Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင့်ကြံခြင်းစဖို့ နှစ်နှစ်ခွဲလောက်ကြာတဲ့သူက</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှီချိုက်ချန် ဖြစ်နေပါ့လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ညနက်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ကျိုး တစ်ယောက် အခုတလော စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေရသည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် နေ့တိုင်း မူးမူးဖြင့် အိမ်ပြန်လာတတ်ပြီး စာကြည့်ဆောင်ထဲသို့ တန်းဝင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေတတ်ရာ သူမအပေါ် နွေးထွေးယုယပြရန် စိတ်ဝင်စားပုံမရချေ။</p> <p> </p> <p>တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်ရင်း ရွှီချိုက်ချန် တစ်ယောက် စာဖတ်ခြင်း၌ လုံးလုံးလျားလျား နစ်မျောနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ နှုတ်ခမ်းဆူမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ပါးစပ်မှလည်း နားမလည်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် စကားစုများကို တိုးတိုးရေရွတ်နေသေး၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လက်မထပ်မီက အထက်တန်းစား အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး ပညာတတ်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ရွတ်ဆိုနေသည့် စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို သူမ နားလည်သော်လည်း စာသားအဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်မူ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ ထွက်မလာတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ကပဲ ချို့ယွင်းနေသလား သို့မဟုတ် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကပဲ ပညာရှိတို့၏ အဆုံးအမများကို ဖျက်ဆီးနေသလားဆိုသည်ကို သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့။</p> <p> </p> <p>“တွေးတောခြင်းကင်းတဲ့ သင်ယူမှုဟာ အလုပ်ရှုပ်ရုံပဲ ရှိမယ်၊ သင်ယူမှုကင်းတဲ့ တွေးတောခြင်းဟာလည်း ဘေးအန္တရာယ် များလှတယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်သည် ကွန်ဖြူးရှပ်၏ ဆုံးမစာများ ကို ကိုးကားရွတ်ဆိုပြီးနောက် သူ့ဘာသာ ပြန်လည်ရေရွတ်လိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကိုပဲ သင်ပြီး ငါ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို မသင်ရင် မင်း လမ်းပျောက်လိမ့်မယ်။ ငါ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်ကိုပဲ သင်ပြီး ကိုယ်ခံပညာကို မသင်ပြန်ရင်တော့ မင်း သေရလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>မူးယစ်ရီဝေနေမှုကြားမှ သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> “ငါ နားလည်ပြီ ငါ အမှန်တကယ် နားလည်သွားပြီ ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ ဆုံးမစာတွေက တကယ်ပဲ အမြင့်မြတ်ဆုံး အမှန်တရားပဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ကျိုးက သူမ၏လက်ဖြင့် မျက်လုံးကို အုပ်လိုက်သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ အရက်ရှိန်ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြန်ပြောနေပြန်ပြီဟု ညည်းညူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စာပေတာအို၏ အလင်းတန်းတစ်ခုက သူမ၏လက်ချောင်းများကြားမှ တိုးထွက်လာပြီး မျက်စိကို ကျိန်းစပ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် လက်ကိုအောက်ချကာ စာကြည့်ဆောင်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရွှီချိုက်ချန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ စာပေတာအို အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ချိုက်-ချိုက်ချန်၊ ရှင် အောင်မြင်သွားပြီ!”</p> <p>ရှောင်ကျိုး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရွှီချိုက်ချန်သည် အဆင့်တက်နေသည့် အခြေအနေမှ ချက်ချင်း ပြန်လည်နိုးထလာ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကာ သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အောင်မြင်ပြီ ရှောင်ကျိုး ငါ တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားပြီ။ တစ်နေ့ကျရင် ငါ မင်းအတွက် နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်သီးကို ရှာပေးပြီး မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p>“အင်း။”</p> <p>ရှောင်ကျိုးသည် ရွှီချိုက်ချန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နူးညံ့စွာ မှီတွယ်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မလှမ်းမကမ်းရှိ ဌာနမှူးအဆောင်တွင်မူ</p> <p>ချူဖုန်း နှင့် အကြီးအကဲ ပင်း တို့သည် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းစွာ ထိုင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူတို့နှစ်ဦး ပုံမှန်ဆက်ဆံသည့် ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ချိုက်ချန်က သူ့ရဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို အခြေခံကို တည်ဆောက်နိုင်သွားပြီ။”</p> <p>သူသည် စနစ် ထံမှ အကြောင်းကြားစာကို လတ်တလောမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>[ဒင် သင်၏တပည့် ရွှီချိုက်ချန်သည် ကွန်ဖြူးရှပ် တာအိုအခြေခံကို