Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချောင်ရို့ချန်</h2> <h2 style="text-align: center;">နှမျောစရာပဲ ဒီအဘိုးကြီးက ငါတို့ကို အရင်စပြီးမတိုက်ဘူးဟ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“အားရစရာကြီးဟေ့”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို ခံစားချက်မျိုး မရတာ တော်တော်တောင် ကြာပြီ”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်မိလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများနှင့်အတူ သူ၏ ဖိအားများမှာ အပြင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကန်စပ်တွင် ကြည့်ရှုနေကြသော ဘေးလူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှူး…”</p> <p>“ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲဟ ကောင်းကင်မိုးကြိုးပစ်ခံရတာတောင် ဘာဒဏ်ရာမှ မရတဲ့အပြင် ပိုလို့တောင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်းမိုးကြိုးနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်မျိုးက သိပ်မရှိဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒီလူက နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ နိုးထစေခဲ့တာဆိုတော့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ပါရမီရှင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းပြောတာက သူက ပြိုင်ဘက်ကင်း လက်သီးအရှင်ချောင်ရို့ချန် ပေါ့”</p> <p> </p> <p>အနီးနားရှိ လူများသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များမှာ ရိုသေလေးစားမှုများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>အာဏာရှင်လက်သီးသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းဓားသမား ရှောင်ယန်  နှင့်အတူ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း အမွှာပါရမီရှင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုကို ဤနေရာတွင် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် နောက်နောင် ကြွားလုံးထုတ်စရာ ဖြစ်လာမည့် ရှားပါးသော အခွင့်အရေးတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံရှိ လိပ်ခဲနေသော မိုးတိမ်များမှာ ပိုမိုထူထပ်လာပြီး လျှပ်စီးများမှာလည်း ပိုမိုကြမ်းတမ်းလာ၏။</p> <p>လျှပ်စီးတစ်ခုချင်းစီမှာ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသည်။ ချောင်ရို့ချန်၏ ဝတ်ရုံမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အရေပြားမှာ နေရာတိုင်းတွင် ကျွမ်းတူးနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကိုးရက်မြောက်သောနေ့တွင်၊</p> <p>မိုးတိမ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကန်ရေပြင်မှာလည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင်  လောင်ကျွမ်းနေသော လူသားပုံသဏ္ဌာန် ရုပ်အလောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများသည် ကန်ပေါ်ရှိ လျှပ်စီးဝိညာဉ်ကြာပန်း ကို လုယူရန် အလျင်မလိုကြသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအစား အသင့်စောင့်နေကြသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်စုသည် ကန်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသားရဲများထဲတွင် နတ်ဘုရားအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ အချို့ပင် ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လောဘတက်နေသော သားရဲအချို့မှာ ကန်ပေါ်ရှိ ချောင်ရို့ချန်ကို တစ်လုပ်တည်း မျိုချပစ်ရန် သူတို့၏ သွေးဆာနေသော ပါးစပ်ကြီးများကို ဖြဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“သတိထား”</p> <p>ကန်စပ်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ချောင်ရို့ချန် သားရဲများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရတော့မည်ကို မကြည့်ရက်နိုင်သဖြင့် အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ဝင်မကူညီနိုင်သဖြင့် သတိပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုန့်ကျောက်ယီ၏ နှလုံးမှာ လည်ချောင်းဝအထိ ခုန်တက်သွားခဲ့၏။ သူမသည် အစ်ကိုချန်ကို သားရဲများ၏ ပါးစပ်မှ ကယ်တင်ရန် မသိစိတ်ဖြင့် ကန်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင်၊</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ရုတ်တရက် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း</p> <p>လက်သီးချက်၏ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကန်ဆီသို့ ပျံသန်းလာသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်စုမှာ ကြီးမားလှသော လက်သီးအရှိန်အဝါကြောင့် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်ကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝေဟင်၌ ရှိနေသော ကျန်သားရဲများမှာလည်း ဤလူသားကို ကြောက်ရွံ့သွားကြသဖြင့် ကန်စပ်သို့ ဦးလှည့်ကာ ထွက်ပြေးကုန်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖျစ်...ဖျစ်...