Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါကလည်း စောင့်ရှောက်ပေးမဲ့ ဆရာတစ်ယောက် ရှိတဲ့သူပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက် ကမ်းရိုးတန်းတွင် ယွင်ရှား တောင်တန်းသည် လီသောင်းချီ၍ သွယ်တန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်တန်းသည်  စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ငှက်များနှင့် သားရဲများကို နေရာတိုင်းတွင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းက စွန့်စားသူများအတွက် သုခဘုံ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပုန်းအောင်းနေသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများအတွက်လည်း ခိုလှုံရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ရှား တောင်တန်းများ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဂိုဏ်းအနည်းငယ် ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ ထည့်ပြောစရာမလိုလောက်အောင် သေးငယ်သော အင်အားစုများသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ယွင်ရှား တောင်တန်း၏ အနက်ပိုင်းတွင် မြင့်မြတ်သားရဲတစ်ကောင် နေထိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သားရဲဒီရေလှိုင်းလုံးများသာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပါက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂိုဏ်းများသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြင့်မြတ်နယ်မြေ များပင်လျှင် ယွင်ရှား တောင်တန်းများမှ သားရဲလှိုင်းလုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အင်အားအနည်းငယ် ရှိသောအဖွဲ့အစည်းများသည် သူတို့၏ ဂိုဏ်းကို ယွင်ရှား တောင်တန်းများတွင် အခြေချရန် ဘယ်တော့မှ ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်တန်းများ အတွင်းတွင် အပြာနုရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မြေပြင်တစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့် အောက်ရှိ သားရဲများက သူ၏ တည်ရှိမှုကိုပင် အာရုံမခံနိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်တွင် ရှိနေသူများပင်လျှင် ဖြတ်ပြေးသွားသော အရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး၊ ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့် သားရဲများသာလျှင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့် သားရဲများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့၏နယ်မြေများ၌သာ နေလေ့ ရှိသည်။ ဤပုံရိပ်က ဝင်ရောက် ကျူးကျော်ခြင်း မရှိသရွေ့ သူတို့က တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခရီးရှည်ကြီး တစ်ခုနှင်ပြီးနောက် ပုံရိပ်သည် တောင်ကြားတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤတောင်ကြားသည် ယွင်ရှား တောင်တန်း၏ နာမည်ကျော် ဇီယွင် တောင်ကြား ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုတောင်ကြားသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာစစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ အနီးနားရှိ သားရဲများက ၎င်းအနီးသို့ မချဉ်းကပ်ရဲကြသလို ကျင့်ကြံသူများလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်သည် တောင်ကြားထဲသို့ သတိထားကာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ယွင်လန် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလာကတည်းက ယွင်ရှား တောင်တန်းများဆီသို့ ခရီးသွားရင်း သူ ကျင့်ကြံနေခဲ့၏။ ယနေ့တွင် သူ နောက်ဆုံး၌ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်တန်း အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်မီ သူသည် ကာကွယ်ရေးနည်းစနစ်များနှင့် အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်သည့် နည်းစနစ်များကို အဆင့် မြှင့်တင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ ယွင်ရှား တောင်တန်းတွင် ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့် သားရဲ တစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သူ အချိန်မီ ထွက်ပြေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဇီယွင် တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကိုးရွက် ခရမ်းကြာပန်းကို သူ ချက်ချင်း မရှာဖွေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ ထိုကြာပန်းသည် အရွက် ကိုးရွက်စလုံး ထွက်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာ ကြာလျှင် ၎င်းက အပြည့်အဝ ကြီးထွားလာမည် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ ဖြစ်လာချိန်တွင် ၎င်းက ပြင်းထန်သည့် ပဋိပက္ခများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ ယခင်ဘဝက ယဲ့ပေရွှမ်သည် ထိုတိုက်ပွဲ အတွင်းမှာပင် သူ၏ နာမည်ကို ထင်ရှားစေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ခေတ်ကာလတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာကာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ သူတော်စင်လောင်းအဖြစ် သူ‌၏နေရာကို ခိုင်မြဲစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကိုးရွက်ခရမ်းကြာပန်းသည် နှစ်တစ်ရာလျှင် အရွက် တစ်ရွက် ထွက်ပေါ်လေ့ရှိပြီး နှစ်တစ်ထောင် အကြာတွင် အပြည့်အဝ ကြီးထွားသည်။ အရွက် တစ်ရွက်စီက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်၏ သက်တမ်းကို နှစ်တစ်ရာအထိ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကိုးရွက်ခရမ်းကြာပန်း၏ အဖိုးတန်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းမှာ ၎င်း၏ အရွက်များ မဟုတ်ပေ။ ကြာပန်း၏ အသည်းနှလုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြာပန်း၏ အသည်းနှလုံး အတွင်းတွင် ခရမ်းရောင်ချီအရိပ်အငွေ့လေးများ ပါဝင်ပြီး၊ ၎င်းက ကျင့်ကြံသူများကို မိုးမြေ၏ မဟာတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်စေရန် ကူညီပေးနိုင်သည်။ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ အတွက်ပင်လျှင် ၎င်းက ကြီးမားသော သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်သည် ကိုးရွက်ခရမ်းကြာပန်း၏ တည်နေရာကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။ ၎င်းက ဇီယွင် ရေကန်၏ ဗဟိုချက်တွင် တည်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုရေကန် အတွင်းတွင် ၎င်း၏ အစောင့်အရှောက် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် မြွေနတ်ဆိုး တစ်ကောင် နေထိုင်လျက် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို မြွေနတ်ဆိုးသည် ရေနဂါး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ ကွာဝေးတော့သည်။ ကိုးရွက်ခရမ်းကြာပန်း ကြီးထွားလာသည်နှင့်  မြွေကြီးသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်သို့ ကျော်လွန်ပြီး ၎င်း၏ အသွင်ပြောင်းခြင်းကို ပြီးမြောက်စေရန် နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို သေချာပေါက် ဝါးမျိုပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ ယခင်ဘဝ၌ ကြာပန်း မကြီးထွားမီ သုံးလအလိုတွင် ဇီယွင်တောင်ကြား တစ်ခုလုံးသည် ပြင်းထန်သော ဆေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး လီတစ်ထောင် ပတ်လည်ရှိ မိစ္ဆာစစ်သူကြီးများ အားလုံးကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ရှား တောင်တန်းတွင် လေ့ကျင့်နေစဉ် ယဲ့ပေရွှမ်သည် သားရဲများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိခဲ့ပြီး ဇီယွင် တောင်ကြားသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကိုးရွက် ခရမ်းကြာပန်းကို လုယူနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအခါ တောင်ကြားသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့် သားရဲများကိုပင် တွေ့ရခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရံဖန်ရံခါတွင် တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သားရဲ အချို့ ပေါ်လာတတ်သော်လည်း ၎င်းတို့က ဇီယွင် ရေကန် အနီးသို့ မချဉ်းကပ်ရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ရှိ ခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် ရေကန်ထဲမှ ကိုးရွက် ခရမ်းကြာပန်းကို လုယူရန် ကြိုးစားခြင်းက မြွေနတ်ဆိုးထံသို့ အစာ သွားပို့ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အန္တာရယ်ကင်းကင်းနှင့် ကြာပန်းကို  ရရှိစေမည့် အစီအစဉ်တစ်ခု သူ စဉ်းစားရန် လိုအပ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအတွေးနှင့်အတူ ယဲ့ပေရွှမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရဲရင့်သော အကြံဉာဏ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ ယခင်ဘဝက ကြာပန်းသည် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး များကို ဆွဲဆောင်ကာ ရေကန်၏ အစောင့်အရှောက် သားရဲနှင့် လုယက်စေခဲ့သည်။ ထိုသို့သောအခြေအနေကို ပုံတူကူးချလိုက်လျှင်ရော မကောင်းဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်က သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖွင့်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်သုတ်ကို ဖော်စပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများက ဓားကျောက်စိမ်း တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖြောင်း။</p> <p> </p> <p>သူ့နဖူး သူ ရိုက်လိုက်သည်။ “ ဆရာပေးထားတဲ့ ရတနာကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နေနိုင်ရတာလဲ။ ဒီ ဓားကျောက်စိမ်းနဲ့ဆိုရင် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာစစ်သူကြီးလေးယောက်လောက်က ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အကျင့်ဆိုးတွေကို ဖျောက်ဖို့ လိုနေပြီ ထင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ယဲ့ပေရွှမ် ကလည်း အခုဆိုရင် စောင့်ရှောက်ပေးမဲ့ ဆရာတစ်ယောက် ရှိတဲ့သူပဲ “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းကို တွေးမိရင်း ယဲ့ပေရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ သူက ဇီယွင် ရေကန် အတွင်းရှိ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို စတင် အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ရေကန်၏ အောက်ခြေတွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေသော မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသည့် ဧရာမ မြွေကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ငါးများ သူ့အနီးမှ ကူးခတ်သွားချိန်၌ပင် မတုံ့ပြန်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက ရေကန် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်နေသော ကိုးရွက်ခရမ်းကြာပန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ကြာပန်းကို အရင်ခူးဆွတ်ကာ မြွေကြီးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မြွေကြီးကို ကြိုတင် သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလျှင်လည်း ပို၍ပင် ကောင်းသေးသည်။ ၎င်းကို ရေကန်ထဲမှ မြှူဆွယ်ခေါ်ထုတ်ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းကလည်း အဆင်ပြေလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဓားကျောက်စိမ်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်လျက် ယဲ့ပေရွှမ်သည် ရေကန်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို တစ်ခဏမျှ မလျှော့ချဘဲ ရေကန် အောက်ခြေရှိ မြွေကြီးအပေါ်သို့ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ကောင်းကင်ယံသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဇီယွင် ရေကန် အထက်သို့ ပျံသန်းသွားစဉ်မှာပင်</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဧရာမ မြွေကြီးက သူ၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံမိသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယခင်က ငြိမ်သက်နေခဲ့သော မြွေကြီးသည် ရေကန် အောက်ခြေမှနေ၍ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ အချိန်ကိုက်ပဲ “</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်သည် လှိုင်းလုံးများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကျောက်စိမ်းကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချွင်...