Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပုစဉ်းရင်ကွဲကို ဖမ်းသည့် ရှိခိုကောင်၊</h2> <h2 style="text-align: center;">အနောက်မှ ချိုးငှက်ကို သတိမထားမိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး သုံးကောင်သည် ခြေလှမ်းတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ရှေ့ရှိ ဤလူသားသည် သူတို့နှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တူညီသော ငရဲမြွေဆိုး ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးကောင်ကို သတ်ရန်မှာလည်း သူ့အတွက် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး များသည်  နှစ်တစ်ထောင်ကျော် သက်တမ်းရှိကြသူများဖြစ်၏။ သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ သာမန် တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် လူသားတစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မသေဆုံးချင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဆုတ်ခွာမှုက အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက ယဲ့ပေရွှမ်၏ မျက်လုံးများမှ မလွတ်သွားချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ အား‌နည်းနေကြောင်း ထုတ်ပြ၍ မဖြစ်ပေ။ မဟုတ်ပါက သားရဲ သုံးကောင်က ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်က သူတို့ကို မကြောက်သော်လည်း သူက ဓားချီ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ကြိမ်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးချင်ပေ။ ဆရာက သူ့ကို သုံးကြိမ်သာ ချန်ထားပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အသုံးပြုလိုက်တိုင်း သူ၏ စွမ်းအားကို လျော့ကျသွားစေပါသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယွင်ရှား တောင်တန်းများသည် အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအရာပြီးနောက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုများ ထွက်ပေါ်လာဦးမလဲ ဆိုသည်ကို မည်သူမျှမသိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ “ ဒီလောက်လေးနဲ့ပဲ မင်းတို့က ကြောက်သွားတာလား။ မင်းတို့က စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တွေနဲ့တောင် မတူတော့ဘူး “</p> <p> </p> <p> </p> <p>စကားလုံးများက အန္တရာယ် မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့က အလွန် စော်ကားရာ ကျပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာစစ်သူကြီး သုံးကောင် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ကျားသစ်နတ်ဆိုး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဆုတ်ခွာလိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာနေသည်။ ကိုးရွက် ခရမ်းကြာပန်းက မည်မျှပင် တန်ဖိုးကြီးပါစေ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်က ပို၍ အရေးကြီးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူမျက်နှာနှင့် ပင့်ကူ နတ်ဆိုးက ယဲ့ပေရွှမ်ကို အဆိပ်ပြင်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ သခင်လေး... ဒေါသမထွက်ပါနဲ့။ ကျွန်မက သခင်လေးကို စနောက်နေရုံ သက်သက်ပါ “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ယဲ့ပေရွှမ်၏ မျက်လုံးများ မှုန်ဝါးသွားပြီး သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်များစွာ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က ရုပ်ဆိုးလှသော ပင့်ကူ နတ်ဆိုးသည် ယခုအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးအဖြစ် ပေါ်လာသည်။ သူမက စူးရှတောက်ပလွန်းသဖြင့် သူ ယစ်မူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ပြန်လည် မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်က အစွမ်းထက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ သူမရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ် သတိပြန်ဝင်လာသည်ကို ပင့်ကူ နတ်ဆိုးက မသိခဲ့ချေ။ သူမ၏ အမြင်တွင် ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးသည် သူမ၏ ပုံရိပ်ယောင် နည်းစနစ်အောက်တွင် အညံ့ခံသွားပြီ ဖြစ်ပြီး သူမက သူ့ကို ဝါးမျိုတော့မည် ဖြစ်သည်။ကိုးရွက် ခရမ်းကြာပန်းကို သူမ အတွက် သိမ်းပိုက်တော့ပေမည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်သည့် အရူး နှစ်ကောင် အတွက်ကတော့ ထည့်ပြောဖို့တောင် မတန်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ သခင်လေး... ကျွန်မကို ဖက်ခွင့်ပြုပါ “</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ စကားပြောရင်း ပင့်ကူ နတ်ဆိုးက ယဲ့ပေရွှမ်ထံသို့ ပင့်ကူမျှင် တစ်မျှင်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြား မိစ္ဆာစစ်သူကြီး နှစ်ကောင်က မလှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း သူတို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်။ အကယ်၍ လူသားက ပင့်ကူ နတ်ဆိုးကို အနိုင်ယူခဲ့လျှင် သူတို့ ထွက်ပြေးကြမည်။ အကယ်၍ ပင့်ကူ နတ်ဆိုးက လူငယ်ကို သတ်ခဲ့လျှင် ကြာပန်းကို လုယူရန် သူတို့ တိုက်ခိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်က ပြန်လည် မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။ သူက ဓားကျောက်စိမ်းကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချွင်</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ပစ်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုဓားသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်ပြီး