Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မျက်နှာတစ်ထောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်ယန် မင်းက ကောင်းကင်ဘုံ ပါရမီရှင်ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးကွ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> “စီနီယာအစ်ကိုကြီး”</p> <p>ရှောင်ယန် ဓားပျံစီး၍ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ပေ့ရွှမ် မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရုံမက မျက်ရည်ပင် ဝဲမိလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် တစ်ချိန်က ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသည့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့်ရှိသူဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုတစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာချိန်တွင် သူသည် ထျန်ရွှမ်း ကုန်းမြေကို ကြီးစိုးကာ ပါရမီရှင်အားလုံးကို ဖိနှိပ်ရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းမှာ ဤမျှအထိ အန္တရာယ်များလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအားကြီး ဆရာသမားရှိခြင်း၊ အစွမ်းထက်သော ရတနာများပိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် အတိတ်ဘဝက လွဲချော်ခဲ့သမျှသော ကံတရားအားလုံးကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း...</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် မပျော်ရွှင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အခွင့်အလမ်းကောင်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတိုင်း  သူသည် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကပင် သူ့အား ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မေးခွန်းထုတ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ပဉ္စမညီလေး၊ မင်း အဆင်ပြေလား”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သတိထားပါ စီနီယာအစ်ကိုကြီး။ သူတို့က နာမည်ဆိုးနဲ့ကျော်ကြားတဲ့ အနက်ရောင်နတ်ဆိုးသူခိုး တွေပဲ။  နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ကို ကောက်ကျစ်ရက်စက်ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ အနက်ရောင်နတ်ဆိုးသူခိုးအဖွဲ့ဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့် က အမှိုက် တွေမလား။”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ် “...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ယောက်၏ ယုံကြည်မှုမျိုးလား</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်နတ်ဆိုးသူခိုးများမှာမူ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် လူသတ်လိုစိတ်များဖြင့် တောက်လောင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်စုတ်၊ မင်းအဘိုး မျက်နှာတစ်ထောင်ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ နာမည် ပြောစမ်း”</p> <p> </p> <p>ခက်ထန်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်သည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်နတ်ဆိုးသူခိုးဂိုဏ်းဝင် ဆယ့်သုံးယောက်စလုံးသည် ရှောင်ယန်နှင့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကို လျင်မြန်စွာ ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်၏။ “ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ရှောင်ယန် “</p> <p> </p> <p>သူ့နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်မိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိရဲဘော်များ၏ စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို သတိထားမိလိုက်သော မျက်နှာတစ်ထောင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “အော်... မင်းက ဝမ်တောက်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။”</p> <p>ရှောင်ယန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီးပြီဆိုတော့ မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ အဆုံးစီရင်ကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါကပဲ လမ်းပြပေးရမလား”</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်နတ်ဆိုးသူခိုးဂိုဏ်းဝင်များသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကြောင့် နာမည်ကျော်သူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အမြဲတမ်း သူတစ်ပါးကို လှောင်ပြောင်သူများသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> ယခုမူ ငယ်ရွယ်သော ကောင်စုတ်လေးတစ်ယောက်၏ စော်ကားမှုကို ခံလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ ဒေါသများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါတို့ကို သတ်မယ်ပေါ့။ ညီအစ်ကိုတို့၊ အနက်ရောင်နတ်ဆိုးအစီအရင်ကို ခင်းကြ”</p> <p> </p> <p>မျက်နှာတစ်ထောင်၏ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကျန်ရှိသော ဆယ့်နှစ်ယောက်မှာ အစီအရင်အလံများကို ထုတ်ယူကာ တိုက်ပွဲပုံစံ စတင်ခင်းကျင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်သည် မာနကြီးသော်လည်း လူမိုက်တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတိုက်ခံရမည့်အချိန်ကို သူ စောင့်မနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဓားပေါင်းတစ်သောင်း အတူတကွ ပျံသန်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို မင်းတို့ မြင်ဖူးကြလား”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးသူခိုးဂိုဏ်းဝင်များ “...”