Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း  (၁၇၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယဲ့ပေ့ရွှမ်</h2> <h2 style="text-align: center;">အလှလေးတွေဆိုတာ သူရဲကောင်းတွေရဲ့ အင်အားပဲ၊</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါလည်း တစ်ယောက်လောက် လိုချင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>[ ဒင်.. သင်၏တပည့် ယဲ့ပေ့ရွှမ် သည် ဟုန်မင်ဖန်ဆင်းခြင်းကျမ်း၏ အခြေခံအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး အဆင့်ငယ်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ပိုင်ရှင်အား ဆုလာဘ်အဖြစ် ဟုန်မင်ဖန်ဆင်းခြင်းကျမ်း(ကျွမ်းကျင်ခြင်း)နှင့် ဆယ်နှစ်စာ ကျင့်ကြံခြင်းတို့ကို ပေးအပ်လိုက်ပါတယ် ]</p> <p> </p> <p>နံနက်စောစောအချိန်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းတစ်ယောက် အိပ်မက်ချိုချိုထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက သူ့ကို ရုတ်တရက် နှိုးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ခုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းကနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ဒန်တျန်း ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ လက်မခန့်အထူရှိသော ဟုန်မင်ခရမ်းရောင်ချီမျှင်တစ်ခုမှာ အတွင်း၌ ဝဲလည်စီးဆင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤခရမ်းရောင်ချီအမျှင်မှာ သက်ရှိအလား သူ၏ဒန်ထျန်အတွင်း တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုသန့်စင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို မနှစ်သက်သော ချူဖုန်းသည်ပင် ထူးဆန်းစွာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ရန်အတွက် ထိုခရမ်းရောင်ချီကို စတင်လမ်းညွှန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၏။ ဤချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေး ပေ့ရွှမ်က ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ဟုန်မင်ခရမ်းရောင်ချီတစ်မျှင် ဖြစ်ပေါ်လာဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်ခွဲလောက် ကြာမယ်လို့ ငါထင်ထားတာ။ ငါရွေးချယ်ထားတဲ့ တပည့်ပီသပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် တီးတိုးရေရွတ်ရင်း အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ကာ ဝင်းအတွင်းသို့ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးကွာသော တိမ်မြူတောင်တန်းရှိ ဇီယွင်တောင်ကြား၌</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ရှောင်ယန် ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုကြီး။ နောက်ထပ် ဘယ်ကို ဆက်သွားဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြုံးလိုက်သည်။ “အားနာစရာ မလိုဘူး။ ငါတို့တွေက ဆရာတစ်ယောက်တည်းရဲ့ တပည့်တွေပဲ။ မင်းကို ကာကွယ်ပေးတာက သဘာဝကျပါတယ်။ ငါက ဂျူနီယာညီမလေးလွီနဲ့အတူ အရှေ့ပင်လယ်ဆီ ခရီးထွက်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ “နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ကျင်းပတဲ့ ဖုန်းလိုင်ဓားဆွေးနွေးပွဲ ကို တက်ရောက်ဖို့ သွားမလို့လား”</p> <p> </p> <p>“ဓားဆွေးနွေးပွဲ” ဆိုသည့်စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ချန်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒါကိုတော့ မစဉ်းစားမိသေးဘူး။ ငါက ပင်လယ်ကြီးကို သွားကြည့်ချင်ရုံတင်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဓားဆွေးနွေးပွဲ ရှိတယ်ဆိုမှတော့ သွားကြည့်တာပေါ့။ ပြောပါဦး ညီလေး၊ အဲ့ဒီပွဲကို တက်ဖို့ ဘာလိုအပ်ချက်တွေ ရှိသလဲ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဖုန်လိုင်ဓားဆွေးနွေးပွဲဆိုတာ အရှေ့ပင်လယ်ရဲ့ ကျွန်းပေါင်းတစ်ထောင်ကြားမှာ အကြီးကျယ်ဆုံးပွဲတစ်ခုပဲ။ နဂါးနန်းတော်ကတောင် သူတို့ရဲ့ နဂါးမျိုးနွယ် ပါရမီရှင်တွေကို စေလွှတ်ပြီး ပါဝင်ဆင်နွှဲစေတာလေ။”</p> <p> </p> <p>“ပွဲတိုင်းမှာ ထိပ်တန်းဆယ်ယောက်ထဲ ပါတဲ့သူတွေက ဖုန်လိုင်ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ ဓားတာအို ကို သွားရောက်လေ့လာဖို့အတွက် ဓားနတ်ဘုရားချောက်ဆီကို သွားခွင့်ရကြပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်လည်း အဲ့ဒီပွဲက သိပ်ပြီး နာမည်မကြီးတာကိုး။”</p> <p>ရှောင်ယန်က အရေးမစိုက်သလို ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က သူ့ကို မယုံနိုင်သလို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ အမွေအနှစ်ကို နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်မဝင်စားဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“မင်းကော လိုချင်လို့လား” ရှောင်ယန်က တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ခါလိုက်သည်။</p> <p>“မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အလိမ်အညာ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဆရာ့ရဲ့ ဟုန်မင်ဖန်ဆင်းခြင်းလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားနေတာဆိုတော့ အဲ့ဒါနဲ့ သိပ်ပြီး အံမဝင်ဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း သွားပြိုင်မိမှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဓားနတ်ဘုရားဆိုသည်မှာ သူ၏ အတိတ်ဘဝကပင် လေးစားအားကျခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ရယ်လိုက်သည်။ “ဓားနတ်ဘုရား အမွေအနှစ်တစ်ခုတည်းလား။ မင်းလိုချင်တယ်ဆိုရင် ငါပေးနိုင်ပါတယ်ဟ။”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်  “...”