အောင်မြင်သွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ တရားဝင် စတင်ခြေချနိုင်ခဲ့ပါတယ်။]</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ပင်း၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ “အရက်သောက်တာက တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံခြင်းကို အထောက်အကူပြုတာလား”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ “အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဥပမာ အကြီးအကဲ ပင်းဆိုရင် အရက်သောက်တာက မင်းရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်နဲ့ လုံးဝကိုက်ညီမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အကြီးအကဲ ပင်းမှာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူမသည် ညတိုင်း မူးယစ်နေရမည့် ဘဝမျိုးတွင် မနေထိုင်လိုပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချူဖုန်းက ဆက်မပြောတော့ချေ။ “ညလည်း တော်တော်နက်နေပြီ။ အကြီးအကဲ ပင်းလည်း သွားနားပါဦး။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>အကြီးအကဲ ပင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြန်ထူးပြီးနောက် သူမ၏လက်ထဲတွင် ခြေဆေးဇလုံကို ကိုင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက တံခါးကိုပိတ်လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်၏။ “ကျင့်ကြံခြင်း စတင်ဖို့ နှစ်နှစ်ခွဲလောက် ကြာမဲ့သူက တကယ်တော့ ချိုက်ချန် ဖြစ်နေတာကိုး... အခုဆိုရင် ခြောက်လတောင် ရှိသွားပြီ။ ဟိုကောင်စုတ် ပေ့ရွှမ် ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲ မသိဘူး။ အပြင်စည်းတပည့် ပြိုင်ပွဲကလည်း စတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟတ်ချိုး”</p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် နှင့် မိုင်ပေါင်းရာချီ ဝေးကွာသော ပျက်စီးနေသည့် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုအတွင်း</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်သည်။ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေသည်။ သူသည် နောက်ထပ် အဆင့်သေးတစ်ခု တက်ရန် အလွန်နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>‘ငါ တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၅)ကို ရောက်နေပြီပဲ။ ပြိုင်ပွဲမစခင် အဆင့်(၆)ကို ကျိန်းသေပေါက် ရောက်အောင်လုပ်မယ်။ အပြင်စည်းတပည့် ပြိုင်ပွဲက ငါ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိစေရမယ်’</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရင်းနှီးနေသော သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန ၏ ပုံရိပ်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် သူသည် ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သတင်းကောင်းကို ဆရာဖြစ်သူထံ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝေမျှချင်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အသံတစ်ခုက အနီးအနားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယဲ့ပေ့ရွှမ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် လမ်းလျှောက်နေတာလဲ ဘာလဲ၊ အစ်မချင်း ကို ရင်မဆိုင်ရဲလို့လား”</p> <p> </p> <p>ထိုရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားသည်။ သူ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နျင်းခဲ့ခဲ့  က ထုံးစံအတိုင်း မောက်မာသော အပြုံးဖြင့် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဘေးတွင် အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ အမျိုးသားများမှာ အတွင်းစည်းတပည့် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။</p> <p>အမျိုးသမီးကမူ လွင့်မျောနေသော အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမကား စုချင်း ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့အတိတ်ဘဝနှင့် မတူသည်မှာ စုချင်း၏ ဘေးတွင် အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦး ရှိနေသေးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုသူမှာ သူ၏ ဒုတိယစီနီယာအစ်ကို မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>နျင်းခဲ့ခဲ့၏ ဘေးတွင် ရှိနေသူမှာမူ သူမ၏ အတိတ်ဘဝ တာအိုအဖော် ဖြစ်ခဲ့သော ရန်ရှု ပင် ဖြစ်ကာ သူသည် ဓားပညာဌာန မှ ထူးချွန်တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>အတွင်းတပည့် နှစ်ဦးစလုံးသည် ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကို မြင်သောအခါ ဘာမှမပြောကြချေ။ သူတို့သည် ယဲ့ပေ့ရွှမ်က အပြင်စည်းတပည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို ကြည့်ကာ သူ့ကို အလေးမထားဟန်ဖြင့်သာ အကဲခတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “သူ့ကို တွေ့ရမှာ  ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ။ ငါတို့က ရင်းနှီးတဲ့သူတွေမှ မဟုတ်တာ၊ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာက မယဉ်ကျေးရာ ရောက်မှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“နင်..”