Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ မြေပြင်နှင့်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး မီတာ ၁၂၀ခန့် ကွာဝေးသည်။ အမဲလိုက်ခွေးကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထက်မြက်လှသော အစွယ်ဖွေးဖွေးကြီးများ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက ဝပ်ချလိုက်ကာ နောက်ခြေထောက်များရှိ ကြွက်သားများက ဖိသိပ်ထားသော စပရိန်များအလား တင်းမာသွားပြီးနောက် လုချန်ရှိရာဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းက လေထဲသို့ မီတာရာချီ မြောက်တက်လာခဲ့သည်။ လုချန်ရှိရာနေရာသို့ ရောက်လုနီးပါးပင်။ သို့သော် နီးပါး သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှာပင် နောက်ထပ် သားရဲတစ်ကောင်က ရှေ့ထွက်လာသည်။ ဆင်တစ်ကောင်အရွယ်အစားရှိ ဖြူကောင်ကြီးတစ်ကောင်ပင်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ချွန်ထက်သော ဆူးချွန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လရောင်အောက်တွင် သတ္တုရောင်များက အေးစက်စွာ လက်နေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်ချလိုက်သည်။ ကျောပေါ်ရှိ ဆူးချွန်များက လောက်လေးဂွထဲမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော လှံတံများအလား မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်လာတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လက်တစ်ဖက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ မြေကမ္ဘာစွမ်းအားများ စုဆုံလာပြီး သူ၏ ခြေအောက်တွင် ထူထဲသော မြေသားနံရံကြီးတစ်ခု ဖြစ်တည်လာသည်။ တုန်ခါမှုအသံများနှင့်အတူ ဆူးချွန်များအားလုံး မြေသားနံရံကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ထို့နောက်  သွေးဆာနေသော မျက်လုံးနီကြီးများ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူက ဖြည်းညင်းစွာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သားရဲများအားလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ရန်သူက သူတို့၏ ပိတ်ဆို့မှုကြားထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်လာနေသည်လေ။ တစ်ခဏမျှ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး တိုက်ခိုက်နေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး အလယ်ဗဟိုမှ ပုံရိပ်ကိုသာ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက လက်နေသည်။ တစ်ဖက်လူက မည်မျှ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိသနည်း ဆိုသည်ကို အကဲဖြတ်နေပုံရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">“သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ရန်သူက ဘယ်လိုအမျိုးအစားလဲ..”</p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် သူတို့အားလုံး သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ ဤလူသားက အလွယ်တကူ ခြေမွပစ်နိုင်သော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်လေ။ အားကောင်းသော အငွေ့အသက်မျိုးလည်း မရှိပေ။ သူက တကယ်ပဲ သူတို့အသက်တွေကို ရိတ်သိမ်းသွားတဲ့ တရားခံ ဟုတ်ရဲ့လား။ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုအောက်တွင် လုချန်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပျော့အိနေသော ရွှံ့နွံများကို နင်းမိလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ဘွတ်ဖိနပ်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုချန်က ကမ္ဘာနှစ်သွယ်ဓားကို အသုံးမပြုတော့ပေ။ သူက ပြင်ပအထောက်အကူ စွမ်းအားများကို အသုံးမပြုချင်တော့ပေ။ လက်ဗလာဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်မည်။ အသားကုန် ကြိတ်ရမည့် အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲတစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲမည်။</p> <p style="text-align:justify">အရင်ကဆိုလျှင် သူက အနည်းငယ် ချင့်ချိန်နေဦးမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု အခြေအနေက လုံးဝ ကွာခြားသွားသည်။ သူ့အသက်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိသော တစ်ကောင်တည်းသော အဆင့်C သားရဲကြီးလည်း သေသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် အက်တမ်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အတတ်နှင့် တစ်ချက်တွေးရုံဖြင့် သက်စောင့်ဝိညာဉ် ကုဋေကုဋာအတတ် ရှိနေသဖြင့် အသက်အာမခံ နှစ်ထပ် ရှိနေသည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားက တစ်သန်းကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ စိတ်အာရုံက အထွတ်အထိပ် ထက်မြက်နေသည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များက ယခင်ကထက် ပိုမို ကောင်းမွန်နေသည်။ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ သားရဲတိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်တိုင်းနှင့် တိုက်ခိုက်မည့် ထောင့်ချိုးတိုင်းကို သူ ပြန်လည်မြင်ယောင်နိုင်နေသည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်များနှင့် အလေ့အထလေးများကိုပင် လွတ်မသွားစေရပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင် လျှော့ချလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချထားလိုက်ပြီး ပြည့်စုံလွန်းသော ထိုက်ကျိ စတင်သည့် အနေအထားကို ဖမ်းလိုက်သည်။ သူ ဤကမ္ဘာမှ မည်သည့် သိုင်းပညာကိုမျှ မသင်ဖူးခဲ့ပေ။ ဤသည်က သူ၏ ဘဝနှစ်ဆက်စလုံးတွင် သင်ယူဖူးသော တစ်ခုတည်းသော လက်ဝှေ့သိုင်းကွက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စစ်သည်တော်တစ်ယောက် မဖြစ်လာခင်အချိန်ကတည်းက ယခင်ဘဝ ကာယပညာအချိန်တွင် သင်ယူခဲ့ရသော ထိုသိုင်းကွက်များကို သူ မေ့ပျောက်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုလျှင် သူ မြင်ဖူးသမျှ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အပြည့်အဝ ပုံတူကူးချနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယခု ၎င်းကို ပြန်လည်အသုံးပြုလိုက်ချိန်တွင် ခံစားချက်က လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ သူ၏ ခြေလက်များက ယခင်ကထက် ပိုမို ပေါ့ပါးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့တိုင်အောင် အဆုံးအစမဲ့သော ခွန်အားများလည်း ကိန်းဝပ်နေပြန်သည်။ လှိုင်းလုံးတစ်ခုအလား... အစပိုင်း အဟုန်က သေးငယ်သော်ငြား ၎င်း၏ တည်တံ့နိုင်စွမ်းကတော့ အဆက်မပြတ်ပင်။ ၎င်းက အကန့်အသတ်မဲ့သော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေသော ဓာတ်သဘာဝ ဒိုင်းလွှားများက ဝီခနဲ မြည်ဟည်းနေကြသည်။ သူ၏ အသစ္စာရှိဆုံး ကိုယ်ရံတော်များက သူ၏ပတ်လည်တွင် အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်ဝဲပျံနေသည့်အလား။ မျှော်လင့်မထားသော စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုများ သို့မဟုတ် အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။ ထို့နောက် တိုက်ပွဲ စတင်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အမဲလိုက်ခွေးကြီးက အတင်း ခုန်အုပ် တိုက်ခိုက်လာသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းက ပါးစပ်ကြီးကို ဟထားသည်။ ၎င်း၏ သွားရည်များက လုချန်၏ လည်မျိုဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ချိန်ရွယ်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လုချန်က မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်ဘက်သို့ လက်တစ်ဆစ်ခန့်သာ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ အလွန်မြန်ဆန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုက သူ၏ အရေပြားကို ပွတ်တိုက်သွားရုံလေးသာ။ မီလီမီတာ အနည်းငယ်မျှ အကွာအဝေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ခြင်းပင်။ ထို့နောက် သူက ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘန်း...”</p> <p style="text-align:justify">လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော လက်သီးတစ်ချက်က ၎င်း၏ မေးစေ့ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သားရဲကြီး လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ပျက်စီးနေသော ကွန်ကရစ်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဧရာမ မြောင်းကြီးတစ်ခု ထွင်းဖောက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းက အသက်ရှူရပ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖြူကောင်ကြီးက ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။ ချွန်ထက်သော ဆူးချွန် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက သစ်တော်ပန်း အပ်မိုးများ ရွာကျလာသည့်အလား။ လုချန် လှည့်ထွက်လိုက်သည်။ ဆူးချွန်များကြားတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းနေသည်။ ရေခဲကွင်းပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ ကခုန်နေသည့်အလားပင်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်လည်ရှိ ဒိုင်းလွှားများက အခြားအရပ်မျက်နှာများဆီသို့ တိမ်းစောင်းသွားကြသည်။ အခြားသားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရန်ပင်။ ဆူးချွန်တစ်ခုက သူ၏ လက်မောင်းကို ရှပ်ထိသွားသည်။ သို့သော် ၎င်းကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဓာတ်သဘာဝ ကိုယ်ရံချပ်ဝတ်က ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓာတ်သဘာဝ ကာကွယ်မှုများကိုပင် မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းပေါ်တွင် ချိုတစ်ချောင်းပါသော ကြံ့သားရဲကြီးတစ်ကောင် အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးဝင်လာသည်။ လုချန်က ၎င်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် လျှောတိုက်သွားပြီး ၎င်း၏ မေးရိုးအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် တိမ်တိုက်တစ်ခုအလား လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အထက်သို့ ပင့်ထိုးလိုက်သည်။ ပန်းပွင့်သုံးပွင့် ခေါင်းထက်တွင် စုစည်းသွားသည့်အလား ၎င်း၏ မေးရိုးကို အပိုင်းပိုင်း ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင်တော့ ပင့်ကူနှင့်တူသော သားရဲတစ်ကောင်က ရှည်လျားသော အမည်းရောင် ပင့်ကူမျှင်များကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ လုချန်က နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ ငှက်မြီးတစ်ချောင်းအလား သိုင်းကွက်တစ်ခုဖြင့် မြေခြောက်ထဲမှ ကြက်သွန်မြိတ်ကို ဆွဲနုတ်လိုက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာပင် ပင့်ကူမျှင်များနှင့်အတူ ပင့်ကူသားရဲကိုပါ ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အားကောင်းလှသော ဗုဒ္ဓလက်ဝါးသိုင်းကွက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထိုက်ကျိလား... အရေးမကြီးဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">“ဘန်း...”