</p> <p>ဘဝနှစ်ခုစာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး မြင်ကွင်းကြီးငယ်ပေါင်းစုံကို တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိလှသော အမူအရာမှာ သူ့ကို ပြောစရာစကားမဲ့သွားသည်အထိ မှင်တက်သွားစေသည်။</p> <p>သူ့အတိတ်ဘဝမှာတောင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓားနတ်ဘုရား အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့လျှင် အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ် သတိမဝင်သေးခင်မှာပင် ရှောင်ယန်က ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို သူ့ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ငါတွေ့ခဲ့တဲ့ ဓားနတ်ဘုရားအမွေအနှစ် နတ်ဘုရားသတ်ဓားတာအိုပဲ။ ငါ  မိတ္တူနည်းနည်း ကူးထားလိုက်တာ။ စိတ်ဝင်စားရင် ကြည့်လိုက်ပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ထိုကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းသို့ မသိစိတ်ဖြင့် ထည့်သွင်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒဏ္ဍာရီလာ ‘နတ်ဘုရားသတ်ဓားတာအို’ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အတိတ်ဘဝတုန်းကဆိုလျှင် ၎င်းကို နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းသုံးရာကြာမှ ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုကျင့်ကြံသူသည် ၎င်းကို ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ကာ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုမှ တပည့်ထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်သည်လည်း မိတ္တူတစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး ထိုစဉ်က ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ရာထူးကြီးကြီးမားမား ရထားချိန်ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို ကံကောင်းထောက်မစွာ မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလေလွင့်ကျင့်ကြံသူမှာ နောက်ပိုင်းတွင် ဤဓားလမ်းစဉ်ကြောင့် နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားဘုရင် ဟူ‌သော ဘွဲ့အမည် ရခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤဘဝတွင်မူ ၎င်းက ရှောင်ယန်၏လက်ထဲသို့ ရောက်နှင့်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ဒါ... ဒါက ဓားနတ်ဘုရား အမွေအနှစ်ကြီးလေ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အေးလေ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်ကင်းဓားတာအို နဲ့ ယှဉ်ရင် အားနည်းလွန်းတာပဲ။ ငါကတော့ အဲ့ဒီစီနီယာကြီးရဲ့ စေတနာကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ တခြားကိစ္စ မရှိတော့ရင် ငါတို့ သွားတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>“လမ်းခရီး ဖြောင့်ဖြူးပါစေ စီနီယာအစ်ကိုကြီး။”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ဝေးရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ရှောင်ယန်၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ မချိတင်ကဲ ရေရွတ်လိုက်၏။ “ပြိုင်ဘက်ကင်းဓားတာအို... ယောက်ျားဆိုတာ အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေရမှာ”</p> <p> </p> <p>အားကျစိတ်ဖြင့် သက်ပြင်းချပြီးနောက် ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ပြန်လည်သုံးသပ်မိတော့သည်။ ဤဘဝတွင် မည်သည့်နေရာ၌ မှားယွင်းသွားသနည်း။</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း ဆရာ၏ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘဝနှစ်ခုစာ မှတ်ဉာဏ်များလည်း ရှိသည်။ သို့သော် ဘာကြောင့် သူသည် စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မများထက် နောက်ကျကျန်နေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>အတော်ကြာပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ဝိုင်းစက်သွားသည်။ သူ အဖြေရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ခုမှ နားလည်သွားပြီ။ အလှလေးတွေဆိုတာ သူရဲကောင်းတွေအတွက် မရှိမဖြစ် အင်အားတွေပဲ။ ဆရာ့ဘေးမှာ အကြီးအကဲ ပင်း ရှိတယ်၊ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရှောင်ရဲ့ဘေးမှာ စီနီယာအစ်မ လျှိုရှိတယ်၊ ဒုတိယစီနီယာအစ်ကိုဘေးမှာ စီနီယာအစ်မ စုန့်ရှိတယ်၊ စတုတ္ထစီနီယာအစ်ကိုကတော့ စီနီယာအစ်မ နန်းကုန်းနဲ့ အမြဲတူတူရှိနေတယ်။ ငါက မိန်းမလိုက်စားတဲ့သူ မဟုတ်ပေမဲ့ ငါ့ဘေးမှာလည်း အလှလေးတစ်ယောက်တော့ ရှိကိုရှိရမယ်။”</p> <p> </p> <p>သူ စကားအဆုံးတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ညီမလေး