</p> <p>နျင်းခဲ့ခဲ့မှာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ စကားကြောင့် ဆွံ့အသွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်မှာ ရှောင်ယန်လို စီနီယာအစ်ကိုမျိုး ရှိနေရုံနဲ့အထက်စီးကနေလို့ရမယ် မထင်နဲ့။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာ အရာအားလုံးက ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာ။”</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက နျင်းခဲ့ခဲ့သည် ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စုံစမ်းကြည့်ရာ သူသည် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန တွင် လအနည်းငယ်သာ နေပြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို သိခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အမြင်တွင်မူ ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းချူ ၏မျှော်လင့်ချက်များကို မပြည့်မီသဖြင့် တောင်ပေါ်မှ အနှင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းချူလို လူမျိုးကို ဆရာအဖြစ် ရထားပြီးမှ ယဲ့ပေ့ရွှမ်သာ စွမ်းရည်အစစ်အမှန်၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုသာ သင်ယူနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် ယခုအချိန်တွင် သူသည် စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေလောက်ပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယခုအချိန်အထိ ဤမျှ အမည်မသိ၊ အဆင့်နိမ့်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် နျင်းခဲ့ခဲ့သည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ခံခဲ့ရသည့် အရှက်ကွဲမှုကို ပြန်လည် လက်စားချေရန် အခွင့်အရေး စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနတွင် သွားရောက် ပြဿနာရှာရန် မဝံ့ရဲချေ။ ထိုနေရာရှိ မည်သူမဆို သူမကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကဲ့သို့ နောက်ခံမရှိ၊ သိသာထင်ရှားသော ပါရမီမရှိသည့်သူမျိုးကိုမူ သူမ တစ်ခါမျှ အလေးမထားခဲ့။</p> <p> </p> <p>ယခု လမ်းကြုံတွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူမသည် သူ့ကို အရှက်ခွဲရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ် သူမ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>“ဦးနှောက်မရှိသလို အမြဲနေတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတော့လည်း အနည်းငယ် ပါးနပ်လာတာပဲ။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက အဲ့ဒါက မလုံလောက်သေးတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က အစွမ်းအစကို တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ မင်းနားလည်နေရင် ဘာလို့ ငါ့ကို လာပြီး ပြဿနာရှာနေသေးတာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထိုအကြည့်တစ်ချက်တည်းနှင့်တင် နျင်းခဲ့ခဲ့သည် မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမိ၏။</p> <p> </p> <p>သူမဘေးတွင် ရပ်နေသော ရန်ရှုသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာကာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာညီလေး၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တာက ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူ မဟုတ်ဘူးနော်။”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဖိအားမှာ သိသာလှသည်။ သူသည် အသာစီးရယူရန် ကြိုးစားနေသည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် အနည်းငယ်မျှ နောက်မဆုတ်ဘဲ လှောင်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို စီနီယာအစ်ကိုကကော ရာထူးအရှိန်အဝါကို သုံးပြီး အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြံနေတာလား”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကလည်း လူခေါ်ရတော့မှာပေါ့။ အချိန်တန်ရင် မင်း နောင်တမရဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟမ်”</p> <p>ရန်ရှုသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖိအားများကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာလည်း သိသိသာသာ ခက်ထန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် စုချင်းက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ “စီနီယာအစ်ကို ရန်၊ ဒီလို အရေးမပါတဲ့ ကိစ္စအတွက် အင်အားဖြုန်းနေစရာ မလိုပါဘူး။ အပြင်စည်းတပည့်ပြိုင်ပွဲစတာနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို သူ့နေရာ သူသိအောင် သင်ခန်းစာ ပေးပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရန်ရှု၏ မျက်လုံးများတွင် သဘောကျဟန်ဖြင့် အရောင်များ တောက်ပသွားသည်။ သူက ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်းက ယဲ့ပေ့ရွှမ်ပေါ့ ဟုတ်လား၊ အေး အပြင်စည်း တပည့်ပြိုင်ပွဲကျမှ တွေ့ကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က အရေးမစိုက်သလို ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ငါက ယဲ့ပေ့ရွှမ်ပဲ။ စီနီယာအစ်ကို ရန် အနေနဲ့ ပြိုင်ပွဲမှာ အနည်းဆုံးတော့ စိန်ခေါ်မှု အနည်းငယ်လောက် ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာများဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် လူတစ်စုကို ထားရစ်ခဲ့ရင်းပင်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save