ပြိုင်ပွဲတွင် ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးရရှိခဲ့ပြီး နာမည်ကျော်ကြားလာသောကြောင့် ယခင်ရက်များကထက် လူပိုများနေသည်။ လာရောက်သူ အများစုမှာ အခြားကုန်းမြေတိုက်များမှ ဖြစ်ကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ဟင်းရည်ထုပ်ဖက်ထုပ်၏ ထူးခြားသော မွှေးရနံ့က လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာသည်။ ဝေ့မိသားစုဝင်များက စောင့်ဆိုင်းရန် ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီး လေထဲမှ မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း သူတို့၏ ခြောက်သွေ့သော ရိက္ခာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။
မူလက အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် နေစရာနေရာ ရှာဖို့က သူတို့အတွက် အကြီးမားဆုံး ပြဿနာ ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။
“ဖယ်စမ်း။ နင် တစ်ယောက်တည်းက နေရာအများကြီး ယူထားတာပဲ။ နင့်မျက်နှာက လူတွေရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ပျက်စေလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါက ဘာကိစ္စ သူဌေးလုကို သွားပြီး ပြဿနာရှာရမှာလဲ”
ဝေ့ဇီချင်းက ဝေ့ယီချီကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ဝေ့ဇီချင်း… နင် အရမ်းမလွန်လာနဲ့နော်”
အရင်က ဝေ့ဇီချင်းကို တားမြစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မက လွန်တယ်ဟုတ်လား။ ရှင် မကျေနပ်ရင် ထွက်သွားလို့ရတယ်!”
ဝေ့ဇီချင်းက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“နင်ကတော့ ငါတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းဖို့ ပြောရတာ လွယ်တာပေါ့။ ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အားလုံးကို နင့်ဆီမှာ စုထားခဲ့ရတာလေ။ နင် ငါတို့ကို ထွက်သွားစေချင်ရင် သွားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ပြန်ပေး”
“မရှိတော့ဘူး။ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လိုချင်ရင် ဟို တည်းခိုခန်းဆီ သွားတောင်း။ ကျွန်မဆီ လာတောင်းနေတာလား။ ရှင်တို့ထဲက တချို့လူတွေက စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို တိတ်တိတ်လေး ဖွက်ထားကြမှန်း ကျွန်မ မသိဘူး မထင်နဲ့”
“စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ဖွက်ထားတယ်ပေါ့။ ဘယ်သူလဲ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက ချက်ချင်း မေးလိုက်ကြသည်။
ဝေ့ဇီချင်း၏ အမြော်အမြင်နည်းပါးမှုကြောင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို စရန်ငွေအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို လျှို့ဝှက်ဖွက်ထားမည်ဆိုလျှင် ထိုငွေက အသက်ကယ်ငွေ ဖြစ်လာမှာ သေချာသည်။
“ကျွန်မကို ဘာလို့ ကြည့်နေကြတာလဲ။ ဟို ဂြိုဟ်ဆိုးမကို သွားမေးကြည့်လေ”
ဝေ့ဇီချင်းက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး ဝေ့ယီချီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ နင့်ကို သတိပေးလိုက်မယ်၊ ယီချီကို လာမပစ်မှတ်ထားနဲ့”
သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီစိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက ယီချီကိုယ်တိုင် နှစ်တွေအကြာကြီး စုဆောင်းထားခဲ့တာ၊ နောက်ပိုင်း သူ့ရောဂါကို ကုသဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ငွေတွေပဲ”
“သူ့အခြေအနေနဲ့များ ဘာကုစရာ ရှိတော့လို့လဲ။ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကိုသာ မြန်မြန် ထုတ်ပေးလိုက်စမ်းပါ”
ဝေ့ဇီချင်းက ပြောလိုက်သည်။
“စဉ်းတောင် မစဉ်းစားနဲ့”
သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ဝေ့ယီချီကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။