</p> <p>ချောင်ရို့ချန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော လောင်ကျွမ်းနေသည့် အရေခွံများမှာ ကွဲအက်ကာ မြေပေါ်သို့ စတင် ကျဆင်းလာသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ခပ်တိုးတိုး နှာမှုတ်လိုက်ရာ ကျွမ်းတူးနေသော အရေပြားများမှာ ကွာကျသွားပြီး ဝတ်ရုံနက်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်သည်မှာ ဝတ်ရုံအောက်ရှိ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပနေသော မျက်နှာလေးပင်။</p> <p> </p> <p>ပိုမိုပြည့်စုံလာသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားကြည့်ရင်း ချောင်ရို့ချန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဖရိုဖရဲ ခန္ဓာကျမ်းက နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်တက်သွားပြီပဲ။ မဟုတ်ဘူး... နတ်ဘုရားခန္ဓာလည်း အဆင့်တက်သွားတယ်။ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းလာပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏လက်ကို ကြည့်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အနည်းငယ် လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် လျှပ်စီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီခရီးက တကယ်ကို တန်ပါတယ်။ ဟိုကောင်စုတ်လေး လုံရန် က တကယ်ကို လူကောင်းလေးပဲ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးပြီးနောက် ချောင်ရို့ချန်သည် သူ၏နောက်မှ လျှပ်စီးဝိညာဉ်ကြာပန်းကို အသာအယာ ဆွဲယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိနေသူအားလုံး ၎င်းကို မြင်သော်လည်း မည်သူမျှ ဝင်ရောက်လုယူရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ သူတို့သည် ရှေ့မှ ဝတ်ရုံနက်ကို ရိုသေစွာသာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်အောက်တွင် ချောင်ရို့ချန်သည် စုန့်ကျောက်ယီရှိရာသို့ လွင့်ပျံလာပြီး လျှပ်စီးဝိညာဉ်ကြာပန်းကို သူမအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက မင်းအတွက် လက်ဆောင်လေးပါ ရှောင်ယီ သဘောကျရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုချန်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ဘူး”</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း မကြိုက်လို့လား”</p> <p> </p> <p> ရတနာတစ်ပါးကို ငြင်းပယ်သူမျိုး ချောင်ရို့ချန် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>စုန့်ကျောက်ယီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “မကြိုက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ယင်ကိုးပါးနတ်ဘုရားခန္ဓာရှိနေလို့ပါ။ လျှပ်စီးဝိညာဉ်ကြာပန်းမှာ လျှပ်စီးစွမ်းအားတွေ အများကြီး ပါဝင်နေတော့ ကျွန်မရဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဪ... ဒါဆိုရင် နောက်မှ သင့်တော်တာတစ်ခုတွေ့ရင် ငါ ပေးမယ်” ချောင်ရို့ချန်က အနည်းငယ် နောင်တရဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ သိကျွမ်းလာတာ ဤမျှကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမကို ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခုမှ မပေးဖူးသေးချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အနီးနားမှ လူအိုတစ်ယောက်၏ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံသူ ချောင်၊ ကျွန်တော့်မှာ ယင်ဝိညာဉ်ပန်း တစ်ပွင့် ရှိပါတယ်၊ ဒါကလည်း သန့်စင်ရတနာတစ်ပါးပါပဲ။ မင်းလက်ထဲက လျှပ်စီးဝိညာဉ်ကြာပန်းနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရမလားလို့ သိချင်မိတယ်။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်နှင့် အခြားသူများက အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့အား နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြနေသော အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းသည့် အရှိန်အဝါရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားရဲ့ ယင်ဝိညာဉ်ပန်းကို ကျွန်တော် ကြည့်လို့ ရမလား အကြီးအကဲ” ချောင်ရို့ချန်က မငြင်းဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျှပ်စီးဝိညာဉ်ကြာပန်းမှာ သူ့အတွက် အသုံးဝင်လှသည် မဟုတ်။</p> <p> </p> <p>သူ ကျိလဲ့တောင်ကြား သို့ လာဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ရှောင်ယီကြောင့်လည်း ပါဝင်နေသဖြင့် သူမ၏ ကြိုးစားမှုကို အလကား မဖြစ်စေချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကတော့ လဲလှယ်ဖို့ သိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်”</p> <p>အဘိုးအိုက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ထိုအဘိုးအို လှည့်ကွက်သုံးမည်ကို သူ မကြောက်ပေ။ အကယ်၍ လှည့်ကွက်သုံးခဲ့လျှင် သူသည် ယင်ဝိညာဉ်ပန်းနှင့် အခြားရတနာများကို အလကား ရရှိသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ကျင့်ကြံသူ ချောင်၊ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုလောက် ရှာပေးပါဦး”</p> <p>အဘိုးအိုက တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော့နောက်ကို လိုက်ခဲ့”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြောကာ စုန့်ကျောက်ယီနှင့် ဝိညာဉ်ကျားကို ခေါ်ဆောင်၍ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။ ကြည့်ရှုနေကြသော လူအုပ်ကြီးထဲမှ အချို့မှာ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် အမြတ်ထုတ်နိုင်ရန် အဝေးမှ လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ချောင်ရို့ချန်သည် အဘိုးအိုကို ဂူတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီး မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သိရသောအခါ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အဖြူရောင် ပန်းတစ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ အညှာမှာ အမည်းရောင်ဖြစ်ပြီး ပန်းထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဂူအတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ ဆယ်ဒီဂရီကျော်ခန့် ကျဆင်းသွားကာ မသိစိတ်ဖြင့် တုန်ရင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံသူ ချောင်၊ ဒီပန်းကို မင်း သိလား” အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ယင်ဝိညာဉ်ပန်း။ အလွန်အမင်း ယင်ဓာတ်အားကောင်းပြီး အရမ်းအေးစက်တဲ့ သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်ရှိတဲ့ နေရာတွေမှာပဲ ပေါက်တတ်တယ်။ အညှာက အမည်းရောင်၊ အရွက်က အစိမ်းရင့်ရောင် ဖြစ်ပြီး ပွင့်ချပ်တွေကတော့ ဖြူစင်တယ်။ သွေးတစ်စက်လောက် စုပ်ယူလိုက်တာနဲ့ ပွင့်ချပ်တစ်ခုက အနီရောင် ပြောင်းသွားပြီး အေးစက်တဲ့ ယင်အရှိန်အဝါတွေကို ထုတ်လွှတ်ပေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ချောင်ရို့ချန်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ “ကျင့်ကြံသူ ချောင်၊ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ချောင်မိသားစုရဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူး။ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေအပေါ် မင်းရဲ့ အသိပညာက ထူးခြားလွန်းတယ်။”</p> <p> </p> <p>“လဲလှယ်ဖို့ စစ်ဆေးကြည့်ကြရအောင်” ချောင်ရို့ချန် စကားအရှည် မပြောချင်သဖြင့် ဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ကာ ယင်ဝိညာဉ်ပန်းကို ချောင်ရို့ချန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က လျှပ်စီးဝိညာဉ်ကြာပန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ပေးလိုက်စဉ် သူ၏ အခြားတစ်ဖက်သော လက်မှာ ဓားကျောက်စိမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြာပန်းကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် ချောင်ရို့ချန်နှင့် စုန့်ကျောက်ယီကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ယီ၊ ယင်ဝိညာဉ်ပန်းကို လူတစ်ယောက်ရဲ့ သွေးနဲ့ပဲ အရောင်ပြောင်းလို့ ရတယ်။ မင်း အရင် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦး”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပန်းကို စုန့်ကျောက်ယီထံ ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုချန်။”</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီသည် သူမ၏ လက်ချောင်းကို လှီးလိုက်ပြီး ယင်ဝိညာဉ်ပန်း၏ ပွင့်ချပ်ပေါ်သို့ သွေးတစ်စက် ချလိုက်သည်။ ပွင့်ချပ်မှာ သူမ၏ သွေးကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူသွားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဂူအတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ နောက်ထပ် ဆယ်ဒီဂရီကျော်မျှ ထပ်မံ ကျဆင်းသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက လက်ဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ကျင့်ကြံသူ ချောင်၊ ပန်းကို စစ်ဆေးပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် သွားပါတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>“အင်း”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ခေါင်းအသာညိတ်ပြကာ အဘိုးအို ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> သူက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည် “နှမြောစရာပဲ။”</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ စုန့်ကျောက်ယီက မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုချန်၊ ဘာကို နှမြောတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီတာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ရှိတဲ့ အဘိုးကြီးက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်မလာတာကို နှမြောတာ။ မဟုတ်ရင် သူ့ဆီက ရတနာတွေက ငါတို့ဟာ ဖြစ်နေမှာ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဂူအပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် လဲကျသွားသကဲ့သို့ ဗုန်းခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ရှောင်ယီ၊ မင်း ဒီယင်ဝိညာဉ်ပန်းကို စပြီး သန့်စင်လိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီသည် ပြန်ဖြေပြီးနောက် ပန်းကိုယူကာ သီးသန့်ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save