Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူငယ်ချင်းကောင်းတွေလိုပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဘန်း…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးက သူ၏ လက်သီးကြီးကို လေမှုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟူး ခုနစ်ယောက်မြောက်ပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အမျိုးသမီး ခုနစ်ဦးကို လွင့်စင်သွားအောင် ထိုးကြိတ်လိုက်ရသဖြင့် တာဟေး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးအတွက် သားရဲလေ့ကျင့်ရေး တောင်ထွတ်၏ နယ်မြေမှ ထွက်ခွာရန် မလွယ်ကူလှပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက အခြားသော တောင်ထွတ်များသို့ပါ လှည့်လည်သွားလာခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးသည် သုံးရက်လျှင် တောင်ထွတ်တစ်ခုသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ဖြင့် တစ်လတာ အချိန် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ သူသည် သစ်ခွတောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝူး... ဝူး... ဝူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟားဟား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေးရဲ့ အနံ့ကို ငါရနေပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးသည် အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားပြီး ကခုန်နေတော့သည်။ သူက လျှာကြီးကို အပြင်သို့ ထုတ်ကာ အလွန် ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေပုံရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီလူက ဘယ်သူလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူက သားရဲလေ့ကျင့်ရေးတောင်ထွတ်သခင်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသား ရှုန်းဖုန်းရန် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီကောင်တော့ ရူးနေပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူက ငါတို့ရဲ့ ညီမလေးတွေကို လာကြောင်တာနေမှာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ့ကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထား။ သူ တစ်ခုခုလုပ်ရဲရင် သူ့ကို ဝိုင်းရိုက်ကြမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူအများအပြားက အဝေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေကြသော်လည်း တာဟေးကမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်၍သာ အနံ့ခံနေခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">၎င်းက ခြောက်နာရီကျော်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ရှာဖွေလာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လှပသပ်ရပ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနောက်ဘက်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးကို ကြည့်ကာ တာဟေးက မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါ ဘယ်သူ့အိမ်လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှုန်းဖုန်းရန် မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ။ အရမ်းမာနမကြီးဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ ဒါက သစ်ခွတောင်ထွတ်ပဲ။ သားရဲလေ့ကျင့်ရေးတောင်ထွတ် မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာ မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ငါ ရိုက်ချိုးလိုက်ရင်တောင် မင်းအဖေက ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” စီနီယာအစ်ကိုတစ်ယောက်က အေးစက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါက ပြဿနာရှာဖို့ လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ” တာဟေးက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သစ်ခွတောင်ထွတ်တွင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သော စီနီယာအစ်ကိုတစ်ယောက်က သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ထုတ်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါက ညီငယ်ကျန်းဟန်ယန်ရဲ့ အိမ်ပဲ သူ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘန်း…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ စကားပင် မဆုံးလိုက်မီမှာပင် ရှုန်းဖုန်းရန်အယောင်ဆောင်ထားသော တာဟေးက ခြေဆောင့်နင်းကာ သူ့ကို မီတာဆယ်ပေါင်းများစွာ အကွာသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းက ခြံဝင်း၏ ရိုးရှင်းသော ကာကွယ်ရေးအလွှာကို တိုက်ရိုက် ဖြိုခွဲကာ အထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူက သက်သက် ပြဿနာလာရှာတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စီနီယာအစ်ကို၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူကလည်း လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ကာကွယ်ရေးအလွှာအတွင်းသို့ ခုန်ဝင်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ဘယ်သူလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက အစိမ်းဖျော့ရောင် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယောကျ်ားလေးတစ်ဦးလို ဝတ်ဆင်ထားကာ အပြင်လူများအမြင်တွင်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး သခင်မလေး ကျွန်တော် တာဟေးပါ။ အီးဟီးဟီး သခင်မလေးရေ နောက်ဆုံးတော့ သခင်မလေးနဲ့ ပြန်တွေ့ရပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးမှာ ငိုလုမတတ်ဖြစ်သွားပြီး မုန့်မုန့်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့် ဆွံ့အသွားရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တာ... တာဟေးလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအဖြစ်အပျက်က သူမအတွက် အလွန် အံ့ဩစရာကောင်းလှသဖြင့် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများ လင်းလက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">`ဝိုး တာဟေး ရောက်လာပြီပဲ`</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစီနီယာအစ်ကိုက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှုန်းဖုန်းရန် ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ တိုက်ခိုက်တော့မည် ပြင်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကိစ္စမရှိပါဘူး ညီငယ်ကျန်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟေး ရပ်လိုက်ကြ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက အလောတကြီးဖြင့် သူမ၏ မိန်းကလေးအသံစစ်စစ်ကို အသုံးပြုလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အနည်းငယ် စူးရှနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျန်းဟန်ယန် အလွန် အံ့အားသင့်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ညီငယ်ကျန်းမှာ အနည်းငယ် မိန်းမဆန်သည်ဟုလည်း သူတို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စီနီယာအစ်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှုန်းဖုန်းရန်၏ ပုံစံနှင့် တာဟေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာသည်။ ၎င်းက ညီငယ်ကျန်း၏ ပုခုံးကို လှမ်းဖက်ကာ ပြုံးပြီး စကားစပြောတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နောက်ဆုံးတော့ သခင်မလေးကို ရှာတွေ့ပြီ သခင်မလေး” တာဟေးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းစွာဖြင့် မုန့်မုန့်က အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ရိပ်မိပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး ဟုတ်လား။ အဲဒါက ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ဆော့ခဲ့တဲ့ ကစားနည်း မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ငါတို့ ကြီးလာပြီလေ ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာ... အော် ဟုတ်သားပဲ ကျွန်တော်တို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲ သခင်မလေး လာ ကျွန်တော့်နယ်မြေကို သွားလည်ကြည့်ရအောင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ငါ့ကို ညီငယ်ကျန်းလို့ ခေါ်ရမယ်။ အခု ငါလည်း ဒီက တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က ကြားဝင် ဖျန်ဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ဖြင့် လူတိုင်း၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးက တစ်ယောက်ပုခုံးကို တစ်ယောက်ဖက်ကာ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခြားသူများမှာ ရှုန်းဖုန်းရန်၏ စကားများက အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ၎င်းက သူတို့ကို ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့သည်။ ညီငယ်ကျန်းမှာလည်း ရှုန်းဖုန်းရန်နှင့်အတူ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားစဉ် အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က အဝေးမှနေ၍ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုတို့ အစ်မတို့။ ကျွန်တော် ရက်အနည်းငယ်လောက် ပြန်မလာတော့ဘူး။ သူ့နေရာကို သွားလည်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦးက ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြပြီး လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး ဒါက သိပ်ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ အဲဒါက အရမ်းကို ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားတာ။ ကျွန်တော် ဒီရောက်ကတည်းက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး ဖြစ်နေတာ” တာဟေးက ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရင်ဆုံး မင်းရဲ့လက်ကို ဖယ်လိုက်စမ်းပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က တာဟေး၏ လက်ကို သူမ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အခု မင်းကြည့်ရတာ အရမ်းကို အဆင်မပြေဖြစ်နေတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က တာဟေးပဲလေ။ ငတုံးတစ်ယောက်ရဲ့ အရေခွံကို ဝတ်ထားရုံပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါ အဆင်မပြေဘူး ငါ့အဖေကများ မင်းကို မြင်သွားရင်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးသည် ၎င်း၏ လက်ဖဝါးကို လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ချွေးစေးများပင် ပြန်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်က ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘဲ သခင်မလေးရဲ့ ပုခုံးကို ဖက်ထားတာကိုများ မြင်သွားရင် ကျွန်တော် အသေရိုက်သတ်ခံရမှာပဲ။ မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး သခင်မလေး ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အမှန် ပြန်ပြောင်းတာ ပိုကောင်းမယ်။ ရှုန်းဖုန်းရန်က အရမ်းကို ရုပ်ဆိုးလွန်းတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းပုံစံကို လျှောက်မပြောင်းနဲ့ တခြားသူတွေ မြင်သွားရင် ပြီးသွားလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကြည့်ရင်း သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါနဲ့ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီဂိုဏ်းထဲ ရောက်လာတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေး၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်းက မဖမ်းမိခင် ဆန်းကြယ်သားရဲအဖွဲ့ထဲတွင် တာဟေး တိုက်ရိုက် ပေါ်လာကြောင်းနှင့် ဂိုဏ်းထဲမဝင်မီ သခင်လေးတစ်ယောက်၏ ရွေးချယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း မုန့်မုန့် သိရှိသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များကို ကြားရသောအခါ မုန့်မုန့် အံ့ဩသွားမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမကလည်း ဤနေရာသို့ ရောက်လာစဉ်က အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ စကားပြောနေရင်း သားရဲလေ့ကျင့်ရေး တောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး ကျွန်တော် သခင်မလေးကို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတချို့ လိုက်ကျွေးမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးက မာနထောင်လွှားစွာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့မှ ဦးဆောင်လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ကို သခင်မလေးလို့ မခေါ်နဲ့လေ ဒီမှာ ငါက ကျန်းဟန်ယန်ပဲ မင်း ငါ့ကို ညီငယ်ကျန်းလို့ ခေါ်ရမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မဖြစ်နိုင်တာ ကျွန်တော် သခင်မလေးကို ဘယ်လိုလုပ် ညီငယ်လို့ ခေါ်လို့ရမှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ အကြိမ်များစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့သော်လည်း တာဟေးက အလွန် ဖြောင့်မတ်လွန်းနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့် အတော်လေး အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမက နဖူးကို အုပ်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ငါ့ကို ညီငယ်ကျန်းလို့ ခေါ်မှရမယ်။ တခြားသူတွေက အမှန်တရားကို သိသွားပြီး ငါတို့ကို သတ်ပစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နားလည်ပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးက မုန့်မုန့်ကို မကြည့်ဘဲ အခြားနေရာသို့ လွှဲကြည့်လိုက်သည်။ သူက အဓိကအချက်များကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သခင်မလေးကို မကြည့်ဘဲနှင့်ဆိုလျှင် သူက သူမကို ညီငယ်ဟု ခေါ်နိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သွားကြစို့ သခင်မလေး သားရဲလေ့ကျင့်ရေးတောင်ထွတ်က အခု ကျွန်တော့်အပိုင်ပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးက ဦးဆောင်ကာ စားသုံးနိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲအချို့ကို မွေးမြူထားသည့် နောက်ဘက်တောင်ကုန်းဆီသို့ သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်္ဂလာပါ ညီငယ်ရှုန်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အင်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးက နှာခေါင်းသံဖြင့်သာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက တိုက်ရိုက် ဝင်သွားပြီး ကြီးမားသော စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ နှစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်ကာ ယူဆောင်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အသားကင်ရန်အတွက် ၎င်းတို့ကို ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လည် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ပြုပြင်မွမ်းမံထားပြီး အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်နှင့် တာဟေးတို့ အသားကင်စားနေစဉ် ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်အချို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ညနေစောင်းတွင် အမျိုးသမီးငါးဦး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြ၏။ သူတို့အထဲမှ သုံးဦးမှာ မျက်နှာများ ရောင်ကိုင်းနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှုန်းဖုန်းရန်က ကောင်မလေး ဘယ်နှယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့ခဲ့တာလဲ။ သူက တကယ့် လူယုတ်မာပဲ” မုန့်မုန့် ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရိုက်ခံထားရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ရှုန်းဖုန်းရန်ရဲ့အဖေဆီ သွားတိုင်မယ်လို့ ပြောသွားတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာ အဲဒါက မင်းကို ဒုက္ခရောက်စေမှာလား” တာဟေးလည်း အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခဏအကြာတွင် တောင်ထွတ်သခင် အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ” တောင်ထွတ်သခင်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်-ကျွန်တော် ညီငယ်ကျန်းနဲ့ ဆေးလုံးသန့်စင်ခြင်းအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတာပါ ကျွန်တော် အဲဒါကို