သံမဏိကဲ့သို့ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး သုံးကောင်ကို ထိတ်လန့်သွားစေသောအရာမှာ ၎င်းတွင် ပါဝင်နေသော လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ထားသော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းထံမှ ဖြာထွက်နေသော ဖိအားက သူတို့၏ဘုရင်ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့က လူမှား ရန်စမိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေရောင်လင်းယုန် နတ်ဆိုးသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားသည်။ ကျားသစ် နတ်ဆိုးက ထွက်ပြေးရန် လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် လောကကြီးက စတင် လည်ပတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခေါင်းမဲ့နေသော အလောင်းတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ အလောင်းက ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ အဲဒါ ငါ့ဟာများလား။ ‘</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအတွေး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင်  သူ့အသိစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဆိုးရွားဆုံးမှာ ဓားကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသော ပင့်ကူ နတ်ဆိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ဓားချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ မလုပ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီးတော့...ချမ်းသာပေးပါ သခင်လေး “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဓားက ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည် ကြီးစိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး နှစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း  ဂုဏ်ယူမနေခဲ့ပေ။ ယင်းအစား တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ ဟူး... ငါက အရမ်း အားနည်းနေတုန်းပဲ။ စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာသူကြီး သုံးကောင်ကိုတောင် ငါ့ရဲ့ ဝှက်ဖဲကို ထုတ်သုံးလိုက်ရတယ် “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သက်ပြင်းချပြီးနောက် သူသည် အလောင်း နှစ်လောင်းကို ရှင်းလင်းနေစဉ် ငိုချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး လေးကောင်ပင်။ ၎င်းတို့သည် လီတစ်ထောင် ပတ်လည်အတွင်းရှိ အသန်မာဆုံး သားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခု လင်းယုန် ထွက်ပြေးသွားပြီ ဖြစ်ရာ ယဲ့ပေရွှမ်သည် လောလောဆယ်တွင် နောက်ထပ် ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ နတ်ဆိုး အလောင်း နှစ်လောင်းကို တည်ငြိမ်စွာ စတင် ရှင်းလင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှင်းလင်းပြီးသွားချိန်မှာပင်  သူ့အမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ အဲဒီမှာ ဘယ်သူလဲ “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မလှမ်းမကမ်းမှ  လက်ခုပ်တီးသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်က သူ လုပ်နေသောအရာကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်နှာပေါ်တွင် အမာရွတ်ရှည်ကြီး တစ်ခုရှိသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး လေထဲမှ လျှောက်လှမ်းလာကာ အထက်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ထိုလူ၏ အဝတ်အစားများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မည်းနက်နေသော ဦးခေါင်းခွံ အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ခပ်နှိပ်ထားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ အနက်ရောင်နတ်ဆိုး သူခိုးတွေ “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ဤလူငယ်လေးက သူ့ကို မှတ်မိနေသည့်အပေါ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ သူက ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ ငါတို့ အနက်ရောင် နတ်ဆိုးသူခိုး ဆယ့်သုံးယောက် ရဲ့ နာမည်က မင်းလို ကောင်စုတ်လေးတောင် ကြားဖူးလောက်အောင် ကျော်ကြားနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ် ပြုံးလိုက်သည်။ “ ခင်ဗျားတို့ ဆယ့်သုံးယောက်က အမြဲတမ်း အတူတူ လှုပ်ရှားကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်။ ကျန်တဲ့ ဆယ့်နှစ်ယောက်က ဘယ်မှာလဲ “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမာရွတ်နှင့် လူ၏ အပြုံးသည် အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသွား၏။ “ ကောင်လေး... မင်းက ငါတို့အကြောင်း ဒီလောက်တောင် သိနေမှတော့ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်။ ဒီနေ့ မင်း ရလာသမျှ အရာအားလုံးကို လွှဲပေးလိုက်၊ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ် “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်က သရော်လိုက်သည်။ “ စောစောက ဓားတိုက်ခိုက်မှုက မင်းတို့လို ကြွက်စုတ်တွေကို ခြောက်လှန့်ဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး ထင်တယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် ဓားပြတစ်စုက သူတော်စင်တစ်ပိုင်းရဲ့ ဓားတာအိုကို မြင်တွေ့ရဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမာရွတ်နှင့် လူက ရယ်မောလိုက်သည်။ “ ကောင်လေး... မင်း အဲဒီ ဓားကျောက်စိမ်းကို သုံးလိုက်တုန်းက ငါ အနီးအနားကနေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ ဓားချီ တွေ အကုန် သုံးပစ်လိုက်ပြီ မဟုတ်လား။ မဟုတ်ရင် မင်း အဲဒီ လင်းယုန်ကိုပါ သတ်ပစ်မှာပေါ့။ မင်းဆီမှာ အလွန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှု တစ်ကြိမ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ငါ့ကို မင်း သတ်လိုက်ရင်တောင်မှ ငါ့ရဲ့ ကျန်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို  ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲ “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသော အမာရွတ်နှင့် လူကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမှတ်အသားကို လျင်မြန်စွာ ဆက်စပ် စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ ခင်ဗျားက အနက်ရောင်နတ်ဆိုးသူခိုးတွေ ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ချန်းမြန်၊ ရုပ်သေး ဂိုဏ်းက သစ္စာဖောက်ပဲ။ တကယ်လို့ ကျုပ် ထင်တာ မမှားဘူး ဆိုရင် ရှေ့မှာ ရပ်နေတာက ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခု သက်သက်ပဲ “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ ဟားဟားဟား... “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမာရွတ်နှင့် လူက အသံထွက် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ ကောင်လေး... မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်။ ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို သိနေမှတော့ ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့ “</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ တကယ်လား။ ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ ဒီ ဓားကျောက်စိမ်းနဲ့ သွေးခင်းလမ်းတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ကြတာပေါ့ “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ် စကားပြောနေစဉ် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကျောက်စိမ်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ အမာရွတ်နှင့် လူက အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယဲ့ပေရွှမ်က ဝှစ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမာရွတ်နှင့် လူ၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ ကျစ်... အဲဒီ ကောင်စုတ်လေးရဲ့ လှည့်စားတာကို  ခံလိုက်ရပြီ “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဓားချီ လုံးဝ ကုန်ခန်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သံသယ မရှိတော့ပေ။ မဟုတ်ပါက ယဲ့ပေရွှမ် ထွက်ပြေးမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ သူ့နောက်ကို လိုက် “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အမာရွတ်နှင့် လူက ယဲ့ပေရွှမ် ပျောက်ကွယ်သွားရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းစေပြီး ယွင်ရှား တောင်တန်း၏ အနက်ပိုင်းသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ပါး၏ နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိမှသာ သူ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် ကြားရှိ ကွာဟချက်ကို ကာကွယ်ရေး နည်းစနစ်များ တစ်ခုတည်းဖြင့် ဖြည့်စွက်၍ မရနိုင်ပေ။ အသက်ရှူကြိမ် တစ်ဒါဇင်ခန့် အကြာမှာပင် အမာရွတ်နှင့် လူက အမီလိုက်လာနိုင်သည်။ သူ၏ အနောက်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင်ခန့်ကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ ကောင်လေး... မင်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမာရွတ်နှင့် လူက စကားပြောရင်း ယဲ့ပေရွှမ်ကို လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းက သာမန် ဖမ်းဆုပ်မှု တစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း၊ ယဲ့ပေရွှမ်အား ရှောင်ဖယ်၍မရနိုင်သော ချုပ်နှောင်အားကို ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ တောက်။ ဆရာရဲ့ နောက်ဆုံး ဓားချီကို  သုံးရတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး စူးရှသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ အမာရွတ်နှင့် လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခုတ်ပိုင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဓားက ကျဆင်းလာသည်။ အမာရွတ်နှင့် လူမှာ ချက်ချင်းပင် နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားပြီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် အသားစများ ကင်းမဲ့သွားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသက်မဲ့နေသော အခွံတစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံလူဆယ့်နှစ်ယောက်မှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက မည်းသည်းသွားသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က သစ်တောထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ ဘယ်သူက အနက်ရောင်နတ်ဆိုးသူခိုးတွေ ကို ချုံခို တိုက်ခိုက်ရဲတာလဲ။ ထွက်လာပြီး အသေခံလိုက်စမ်း “</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့ရှေ့မှာ ငါ ရပ်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား “</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခမ်းနားသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သက်ရှိအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသည့်အလား အမျိုးသား တစ်ဦး ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save