Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၀၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မုန့်မုန့်ကို လိုက်ပိုးပန်းသူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးသခင်မလေးက မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့သမီးပဲ။ သူမနာမည်က ချူချင်တဲ့။ ကျွန်မကို ချူကျင်းယီဆိုတဲ့ နာမည်ပေးခဲ့တာ ပထမသခင်မပါ။ သူမက ကျွန်မကို အကြီးဆုံးသခင်မလေးကို စောင့်ရှောက်စေချင်လို့ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာတွင် ကျန်းဟန်က ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက အခု ငါ့တပည့်ဖြစ်နေပြီ။ ချူမိသားစုက လူတစ်ယောက်ကို အကြီးဆုံးသခင်မလေးလို့ ခေါ်စရာမလိုဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က သူမ၏ ဇာတ်လမ်းအကြောင်း သိပ်မသိသော်လည်း ချူကျင်းယီမှာ ထိုအစ်မဖြစ်သူနှင့် အမြဲတမ်း အတူနေခဲ့ပြီးနောက် သူမ အန္တရာယ်ကြုံနေချိန်တွင်ပင် လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရကြောင်း သိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီ၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဆရာက ငါ့ကို လက်ခံလိုက်ပြီပဲ’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မ ချူချင်နဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတူရှိခဲ့တာ... သူမဆီကနေ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတတချို့ကို သင်ယူခဲ့တယ်။ သူမက ကစားရတာကို သဘောကျပြီး ကျွန်မက သူမနဲ့ အမြဲတမ်း အတူနေပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရမှတ်တွေက သာမန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အများကြီးသိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ စာမေးပွဲဖြေတိုင်း ပထမသခင်မရဲ့ အစေခံတွေရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အရ ကျွန်မရဲ့ရမှတ်တွေက ချူချင်ထက် အများကြီး နိမ့်ခဲ့ရတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မ အသက် ၁၂ နှစ်၊ ၁၃ နှစ်လောက်တုန်းက မိသားစုခေါင်းဆောင် ချူအောင်းလုန်က ကျွန်မကို မွေးစားသမီးအဖြစ် လက်ခံခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိခဲ့တာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မ ချူချင်နဲ့ အတူတူကျင့်ကြံပြီး သူမနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခွန်အားကလည်း နည်းနည်းတိုးလာတယ်။ ကျွန်မ အသက် ၁၆ နှစ်တုန်းက ချူချင်က အဲဒီတုန်းက မီးခိုးရောင်တောင်ထွတ် ကြယ်တာရာနယ်မြေမှာ နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ ပါရမီရှင်လူငယ်တစ်ယောက်ကို သဘောကျခဲ့တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပထမတော့ ကျွန်မတို့က လူငယ်မျိုးဆက်တွေကြားက ပြည်နယ်အစည်းအဝေးတချို့ကို အတူတူ တက်ရောက်ခဲ့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီ ပါရမီရှင်လူငယ်လေးက ကျွန်မကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ ချူမိသားစုဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချူချင်က ကျွန်မနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ အဲဒီကမ်းလှမ်းမှုကို သဘောမတူခဲ့ပေမဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်က ကျွန်မကိုယ်စား သဘောတူခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အသက်နှစ်ဆယ်ပြည့်ရင် အဲဒီလူငယ်လေးနဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ရမယ်လို့ သူက ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ဆီက အကူအညီသွားတောင်းပေမဲ့ အဆူခံရရုံပဲ ရှိတယ်။ ချူချင်နဲ့ ကျွန်မကြားက ဆက်ဆံရေးက ပိုပိုဆိုးလာပြီး သူမက ကျွန်မကို ရန်လိုလာတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက ကျွန်မ အသက် ၁၇ နှစ်အထိ ဆက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုထဲမှာ ရောက်နေပြီး ချူချင်ရဲ့အသက်က အန္တရာယ်ရှိနေတယ်။ သူမကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ သူမက ကျွန်မကို ဆွဲမတင်ပေးခဲ့ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ အမှောင်ထုရဲ့ ဝါးမျိုတာခံလိုက်ရတာကို သူမက တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ချူမိသားစုမှာ ကျွန်မ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ သူတို့ကို တင်နေတဲ့ ကျေးဇူးတွေက ပြေပျောက်သွားပါပြီ။ ချူချင်ရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်မ အကြွေးဆပ်ပြီးပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီက ဤအကြောင်းအရာများကို ပြောပြနေချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချူမိသားစု၏ စံအိမ်မှာ သူမ ကြီးပြင်းခဲ့ရာနေရာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏အိမ် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို မင်းအတွက် ချူမိသားစုက ဘယ်လောက်အရေးပါလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ သူက