“မမေ့ပါနဲ့၊ ဒီခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ယီချီက ရှေ့ဆုံးကနေ လမ်းပြပေးပြီး ကင်းစောင့်ပေးခဲ့တာနော်။ အခု ငါတို့ ဒီကို ရောက်ပြီဆိုမှ နင်က သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို လုချင်သေးတာလား”
“ဒေါ်လေးသုံး… အဲဒီနေရာမှာ ရှင် မှားသွားပြီ။ အခုက ဝေ့မိသားစု စကားပြောနေတာ။ ရှင့်လို အပြင်လူတစ်ယောက်က ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့ ဝင်ရှုပ်နေတာလဲ။ ဝေ့ယီချီ… နင် အကောင်းသိရင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ထုတ်ပေးလိုက်၊ မဟုတ်ရင် ဝေ့မိသားစုထဲကနေ ထွက်သွား”
ဝေ့ဇီချင်းက အေးစက်စက် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဇီချင်း… နင် အဲဒီလို မပြောသင့်ဘူး။ ယီချီက ငါတို့အတွက် မိသားစုဝင်ပဲ၊ သူ့ကို နှင်ထုတ်မယ်ဆိုတဲ့ စကားမျိုး မပြောရဘူးလေ”
လူအုပ်ထဲမှ အခြားတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ယီချီ… အခြေအနေက ဒီအထိ ရောက်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူ့မှာမှ နေစရာနေရာတောင် မရှိတော့ဘူးလေ။ ဘာလို့ နင့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို အရင် မထုတ်ပေးရတာလဲ။ ငါတို့ နေစရာနေရာရှာပြီး အခြေကျသွားပြီဆိုရင် နင့်ကိုကုသဖို့ နည်းလမ်းကို ငါတို့အားလုံး ဝိုင်းရှာပေးကြမှာပေါ့”
“သူ့ကို ဘာအတွက် ကုပေးရမှာလဲ။ သူ့အခြေအနေက အင်မော်တယ်တောင် ကုပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဝေ့ဇီချင်းက သူမကို အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
တကယ်တော့ ထိုစဉ်က ဘယ်သူမှ မသိခဲ့တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ အဲဒီညက ဝေ့မိသားစုမှာ မီးလောင်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့စဉ် ဝေ့ယီချီမှာ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့ပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို တမင်တကာ ခြေကလိမ်ထိုးချပြီး တံခါးနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေ အားလုံးကို ပိတ်လှောင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေ ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူမကို ခြေကလိမ်ထိုးခဲ့တဲ့သူက ဝေ့ဇီချင်းပင်။
အမြဲတမ်းလိုလို ဝေ့ဇီချင်းသည် ဝေ့မိသားစု၏ သမီးအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး သူမက မိသားစုထဲတွင် အထူးချွန်ဆုံးလူ ဖြစ်သင့်သည်။ သို့သော် သူမကို နေရာတိုင်းမှာ အမြဲတမ်း လွှမ်းမိုးထားနိုင်သူ တစ်ယောက်ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုသူကား ဝေ့ယီချီပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ နောက်တစ်ယောက်က အရမ်းကို ထူးကဲလှပလွန်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသားအရေက ဝေ့ဇီချင်းကိုပင် မနာလိုဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဝေ့ဇီချင်းကို သဘောကျနေသော ယောကျ်ားလေးတချို့ပင်လျှင် ဝေ့ယီချီနှင့် တွေ့ပြီးနောက် သူမအပေါ် သိသိသာသာ အေးစက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဤအရာက သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် မကျေနပ်မှုများကို စုပုံလာစေခဲ့သည်။ ထိုမီးလောင်မှုက နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော နာကြည်းမှုများကို ပေါက်ကွဲထွက်စေခဲ့ပြီး ဝေ့ယီချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးလောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ မည်မျှပျော်ရွှင်သွားခဲ့ကြောင်းကိုပင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်တော့ချေ။
***