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဓားချီအလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မြွေကြီးမှာ ချက်ချင်း ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ၎င်း၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝှစ်...</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြွေကြီး၏ အလောင်းမှာ ရေကန်ထဲသို့ ပြန်ပြုတ်ကျသွားပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ဖြာထွက်ကုန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မရင့်မှည့်‌သေးသော ကိုးရွက် ခရမ်းကြာပန်းကို  ချက်ချင်း ခူးဆွတ်လိုက်သည်။ ဤကြာပန်းနှင့်ဆိုလျှင် ဟုန်မန်ခရမ်းရောင်ချီ တစ်မျှင်ကို သန့်စင်နိုင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟုန်မန်ဖန်ဆင်းခြင်းကျမ်း ကို စတင် ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဟု သေချာပေါက် ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြာပန်းကို ယူပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း ထွက်မသွားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယင်းအစား ရေထဲသို့ ငုပ်ဆင်းသွားပြီး မြွေကြီး၏ အလောင်းကို သီးခြား သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤမြွေကြီးသည် စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်း၏ အသားတွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ကဲ့သို့ တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အတွက် ကြီးမားသော အားဆေး တစ်ခွက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ် မြွေနတ်ဆိုးကို သတ်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် တောင်ကြားထဲရှိ အခြား နတ်ဆိုးသားရဲများက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ စတင် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်က သူတို့ကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ မြွေကြီး၏ အလောင်းကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ကိုးရွက် ခရမ်းကြာပန်းကို စားသုံးရန် နေရာသစ် တစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ တောင်ကြားထဲမှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားစဉ်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါ အချို့က သူ့အပေါ်သို့   ကျရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် စူးစမ်းလိုက်သည့်အခါ စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ သုံးကောင်က သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ကောင်မှာ တောင်ငယ်လေး တစ်လုံးအရွယ်စားရှိသည့် ကျားသစ် နတ်ဆိုး ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲပျံနေသော ငွေရောင် လင်းယုန် နတ်ဆိုး ဖြစ်သည်။ တတိယ တစ်ကောင်မှာ လူမျက်နှာနှင့် ပင့်ကူ ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော ပင့်ကူ နတ်ဆိုး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ ယဲ့ပေရွှမ် သူ၏ ဓားကျောက်စိမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ လူသား... ကိုးရွက် ခရမ်းကြာပန်းကို လွှဲပေးလိုက်စမ်း။ အဲဒီလို ရတနာမျိုးက မင်းလို အဆင့်နိမ့် တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး “ ကျားသစ် နတ်ဆိုးက ပထမဆုံး စကားပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းက အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် ရှိ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး များသည် လူသား ဘာသာစကားကို ပြောဆိုနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည် “ မင်းတို့ ဘာပြောနေတာလဲ ဆိုတာကို ငါ နားမလည်ဘူး “</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ ခစ်ခစ်ခစ်ခစ်... “</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူမျက်နှာနှင့် ပင့်ကူက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်စက် ရယ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ “ ကောင်လေး... နင်မသိသေးတာ ဖြစ်ရမယ်။ ကိုးရွက် ခရမ်းကြာပန်းက ငါတို့ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး လေးယောက် ပူးပေါင်း စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ရတနာ တစ်ခုပဲ။ ဒီရာစုနှစ်မှာ အစောင့်ကျတဲ့ အလှည့်က ဟိုမြွေနတ်ဆိုး ဖြစ်နေလို့သာပေါ့ “</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ နင် ငရဲမြွေဆိုး ကို ဘယ်လို သတ်လိုက်လဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သုံးယောက်က သတိထားနေပြီ။ နင့် လှည့်ကွက်တွေက ငါတို့ရှေ့မှာ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ စဉ်းစားဉာဏ်ရှိရှိနဲ့ ကိုးရွက် ခရမ်းကြာပန်းကို လွှဲပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်  နာကျင်မှုမရှိဘဲ သေခွင့်ပေးမယ် “</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ စကားပြောပြီးနောက် ယဲ့ပေရွှမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “ နားလည်ပြီ... မဆန်းပါဘူးလေ။ မင်းတို့က အဲဒီ ဓားတိုက်ခိုက်မှုကို သေချာ မတွေ့လိုက်ရဘူးပဲ။ မဟုတ်ရင်  ဒီမှာလာပြီး သေလမ်းရှာနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းပြီလေ မင်းတို့က သေရမှာကို မကြောက်ဘူးဆိုတော့ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းရဲ့ စွမ်းအား ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ပြပေးမယ် “</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save