ချုံအာ၊ မင်း ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို တရားဝင် မဝင်ခင်မှာ ငါ့ရဲ့နာမည်ကို ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံး သိစေရမယ်’</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤခရီးစဉ်မှာ အသီးအပွင့်များ ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အပြင်စည်းတပည့်များ ပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ၊ မြောင်တောင် ပေါ်၌။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်နှစ်နီးပါးခန့် ရှိပြီဖြစ်သော ထိုတောင်၏ အငွေ့အသက်မှာ ထူးဆန်းနေခဲ့၏။ နေ့ဘက်တွင် လူရိပ်လူခြေပင် မတွေ့ရသလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ညရောက်လာလျှင်မူ အလွန်စည်ကားလာတတ်သည်။ ညတိုင်းလိုလိုပင် ချူဖုန်းသည် နျဲ့ရှို့ယွမ်၊ ရွှီချိုက်ချန် တို့နှင့်အတူ သောက်စားလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အရက်ရှိန်လေး တက်လာသည်နှင့် ထိုသုံးယောက်မှာ ကဗျာများစပ်ကာ အပြန်အလှန် ရွတ်ဆိုကြတော့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အကြီးအကဲ ပင်း တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် ချူဖုန်းအတွက် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညက သောက်စားပြီးနောက် ချူဖုန်း ပြန်လာချိန်တွင် အကြီးအကဲ ပင်းက အလိုက်တသိဖြင့် အရက်နာပြေရန် လက်ဖက်ရည်နှင့် ခြေထောက်စိမ်ရန် ရေနွေးကို ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းမှာမူ ဤသည်ကို အကျင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ချွတ်ကာ ခြေထောက်ကို ရေနွေးထဲသို့ နှစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နေလို့ ကောင်းလိုက်တာ...</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ပင်းသည် သူ၏ သက်တောင့်သက်သာရှိနေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။ “ဆရာချူ... အခုတလော ကျင့်ကြံတာကို နည်းနည်းများ ပစ်ထားမိသလားလို့လေ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက သူမ၏ စကားကြောင့် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ “မင်း မှားနေပြီ။ ငါက ငါ့နှလုံးသားနောက်ကို လိုက်နေရုံတင်ပါ။ ဒါကိုတောင် ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ ပုံစံတစ်ခုလို့တောင် ယူဆလို့ရတယ်။”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ပင်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။ “နေ့တိုင်း သောက်စားပျော်ပါးနေတာက ကျင့်ကြံခြင်းလား”</p> <p> </p> <p>“မင်းက အဓိကအချက်ကို လွဲနေပြီ။ ငါ ဆိုလိုတာက’ကိုယ့်နှလုံးသားဆန္ဒအတိုင်း နေထိုင်ခြင်း’ပြောတာလေ”</p> <p> </p> <p>သူက စကားပြောရင်း လက်ဖက်ရည်ကို နောက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ “ငါတို့လို တာအိုကို ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အရေးကြီးဆုံးက စိတ်နှလုံး ကြည်လင်နေဖို့ပဲ။ ဒါမှသာ ကျင့်ကြံခြင်းက ဘာအတားအဆီး၊ ဘာစိတ်မိစ္ဆာမှ မရှိဘဲ အဆင်ပြေချောမွေ့မှာ။”</p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်တိုင် နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲ ပင်းသည် အလေးအနက် ပြန်လည်စဉ်းစားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်နှလုံးသား ကြည်လင်ဖို့ဆိုတာ ပြောဖို့သာ လွယ်တာပါ၊ လက်တွေ့မှာတော့ အင်မတန်ခက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ရယ်လိုက်သည်။ “ဒါကြောင့်ပဲ ငါက ငါ့နှလုံးသားနောက်ကိုပဲ လိုက်ဖို့ ရွေးချယ်တာပေါ့။ ငါလုပ်သမျှ အရာအားလုံးက ငါ့ခံစားချက်အတိုင်းပဲ။ ဒီဘဝမှာ ငါက မြင့်မြတ်တဲ့ ပန်းတိုင်တွေကို မရှာဖွေခဲ့ဘူး။ ငါက အပြင်းဆုံးအရက်ကို သောက်မယ်၊ အမြန်ဆုံးမြင်းကို စီးမယ်၊ ပြီးတော့”</p> <p> </p> <p>သူသည် နောက်ဆုံးစကားလုံးကို မပြောဘဲ ထိန်းထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ပင်းက သူ၏ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားမှုကို သတိပြုမိပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ ပြောလို့မရတဲ့ အရာများ ရှိလို့လား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ မကြားသင့်တဲ့ အရာမို့လို့လား”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ဒီလိုပဲ ဆိုပါတော့... ငါ့ဘဝမှာ လိုချင်တာက အလှလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်သွားဖို့ပဲ။”</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားကြောင့် အကြီးအကဲ ပင်းမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာရဲတက်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နျဲ့ရှို့ယွမ်နှင့် ရွှီချိုက်ချန်တို့သည်လည်း သူတို့၏ အသီးသီးသော ခြံဝင်းများဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားကြပြီး အရက်ရှိန်လေးဖြင့်ပင် သူတို့၏ ညစဉ်ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်နေကြတော့သည်...။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save