</p> <p style="text-align:justify">၎င်း၏ ခေါင်းကြီးက အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော် သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများက ပြီးဆုံးရန် အလှမ်းဝေးနေဆဲပင်။ ဧရာမ ဝက်ဝံကြီးများနှင့်တူသော သားရဲနှစ်ကောင်က ခုန်အုပ်လာကြသည်။ လုချန်က နောက်ပြန်ကန်ချက် တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။ ပထမသားရဲကြီးကို လေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကန်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယသားရဲကြီး၏ လက်သည်းတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ခရုပတ်ပုံစံ လှည့်ပတ်ကာ စွန့်ပစ်ထားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲသို့ တိုက်ရိုက် လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”</p> <p style="text-align:justify">၎င်းက အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံ နှစ်ဆယ်ကျော်ကို ဝင်တိုက်ကာ ပြိုကျသွားစေသည်။ ဤအချိန်မှာပင် သူ့ဘေးရှိ ဓာတ်သဘာဝ ဒိုင်းလွှားက ရုတ်တရက် အလင်းရောင်များ လက်လာသည်။ မီးမှုတ်ကျားတစ်ကောင်ထံမှ မီးဓာတ်သဘာဝ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် မိကျောင်းတစ်ကောင်ထံမှ ရေခဲဓားသွား တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">လေထုထဲရှိ အခြေအနေက ရုတ်တရက် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတော့သည်။ မီးတောက်များ၊ ရေခဲဓားသွားများ၊ မုန်တိုင်းများ။ အမျိုးမျိုးသော ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်များနှင့် သွေးများ ရောယှက်သွားကြသည်။ ငရဲကဲ့သို့သော စစ်မြေပြင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့တိုင်အောင် လုချန်က အစမှအဆုံး လုံးဝ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူက ဤတိုက်ပွဲကို အပြည့်အဝ ခံစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တိကျမှုများဖြင့် ဖော်ဆောင်နေသည်။ ပိတ်ဆို့မှုတိုင်း၊ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုချင်းစီ၏ စွမ်းအားကို အကန့်အသတ်အထိ တွန်းပို့ပေးနေသည်။ သားရဲများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လဲကျသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဂေါ်ရီလာနှင့်တူသော သားရဲတစ်ကောင်က အဆိပ်ပြင်းသော သဲဓာတ်သဘာဝ တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် သူ့ကို မျက်စိကန်းစေရန် ကြိုးစားလာသည်။ လုချန်က ရိုးရှင်းစွာပင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ မသိလိုက်ခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ လက်သီးကို တိုက်ရိုက် မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘန်း..”</p> <p style="text-align:justify">ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ခွန်အားများဖြင့် သားရဲကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးချလိုက်သည်။ ၎င်း၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းသွားလေသည်။ သားရဲကြီးက မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ငိုကြွေးသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ သားရဲ ကိုးကောင်သာ ကျန်ရှိပါတော့သည်။ သူတို့က လုချန်ကို ဝန်းရံထားကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိထားမှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့က အဆင့်Dသားရဲများ ဖြစ်ရာ လုံလောက်အောင် ဉာဏ်ရည်ရှိကြသည်။ သူတို့ရှေ့မှ လူသားက သာမန်မဟုတ်ကြောင်းကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ဤသူက ထိပ်တန်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်၊ လမ်းလျှောက်နေသော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီး တစ်ခုပင်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့က ပူးပေါင်းကာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု စတင်လိုက်ကြသည်။ ဤသည်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ရုန်းကန်မှုတစ်ခုပင်။ သို့သော် လုချန်၏ ပုံရိပ်က တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား။ သူတို့ကြားတွင် ယက်ကန်းစင်ကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသည်။ လှုပ်ရှားမှုများက ဝေဝါးကာ မပီပြင်တော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“တိမ်တိုက်လက်ဝါး၊ ကြာပွတ်တစ်ချောင်း၊ စာကလေးမြီးဆွဲ၊ ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကြီး၊ ဝရဇိန်လက်သီး...”</p> <p style="text-align:justify">လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအလား သူတို့ကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားတော့သည်။ တိုက်ကွက်တိုင်းက တန်ချိန်သန်းချီသော အင်အားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး စစ်မြေပြင်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် တောရိုင်းနယ်မြေတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အစစ်အမှန် တိတ်ဆိတ်ခြင်း”</p> <p style="text-align:justify">မည်သည့် ဟိန်းဟောက်သံမှ မရှိတော့ပေ။ မည်သည့် အသက်ရှူသံမှ မရှိတော့ပေ။ အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save