လေ့လာမလို့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သားရဲလေ့ကျင့်ရေးတောင်ထွတ်သခင် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူတို့ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ဘယ်သူလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် တောင်ထွတ်သခင်ရှုန်း ကျွန်တော်က သစ်ခွတောင်ထွတ်က တပည့်သစ် ကျန်းဟန်ယန်ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ဆေးလုံးသန့်စင်တတ်တာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် သိကြတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်တို့ သိလာတာ အတော်ကြာပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့က ဆက်ဆံရေးကောင်းပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အာ... အတော်ပဲ ငါလည်း ဆေးလုံးသန့်စင်တတ်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ထွတ်သခင်ရှုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ငေးကြည့်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်ယန်၏ စွမ်းရည်များကို အကဲခတ်စစ်ဆေးပြီးနောက် ဤလူငယ်လေးမှာ ဆေးလုံးသန့်စင်နည်းကို အမှန်တကယ် သိရှိပြီး အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">`ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ စာလေ့လာဖို့ အာရုံစိုက်နေတာလား`</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ထွတ်သခင်ရှုန်းက ရှုန်းဖုန်းရန်ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ၎င်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ဘာလုပ်လုပ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ့ကို ဘာပြဿနာမှ ထပ်မပေးနဲ့။ ငါ ခဏလောက် အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်။ မင်း တခြားတောင်ထွတ်တွေမှာ ပြဿနာသွားရှာရဲရင် မင်း ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်းမှာ ဆက်နေခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တောင်ထွတ်သခင်ရှုန်း တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး သူက သူ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးကို သိပ်ဂရုစိုက်ပုံမရဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သားရဲလေ့ကျင့်ရေးတောင်ထွတ်မှာပဲ အရင်နေပြီး ပျော်ပျော်နေကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဇီယန်ဖြစ်စေ မုန့်မုန့်ဖြစ်စေ တာဟေးဖြစ်စေ အဖွဲ့မှ အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူတို့အားလုံးက လွယ်ကူသော အချိန်ကာလတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်နဂါး ကြယ်တာရာနယ်မြေရှိ လူဦးရေ၏ ငါးပုံတစ်ပုံကျော်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့မှာ အာကာသကမောက်ကမဖြစ်မှု၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထောင်နှင့်ချီသော အုပ်စုအချို့မှာ ကြယ်တာရာသားရဲများ၏ မျိုးနွယ်စုများကြားတွင် ပေါ်လာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သွေးသံရဲရဲ ပါးစပ်ကြီးများကို ဟထားသည့် ထိုသားရဲများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အချို့လူများကမူ လူသူကင်းမဲ့သော ဂြိုဟ်များပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့ကြ၏။ ထိုနေရာများတွင် ဆန်းကြယ်သားရဲအချို့သာ ရှိလေသည်။ ကန္တာရဂြိုဟ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် လူတစ်ယောက်မှာ အနည်းငယ် ကံကောင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်နဂါး ကြယ်တာရာနယ်မြေရှိ ကမောက်ကမဖြစ်မှုများကို လူများက တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒရက်နက်အကယ်ဒမီတွင် ကျန်ရစ်သော ညွှန်ကြားရေးမှူး သုံးဦးသာ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဟု သဘောတူညီခဲ့ကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိသားစုကြီးများစွာနှင့် ဂြိုဟ်များပင် ယခင်ကကဲ့သို့ မတက်ကြွတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင့်ကြံသူများတွင် အလွန်အားကောင်းသော လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်နိုင်စွမ်းများ ရှိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရာအားလုံးက တည်ငြိမ်မှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပုံပေါ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခုနစ်ပါးကန္တာရနယ်မြေတွင်မူ</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုးပျံခန်းမတွင်၊ ချူကျင်းယီက ခန်းမဘေးတွင် ထိုင်ရင်း အဝေးမှ တိမ်တိုက်များကို ငေးကြောင်၍ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟူး...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီ အံ့ဩဝမ်းသာဖြစ်သွားရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ထလာပြီး သူမ၏ ပန်းပွင့်ပုခက်ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။ တည်ငြိမ်စွာ အိပ်မောကျနေသော ကျန်းဟန်ကို သူမ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်စက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်... ငါးမိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားလာသည်။ မျက်လုံးဖွင့်ရန် သူ အားအင်များစွာ စိုက်ထုတ်ခဲ့ရပုံပေါ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာ ဆရာ နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပဲ” ချူကျင်းယီက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ” ကျန်းဟန်က ပါးစပ်ကို လှုပ်ရှားကာ မသဲမကွဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မတို့ လေထဲမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးနန်းတော်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှူး...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ လုံးဝ သတိပြန်ဝင်လာပုံရသည်။ သူက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နာကျင်နေပုံရ၏။ သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အချိန် ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကမ္ဘာမြေက အချိန်နဲ့ဆိုရင်တော့ ဆယ်လလောက် ရှိသွားပါပြီ” ချူကျင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခါးသီးသော မျက်နှာဖြင့် ထထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီ လန့်သွားပြီး ကျန်းဟန်ကို အမြန် ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာ... ဆရာ ဒဏ်ရာရထားတယ်လေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီက အနည်းငယ် ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကိစ္စမရှိပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် ငါးစက္ကန့်ခန့် ကြောင်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကိစ္စက တော်တော်လေး ဆိုးရွားတယ်။ ဒါက ပင်မဝိညာဉ်ရဲ့ ဒဏ်ရာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝိညာဉ်အက်ကွဲခြင်းများက ပင်မဝိညာဉ်၏ ဒဏ်ရာများတွင် ပါဝင်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ လေဖြတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အသိစိတ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ယခု သူ၏ ဦးခေါင်းကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူ ထုံကျင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆိုရင်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီ ဆွံ့အသွားရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ အခု တစ်ဝက်လောက် ဒုက္ခိတဖြစ်နေပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း လဆန်းတောင်မှာ နေတာ အတန်ကြာပြီ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချူကျင်းယီ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်တော့မလို့လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာက ကျွန်မရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ပါ။ ကျွန်မ ဆယ်နှစ်ကြာအောင် ဆရာ့ရဲ့တပည့်ဖြစ်မယ်ဆိုတာကို ဆရာကတော်နဲ့ တခြားသူတွေ သဘောတူအောင် ကျွန်မ တော်တော်လေး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရတာပါ။ ဆရာ ကျွန်မကို နှင်ထုတ်လို့မရဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက ခေါင်းမာနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီက စကားများစွာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ သူမက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဒေါသထွက်နေပုံရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရင်ကဆိုလျှင် သူမကို သူ ပြုံးပြနိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ သူ စိတ်မပါတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ တရားဝင်တပည့် ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ စတုတ္ထတပည့် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီ အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အခု ငါ တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင်မပြေဘူး။ ငါ မင်းကို လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တချို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်တွေ သင်ပေးမယ်။ မင်း သူတို့ကို ရှာဖို့ ငါ့ကို ခေါ်သွားရမယ်” ကျန်းဟန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရင်ဆုံး ပင်လယ်နဂါး ကြယ်တာရာနယ်မြေဆီ ပြန်သွားကြရအောင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာ အခု လှုပ်ရှားလို့ရလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လောလောဆယ်တော့ မရသေးဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် လှုပ်ရှား၍ မရခြင်းမဟုတ်ဘဲ ၎င်းက သူ့ကို ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် သူ၏ ဒဏ်ရာက ပိုဆိုးသွားမည်ကို သူ သိရှိထားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မတို့ အောက်ဆင်းလို့ရလား နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တွေ၊ နတ်ဆိုးဘုရင်တွေနဲ့ တခြားသူတွေက အောက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ” ချူကျင်းယီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ ဒီကမ္ဘာမှာ ငါက နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချရသူပါလို့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံပေါ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒလေးတစ်ခုက အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်အောက်က လူအားလုံးကို လွယ်လွယ်လေး သတ်ပစ်နိုင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">- အခန်း (၁၉၀၂) ပြီး</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save