</p> <p> </p> <p>“ဓားတစ်သောင်းတို့အပြန်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်သည် သူ၏ဓားကို ကျော့ရှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်တစ်ခွင် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အနက်ရောင်နတ်ဆိုးသူခိုးများအပေါ်သို့ မိုးစက်မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ အစီအရင်ကို အဆုံးသတ်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ  ဓားမုန်တိုင်းကို ခုခံရန်အတွက်  လက်နက်များကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ချွင် ချွင် ချွင်</p> <p>လက်နက်ချင်း ထိခိုက်သံများကြားတွင် နတ်ဆိုးသူခိုးဂိုဏ်းဝင်အချို့မှာ ဒဏ်ရာများ ရကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကောင်က တော်တော်မာတာပဲ မြန်မြန်၊ ထွက်ပြေး.. အား”</p> <p> </p> <p>ထိုလူက ထွက်ပြေး ဟူသော အော်ဟစ်သံပင် မဆုံးသေးမီ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်လာရုံသာ ရှိသေးသည်။</p> <p>နောက်ထပ် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဓားချီမိုးစက်များ၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်မှာ ဤမျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု မျက်နှာတစ်ထောင် တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့။ သူသည် စကားတစ်လုံးမျှပင် မပြောတော့ဘဲ သူ့ရဲဘော်များကိုပင် သတိမပေးတော့ဘဲ လှည့်ကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အနက်ရောင် နတ်ဆိုးသူခိုးဂိုဏ်းမှာ အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်သည် ထိုလူ ထွက်ပြေးသွားသည့် ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ “မင်း ထွက်ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ဓားသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အစက်အပြောက်လေးဆီသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချွင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် မုန်တိုင်းကို ဖြတ်သန်းကာ</p> <p> ဝေးလံသော နေရာမှ အမည်းစက်လေးကို ထိုးဖောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“အားးးးး”</p> <p>ရင်နင့်စရာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အမည်းစက်လေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အနက်ရောင် နတ်ဆိုးသူခိုးဂိုဏ်းဝင်များသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှောင်ယန်ကမူ ကရုဏာမထားဘဲ ထိုးနှက်ချက်မှသည် ခုတ်ပိုင်းချက်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းမှာ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းသွားပြီး ခေါင်းပေါင်းများစွာသည် ချက်ချင်းပင် မြေပေါ်သို့ ပြတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာအတွင်းမှာပင် နတ်ဆိုးသူခိုးဂိုဏ်းဝင် ဆယ့်သုံးယောက်စလုံးမှာ အလောင်းများ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များပင်လျှင် လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နဖူးတွင် ချွေးစေးများပင် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ ဒါက... စီနီယာအစ်ကိုကြီးလား။</p> <p> အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းတယ်။ ဒုတိယစီနီယာအစ်ကိုက ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီလို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ပိုပြီးတော့တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး’</p> <p> </p> <p>‘ဒီနှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူမဆို ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ပါရမီရှင် အားလုံးကို ချေမှုန်းနိုင်လိမ့်မယ်။’</p> <p> </p> <p>‘ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန ကနေ ပြိုင်ဘက်ကင်းပါရမီရှင် နှစ်ယောက်တောင် ဘယ်လိုများ ထွက်ပေါ်လာတာပါလိမ့် ‘</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ပျံသန်းလာသည်။ ထိုပုံရိပ်လေးမှာ လွီယွဲ့အာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး၊ မျက်နှာတစ်ထောင်က နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပြန်ပြီ။ အခုနက အစ်ကိုကြီး သတ်လိုက်တာက သူ့ရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကိစ္စမရှိဘူး။ သူ ဝေးဝေးမပြေးနိုင်ပါဘူး။ ရုပ်သေးဆရာတွေက ရုပ်သေးပေါင်းများစွာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပေမဲ့ သူက ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ မိုင်တစ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေမှာ သေချာတယ်။”</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ပေ့ရွှမ်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “စီနီယာအစ်ကိုကြီးမှာ မျက်နှာတစ်ထောင်ကို ရှာနိုင်တဲ့ ခြေရာခံနည်းစနစ် ရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။”အကြီးအကဲရှန်း၊ အကူအညီတောင်းပါရစေ။ ဆရာက ပြောဖူးတယ်၊ ရန်သူကို သတ်ရင် အမြစ်ပြတ်အောင် သတ်ရမယ်တဲ့။”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p>“ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အနက်ရောင်နတ်ဆိုးသူခိုးတွေလို အမှိုက်မျိုးက သေသင့်တာပဲ။ သူ့ကို သတ်ရတာလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မှင်တက်သွားရပြန်သည်။ စီနီယာအစ်ကို ရှောင်က သူ၏ တာအိုအစောင့်အ‌ရှောက်ကို အမှန်တကယ် စေခိုင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အတိတ်ဘဝတွင်မူ သူ၏ တာအိုအစောင့်အရှောက်သည် သူ၏ အသက်အန္တရာယ် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ရမှသာ လှုပ်ရှားလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါဟာ... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ပါရမီရှင်တွေကြားက ခြားနားချက်လား</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဂျူနီယာညီလေးယဲ့၊ မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းမှာ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိတော့ဘူး။ မင်း ဒီနေရာမှာပဲ အဆင့်တက်ချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုလုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာချင်လား”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဤနေရာမှာပဲ ကိုးရွက် ခရမ်းကြာ ကို သန့်စင်လိုက်ပါ့မယ်။ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးပါဦး။”</p> <p> </p> <p>“ဒီသိုလှောင်အိတ်တွေက ကျွန်တော်သတ်ခဲ့တဲ့ သားရဲတွေဆီက ရခဲ့တာ။ အစ်ကိုကြီး သဘောကျတာရှိရင် ယူနိုင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြုံးလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ဒါကို ငါ ထမင်းဖိုးအနေနဲ့ သဘောထားပြီး ယူလိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာ မြစ်တစ်ခု၏ အနက်ဆုံးနေရာတွင်</p> <p>နတ်ဆိုးသူခိုးဂိုဏ်းချုပ် မျက်နှာတစ်ထောင်သည် အသက်ရှူခြင်းကို ဖုံးကွယ်သော နည်းစနစ် အသုံးပြုကာ ရေအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ အားထုတ်ကြိုးပမ်း တည်ဆောက်ခဲ့ရသော အဖွဲ့အစည်းကို ရှောင်ယန်က ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျည်းမှုများ တောက်လောင်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နတ်ဆိုးသူခိုးများသည် ယခင်က မြင့်မြတ်နယ်မြေများ မှ တပည့်များကိုပင် သတ်ဖူးသည်။ ထိုတပည့်များသည် အမြဲတမ်း ထိပ်တန်းလက်နက်များနှင့် ကိရိယာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့တွင် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ အစစ်အမှန် မရှိကြဘဲ အများအားဖြင့် နည်းစနစ်များနှင့် ကိရိယာများကိုသာ အားကိုးကာ သူတို့၏ ရွယ်တူများအပေါ် လွှမ်းမိုးလေ့ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှောင်ယန်မှာမူ... တိုက်ပွဲတွင် ကျင်လည်နေသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်အလား။</p> <p> </p> <p>“တောက်.. အဲ့ဒီကောင်စုတ်က ကောလာဟလတွေထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်။ မင်းတို့လို တရားမျှတတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက အမြဲတမ်း အသံအကျယ်ဆုံး ကြွားတတ်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုမှ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး နှိမ့်ချနေကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ယန်၊ စောင့်နေလိုက်စမ်း။ တစ်နေ့ကျရင် ငါ မျက်နှာတစ်ထောင်က မင်းရဲ့ အရိုးတွေကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>သူ့စကားပင် မဆုံးသေးမီ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် အထက်မှ အထင်အမြင်သေးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ မင်းမှာ အဲ့ဒီအခွင့်အရေး ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>မျက်နှာတစ်ထောင်၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်တစ်ယောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံပင်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးမတတ် နာကျင်မှုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသည် သူ၏ နှလုံးသားကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပြာအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲမီ နောက်ဆုံး နာကျည်းဖွယ် အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်... မင်းလို အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်စုတ်။ ကောင်းကင်ဘုံ ပါရမီရှင် ဆိုပြီးတော့ ငါ့လို အခြေခံအဆင့် ကျင့်ကြံသူလေးကို ချေမှုန်းဖို့ မင်းရဲ့ တာအိုအစောင့်အရှောက်ကို လွှတ်လိုက်တယ်ပေါ့လေ...။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save