အဖြေကို သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ချူကျင်းယီ၏ နှုတ်မှ ပြောထွက်လာရန် လိုအပ်ပြီး ၎င်းမှာ သူမချမှတ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချူကျင်းယီက နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူတို့နဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်လို့မရပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်မအတွက် အဲဒီလောက် အရေးမပါတော့ပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းကို ငရဲကျအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ နေရာကို ငါ့အတွက်နဲ့ မင်း ပြန်သွားမှာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာက ကျွန်မရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မက ဆရာ့ရဲ့ သိုင်းပညာအမွေအနှစ်ကို ရခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကျွန်မ ဒီမှာရှိနေတာပါ။ ပထမတော့ ဆရာ့ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း ဆရာတို့နဲ့ အတူအချိန်ဖြုန်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လဆန်းတောင်ကိုလည်း ကျွန်မ သဘောကျနေပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီ မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်သည်။ သူမက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်နဲ့ ကျွန်မရခဲ့တဲ့ သိုင်းပညာအမွေအနှစ်တွေအရ ဆရာ့ရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်းစွမ်းအားကြီးပုံရတယ်၊ ဘာလို့လဲဟင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းရခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်တွေက ငါ မဟာပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ဒါမှမဟုတ် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ပထမ ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယအဆင့်မှာ ရှိနေတုန်းက ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာဖြစ်ရမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီ၏ အကြည့်များ တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ အရင်က သိပ်စွမ်းအားကြီးပြီး အများကြီးသိခဲ့တယ်လို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို ဘာလို့ ဆရာ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်သွားရတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့မိန်းမကို သွားပိုးပန်းလို့လေ။ သူမက ပိုးပန်းဖို့ အတော်လေး ခက်ခဲပြီး သူမကိုရှာဖို့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအားလုံးကို စတေးခဲ့ရတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် စကားပြောသောအခါ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံးတော့ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအပြုံးထဲမှ ထူးခြားသော နူးညံ့ကြင်နာမှုက ဇီယန်တစ်ယောက်တည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သောအရာဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာကတော်က တကယ် ကံကောင်းတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီ၏ လေသံတွင် မနာလိုမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟေး၊ မင်းလည်း အနာဂတ်မှာ ထူးချွန်တဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့မှာပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချူမိသားစုရဲ့ အာဏာအရှိဆုံးသူက ဘယ်လောက် စွမ်းအားကြီးလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ မိသားစု၏ အာဏာအရှိဆုံးသူ ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မည်။ ကျန်းဟန်က အင်အားအကြီးဆုံးသူကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မိသားစုခေါင်းဆောင် ချူအောင်းလုန်က ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်မှာ ရှိတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချူမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်က ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာ ခွန်အားရှိပြီး မဟာဂိုဏ်းကြီးလေးခုက ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ တန်းတူရည်တူ စကားပြောနိုင်စွမ်းရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်နှစ်ပတ်လုံး ခရီးထွက်နေပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြန်လာတာ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၅၀ ကျော်ကပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မဆိုးပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုထားသော အဆင့်မှာ လူတစ်ယောက်၏ အစစ်အမှန်အဆင့် မဟုတ်နိုင်ပေ။ ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိသည်ဟု ဆိုကြသော အချို့ကျင့်ကြံသူများမှာ အမှန်တကယ်တွင် မဟာပြည့်စုံခြင်းအဆင့် အလယ်အဆင့် သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိနေနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဥပမာအားဖြင့်၊ ကျယ်ပြောသောကောင်းကင် ဂြိုဟ်၏ မဟာဂိုဏ်းကြီးလေးခုမှ ခေါင်းဆောင်များမှာ မဟာပြည့်စုံခြင်းအဆင့် အစောပိုင်း သို့မဟုတ် အလယ်အဆင့်နီးပါးတွင် ရှိကြသည်။ သို့သော် သူတို့အများစုမှာ ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် မည်သူကမျှ အတိအကျ မသိနိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ မသေချာပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဂိုဏ်းချုပ်များမှာ ရှာရခက်ပြီး သာမန်လူများ သူတို့ကို မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လောလောဆယ်တွင် ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်ရှိသူများက ကျန်းဟန်ကို ဖိအားပေးနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာများက တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သီအိုရီအရဆိုလျှင် သူက တစ်ကြိမ်ခန့် အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး ၎င်းက သူ့အပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိမည် မဟုတ်ပေ။ တကယ်တော့ သူ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် ပင်မဝိညာဉ်၏ အမာရွတ်များဖြစ်သော သူ၏ ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာများက ပိုမိုဆိုးရွားလာမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ပြန်လည်သက်သာလာရန် ပိုမိုခက်ခဲသွားမည်ကို ကျန်းဟန် သိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခု သူက ပစ္စုပ္ပန်ကိုသာ အာရုံစိုက်နိုင်သည်။ သူ အရေးယူလုပ်ဆောင်လျှင်တောင် ကိစ္စမရှိပေ။ ပင်မဝိညာဉ်၏ အမာရွတ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်း အမြဲရှိလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆိုလိုသည်မှာ သူ တိုက်ခိုက်ချင်ပါက ဆေးတချို့ အရင်သောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူ လုံလောက်အောင် သောက်ပြီးသောအခါ သူ၏စွမ်းရည်ကို တစ်ကြိမ်အသုံးပြုနိုင်ပြီးနောက် ဆေးထပ်သောက်နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">၎င်းမှာ ဒုက္ခများသော်လည်း သူ ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းက မဆိုးသောရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းဟန် ထိုသို့ တွေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချူမိသားစုရဲ့ နေရာကို ရောက်ရင် မင်းရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ အဲဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းလို့မရဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းဟန် မျက်လုံးမှိတ်ကာ တစ်ရေးအိပ်နေသကဲ့သို့ ဆိုဖာကို မှီလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချူကျင်းယီ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်ခုခုပြောချင်နေပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းဟန်ကို သူမ မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။ သူမက ဘေးတွင်ထိုင်ကာ အရှေ့ကို ငေးကြောင်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ သူမက ကိစ္စများကို ဦးဆောင်လုပ်ရသည်ကို မကြိုက်ပေ။ သူမ အနည်းငယ် ပျင်းရိတတ်သောကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်လုပ်ရသည်ကို သူမ သဘောကျသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမ၏ဆရာအတွက် သူမ အခက်အခဲအားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချူကျင်းယီက မျက်လုံးမှိတ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်ပြီး သူမ ခုလေးတင် သင်ယူထားသော လျှို့ဝှက်ပညာရပ်များကို ဝိညာဉ်အာရုံပင်လယ်ထဲတွင် တိုးတက်စေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို လျှို့ဝှက်လက်နက်အဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အချို့က သူမကိုပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လေ့လာရန် အာရုံစိုက်နေသဖြင့် အချိန်များ အတော်လေး လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျယ်ပြောသောကောင်းကင် ဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်း၏ သစ်ခွတောင်ထွတ်တွင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ညီငယ်ကျန်း၊ သွားပြီး သောက်ကြရအောင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေး ရုပ်ဖျက်ထားသော ရှုန်းဖုန်းရန်သည် လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်အောက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော မုန့်မုန့်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီကောင်က ညီငယ်ကျန်းနဲ့ နောက်ထပ် သောက်ချင်နေပြန်ပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မောင်လေးကျန်း၊ မင်း သူ့အဆင့်ထိ ဆွဲချခံလို့ မဖြစ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှုန်းဖုန်းရန်က လူကောင်းမဟုတ်ဘူး။ မောင်လေးကျန်း၊ မင်း ကောင်မလေးတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်မလုပ်ရဘူး။ မင်း အခွင့်အရေးယူခံရရင် အဆင်မပြေဖြစ်လိမ့်မယ်။ အားတဲ့အခါ အစ်မအခန်းထဲ လာလည်ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်စုံတစ်ယောက်က ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ဖက်နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပြေးလာပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက မုန့်မုန့်ကို ချစ်ခင်စွာကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မောင်လေးကျန်း၊ မကြောက်ပါနဲ့။ မမ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်။ ရှုန်းဖုန်းရန်၊ နင် သူ့ကို နင့်ရဲ့ ညီမလေးတွေဆီ ခေါ်သွားရဲရင် ငါ သားရဲလေ့ကျင့်ရေးတောင်ထွတ်ကို သွားပြီး နင့်ကို ရိုက်ပစ်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သိပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးက စိတ်ရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဟမ်း၊ အဟမ်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့် ဆွံ့အသွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အင်း၊ စိတ်မပူပါနဲ့ အားလုံးပဲ။ အစ်ကိုကြီးရှုန်းနဲ့ ကျွန်တော်က ဆေးလုံးသန့်စင်ခြင်းအကြောင်း ဆွေးနွေးလေ့လာမလို့ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ကို ထားခဲ့လိုက်တော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ထွက်ပြေးလာသကဲ့သို့ သစ်ခွတောင်ထွတ်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သားရဲလေ့ကျင့်ရေးတောင်ထွတ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် တောင်ပေါ်တောအုပ်တစ်ခု ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး၊ အဲဒီစီနီယာအစ်မက သခင်မလေးကို ပိုပိုပြီး သဘောကျနေပုံပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးက သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့ ဖေဖေက ငါ့ကို လာမခေါ်သေးတာလဲ။ အခု ငါက သစ်ခွတောင်ထွတ်က တပည့်တွေထဲမှာ ဆေးလုံးသန့်စင်တာ အတော်ဆုံးပဲ။ အခု ငါက အရမ်းသိသာလွန်းနေပြီ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် အစောပိုင်း ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ ငါ ပေါ်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်လည်း သခင့်ကို လွမ်းတယ်။ ဒီလိုမျိုး မနေချင်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ဆီပဲ ပြန်သွားချင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးမှာ ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါလည်း ဖေဖေ့ကို လွမ်းတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်လုံးပြူးကြီးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် ထိုင်နေသည်။ ထိုအထဲတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းလွှာတစ်ခုရှိနေသဖြင့် သူမ ငိုတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သူမက အလွန်သနားစရာကောင်းနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေးကို ပျော်သွားအောင် သခင့်ပုံစံ ပြောင်းလိုက်ရမလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးက မြှောက်ပင့်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ပြင်ပလူများက သူတို့၏ အပြုအမူကို မြင်လျှင် ရှုန်းဖုန်းရန်နှင့် ကျန်းဟန်ယန်တို့ကြားတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်ကြလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သွားစမ်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က တာဟေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တာဟေး၊ လဆန်းတောင်ကနေ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာ။ မေမေ ဘယ်မှာရှိမယ်လို့ မင်းထင်လဲ။ အဘိုးနဲ့ အန်တီရော။ သူတို့ ဘယ်မှာလဲ။ သူတို့ ဘေးကင်းရဲ့လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘေးကင်းပါတယ်။ သခင်မလေးဆီမှာ တတိယအစ်ကို ရှိတယ်လေ။ သခင်မက အရမ်းထက်မြက်တော့ သေချာပေါက် ဘေးကင်းမှာပါ။ ကျွန်တော့်သခင်က အရမ်းစွမ်းအားကြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို မကြာခင် လာခေါ်လိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျယ်ပြောတဲ့ ကောင်းကင်ဂြိုဟ်က အရမ်းကြီးတယ်၊ ပြီးတော့ ကြက်သွေးရောင်နေခြည်ဂိုဏ်းကလည်း ကြီးတယ်။ ဖေဖေ ငါ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မလား မသိဘူး။ ဒါ အဆင်မပြေဘူး။ ကျန်းဟန်ယန်ကို ပိုပြီး နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ရမယ်။ ဆေးလုံးသန့်စင်တာကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာရမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါက မိန်းကလေးမှန်း သိသွားရင်တောင် ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖန်တီးလိုက်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သေချာတာပေါ့၊ သခင်မလေးက လှပပြီး လိမ်ညာရာမှာလည်း တော်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တာဟေးက နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး၊ ကျွန်တော် အသားကင် စားချင်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က စားပြီးတော့ တုံးအတဲ့ တောင်ထွတ်သခင်ဆီကနေ အရိုက်ခံရပြီး အခု စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို ဖမ်းခွင့်မရှိတော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း အဲဒီ ရိုးရိုးကျွဲတွေကို အမြဲတမ်း မစားသင့်ဘူးလေ။ မင်းက အချောင်သမားလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေရင်တောင် တစ်မျိုးတည်းကိုပဲ စားနေလို့ မရဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်က စိတ်ဆိုးဆိုးဖြင့် မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နှစ်ရက်ခန့် အပြင်ထွက်လည်ပြီးနောက် မုန့်မုန့်သည် သစ်ခွတောင်ထွတ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ ဆေးလုံးသန့်စင်ခြင်းကို လေ့လာရန် သွားတိုင်း ထိုစီနီယာအစ်မက သူမနောက်သို့ အမြဲလိုက်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဟူး၊ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ’</p> <p style="text-align:justify">‘ဒါက လှည့်စားတာပဲ။ သူမက ငါ့ကို အရမ်းချစ်နေပုံရတယ်။ အဲဒါကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ’</p> <p style="text-align:justify">‘နေဦး’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့် လန့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ငါက အခု ဖေဖေ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ အရမ်းတူနေတယ်’</p> <p style="text-align:justify">‘ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှုလွဲတာတွေတော့ မရှိနိုင်ဘူးမလား။ မေမေ့အတွက် အချစ်ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ရှာပေးသလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်’</p> <p style="text-align:justify">‘ဒီကောင်မလေးကို ငြင်းဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာရမယ်ထင်တယ်’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်မှာ အလွန်ပြတ်သားသည်။ အတန်းပြီးနောက် စီနီယာအစ်မက ကျန်းဟန်ယန်နှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဟမ်း၊ စီနီယာအစ်မ၊ ကျွန်တော်က ဆေးလုံးသန့်စင်ဖို့ပဲ စိတ်ဝင်စားတာ။ ဟို...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ထပ်မပြောပါနဲ့။ အစ်မ နားလည်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စီနီယာအစ်မ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အစ်မက တောင်ထွတ်သခင်ရဲ့ သမီးပါ။ မင်း ဖိအားများနေတယ်ဆိုတာ အစ်မ သိပါတယ်။ မင်း ဆေးလုံးသန့်စင်ခြင်းမှာ တစ်ခုခု အောင်မြင်တဲ့အခါ မင်း... အီးဟီးဟီး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ ထွက်ပြေးသွားရင်း ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့် သူမ၏ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီစီနီယာအစ်မက အရမ်းထူးဆန်းတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မင်းသမီးလေးမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် သူမ၏ ခွန်အားကို ထိန်းထားခဲ့ရပြီး သူမ ပျော်ရွှင်မှု မရရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ ဒီလိုပဲ ဆက်ပြီး စာလေ့လာပြီး ကျင့်ကြံနေလို့ မရဘူး”</p> <p style="text-align:justify">“ငါ ဆေးလုံးသန့်စင်တာကို ပိုကြိုးစားလေ့လာဖို့ လိုတယ်။ ဖေဖေ ငါ့ကို ရှာတွေ့တဲ့အခါ ငါလုပ်ချင်တာမှန်သမျှ လုပ်နိုင်တော့မှာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မုန့်မုန့်သည် ကျန်းဟန်နှင့် ဇီယန်ကို တစ်နေ့လျှင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့အတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့က နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အောက်မေ့သတိရနေမိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သမုဒ္ဒရာကြယ်တာရာနယ်မြေ၏ အစွန်းတွင် လဆန်းတောင်ဟုခေါ်သော အင်အားစုတစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့က ရန်သူများကို မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်၊ လုယက်ခဲ့ကြပြီး မသက်ဆိုင်သော အင်အားစုများကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ အဆင့်အတန်းသတ်မှတ်ချက်မှာ တင်းကျပ်လှသည်။ သူတို့၏ ဧကရီက စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရေတွက်မရနိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်များကို သူတို့၏ စွမ်းဆောင်မှုများအပေါ် မူတည်၍ ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုင်းရပ်စ်တစ်ခုကဲ့သို့ အင်အားစုသစ်တစ်ခုက သမုဒ္ဒရာကြယ်တာရာနယ်မြေ၏ အစွန်အဖျားကို စတင် ဝါးမျိုလာခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">-အခန်း (၁၉၀၅) ပြီး</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save